Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Το 5ο στοιχείο της φύσης που δεν γνωρίζουμε - Τι είναι ο Αιθέρας και η Αιθερική ενέργεια;




Το μυθικό πέμπτο στοιχείο κρατά το κλειδί για την απάντηση του κορυφαίου σύγχρονου μυστηρίου στον κόσμο της φυσικής και της κοσμολογίας. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το 84% της ύλης στο σύμπαν αποτελείται από αόρατη σκοτεινή ύλη, αλλά δεν έχουν ιδέα τι είναι. Με μια μικρή εξερεύνηση στον κόσμο της μεταφυσικής, μπορείτε να μάθετε την απάντηση!


Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι όλα τα υλικά πράγματα αποτελούνται από ένα μείγμα από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης: την γη, την φωτιά, το νερό και τον αέρα. Πίστευαν όμως ότι υπήρχε κι ένα πέμπτο στοιχείο, ανεπαίσθητο και διακριτικό. Το ονόμαζαν πεμπτουσία (κυριολεκτικά, «πέμπτο στοιχείο»), πράγμα που σημαίνει την πολύ λεπτή ή εξευγενισμένη κατάσταση της ύπαρξης του.

Για πολλούς αιώνες, οι φιλόσοφοι θεώρησαν ότι ...όλη η ύλη αποτελείται από συνδυασμούς των βασικών στοιχείων βάση της ελληνικής παράδοσης.

Στις αρχές του 1500, ο Philip von Hohenheim άλλαξε το όνομά του σε Paracelsus (Παράκελσος), που σημαίνει «πέρα από την ιατρική πρωτοπορία του Κέλσου» και βγήκε με μια αντι-πρόταση. Δήλωσε ότι, αντί για τα παλιά στοιχεία, όλα τα πράγματα αποτελούνται από τα δυσδιάκριτα βασικά στοιχεία που ονόμασε αλάτι, θείο και υδράργυρο. Ωστόσο, αυτό μόνο χρησίμευσε για να μπερδέψει την κατάσταση περαιτέρω, καθώς οι δύο θεωρίες δεν προσδιόριζαν τις βασικές χημικές ουσίες που συνδυάζονται για να σχηματίσουν την τεράστια ποικιλία των ενώσεων που βρίσκονται στη φύση.


Στη συνέχεια, πάμε στην εποχή του Διαφωτισμού. Στα τέλη του 1600, ο επιστήμονας Robert Boyle δημοσίευσε το Sceptical Chymist, απορρίπτοντας τις δύο σχολές σκέψης και εισάγοντας την νέα ιδέα ότι τα υλικά που αποτελούνται από μια ποικιλία βασικών χημικών προϊόντων τα οποία, σε αντίθεση με τις ενώσεις, δεν μπορούν να μειωθούν περαιτέρω με χημικές διεργασίες . Αυτό, απομυθοποίησε την χημεία και έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξή της ως επιστήμη, και επίσης έκανε δυνατή την ανάπτυξη του πίνακα των στοιχείων που χρησιμοποιούμε σήμερα στην χημεία (περιοδικός πίνακας).

Καθώς η επιστήμη της χημείας ανέπτυξε και συγκέντρωσε φυσική γνώση, δυστυχώς επικεντρώθηκε τελείως στην φυσική ύλη και ξέχασε την παλιά ιδέα του πιο διακριτικού και αιθέριου στοιχείου.

Στο πέμπτο στοιχείο έχουν δοθεί διάφορα ονόματα στην παραδοσιακή ανατολική σκέψη- όπως πράνα, τσι, τσι, και μάνα – αλλά μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητό αν το ονομάσουμε ζωτικής σημασίας ενέργεια ή αιθερική ενέργεια. Από την άποψη της φυσικής, ο πιο περιεκτικός όρος είναι αιθερική ενέργεια, πράγμα που σημαίνει μια πιο λεπτή ενέργεια από ηλεκτρική ενέργεια.

Όταν ηλεκτρικές και μαγνητικές ενέργειες συνδυάζονται σε συμπληρωματική κίνηση, παράγουν φυσικό φως και τα δομικά στοιχεία της φυσικής ύλης. Το σώμα σας αποτελείται από ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Η αιθερική ενέργεια είναι στην πραγματικότητα πιο κοινή στο σύμπαν από ό, τι η ηλεκτρική ενέργεια. Η εκδήλωση της αιθερικής ενέργειας, η αιθερική ύλη αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της ύλης του σύμπαντος. Οι κοσμολόγοι γνωρίζουν ότι υπάρχει, ακόμα κι αν δεν μπορούν να την δουν (εξ ου και ο όρος ‘σκοτεινή ύλη’), λόγω των βαρυτικών επιπτώσεων της στην φυσική ύλη.

Η «σκοτεινή» ενέργεια και η «σκοτεινή» ύλη είναι περίπου πέντε φορές παραγωγικότερες από την φυσική ενέργεια και φυσική ύλη αντίστοιχα, οπότε η επίδρασή τους στο σύμπαν είναι εντονότερη. Η βαρυτική επίδραση είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι και οι δύο ενέργειες – φυσική ηλεκτρική ενέργεια και η πιο λεπτή αιθερική ενέργεια – μοιράζονται μια κοινή αλληλεπίδραση με την μαγνητική ενέργεια. Η μαγνητική συνιστώσα της ενέργειας παρέχεται από την πανταχού παρούσα δομή του χώρου, την οποία χαρακτηρίζουν ως πεδίο του Θεού.

Με τη χρήση του όρου ‘πεδίο του Θεού’, μπορούμε να εξηγήσουμε μια κοινή σύγχυση που υπάρχει σήμερα. Το ‘πεδίο του Θεού’, παραδοσιακά ονομαζόταν αιθέρας και, αν αυτό μοιάζει με την αιθερική ενέργεια, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Το ‘πεδίο του Θεού’ είναι η δομή του χώρου. Είναι μια λεπτή, ισχνή, μαγνητική ενέργεια που γεμίζει όλον τον χώρο. Έχει περισσότερη ένταση γύρω και μέσα στην ύλη όπου η ελκτική του φύση παράγει την δύναμη της βαρύτητας.

Η αιθερική ενέργεια ή ζωτική ενέργεια, είναι η πρωταρχική ενέργεια του σύμπαντος. Η ηλεκτρική ενέργεια είναι μία δευτερεύουσα, περισσότερο φυσική ενέργεια. Η ηλεκτρική ενέργεια αλληλεπιδρά με το μαγνητικό πεδίο του χώρου για να σχηματιστεί το φυσικό φως και την φυσική ύλη. Η αιθερική ενέργεια αλληλεπιδρά με το μαγνητικό πεδίο του χώρου για να σχηματίσουν αιθερικό φως και αιθερική ύλη.

Η αιθερική ενέργεια είναι μια λεπτή, πρωτογενής, ζωτική ενέργεια, ενώ η ηλεκτρική ενέργεια είναι μια φυσική, δευτερογενή ενέργεια. Και οι δύο ενέργειες αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο του χώρου, παράγοντας αιθερικό ύλη και φυσική ύλη.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της γνώσης ύπαρξης της αιθερικής ενέργειας είναι ότι αυτή η ζωοποιός ενέργεια κρατά το κλειδί για την πραγματική ευεξία. Η ζωτική ενέργεια χρησιμοποιείται σε όλα τα αποτελεσματικά συστήματα θεραπείας. Στον βελονισμό, είναι το «τσι», ενέργεια που ενισχύεται ή εξισορροπείται η ροή της κατά μήκος των μεσημβρινών. Είναι η θεραπευτική ενέργεια που μεταδίδεται σε θεραπείες εξ’ αποστάσεως. Είναι η ίδια θεραπευτική ενέργεια που μεταδίδεται στον παραλήπτη του Reiki.

Η ζωτική ενέργεια είναι η ουσία στα αιθέρια έλαια. Είναι η ενέργεια που ρέει σε ένα άτομο που του ασκούν τσιγκόνγκ. Είναι η ενέργεια της ζωής στα βιολογικά τρόφιμα, στο νερό που εκτίθεται στο ηλιακό φως, και το οξυγόνο που αναπνέουμε.


Χωρίς ζωτική ενέργεια δεν θα υπήρχαμε φυσικά. Με επιπλέον ζωτική ενέργεια μπορούν να συμβούν θαύματα.

https://www.pronews.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Μυστήριο στον Αρη: Το Curiosity ανίχνευσε αυξομειώσεις στο οξυγόνο





Ενώ άλυτος παραμένει ο γρίφος με τις αυξομειώσεις μεθανίου στον Αρη, ανακοινώσεις της NASA για ανάλογη συμπεριφορά του οξυγόνου πάνω από την επιφάνεια του κρατήρα Γκέιλ στον Άρη, φούντωσαν τα σενάρια για το τι συμβαίνει στον Κόκκινο πλανήτη.

Ας δούμε όμως τα δεδομένα με τη σειρά: ...

Μέσα σε διάστημα έξι ετών ένα όργανο του ρομποτικού οχήματος της NASA ανέλυσε τη σύνθεση του αρειανού αέρα στον κρατήρα Γκέιλ. Περιλαμβάνει 95% διοξείδιο του άνθρακα, 2,6% μοριακό άζωτο, 1,9% αργό, 0,16% μοριακό οξυγόνο και 0,06% μονοξείδιο του άνθρακα. Επίσης, βρέθηκε πώς τα μόρια στον αέρα του Άρη αναμειγνύονται και κυκλοφορούν με τις αλλαγές στην πίεση του αέρα ανά το έτος. Οι αλλαγές αυτές συμβαίνουν όταν το διοξείδιο του άνθρακα παγώνει στους πόλους τον χειμώνα μειώνοντας την πίεση ανά τον πλανήτη, καθώς ο αέρας ανακατανέμεται. Μετά το διοξείδιο του άνθρακα εξατμίζεται την άνοιξη και το καλοκαίρι και αναμειγνύεται ανά τον πλανήτη, αυξάνοντας την πίεση.

Σε αυτό το περιβάλλον οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως το άζωτο και το αργό ακολουθούν προβλέψιμα εποχικά μοτίβα. Ανέμεναν το ίδιο και για το οξυγόνο, αλλά τελικά δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς η ποσότητά του στον αέρα αυξανόταν την άνοιξη και το καλοκαίρι κατά 30% και έπεφτε σε επίπεδα που προβλέπονταν το φθινόπωρο. Η τάση αυτή παρατηρείται κάθε άνοιξη, αλλά με την ποσότητα του οξυγόνου που προστίθεται στην ατμόσφαιρα να ποικίλλει, γεγονός που δείχνει πως κάτι το παράγει και μετά το απομακρύνει.

«Πασχίζουμε να βρούμε μια εξήγηση για το οξυγόνο. Σκεφτόμαστε ότι είναι ένα ζήτημα που δεν έχει να κάνει με τη δυναμική της ατμόσφαιρας, αλλά με κάποια χημική πηγή... που δεν έχουμε καταγράψει ακόμη», δήλωσε χαρακτηριστικά η επικεφαλής ερευνήτρια Μελίσα Τρέινερ, πλανητική επιστήμονας του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Μέριλαντ.

Σημειώνεται πως κάτι ανάλογο έχει παρατηρηθεί και με το μεθάνιο: Το συγκεκριμένο αέριο, βρίσκεται επίσης στον αέρα του κρατήρα Γκέιλ σε μικρές ποσότητες, οι οποίες αυξάνοται κατά 60% για ανεξήγητους λόγους μέσα στο καλοκαίρι.

Οι ομοιότητες στην αυξομείωση του μεθανίου και του οξυγόνου μπορεί να είναι απλώς μια σύμπτωση, κατά τους επιστήμονες, όμως δεν αποκλείεται να οφείλονται και στην ίδια αιτία.

Υπογραμμίζεται ότι το οξυγόνο και το μεθάνιο μπορούν να παραχθούν τόσο βιολογικά (π.χ. από μικρόβια) όσο και από χημικές διεργασίες που σχετίζονται π.χ. με το νερό.

Οι ερευνητές της NASA, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωφυσικής «Journal of Geophysical Research: Planets», θα συνεχίσουν τις μετρήσεις στην αρειανή ατμόσφαιρα, ώστε να βρουν μια λύση στο αίνιγμα.

https://www.tanea.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τα 7 μεγάλα μυστήρια στην ιστορία - Από την Κλεοπάτρα και τον Αντώνιο έως τον Billy the Kid (φωτό)






Υπάρχουν πολλά μυστήρια που μας περιβάλλουν από την αρχή αυτού του κόσμου.Άλλα λύθηκαν με την βοήθεια της επιστήμης και άλλα παραμένουν ακόμα ανεξήγητα και ίσως… να μην τα μάθουμε ποτέ..

Εδώ είναι μερικά που ακόμα δεν έχουν την απάντηση τους…

Η Amelia Earhart προκάλεσε αίσθηση στην Αμερική όταν μπήκε στο βιβλίο με τα ρεκόρ αεροπλοΐας, καταρρίπτοντας αυτά του ύψους, της απόστασης και της διάρκειας.Οι επευφημίες, όμως, έμελλε να πάρουν μοιραία τροπή όταν η ίδια και ο πλοηγός του αεροσκάφους της, Fred Noonan, εξαφανίστηκαν πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 2 Ιουλίου του 1937, κατά τη διάρκεια μίας πολυφημισμένης προσπάθειας να κάνουν το γύρο του κόσμου πετώντας.

Η μοίρα τους παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια στην ιστορία της αεροπλοΐας.Οι θεωρίες πολλές: Ξέμειναν από ...καύσιμα και έπεσαν στον Ειρηνικό Ωκεανό. Πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Ιάπωνες και εκτελέστηκαν. Επέζησαν και η Earhart έζησε το υπόλοιπο της ζωής της ως νοικοκυρά στο Νιού Τζέρσεϊ.


Μία ξεχωριστή θεωρία, με αρκετά προκλητικά στοιχεία, λέει πως επέζησαν της συντριβής αλλά βγήκαν ως ναυαγοί στο Nikumaroro, ένα ακατοίκητο νησί στο Κιριμπάτι. Σε μία αποστολή στο νησί το 2010 βρέθηκαν κομμάτια από ένα μαχαίρι τσέπης και ένα γυάλινο βάζο, τα οποία ενδεχομένως να ανήκαν στους ναυαγούς. Εάν οι αναλύσεις του DNA σε αυτά και σε άλλα αντικείμενα ταιριάζουν με αυτό της Earhart, τότε το μυστήριο ίσως να βρει επιτέλους τη λύση του.



Που είναι θαμμένη η Κλεοπάτρα και ο Μάρκος Αντώνιος;



Ανασκαφές που γίνονται σε ναό κοντά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ίσως να αποκαλύψουν την τελευταία κατοικία δύο καταδικασμένων εραστών, της Κλεοπάτρας και του Μάρκου Αντώνιου. Η Αιγύπτια βασίλισσα και ο Ρωμαίος στρατηγός αυτοκτόνησαν το 30 π.Χ., μετά την ήττα τους στο Άκτιο για τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Είναι άγνωστο όμως που ενταφιάστηκε το ζευγάρι.Ο Zahi Hawass, κορυφαίος Αιγύπτιος αρχαιολόγος, πιστεύει πως ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης των δύο εραστών είναι ο Ναός του Ταπόσιρις Μάγκνα και ξεκίνησε μία ανασκαφή για τον εντοπισμό του, σε συνεργασία με μία δομινικανή ομάδα. «Κατά την άποψή μου, εάν βρεθεί ο τάφος, τότε θα είναι μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 21ου αι., λόγω του έρωτα που υπήρχε ανάμεσα στην Κλεοπάτρα και τον Μάρκο Αντώνιο, αλλά και λόγω της θλιβερής ιστορίας του θανάτου τους,» δήλωσε ο ίδιος σε δημοσιογράφους.

Που έχει ταφεί ο Τζέκινς Χαν;

Ο Τζέκινς Χαν κατάφερε να ενώσει τις εμπόλεμες φυλές το 1206 και έγινε ο ηγέτης των Μογγόλων, δημιουργώντας μία αυτοκρατορία που έφτανε από την Κίνα μέχρι την Ουγγαρία.

Ο τάφος του φημισμένου πολεμιστή, εντούτοις, παραμένει ένα μυστήριο από το θάνατό του, το 1227, μέχρι και σήμερα.Σύμφωνα με το θρύλο, η ομάδα που τον ενταφίασε σκότωσε όλους όσους είχαν δει τη διαδικασία. Οι σκλάβοι και οι στρατιώτες που παρευρέθηκαν στην κηδεία σκοτώθηκαν και αυτοί. Τα άλογα ποδοπάτησαν οποιοδήποτε στοιχείο είχε μείνει από την ταφή, ενώ εξέτρεψαν και έναν ποταμό για να κυλά πάνω από τον τάφο. Οι φήμες θέλουν να έχει ταφεί κοντά στη γενέτειρά του, στο Khentii Aimag.

Διάφορες αποστολές για τον εντοπισμό του τάφου του διακόπηκαν από φόβο να μην διαταραχτεί η περιοχή και καταστραφεί η ψυχή που υπηρετεί ως προστάτης της. Το 2004, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το παλάτι του Τζέκινς Χαν, ενώ εικάζουν πως ο τάφος του βρίσκεται στη γύρω περιοχή.

Η οικογένεια Donner κατέφυγε στον κανιβαλισμό;



Ο θρύλος είναι μία δυσάρεστη ιστορία επιβίωσης: Μία ομάδα πρωτοπόρων, που κατευθυνόταν προς την Καλιφόρνια το 1846, εγκλωβίστηκε σε ένα ορεινό πέρασμα στη Sierra Nevada και κατέφυγε στον κανιβαλισμό για να μπορέσει να επιβιώσει από τον βαρύ χειμώνα.

Οι ισχυρισμοί, όμως, ότι αναγκάστηκαν να φάνε ανθρώπινη σάρκα είναι λίγο υπερβολικοί, βάσει των αναλύσεων στα οστά που βρέθηκαν σε τζάκι στο Alder Creek, όπου διέμειναν κάποια μέλη της οικογένειας των Donner.

Η ανάλυση έδειξε πως ο σκύλος της οικογένειας, ο Uno, φαγώθηκε, ενώ καταναλώνονταν σε σταθερή βάση βοοειδή, ελάφια και άλογα. Στο Alder Creek δεν βρέθηκαν ανθρώπινα οστά. Αν όντως είχαν καταφύγει στον κανιβαλισμό, τότε τα ανθρώπινα οστά είχαν διαφορετική τύχη. Ίσως να τα έθαψαν ή να τα έριξαν στο τζάκι τελευταία και να έλιωσαν.

Που είναι θαμμένος ο Billy the Kid;



Ο θρύλος θέλει τον Billy the Kid να έχει πέσει νεκρός από τα πυρά του Σερίφη Pat Garrett το 1881 και να έχει ταφεί στο Fort Sumner. Μια ταφόπετρα σηματοδοτεί τον τάφο του, αλλά από τη δεκαετία του ’30 έχει ξεσπάσει μία διένεξη γύρω από τον περίφημο κακοποιό.

Ένας άντρας από την Αριζόνα, ονόματι John Miller, ισχυρίστηκε ότι είναι ο διάσημος εγκληματίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Garrett πυροβόλησε και σκότωσε λάθος άνθρωπος και είπε ψέματα. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο μπερδεμένα λίγες δεκαετίες αργότερα όταν ένας Τεξανός, ονόματι «Brushy» Bill Roberts, βγήκε και είπε δημόσια πως αυτός ήταν ο πραγματικός Billy the Kid.Τα παραπάνω στάθηκαν αφορμή για να ξεκινήσει έρευνα με στόχο την επίλυση της υπόθεσης.

Ερευνητές προχώρησαν σε εκταφή της μητέρας του Billy the Kid και συνέκριναν το μιτοχονδριακό της DNA με το γενετικό υλικό των τριών αντρών. Όμως, η έρευνα βρήκε πολλά εμπόδια, καθώς οι τάφοι μετακινήθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και κανείς δεν είναι απόλυτα βέβαιος ότι οι σωροί ταιριάζουν με τις ταφόπετρες. Επιπλέον, εάν ο πραγματικός Billy the Kid αποδειχτεί ότι είναι θαμμένος στο Τέξας ή την Αριζόνα, τότε θα πεθάνει ένας θρύλος που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες στον υποτιθέμενο τόπο ταφής του, στο Νέο Μεξικό.

Τα λείψανα του Χριστόφορου Κολόμβου βρίσκονται στην Ισπανία;
Το 1492, ο Χριστόφορος Κολόμβος ταξίδεψε στους ωκεανούς. Μετά το θάνατό του, το 1509, τα λείψανά του συνέχισαν να ταξιδεύουν. Αρχικά ενταφιάστηκε στην ισπανική πόλη Βιγιαδολίδ, αλλά το 1537 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Καραϊβική, στο νησί Ισπανιόλα (στη σημερινή Δομινικανή Δημοκρατία και Αϊτή), όπως επιθυμούσε ο ίδιος.

Όταν οι Ισπανοί έχασαν τη συγκεκριμένη περιοχή από τους Γάλλους, το 1795, τα λείψανα του Κολόμβου μεταφέρθηκαν στην Κούβα, όπου παρέμειναν μέχρι τον Ισπανο-Αμερικανικό πόλεμο, ότε και επέστρεψαν στη Σεβίλλη, το 1898.Η Δομινικανή Δημοκρατία, ωστόσο, ισχυρίζεται πως τα λείψανα του Κολόμβου δεν έφυγαν ποτέ από την Ισπανιόλα. Το 1877, ανακαλύφθηκε ένα κουτί στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δομίνικου, με μία επιγραφή που δήλωνε πως τα λείψανα ανήκουν στον «ένδοξο και διαπρεπή Cristobal Colon (η ισπανική ονομασία του Χριστόφορου Κολόμβου).»

Αναλύσεις DNA που πραγματοποιήθηκαν στα οστά της Σεβίλλης και σε αυτά του αδερφού του Κολόμβου, Ντιέγκο, που είναι και αυτός θαμμένος στην ίδια πόλη, έδειξαν πως τα δύο δείγματα ταιριάζουν απόλυτα. Όταν οι ερευνητές ανακοίνωσαν τα ευρήματα αυτά το 2006, δήλωσαν πως η διαμάχη γύρω από τον Κολόμβο έλαβε οριστικά τέλος. Ακόμα, όμως, δεν έχει γίνει ανάλυση στο DNA των οστών της Ισπανιόλας, γεγονός που αφήνει ανοιχτό ένα μικρό παράθυρο στην υπόθεση.

Το DNA σφράγισε τη μοίρα των τέκνων του Ρώσου Τσάρου


Το 1918, οι Μπολσεβίκοι σκότωσαν τον Ρώσο Τσάρο Νικόλαο τον Β’, την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα και τα πέντε τους παιδιά, αλλά για 90 χρόνια ήταν άγνωστη η τοποθεσία ταφής των δύο τους παιδιών, του Πρίγκιπα Αλεξέι (διάδοχος του ρωσικού θρόνου) και της μίας κόρης (Μαρία ή Αναστασία).


Το 2008, τα οστά τους βρέθηκαν σε έναν τάφο, κοντά σε αυτόν της υπόλοιπης οικογένειας των Ρομανόφ, πλησίον της πόλης Αικατερίνεμπουργκ, στα Ουράλια Όρη.Τα οστά από τον δεύτερο τάφο κάηκαν και τοποθετήθηκαν σε θειικό οξύ, πιθανότητα για να εξαφανιστεί η ταυτότητα των θυμάτων ή οι συνθήκες θανάτου τους. Οι επιστήμονες, όμως, κατάφεραν να εξετάσουν το μιτοχονδριακό DNA, που περνάει από τη μητέρα στα παιδιά, ενώ ταίριαξαν και το χρωμόσωμα Υ από τον Πρίγκιπα Αλεξέι και τον Τσάρο Νικόλαο τον Β

https://www.pronews.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

H Aνατομία της Κατάθλιψης ... ΠΩΣ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΔΙΧΩΣ ΧΑΡΑ





Ο Φρήντριχ Νίτσε την εποχή της οικουμενικής σχεδόν εξύμνησης του «εαυτού», μόνο εκείνος τόλμησε να μιλήσει για τον «τρόμο της ατομικής ύπαρξης»

Kάποτε ξέραμε πώς να μαζευόμαστε και να κουβεντιάζουμε φανερώνοντας ο ένας στον άλλο τον πραγματικό του εαυτό. Έπειτα, στις αρχές του 17ου αιώνα, ξέσπασε γενική επιδημία κατάθλιψης, και έκτοτε η κατάθλιψη αποτελεί μέρος της ζωής μας. Κάποιο λάθος κάναμε, ποιο όμως;

Της Barbara Ehrenreich [geoeurope.org]

Πρώτη η Αγγλία τον 17ο αιώνα, και στη συνέχεια ολόκληρος ο ευρωπαϊκός κόσμος, προσβλήθηκε από ένα φαινόμενο που σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επιδημία κατάθλιψης.

Η ασθένεια έπληττε όχι μόνο τους νέους αλλά και τους ηλικιωμένους, βυθίζοντάς τους από μήνες έως χρόνια ολόκληρα σε νοσηρή αδράνεια και ακατεύναστους φόβους, και φαινόταν να τρέφει ιδιαίτερη προτίμηση –ίσως επειδή έγραφαν περισσότερα αλλά και γιατί γράφονταν περισσότερα για αυτούς– σε επιτυχημένους και ευφυείς ανθρώπους...

Ο πουριτανός συγγραφέας Τζων Μπάνυαν, ο πολιτικός Όλιβερ Κρόμγουελ, οι ποιητές Τόμας Γκρέυ και Τζων Νταν, καθώς και ο θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος Σάμιουελ Τζόνσον συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πρώτα πασίγνωστα θύματά της. Για τον ιατρικό κλάδο όμως αυτή η αρρώστια ήταν ένα ενοχλητικό αίνιγμα, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ στην ακραία μορφή της οδηγούσε στην αυτοκτονία.

Το 1733 ο δρ Τζωρτζ Τσέυν υπέθεσε ότι το κλίμα της Αγγλίας, σε συνδυασμό με τον καθιστικό τρόπο ζωής και την αστικοποίηση, «προκάλεσαν μια νόσο με αποτρόπαια και τρομακτικά συμπτώματα, ως επί το πλείστον άγνωστα στους προγόνους μας, που για πρώτη φορά προξένησε τόσους θανάτους και έπληξε τόσο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σε όλες τις γνωστές χώρες.

Αυτές οι νευρικές διαταραχές υπολογίστηκε ότι αποτελούσαν το ένα τρίτο από τα παράπονα των πασχόντων στην Αγγλία».

Για τους Άγγλους, η ασθένεια ήταν «η πάθηση των Άγγλων».

Όμως τα υγρά Βρετανικά Νησιά δεν ήταν η μόνη περιοχή που είχε εμφανιστεί η ασθένεια – είχε προσβάλει όλη την Ευρώπη.

Η ασθένεια συνέχισε να εξαπλώνεται κατά τον 20ό αιώνα, όταν έρχονται στο φως κάποιες σχετικά έγκυρες στατιστικές, και αυτή η εξάπλωση δεν είναι δυνατό να οφείλεται στη γενικότερη προθυμία των γιατρών και των ασθενών να την καταγράψουν. Τα ποσοστά της σχιζοφρένειας, των διαταραχών πανικού και οι φοβίες π.χ. δεν παρουσίασαν καμιά αύξηση, όπως θα περίμενε κανείς αν πράγματι η μόνη αλλαγή αφορούσε την καταγραφή των ψυχικών ασθενειών.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η κατάθλιψη είναι σήμερα η πέμπτη κύρια αιτία θανάτου και αναπηρίας στον κόσμο, ενώ η ισχαιμική καρθιοπάθεια ακολουθεί στην έκτη θέση.

Ο θάνατος επέρχεται κυρίως μέσω της αυτοκτονίας, αλλά ακόμα και η ήπια μορφή κατάθλιψης –που είναι γνωστή ως δυσθυμία και χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα να βιώσει κανείς τη χαρά– μπορεί να αποβεί καταστροφική καθώς ο ασθενής γίνεται πιο ευάλωτος σε σοβαρές σωματικές ασθένειας όπως στον καρκίνο και στις καρδιοπάθειες.

Πέρα από πάθηση των διασήμων και επιτυχημένων, σήμερα γνωρίζουμε ότι η ασθένεια προσβάλλει πιο συχνά τους φτωχούς από τους πλούσιους, και είναι πιο συνηθισμένη στις γυναίκες από τους άντρες.

Τα τελευταία χρόνια μόνο, εκατοντάδες βιβλία, άρθρα και τηλεοπτικές εκπομπές έχουν αφιερωθεί στην κατάθλιψη· στις επιπτώσεις που έχει στο άτομο, στη σχέση της με το φύλο, στο ρόλο που διαδραματίζουν οι γενετικοί παράγοντες, στην αποτελεσματικότητα των φαρμακευτικών αγωγών.

Ωστόσο, απ’ όσο γνωρίζω, κανείς δεν έχει ισχυριστεί ως σήμερα ότι η επιδημία είναι δυνατόν να εμφανίστηκε σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, και να οφείλεται στις πολιτισμικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν εκείνη την εποχή, οι οποίες ισχύουν ή ίσως εντάθηκαν από τότε.

Η αδυναμία να εξετάσουμε τις ιστορικές καταβολές της ασθένειας μπορεί, εν μέρει, να προέρχεται από την έμφαση που δόθηκε στους διάσημους ασθενείς του παρελθόντος, γεγονός που αποθαρρύνει τη στατιστική ή επιδημιολογική προοπτική. Αλλά ακόμα και αν η απαρχή της επιδημίας ανάγεται κάπου ανάμεσα στον 16ο και τον 17ο αιώνα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ακόλουθο ερώτημα: θα μπορούσε αυτή η καταφανής μείωση της δυνατότητάς μας να βιώσουμε τη χαρά να συνδέεται με τον περιορισμό των ευκαιριών που έχουμε να γευτούμε τη χαρά, όπως γίνεται π.χ. με το καρναβάλι και άλλες παραδοσιακές γιορτές;

Έχουμε επαρκή στοιχεία να υποθέτουμε ότι κάτι σαν επιδημία κατάθλιψης ξέσπασε γύρω στο 1600, τότε που ο αγγλικανός ιερέας Ρόμπερτ Μπάρτον εκπόνησε την «ανατομία» της ασθένειας, η οποία εκδόθηκε το 1621 ως Η ανατομία της μελαγχολίας.

Η μελαγχολία, όπως ονομαζόταν ως τον 20ό αιώνα, είναι βέβαια αρχαίο πρόβλημα, αφού ο Ιπποκράτης έχει περιγράψει τα συμπτώματά της από τον 5ο αιώνα π.Χ. Τον 14ο αιώνα τη γνώριζαν οι χαρακτήρες του Τσώσερ, καθώς και οι κληρικοί του ύστερου Μεσαίωνα, που την ήξεραν ως «ακηδία».

Έτσι, πάντα υπήρχε κάποια μορφή μελαγχολίας – δυστυχώς δεν διαθέτουμε στατιστικά στοιχεία για την ξαφνική αύξησή της στην πρoνεωτερική Ευρώπη, όπου δεν υπήρχε ούτε το επάγγελμα του ψυχιάτρου ούτε το δημόσιο σύστημα υγείας που θα κατέγραφε τον αριθμό των πασχόντων.

Γνωρίζουμε μονάχα ότι κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα τα ιατρικά βιβλία για τη μελαγχολία και η λογοτεχνία με αυτό το θέμα είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό, μέρος του οποίου σίγουρα θα ήταν άνθρωποι που έπασχαν οι ίδιοι από μελαγχολία.

Το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη μελαγχολία δεν αποτελεί, ωστόσο, ένδειξη ότι κλιμακώθηκε ουσιαστικά η εξάπλωση της ίδιας της μελαγχολίας.

Όπως ισχυρίζεται ο ιστορικός Ρόυ Πόρτερ, η ασθένεια μπορεί να έγινε της μόδας τόσο ως ιατρική διάγνωση αλλά και ως πρόβλημα ή στάση ζωής, που προσέβαλε μόνο τους νωθρούς πλούσιους και υποδήλωνε την ανία ή την αποστασιοποίηση.

Δίχως καμιά αμφιβολία η ιατρική προκατάληψη ότι ήταν η ασθένεια των χαρισματικών ή τουλάχιστον των ευκατάστατων συνέβαλε ώστε να θεωρηθεί γοητευτική διάγνωση για όσους επιθυμούσαν να ανέλθουν στην κοινωνική κλίμακα ή για όσους ήταν απλά κακόκεφοι.

Όμως η μελαγχολία δεν έγινε δημοφιλής στάση ζωής παρά έναν ολόκληρο αιώνα μετά την ενασχόληση του Μπάρτον με το θέμα, και όταν ακόμα έγινε δημοφιλής, το ερώτημα παραμένει: για ποιο λόγο έγινε της μόδας αυτή η συγκεκριμένη στάση ζωής και όχι κάποια άλλη; Για παράδειγμα, μια υπερφίαλη αμεριμνησία θα ταίριαζε περισσότερο στην εποχή του ιμπεριαλισμού σε σύγκριση με αυτή την πάθηση που οδηγεί στην εξασθένηση και στο μαρασμό.

Και στο Διαφωτισμό –άλλο ένα πασίγνωστο ρεύμα της εποχής– πιθανόν να ταίριαζε περισσότερο μια διάθεση ασίγαστης ανυπομονησίας.

Ούτε είναι επαρκής ο ισχυρισμός ότι η προφανής επιδημία μελαγχολίας δεν ήταν παρά ένα κυνικό κατασκεύασμα των ανθρώπων που επωφελήθηκαν γράφοντας για αυτή, εφόσον ορισμένοι αυτοανακηρύχτηκαν θύματά της. Ο Ρόμπερτ Μπάρτον παραδέχτηκε ότι «γράφω για τη μελαγχολία, προσπαθώντας να ξεφύγω από αυτή».

Ο Τζωρτζ Τσέυν προσβλήθηκε από τη νόσο, αλλά θεραπεύτηκε ως εκ θαύματος με μια φυτική δίαιτα δικής του επινόησης.

Ο Άγγλος Τζων Μπράουν τον 19ο αιώνα, μετά την κυκλοφορία του δημοφιλούς βιβλίου του για τη μελαγχολία, αυτοκτόνησε.

Κάτι συνέβηκε από το 1600 και μετά, και το αναγνωστικό κοινό άρχισε να δείχνει ζωηρό ενδιαφέρον για τη μελαγχολία. Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι, σε σύγκριση με το παρελθόν, η μελαγχολία είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Υπάρχει η πιθανότητα το φαινόμενο της πρώιμης «επιδημίας της μελαγχολίας» και το φαινόμενο της κατάπνιξης των κοινοτικών τελετών και των εορταστικών εκδηλώσεων να είναι συνυφασμένα με διάφορους τρόπους. Μπορεί π.χ. τα καταθλιπτικά άτομα, εξαιτίας της ασθένειάς τους, να έχασαν κάθε ενδιαφέρον για τις κοινοτικές εορταστικές εκδηλώσεις και να άρχισαν να τις αντιμετωπίζουν με αποστροφή.

Υπάρχουν όμως και άλλες πιθανότητες. Και πρώτα πρώτα, ότι τόσο η εξάπλωση της κατάθλιψης όσο και η μείωση των κοινοτικών εκδηλώσεων είναι συμπτώματα μιας βαθύτερης υποκείμενης ψυχολογικής αλλαγής, που ξεκίνησε πριν από 400 χρόνια περίπου και συνεχίζεται ως σήμερα. Η δεύτερη, αλλά και πιο ενδιαφέρουσα, πιθανότητα είναι ότι η εξαφάνιση του παραδοσιακού γλεντιού ήταν ένας παράγοντας που συνέβαλε στην εξάπλωση της κατάθλιψης.

Θα ένιωθε δέος κανείς μπροστά στην υπόθεση μιας «βαθύτερης υποκείμενης ψυχολογικής αλλαγής», ευτυχώς όμως πολλοί αξιόλογοι μελετητές έχουν ήδη εισχωρήσει σε αυτό το δύσβατο πεδίο. «Οι ιστορικοί του ευρωπαϊκού πολιτισμού συμφωνούν επί της ουσίας», έγραψε ο Λάιονελ Τρίλλινγκ το 1972, «ότι στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα συντελέστηκε ένας είδος μεταλλαγής στην ανθρώπινη φύση».

Αυτή η αλλαγή έχει ονομαστεί απαρχή της υποκειμενικότητας ή ανακάλυψη του εσώτερου εαυτού, και εφόσον είναι εύλογο να υποθέτουμε ότι όλοι οι άνθρωποι, σε όλες τις ιστορικές περιόδους, είχαν κάποια αίσθηση της ατομικότητας και ικανότητα για υποκειμενική περισυλλογή, στην ουσία κάνουμε λόγο για μια επίταση, και μάλιστα δριμεία, της οικουμενικής ανθρώπινης ικανότητας να αντιμετωπίζει τον κόσμο ως ένα αυτόνομο «εγώ» που ξεχωρίζει από τους «άλλους», τους οποίους βλέπει με δυσπιστία.

Η ευρωπαϊκή αριστοκρατία είχε ήδη υποστεί αυτή την ψυχολογική μετάλλαξη κατά τη μεταμόρφωσή της από τάξη πολεμιστών σε ένα σύνολο αυλικών, και είχε αποποιηθεί την ευθύτητα και τον αυθορμητισμό της για χάρη μιας επιφυλακτικότητας απέναντι στους άλλους. Προς τα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα, αυτή η αλλαγή εξαπλώνεται πιο πολύ και επηρεάζει τους τεχνίτες, τους χωρικούς και τους εργάτες.

Η νέα «έμφαση που δίνεται στην απελευθέρωση και την αυτοσυνείδηση», όπως επισημαίνει ο Λούις Σας, παρέχει τη δυνατότητα στο άτομο να γίνει πιο αυτόνομο και να αντιμετωπίζει με περίσκεψη τις υπάρχουσες κοινωνικές συμβάσεις, γεγονός αναμφισβήτητα θετικό. Ωστόσο, μπορεί να μεταμορφώσει το άτομο σε απροσπέλαστο οχυρό που δεν επιτρέπει σε κανέναν να το πλησιάσει.

Οι ιστορικοί συνάγουν αυτή την ψυχολογική αλλαγή από μια σειρά αδιαμφισβήτητων μεταβολών που σημειώθηκαν στην προνεωτερική εποχή πρώτα στην αστική τάξη των πόλεων ή στην ανώτερη μεσαία τάξη. Γίνονται της μόδας οι καθρέφτες, κυρίως ανάμεσα σε εκείνους που έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους αγοράσουν, γιατί εκεί μπορεί κανείς να παρατηρήσει τον εαυτό του, οι αυτοπροσωπογραφίες (ο Ρέμπραντ φιλοτέχνησε περισσότερες από πενήντα), καθώς και οι αυτοβιογραφίες όπου μπορεί κανείς να συντάξει και να επεξεργαστεί την εικόνα που έχει προβάλει στους άλλους. Στα σπίτια των αστών, οι δημόσιοι χώροι τους οποίους μπορούν να επισκεφτούν οι ξένοι διαφοροποιούνται για πρώτη φορά από τους ιδιωτικούς χώρους (π.χ. τα υπνοδωμάτια) όπου μπορεί κανείς να αποσυρθεί, να βγάλει το προσωπείο και να «νιώσει ο εαυτός του».

Οι πιο κόσμιες μορφές διασκέδασης –το θέατρο και η όπερα, που καθηλώνουν τον κάθε θεατή στο δικό του κάθισμα– συνιστούν έναν εναλλακτικό τρόπο ψυχαγωγίας από τις σεξουαλικά απελευθερωμένες και σαρκικές τέρψεις του καρναβαλιού.

Ακόμα και η λέξη «εαυτός», όπως παρατηρεί ο Τρίλλινγκ, παύει να χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως αυτοπαθή αντωνυμία ή επιτατικό μόριο και καταλαμβάνει τη θέση ανεξάρτητου ουσιαστικού, που αναφέρεται σε κάποιον εσώτερο πυρήνα, εκ πρώτης όψεως δυσδιάκριτο για τους άλλους.

Η έννοια του εαυτού που κρύβεται πίσω από την εμφάνιση του ατόμου και μεταφέρεται από τη μια κατάσταση στην άλλη αποδίδεται συνήθως στη νέα δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης. Στον μεσαιωνικό πολιτισμό, ήσουν ό,τι έδειχνες (χωρικός, έμπορος ή αριστοκράτης), και κάθε προσπάθεια να αλλάξει κανείς κοινωνική θέση ήταν δυνατόν να εκληφθεί ως θρασύτατη εξαπάτηση.

Στα τέλη του 16ου αιώνα όμως, η κοινωνική ανέλιξη ήταν ένα ενδεχόμενο πιθανό ή τουλάχιστον νοητό, γεγονός που ανήγαγε την «εξαπάτηση» σε καθολικό τρόπο ζωής. Αν δεν ήταν κανείς ευγενής ή αξιοσέβαστος αστός, σίγουρα έβρισκε τον τρόπο να συμπεριφερθεί ως τέτοιος. Έτσι εξηγείται στην Αγγλία του 17ου αιώνα η απήχηση των βιβλίων που έδιναν οδηγίες σε επίδοξα μέλη της αριστοκρατίας πώς να συμπεριφέρονται, πώς να γράφουν ένα εντυπωσιακό γράμμα και να επιλέγουν μια κοινωνικά συμφέρουσα σύζυγο.

Έτσι εξηγείται και ο νέος ενθουσιασμός για το θέατρο, που δομείται γύρω από την έννοια του ηθοποιού ο οποίος διαφοροποιείται από τους ρόλους του. Όμως θα περάσει καιρός μέχρι να εμπεδώσει ο κόσμος αυτή την έννοια· τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του θεάτρου, οι ηθοποιοί που υποδύονταν τους παλιανθρώπους κινδύνευαν να δεχτούν επίθεση από θυμωμένους θεατρόφιλους στο δρόμο. Εντός του θεάτρου, το κοινό γοητευόταν από τα έργα που περιλάμβαναν περίπλοκες απάτες: η Πόρσια του Σαίξπηρ παριστάνει έναν νομικό, η Ροζαλίντα μεταμφιέζεται σε αγόρι, η Ιουλιέτα σκηνοθετεί το θάνατό της.

Ο Μπάρτον, που γράφει λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Σαίξπηρ, θλίβεται από τη διαπίστωση ότι η ηθοποιία δεν περιορίζεται μόνο στο θέατρο, καθώς «οι άνθρωποι, όπως και οι θεατρίνοι, υποδύονται ένα πλήθος ρόλων».

Ήταν οδυνηρό, κατά τη γνώμη του, «να βλέπει κανείς έναν άνθρωπο να παίρνει χίλιες μορφές σαν το χαμαιλέοντα… να υποδύεται είκοσι ρόλους και πρόσωπα προς όφελός του… να έχει πολλαπλά πρόσωπα, παρουσιαστικά και χαρακτήρες, ανάλογα με ποιον συναντάει». Ο εσώτερος εαυτός, που μπορεί να αλλάζει ενδύματα και συμπεριφορά ανάλογα με την περίσταση, μοιάζει με επιδέξιο τεχνίτη τόσο πολυάσχολο και επιφυλακτικό που αδυνατεί να γευτεί τη χαρά του γλεντιού.

Όσο για την εικόνα που προβάλλει ο εσώτερος εαυτός προς την κοινωνία, ποιος θα ήθελε να «χάσει τον εαυτό του» μετέχοντας στις κοινοτικές απολαύσεις του καρναβαλιού όταν έχει καταβάλει τόση προσπάθεια και κόπο για να τον οικοδομήσει;

Τόσο μεγάλη αξία δίνει ο πολιτισμός μας στον «εσώτερο εαυτό» που η απόκτησή του παρουσιάζεται σαν αδιαμφισβήτητο σημάδι προόδου – προϋπόθεση, όπως το αποκαλεί ο Τρίλλινγκ, για την «εμφάνιση του σύγχρονου Ευρωπαίου και Αμερικανού». Χωρίς αμφιβολία αυτή η αίσθηση της ατομικότητας και της προσωπικής αυτονομίας, «της απρόσκοπτης ελευθερίας να ρωτάμε και να εξερευνούμε», σύμφωνα με τον ιστορικό Γι-Φου Τουάν, επέτρεψε σε ανθρώπους όπως ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Γαλιλαίος να αψηφήσουν το δόγμα του καθολικισμού βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Τι είναι προτιμότερο, ένας θαρραλέος, ή μάλλον άπληστος και ανταγωνιστικός, ατομικισμός ή μια μεσαιωνική (ή, στην περίπτωση των πολιτισμών που δεν ανήκαν στον ευρωπαϊκό χώρο, μια «πρωτόγονη») προσωπικότητα, τόσο τελματωμένη στα πλαίσια της κοινότητας και των τελετών της που αδυνατεί να διαφοροποιήσει τον «εαυτό» της; Από την οπτική γωνία της εποχής μας, η επιλογή, ας πούμε, είναι προφανής. Δεν έχουμε γνωρίσει κάτι διαφορετικό.

Υπάρχει όμως το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για τον αισιόδοξο ατομικισμό που συσχετίζουμε με πιο φωτεινές πτυχές της προνεωτερικής εποχής, την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό.

Όπως γράφει ο Τουάν, «στην άλλη όψη» της νέας αυτής αίσθησης της προσωπικής αυτονομίας υπάρχει «η αποξένωση, η μοναξιά, ένα αίσθημα αποστασιοποίησης, η απώλεια της φυσικής ζωτικότητας και της αγνής τέρψης, καθώς και ένα αίσθημα βάρους επειδή η πραγματικότητα δεν έχει κανένα νόημα εκτός από αυτό που της προσδίδει το άτομο».

Μάλιστα, η μόνη συνθήκη που αδιαφιλονίκητα συνδέεται με την αιτιολογία της κατάθλιψης είναι αυτή η αίσθηση της αποξένωσης. Όπως σημείωσε ο Γάλλος κοινωνιολόγος Εμίλ Ντυρκέμ τον 19ο αιώνα, «αρχικά η κοινωνία ήταν το παν, το άτομο δεν ήταν τίποτε…

Σταδιακά όμως τα πράγματα άλλαξαν. Καθώς οι κοινωνίες πλήθαιναν και γίνονταν πιο πυκνές, οι ατομικές διαφορές πολλαπλασιάζονταν, και πλησιάζει η στιγμή που ο μόνος δεσμός ανάμεσα στα μέλη μιας ανθρώπινης ομάδας δεν θα είναι παρά η ανθρώπινη φύση τους».

Η άδηλη πλευρά της ηρωικής αυτονομίας, που θεωρητικά αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της προνεωτερικής και νεωτερικής εποχής, είναι η ριζική αποξένωση που επιφέρει την κατάθλιψη και μερικές φορές το θάνατο.

Παρ’ όλα αυτά, η νέα μορφή προσωπικότητας που αναδύθηκε τον 16ο και τον 17ο αιώνα στην Ευρώπη δεν είναι τόσο αυτόνομη και τόσο αυτοπροσδιοριζόμενη όσο ισχυρίζονταν. Το εγωκεντρικό άτομο όχι μόνο δεν ήταν αποκομμένο από το άμεσο ανθρώπινο περιβάλλον του, αλλά αγωνιούσε διαρκώς για τις προσδοκίες των άλλων και για το πόσο κατάφερνε να τις εκπληρώσει. «Πώς τα πήγα;», ρωτάει να μάθει αυτός ο δήθεν αυτόνομος «εαυτός». «Τι εντύπωση έκανα;».

Και δεν είναι τυχαίο ότι η έννοια της κοινωνίας εμφανίζεται την ίδια εποχή που παρουσιάζεται και η έννοια του εαυτού. Αυτό όμως που φαίνεται να απασχολεί τον νέο και δήθεν αυτόνομο εαυτό είναι η γνώμη των άλλων, που συνολικά συνθέτουν την «κοινωνία». Οι καθρέφτες π.χ. δεν αντικατοπτρίζουν τον «εαυτό» μας, παρά μόνο ό,τι βλέπουν οι άλλοι, και οι αυτοβιογραφίες αποκαλύπτουν μόνο όσα θέλουμε εμείς να μάθουν οι άλλοι.

Το δυσβάσταχτο βάρος από τις κρίσεις των άλλων –φανταστικό ή πραγματικό– μπορεί να εξηγήσει τα συχνά κρούσματα της κατάθλιψης κατά την επικείμενη ή θεωρούμενη αποτυχία. Για τον 19ο αιώνα, η ιστορικός Τζάνετ Όππενχαϊμ αναφέρει ότι «ασθενείς με βαριά περιστατικά κατάθλιψης συχνά εκδήλωναν εντελώς αδικαιολόγητους φόβους για οικονομική καταστροφή ή για επαγγελματική ατίμωση». Επομένως, δεν πρόκειται για αυτονομία, αλλά για εξάρτηση. Ο εμφανιζόμενος «εαυτός» προσδιορίζει την αξία του σε συνάφεια με τις αναμενόμενες κρίσεις των άλλων.

Αν η κατάθλιψη ήταν το ένα από τα αποτελέσματα του νέου ατομικισμού, τότε σίγουρα το άλλο ήταν το σύνηθες επακόλουθο της κατάθλιψης, το άγχος. Απαιτείται προσπάθεια, και μεγάλη παρατηρητικότητα, για να μαντέψει κανείς τις αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων και ανάλογα να σχεδιάσει τις πράξεις και τα λόγια του.

Για τον υποχθόνιο αυλικό, τον αγωνιζόμενο αστό και τον φιλόδοξο δικηγόρο ή κληρικό της προνεωτερικής Ευρώπης, ο «εαυτός» που ανακάλυψαν μπορεί κάλλιστα να περιγραφεί ως η συνειδητοποίηση της ατέρμονης εσωτερικής προσπάθειας να προσαρμόζει το άτομο τη συμπεριφορά του στις προσδοκίες των άλλων.

Το παιχνίδι σε αυτό το πλαίσιο αποκτά μια καινούρια, πιο απαιτητική σημασία, που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την απόλαυση, και αφορά τους «ρόλους που παίζουμε».

Επομένως, δεν είναι να απορεί κανείς που η αστική ζωή ιδιωτεύει τον 16ο και τον 17ο αιώνα, και αποκτά υπνοδωμάτια και γραφεία όπου μπορεί κανείς να αποσυρθεί και για λίγες ώρες την ημέρα να εγκαταλείψει την προσπάθεια και να αφήσει τη μάσκα να πέσει.

Ωστόσο, δεν θα καταφέρουμε να συλλάβουμε όλες τις ψυχολογικές επιπτώσεις αυτής της «μετάλλαξης της ανθρώπινης φύσης» δίχως να αναφερθούμε στον θρησκευτικό παράγοντα. Πριν από 400 –έστω και 200– χρόνια, οι περισσότεροι άνθρωποι ερμήνευαν το αίσθημα της αποξένωσης και του άγχους μέσω της θρησκείας, θεωρώντας ότι ο «εαυτός» ήταν η «ψυχή», το πανταχού παρόν επικριτικό βλέμμα των άλλων ήταν το βλέμμα του «Θεού», ενώ η μελαγχολία ήταν «ο βασανιστικός φόβος για αιώνια καταδίκη».

Ο καθολικισμός πρόσφερε ανακούφιση στους κλονισμένους και τους ασθενείς, με τελετές που αποσκοπούσαν να δώσουν άφεση αμαρτιών ή να ελαχιστοποιήσουν τουλάχιστον την αποδοκιμασία του Θεού. Ακόμη και ο λουθηρανισμός, παρότι απέρριπτε τις περισσότερες τελετές, προϋπέθετε έναν προσιτό και ελεήμονα Θεό.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο για την καλβινιστική εκδοχή του προτεσταντισμού. Ο καλβινισμός όχι μόνο δεν πρόσφερε ανακούφιση, αλλά έπλασε το μεταφυσικό πλαίσιο της κατάθλιψης – νιώθεις αποξενωμένος, διωγμένος και καταδικασμένος γιατί είσαι όντως.

Ο Τζων Μπάνυαν ήταν μάλλον ένας εύθυμος τύπος στα νιάτα του, που επιδιδόταν σε χορούς και σε αθλητικές δραστηριότητες στην πλατεία του χωριού του. Όταν όμως ξεκίνησε η πρώτη θρησκευτική του κρίση, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλες τις παραπάνω απολαύσεις.

Δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να εγκαταλείψει το χορό («πέρασε ένα ολόκληρο έτος προτού καταφέρω να σταματήσω να χορεύω»), όμως στο τέλος κατάφερε να ζήσει μια ζωή απαλλαγμένη από τη χαρά. Στην Πορεία του προσκυνητή του Μπάνυαν, το καρναβάλι είναι η πύλη που οδηγεί στην κόλαση, ενώ η κάθε μορφής απόλαυση –σεξουαλική, γευστική, εορταστική– είναι παγίδα του διαβόλου. Το γεγονός που περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη μελαγχολική διάθεση, την αδυναμία να νιώσει κανείς χαρά, είναι ότι ενώ ο μεσαιωνικός χωρικός επινόησε τις εορταστικές εκδηλώσεις για να ξεφύγει από τη δουλειά, ο πουριτανός θεωρούσε τη δουλειά ως διαφυγή από το φόβο.

Δεν χρειάζεται να βασιστούμε στα συμπεράσματα της ψυχολογίας για να συσχετίσουμε τον καλβινισμό με την κατάθλιψη. Υπάρχει ένας ξεκάθαρος δείκτης για την κατάθλιψη –η αυτοκτονία– και τα ποσοστά της έχουν καταγραφεί εδώ και πολλούς αιώνες, άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη ακρίβεια. Στην κλασική μελέτη του, ο Ντυρκέμ ανακάλυψε ότι οι προτεστάντες τον 19ο αιώνα –δεν ήταν όλοι βέβαια οπαδοί του καλβινιστικού δόγματος– είχαν διπλάσιες πιθανότητες να γίνουν αυτόχειρες σε σύγκριση με τους καθολικούς.

Ακόμα πιο εντυπωσιακή όμως είναι μια πρόσφατη ανάλυση που αναφέρει αιφνίδια αύξηση των αυτοκτονιών στο ελβετικό καντόνι της Ζυρίχης, που ξεκίνησε στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν δηλαδή η περιοχή έγινε προπύργιο του καλβινισμού. Δεν είναι δυνατόν να επικαλεστούμε τη γενική έκλυση των κοινωνικών ηθών για να εξηγήσουμε το φαινόμενο αυτό, αφού οι ανθρωποκτονίες μειώθηκαν ενώ οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν.

Συνεπώς, αν θέλουμε να αναζητήσουμε μια κοινή αιτία για την κατάθλιψη από τη μια μεριά και την εξαφάνιση των εορταστικών εκδηλώσεων από την άλλη, δεν είναι δύσκολο να τη βρούμε. Η αστικοποίηση και η άνοδος της οικονομίας που βασίζεται στην ανταγωνιστική αγορά ευνόησαν έναν πιο αγχώδη και πιο αποξενωμένο τύπο ανθρώπου, που πιθανόν είναι επιρρεπής στην κατάθλιψη και βλέπει με επιφύλαξη τις κοινοτικές γιορτές. Ο καλβινισμός δημιούργησε την υπερβατική συλλογιστική αυτής της μεταβολής, εντείνοντας την αποξένωση και καθιερώνοντας στην πράξη την κατάθλιψη ως ένα στάδιο προς την αναζήτηση της σωτηρίας.

Στο επίπεδο της «βαθιάς υποκείμενης ψυχολογικής αλλαγής», τόσο η κατάθλιψη όσο και η εξάλειψη των εορταστικών εκδηλώσεων θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φαινομενικά αναπόφευκτες συνέπειες της ευρείας διαδικασίας που είναι γνωστή ως εκσυγχρονισμός. Θα μπορούσε όμως ανάμεσα σε αυτά τα δύο να υπάρχει μια πιο άμεση σχέση, να συνέβαλε δηλαδή η εξάλειψη του καρναβαλιού στην επιδημία κατάθλιψης;

Με την εγκατάλειψη των παραδοσιακών εορταστικών εκδηλώσεων, οι άνθρωποι ίσως έχασαν μια ενδεχομένως αποτελεσματική θεραπεία. Ο Μπάρτον πρότεινε πολλές θεραπείες για τη μελαγχολία –π.χ. τη μελέτη και την άσκηση– αλλά επανήλθε πολλές φορές στην ίδια συνταγή: «Ας επιδοθούν στο κυνήγι, στα αθλήματα, σε αστεϊσμούς, στα γλέντια… ας πιουν πότε πότε μια κούπα καλό κρασί, ας ακούσουν μουσική, ας κάνουν παρέα με ανθρώπους πρόσχαρους. Ας διασκεδάσουν ακούγοντας ιστορίες και παίζοντας παιχνίδια, ας πιουν, ας τραγουδήσουν, ας χορέψουν και ας κάνουν οτιδήποτε τους προκαλεί ευθυμία».

Παραδέχτηκε την επίθεση ενάντια «στο χορό, στο τραγούδι, στο καρναβάλι, στην παντομίμα, στο θέατρο» από «κάποιους αυστηρούς τιμητές», εννοώντας τους καλβινιστές, αλλά προτιμούσε τις παραδοσιακές εορταστικές εκδηλώσεις: «Ας γλεντήσουν, ας τραγουδήσουν, ας χορέψουν, ας παίξουν κουκλοθέατρο, ας μεταμφιεστούν, ας παίξουν τύμπανα, κρουτ [1], γκάιντα, ας παίξουν μπάλα και άλλα παιχνίδια, και ας κάνουν όλα τα αθλήματα και τις διασκεδάσεις που τους αρέσουν περισσότερο».

Στον ιδανικό κόσμο που είχε πλάσει, «κανείς δεν πρέπει να κουράζεται υπερβολικά, όλοι πρέπει να έχουν συγκεκριμένες ώρες ψυχαγωγίας και περιόδους διακοπών για να αστειεύονται, να χαίρονται, να μαζεύονται και να γλεντάνε». Οι απόψεις του συνέπιπταν με τις θεραπευτικές μεθόδους για τη μελαγχολία που εφαρμόζονταν τον 16ο αιώνα. Ενώ οι καταστροφικοί «τρελοί» αντιμετώπιζαν τον εγκλεισμό και την άσχημη μεταχείριση, τους μελαγχολικούς, θεωρητικά τουλάχιστον, τους «παρηγορούσαν και τους εμψύχωναν» ενώ επιχειρούσαν να τους «διασκεδάσουν παίζοντας μουσικά όργανα».

Περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη συγγραφή της Ανατομίας της μελαγχολίας από τον Μπάρτον, ένας άλλος Άγγλος συγγραφέας, ο Ρίτσαρντ Μπράουν, επανέλαβε τη συνταγή δίνοντάς της επιστημονικό (για την εποχή εκείνη) υπόβαθρο αναφερόμενος στις διεργασίες της ανθρώπινης «μηχανής». Το τραγούδι και ο χορός μπορούσαν να θεραπεύσουν τη μελαγχολία, πρότεινε, με την ανακίνηση των «εκκρίσεων». Και μετά από έναν αιώνα, ακόμα και ο Άνταμ Σμιθ, ο μεγάλος προφήτης του καπιταλισμού, υποστήριζε ότι οι εορταστικές εκδηλώσεις και η τέχνη ήταν το μέσο για την ανακούφιση της μελαγχολίας.

Ο Μπάρτον, ο Μπράουν και ο Σμιθ δεν ήταν οι μόνοι που πρότειναν τα γλέντια ως θεραπεία της μελαγχολίας, και έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι, έστω χάρη στη φαντασία, τη νοσταλγία ή την προσωπική τους εμπειρία, έφτασαν σε ένα σημαντικό συμπέρασμα.

Στις μέρες μας δεν γνωρίζω να γίνονται προσπάθειες να χρησιμοποιηθούν τα γλέντια και οι γιορτές ως θεραπεία κατά της κατάθλιψης, αλλά μάλλον ένα τέτοιο πείραμα φαντάζει αδιανόητο στο σύγχρονο κλινικό πλαίσιο. Ωστόσο, υπάρχουν άφθονα στοιχεία ότι τα κοινοτικά γλέντια λειτούργησαν, σε πολλούς πολιτισμούς, ως μέσο για να ανακουφιστεί ή και να θεραπευτεί ο καταθλιπτικός ασθενής.

Ο Γιούστους Φρήντριχ Καρλ Χέκερ, ιστορικός που έζησε τον 19ο αιώνα, αναφέρει ένα παράδειγμα από την Αβησσυνία του 19ου αιώνα, γνωστή σήμερα ως Αιθιοπία. Όταν ένα άτομο, συνήθως γυναίκα, έπεφτε σε ένα είδος μαρασμού, οι συγγενείς αποφάσιζαν να «προσλάβουν, έναντι συγκεκριμένης αμοιβής, μια μπάντα από τυμπανιστές, φλαουτίστες και τρομπετίστες και να αγοράσουν μια γενναιόδωρη ποσότητα οινοπνευματωδών ποτών. Έπειτα, όλοι οι νέοι και οι νέες του χωριού συγκεντρώνονταν στο σπίτι της ασθενούς», όπου χόρευαν και γλεντοκοπούσαν για αρκετές μέρες, καταφέρνοντας έτσι να τη θεραπεύσουν.

Παρομοίως, στη Σομαλία του 20ού αιώνα, όταν μια παντρεμένη γυναίκα υπέφερε από αυτό που θα περιγράφαμε σήμερα ως κατάθλιψη, καλούσαν μια γυναίκα σαμάνα, η οποία τις περισσότερες φορές αποφαινόταν ότι ένα πνεύμα «σαρ» είχε καταλάβει την άρρωστη. Στη συνέχεια, προσλάμβαναν μουσικούς, καλούσαν τις γυναίκες του χωριού, και η ασθενής θεραπευόταν με μια γερή δόση εκστατικού χορού, περιτριγυρισμένη από τη γυναικεία παρέα.

Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις –από την Αγγλία του 17ου αιώνα ως τη Σομαλία του 20ού– ότι τα γλέντια και οι χορευτικές τελετές θεράπευσαν την ασθένεια που γνωρίζουμε ως κατάθλιψη. Έχουμε όμως επαρκείς ενδείξεις να πιστεύουμε ότι μπορεί και να το έκαναν. Πρώτα, επειδή τέτοιες τελετές χρησιμεύουν για να καταπολεμήσουν το αίσθημα της αποξένωσης που νιώθει ο ασθενής και να τον επανασυνδέσουν με την ανθρώπινη κοινότητα. Δεύτερον, γιατί ενθαρρύνουν την εμπειρία της απώλειας του εαυτού – δηλαδή μια απελευθέρωση, έστω προσωρινή, από τη φυλακή του εαυτού, ή τουλάχιστον από την εναγώνια προσπάθεια να αξιολογούμε διαρκώς τη θέση που έχει κανείς στην ομάδα ή στα μάτια του παντοδύναμου Θεού.

Ο Φρήντριχ Νίτσε, ένα από τα πιο μοναχικά και βασανισμένα άτομα που έζησαν τον 19ο αιώνα, αντιλαμβανόταν τη θεραπευτική δύναμη της έκστασης καλύτερα από κάθε άλλον.

Την εποχή της οικουμενικής σχεδόν εξύμνησης του «εαυτού», μόνο εκείνος τόλμησε να μιλήσει για τον «τρόμο της ατομικής ύπαρξης», και θεωρούσε ως μόνη ανακούφιση τις αρχαίες διονυσιακές τελετουργίες που είχε διαβάσει στους κλασικούς – τελετουργίες στις οποίες φανταζόταν ότι «κάθε άτομο όχι απλώς συμφιλιώνεται με τον συνάνθρωπό του, αλλά γίνεται ένα με αυτόν».

Η τραγωδία των Ευρωπαίων, που έπληξε κυρίως τους βόρειους προτεστάντες, ήταν ότι οι ίδιες κοινωνικές δυνάμεις που τους ωθούσαν στην κατάθλιψη συνέβαλαν στην εξάλειψη της παραδοσιακής θεραπείας της. Μπορούσαν να περηφανεύονται για τα λαμπρά επιτεύγματά τους στους τομείς της επιστήμης, των εξερευνήσεων και της βιομηχανίας, και να καυχώνται ότι δεν χρειάστηκε, όπως ο Φάουστ, να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάβολο σε αντάλλαγμα αυτών των επιτευγμάτων. Με την εξάλειψη όμως του γλεντιού που συνεπαγόταν η σύγχρονη ευρωπαϊκή «πρόοδος», είχαν μάλλον διαπράξει κάτι πολύ χειρότερο. Ολοκλήρωσαν τη δαιμονοποίηση του Διονύσου που είχαν αρχίσει οι χριστιανοί πριν από αιώνες και κατά συνέπεια απέρριψαν μια από τις αρχαιότερες πηγές βοήθειας – την κατευναστική και σωτήρια τεχνική της έκστασης.

Υποσημείωση:

[1] Αρχαίο κελτικό έγχορδο όργανο. (Σ.τ.Μ.)


https://kourdistoportocali.com/ipeople/culture/h-anatomia-tis-katathlipsis/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις και γιατί ξεχνάμε (βίντεο)




Προσπαθήστε να σκεφτείτε τι φάγατε το μεσημέρι πριν από τρεις εβδομάδες. Πιθανότατα δεν περνάει τίποτα από το μυαλό σας. Εάν πάλι προσπαθήσετε να θυμηθείτε τα προηγούμενα γενέθλιά σας, μάλλον κάτι θα σας έχει μείνει από εκείνη την ημέρα. Γιατί, όμως, μπορούμε και θυμόμαστε μερικά πράγματα, ενώ άλλα τα ξεχνάμε εντελώς; Γιατί μερικές αναμνήσεις ξεφτίζουν;


Αρχικά, όλες μας οι εμπειρίες μετατρέπονται σε μικρά κομμάτια πληροφοριών που αρχικά πηγαίνουν στην βραχυπρόθεσμη μνήμη μας μέσα από τους νευρώνες του εγκεφάλου. Μέσα από μία διαδικασία και επεξεργασία των πληροφοριών αυτών, και συγκεκριμένα μέσα από το γεγονός ότι οι νευρώνες επικοινωνούν μεταξύ τους σταθερά, μερικές από τις αναμνήσεις ταξιδεύουν από την βραχυπρόθεσμη μνήμη στην μακροπρόθεσμη, όπου και ...αποθηκεύονται.

Για το αν μία πληροφορία θα πάει εκεί, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που διαδραματίζουν ρόλο. Για παράδειγμα, εάν είστε συγκεντρωμένοι και συνδεδεμένοι με την εμπειρία που λαμβάνει χώρα είναι πιο πιθανό να διατηρήσετε την ανάμνηση αυτή στο κεφάλι σας για περισσότερο καιρό.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, όμως, που επηρεάζουν τη μνήμη και κάνουν τις αναμνήσεις να χάνονται. Η ηλικία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όσο μεγαλώνουμε οι νευρώνες του εγκεφάλου μας γίνονται λιγότερο ευαίσθητοι.

Για την ακρίβεια, οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι μειώνεται ο αριθμός των νευρώνων στον ιππόκαμπο.


Επιπλέον, οι περισσότερες αναμνήσεις αποτυπώνονται ότι είμαστε συγκεντρωμένοι, αλλά συναισθηματικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, δεν επιτρέπουν στο άτομο να συγκεντρωθεί σε νέες καταστάσεις, οπότε και να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις. Αντίθετα, το άτομο σκέφτεται συνέχεια τα δυσάρεστα του παρελθόντος και επικεντρώνεται σε αυτά.

Έχει διαπιστωθεί ότι όσοι πάσχουν από κατάθλιψη έχουν 40% λιγότερη δυνατότητα να διατηρήσουν αναμνήσεις. Η απομόνωση, που βιώνουν τα άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη δεν επιτρέπει στον εγκέφαλό τους να «ασκηθεί» μέσα από την κοινωνική συναναστροφή.

Ένας ακόμα «κλέφτης» της μνήμης είναι το χρόνιο άγχος. Κατά τη διάρκεια του έντονου άγχους το σώμα βρίσκεται σε επιφυλακή, προκειμένου να προστατευτεί από τον «κίνδυνο». Αυτή η διαδικασία, όμως, με τα χρόνια μειώνει τη λειτουργία του εγκεφάλου και οδηγεί σε θάνατο πολλά από τα εγκεφαλικά κύτταρα του ανθρώπου.

Τι μπορείτε να κάνετε:

• Να είστε σωματικά ενεργοί. Η καλή ροή του αίματος βοηθάει τον εγκέφαλό σας.

• Να τρώτε καλά. Ο εγκέφαλός σας χρειάζεται όλα αυτά τα θρεπτικά συστατικά για να ζήσει.

• Ασκήστε τον εγκέφαλό σας. Μαθαίνοντας μία νέα γλώσσα ή κάνοντας κάτι καινούριο αναγκάζετε τον εγκέφαλό σας να λειτουργήσει.

Δείτε το βίντεο:






https://www.pronews.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ένα ταλέντο πνιγμένο στα πρέπει: Η ιδιαίτερη σχέση του Χ. Εξαρχάκου με τη μητέρα του που στιγμάτισε την προσωπική του ζωή





Λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή του Χρόνη Εξαρχάκου δεν θα βρεις πολλές. Βλέπεις, ο αδικοχαμένος ηθοποιός, ό,τι είχε να πει το έλεγε μέσα από τους ρόλους του, αποφεύγοντας να δίνει «τροφή» για σχόλια σε τρίτους.


Οι ερμηνείες του στο θέατρο, αλλά και στο σινεμά (στην εποχή της άνθισης του ελληνικού κινηματογράφου) ήταν το δικό του «αντικλείδι» με το οποίο άνοιξε τις καρδιές του κοινού, κερδίζοντας για πάντα μια θέση εκεί.

Άνθρωπος με πηγαίο χιούμορ, ήταν το όνειρο κάθε σκηνοθέτη, καθώς μπορούσε με μια ατάκα, έναν μορφασμό και τους αυτοσχεδιασμούς του να απογειώσει ακόμη κι έναν ...μικρό ή δεύτερο ρόλο. Κι όλα αυτά δίχως ίχνος βεντετισμού ή άλλης παθογένειας που μπορεί να εμφανιστεί σε κάποιους όταν γίνονται επιτυχημένοι και αλλάζουν ζωές.


Προβεβλημένοι σύνδεσμοι

Είσαι ο καλύτερος προπονητής; Στα Fantasy τουρνουά φτιάχνεις τη δική σου ομάδα & διεκδικείς την κορυφή. Πάτα εδώ!
Με τον Χρόνη Εξαρχάκο κάτι τέτοιο δεν συνέβη και οφείλεται εν μέρει και στον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του, που για κάποιους διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό λόγω της ιδιαίτερης σχέσης που φέρεται να είχε με την μητέρα του.





Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής η μητέρα του πολυτάλαντου ηθοποιού λόγω της μεγάλης αδυναμίας που του είχε, δεν τον άφηνε να παντρευτεί, ενώ ήταν αυστηρή με τις προσωπικές του επιλογές καθώς δεν ήθελενα τον δει να ανοίγει τα φτερά του και να πετάει μακριά της. Έτσι ο ηθοποιός έζησε το μεγαλύτερο μέρος τη ζωής του μαζί της…

Η αγάπη που έδωσε και εισέπραξε μπορεί να ήταν μεγάλη, όμως τον εγκλώβισε σε ένα περιβάλλον όπου τα δικά του θέλω είχαν πνιγεί απ’ τις ενοχές που γεννούσε η επιθυμία του να ανασάνει απ’ την μητρική αγάπη που τον έπνιγε.

Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, ο Χρόνης, ο οποίος γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου, στάθηκε κοντά της μέχρι τέλους, καθώς εκείνη αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και πολλές φορές στο παρελθόν (αφού η οικογένεια ήταν φτωχή) το μόνο που είχαν ήταν ο ένας τον άλλον. Κάτι που δεν άλλαξε ούτε όταν ήρθε η επιτυχία για τον νεαρό, ακόμη, ηθοποιό όταν έπαιξε τον πρώτο ρόλο του στο θεατρικό «Βίλα των Οργίων».

Το βιογραφικό του είναι γεμάτο από 20 ταινίες και περίπου 60 επιθεωρήσεις. Αριθμός που θα ήταν πολύ μεγαλύτερος, αν ο καρκίνος δεν του είχε χτυπήσει την πόρτα στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Με την μητέρα του να αντιμετωπίζει τα δικά της σοβαρά προβλήματα, αυτός ο σπουδαίος ηθοποιός, ο οποίος δεν παντρεύτηκε ποτέ, βρέθηκε ολομόναχος απέναντι στην ασθένεια που του «έτρωγε» τα σωθικά. Ο Κώστας Βουτσάς τον θυμάται να πειράζει τις νοσοκόμες και να μην χάνει το κουράγιο του από την «επάρατη νόσο», όμως όταν η κατάστασή του επιδεινώθηκε, αναγκάστηκε να μεταβεί στο Λονδίνο προκειμένου να υποβληθεί σε επέμβαση.





Και κάπως έτσι, απλά, ήσυχα, σιωπηλά, δίχως κάμερες, φωτογράφους, συγγενείς ή φίλους, ο Χρόνης Εξαρχάκος πάλεψε ολομόναχος τον καρκίνο, αλλά νικήθηκε αφήνοντας την τελευταία πνοή του σε νοσοκομείο στις 27 Σεπτεμβρίου 1984. Αυτός που αγαπήθηκε από χιλιάδες αγνώστους. Αυτός που είχε χαρίσει τόσα χαμόγελα, είδε από ψηλά τα δάκρυα που κύλησαν στα πρόσωπα εκείνων που τον λάτρεψαν για τις ερμηνείες του σε ταινίες-σταθμούς για το ελληνικό μιούζικαλ, την κωμωδία και όχι μόνο.

Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι, Γκαρσονιέρα για δέκα (1981) είναι μερικά από τα φιλμ στα οποία ο Ενωματάρχης του σταθμού Πικερμίου, ο Κωστάκης Γρίπης, ο Λεωνίδας, ο Χρόνης, ο Ιπποκράτης ή ο κύριος Μπαμπάτσικος, μετατράπηκαν από το ταλέντο του από απλοί, συμπληρωματικοί συνήθως, ρόλοι σε πρωταγωνιστές που κέρδισαν την συμπάθεια, την εκτίμηση και σε τελική ανάλυση, την αγάπη του κοινού…

Η κηδεία του έγινε στο Α’ Νεκροταφείο πριν από 35 ολόκληρα χρόνια. Φυσικά ακόμη και σήμερα ο ίδιος παραμένει «αθάνατος». Και θα συνεχίσει να είναι. Γιατί το αποτύπωμά του μέσα από την καριέρα του υπήρξε τεράστιο, πολλές φορές αντιστρόφως ανάλογο των ρόλων του, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν φορές που οι άνθρωποι γίνονται μεγαλύτεροι από τα καλούπια που η ζωή προορίζει για εκείνους.

https://www.sdna.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

Ανακοίνωση του Συλλόγου των Αλιέων του Αιτωλικού, για την επανεμφάνιση του φαινομένου του υδρόθειου στο κανάλι του Αιτωλικού και ο θάνατος μεγάλης μάζας ψαριών.








Τα αποτελέσματα της μη συμβιωτικής ύπαρξης, της πόλης του Αιτωλικού με το λιμνοθαλάσσιο οικοσύστημα που το περιβάλει, είχαν την ευκαιρία να γευτούν οι κάτοικοι της πόλης του Αιτωλικού, όταν αντίκρισαν τις μερικές χιλιάδες των ψαριών, σε ημιθανή κατάσταση.
Αλλά και οι συνάδελφοι ψαράδες, βρέθηκαν για ακόμη μια φορά, να μετρούν απώλεια στο εισόδημά τους.

Το ευτύχημα ήταν ότι η χθεσινοβραδινή καταστροφή δεν είχε τα αποτελέσματα παλαιότερων καταστροφών, όπου ο αέρας θύμιζε κλούβιο αυγό και ο θάνατος των ψαριών ήταν ολοκληρωτικός.

Σε εκείνες τις περιπτώσεις εκτός των ψαριών κινδύνευε και η ζωή των κατοίκων της πόλης, μιας και η επίδραση του υδρόθειου έχει τα ίδια συμπτώματα και αποτελέσματα στο αναπνευστικό σύστημα, ανεξάρτητα εάν αυτό επηρεάζει τα ψάρια εντός του νερού ή τους πνεύμονες των ανθρώπων, όταν βρίσκετε σε αέρια μορφή στην ατμόσφαιρα.

Η διαφορά με το χθεσινοβραδινό περιστατικό είναι ότι αυτό προήλθε από την συσσώρευση των φυκιών της Νίδοβας, τα οποία παρέσυρε το θαλάσσιο ρεύμα προς το κανάλι του Αιτωλικού, όπου και άρχισε η αποσύνθεσή τους.
Η αποσύνθεση αυτή όμως λόγο καιρικών συνθηκών (υψηλές θερμοκρασίες, άπνοια, για μεγάλο χρονικό διάστημα ) έγινε χωρίς οξυγόνο και έτσι, με το τον πρώτο νοτιά το υδρόθειο που απελευθερώθηκε, μιας και δεν υπήρχε οξυγόνο, βγήκε στην επιφάνεια και μάλιστα σε μια στενή λωρίδα θαλάσσιας έκτασης.

Το κακό έγινε όταν σταμάτησε ο νοτιάς και άρχισε η διαδικασία της άμπωτης ή ρήχης όπως τη λέμε.

Αυτή η λωρίδα νερού, που περιείχε το υδρόθειο, δέσμευσε την όποια ποσότητα οξυγόνου υπήρχε στον όγκο του νερού και αδρανοποίησε το αναπνευστικό σύστημα των ψαριών που βρέθηκαν στο διάβα της.

Γλιτώσαμε από την ολική καταστροφή, γιατί εάν συνεχίζονταν ο δυνατός νότιος άνεμος, τότε θα αναμοχλεύονταν και οι τεράστιες ποσότητες υδρόθειου που βρίσκονται στα μεγάλα βάθη του καναλιού του Αιτωλικού, τα οποία ξεπερνούν σε κάποια σημεία και τα 35 μέτρα.

Το ευτύχημα στο δυστύχημα είναι ότι αυτή τη φορά φάνηκε καθαρά η επίδραση της αποκλεισμένης Νίδοβας από την υπόλοιπη λιμνοθάλασσα, η επίδραση του βιολογικού καθαρισμού της πόλης του Αιτωλικού, του οικισμού των Αθίγγανων και της απόφραξης των γεφυριών με λάσπη και συσσωματώματα νεκρών οργανισμών.

Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε, στο μέτρο του δυνατού, αυτές τις επιπτώσεις, θα πρέπει η νέα δημοτική αρχή να βάλει ως προτεραιότητα την εκτροπή των λυμάτων του Βιολογικού καθαρισμού της πόλης του Αιτωλικού, έστω και προσωρινά, στο βάλτο του Ράγκου, την άρση των αναχωμάτων στη νότια και δυτική πλευρά της Νίδοβας, την εκβάθυνση του πυθμένα των γεφυριών και την απομάκρυνση του οικισμού των Αθίγγανων, όπως βέβαια και την εκτροπή των υδάτων του αντλιοστασίου που βρίσκετε δίπλα στον οικισμό τους.

Δυστυχώς τα έργα αυτά θα έπρεπε να έχουν γίνει προ πολλού, αλλά κάποιες δημοτικές αρχές θέλανε να πείσουν, ότι όλα λειτουργούν σαν ελβετικό ρολόι, άρα το κατεπείγον ήταν για έργα της μιας χρήσεως και όχι για την αποκατάσταση της λειτουργίας του λιμνοθαλάσσιου οικοσυστήματος, η οποία χάθηκε στο βωμό της κακός εννοούμενης ανάπτυξης.

Για τους ψαράδες του τόπου μας, η συμβίωση και η αποκατάσταση του οικοσυστήματος της λιμνοθάλασσας είναι ζωτικής σημασίας και γι' αυτό επιφυλασσόμαστε για την επιμερισμό ευθυνών, όπου και αν αυτές ανήκουν.


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΜΠΟΤΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Βιολόγος - Περιβαλλοντολόγος
master Ιχθυολογίας.

http://aliisetolikou.blogspot.com/2019/11/blog-post.html





Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του Χρήστου Γιανναρά για τα συγκρητιστικά «νέα» Θρησκευτικά




O Ομότιμος Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Χρήστος Γιανναράς, πραγματοποίησε εισήγηση στο 3ο Πανελλήνιο Επιστημονικό Συνέδριο Θεολόγων Εκπαιδευτικών με θέμα: «Θρησκευτική Εκπαίδευση–Εκπαίδευση για το μέλλον», που πραγματοποιήθηκε στις 27, 28 και 29 Σεπτεμβρίου 2019, στη Θεσσαλονίκη, στους χώρους της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Το Συνέδριο συνδιοργάνωσαν το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ., το Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ. και η Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας.

Στην εισήγησή του τόνισε τη διαφορά μεταξύ θρησκείας και Eκκλησίας, επανέλαβε τις γνωστές απόψεις του ότι το μάθημα των Θρησκευτικών που έχει επιβληθεί ως έκφραση εισόδου στην θρησκευτική παράδοση του τόπου – όπως λέει και το Σύνταγμα –δεν είναι μύηση σε μια κοινότητα, σε μια ενορία, στη χαρά της γιορτής αλλά μια εγκεφαλική μετάδοση η οποία γίνεται όλο και πιο αποκρουστική.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το παράδειγμα που μετέφερε στο ακροατήριο ο Χρήστος Γιανναράς για τα «νέα Θρησκευτικά» αναφέροντας επί λέξει: ... «Με συγχωρείτε, γνώμη προσωπική εκφράζω χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν, αλλά όταν είδα πέρυσι τον εγγονό μου στη Γ΄ Δημοτικού να ξεκινάει να μαθαίνει τα ιερά ονόματα, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Χριστός, Παναγιά, άγιος Νικόλας, Ζαρατούστρα, Μωάμεθ πρώτος, δεύτερος, Βούδας, πρώτος, δεύτερος, τρίτος, είπα ότι σήμερα ένα παιδί για να ενδιαφερθεί γι’ αυτά πρέπει να ΄ναι βλαμμένο, σαφώς, πρέπει να ‘ναι άρρωστο.

Βέβαια υπάρχει το ερώτημα: Επομένως θα παραιτηθούμε από το να μαθητεύσουν τα παιδιά σε όλο αυτό το θαύμα, το οποίο είναι μες τα πόδια μας, μέσα στα χέρια μας, η έκφραση της τέχνης η οποία γεννήθηκε από την εκκλησιαστική εμπειρία και είναι η οργανική συνέχεια του Ελληνισμού, του ελληνικού πολιτισμού. Το έχω πει κατά κόρον αλλά θα το πω μια ακόμη φορά. Ένα μάθημα στο σχολειό θα το ήθελε ο κάθε Έλληνας, εάν μπορούσε να εισαγάγει το παιδί, όποιο παιδί, μουσουλμανάκι, ό,τι να ‘ναι, από τη στιγμή που τελειώνει τη σχολική παιδεία στην Ελλάδα, απαιτώ να ξέρει όταν τελειώνει, ποια μεταφυσική γέννησε τον Παρθενώνα και ποια μεταφυσική γέννησε την Αγιά Σοφιά και την εικόνα και τον Ρωμανό τον Μελωδό. Δεν του ζητώ να πιστέψει ούτε στη μια ούτε στην άλλη, αλλά να ξέρει».


thriskeftika.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2019

Ταχίνι: 10 λόγοι για να το εντάξουμε στη διατροφή μας




To ταχίνι είναι μια παχύρρευστη κρέμα που παρασκευάζεται από αλεσμένους σπόρους σουσαμιού. Καταναλώνεται ως υγιεινό σνακ, αλλά αποτελεί και πρώτη ύλη για πολλά φαγητά και γλυκά. Αποτελεί σπουδαία τροφή διότι περιέχει διάφορα θρεπτικά συστατικά. Μάλιστα, πολλοί περιλαμβάνουν το ταχίνι στη λίστα με τις υπερτροφές.



2 κουταλιές της σούπας ταχίνι περιέχουν 178 θερμίδες, 16 γραμμάρια λίπους, 6 γραμμάρια υδατάνθρακες, 2.8 γραμμάρια φυτικές ίνες, 0,15 γραμμάρια σακχάρων και 5 γραμμάρια πρωτεϊνών. Στην αγορά, υπάρχουν διαθέσιμα αρκετά είδη ταχινιού και μάλιστα συνδυάζονται με ...μέλι ή και κακάο. Εδώ ξεδιπλώνουμε 10 σημαντικούς λόγους που το ταχίνι χρειάζεται να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της διατροφής μας.

10 οφέλη του ταχινιού στην υγεία μας
1. Είναι πλούσιο σε μεταλλικά στοιχεία, όπως φώσφορο, λεκινθίνη, μαγνήσιο, κάλιο και σίδηρο.


2. Αποτελεί πλούσια πηγή μεθειονίνη, που συμβάλει στην αποτοξίνωση του ήπατος.

3. Είναι από τις καλύτερες πηγές ασβεστίου.



4. Διαθέτει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Ε και βιταμίνες Β1, Β2, Β3, Β5 και Β15.

5. Βοηθά στην ενίσχυση της υγείας της κυτταρικής ανάπτυξης

6. Βοηθά στη διατήρηση της υγείας του δέρματος και του μυϊκού τόνου.

7. Διαθέτει υψηλά επίπεδα πρωτείνης, καθιστώντας το ως καλύτερη πηγή της ακόμα και από τους ξηρούς καρπούς.

8. Πέπτεται εύκολα από τον οργανισμό μας, λόγω του υψηλού αλκαλικού μεταλλικού περιεχομένου, βοηθώντας και τη διαδικασία απώλειας βάρους.

9. Υψηλή περιεκτικότητα σε ακόρεστα καλά λιπαρά.

10. Προλαμβάνει κατά της αναιμίας.

Τρόποι κατανάλωσης του ταχινιού
– Φτιάξτε dressing σαλάτας με ταχίνι, ελαιόλαδο, μηλόξιδο και φρέσκο κουρκουμά

– Αναμίξτε το με αβοκάντο αφού το λιώσετε, ώστε να φτιάξετε μια άκρως θρεπτική πάστα που μπορείτε να αλείψετε σε ψωμί και φρυγανιά.

– Συνδυάστε το με σκόρδο και ρεβίθια για ένα νόστιμο χούμους.

– Αν προτιμάτε να το καταναλώνετε ως γλυκό, μπορείτε να φτιάξετε μπάλες ενέργειας με κομμάτια σοκολάτας και μπισκότο ή ακόμα καλύτερα με μέλι.


https://www.pentapostagma.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

1963: Τα αιματηρά επεισόδια στο Φράγμα Κρεμαστών και η εισβολή των κατοίκων στο εργοστάσιο





Του Λίνου Υφαντή,

Μια ξεχασμένη ιστορία που αποσιωπήθηκε σχετικά από τον τύπο της εποχής ήταν τα αιματηρά επεισόδια του 1963 στο Φράγμα Κρεμαστών. Πρωταγωνιστές ήταν οι κάτοικοι 5 χωριών ( Τριπόταμος, Αλευράδα, Τρίκλινο, Σίδερα και Άγιος Βασίλειος). Το υπό ανέγερση φράγμα θα δημιουργούσε σύντομα την σημερινή τεχνητή λίμνη Κρεμαστών και θα εξανάγκαζε πολλούς από αυτούς να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Πράγματι λοιπόν την 11-6-1963 και ώρα 12:00 οργανώθηκε συλλαλητήριο στην τοποθεσία Τσαγκαράκι Τριπόταμου με τη συμμετοχή 800 ατόμων σύμφωνα με το Reuters. (σ.σ. Το διεθνές πρακτορείο αναφέρονταν σε «αγρότες» που συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Η έκθεση του ΑΤ Αγίου Βλασίου κατέβαζε το πλήθος σε 500. Το πλήθος ζητούσε να ...ικανοποιηθούν οι αποζημιώσεις που θα έδινε η ΔΕΗ για την απώλεια των περιουσιών τους, που θα καλύπτονταν από τα νερά της τεχνητής λίμνης.



Πράγματι στις 16:00 το απόγευμα της ίδιας ημέρας εισέβαλαν στο εργοτάξιο του φράγματος και στη σήραγγα της εκτροπής του ποταμού Αχελώου με αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εργασίες. Η αστυνομική δύναμη που υπήρχε δεν μπόρεσε να τους συγκρατήσει με αποτέλεσμα να κληθούν ενισχύσεις. Ακολούθησαν αιματηρά επεισόδια που είχαν ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό 12 αστυνομικών και δεκάδων διαδηλωτών. Tελικά οι διαδηλωτές εκδιώχθηκαν από το εργοτάξιο ενώ έγιναν και πολλές συλλήψεις. Τα γενικευμένα αυτά επεισόδια έχουν γενικά ξεχαστεί και αποτελούν καταγραφή της άλλης αθεατή όψης των υδροηλεκτρικών έργων. Σε αυτή καταγράφεται η τραυματική εμπειρία των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, η αγωνία τους για τις αποζημιώσεις και η προσπάθεια προσαρμογής τους στις νέες τους εστίες, ιδίως στο Αγρίνιο και την πρωτεύουσα.

Πηγές:

Δημήτριος Μακρής, πρώην διοικητής ΑΤ Αγίου Βλασίου, Ιστορία Αστυνομίας Αγίου Βλασίου,εφημερίδα Αχελώος, Ιανουάριος-Μάρτιος 2006.

The Glasgow Heraldn, Greek farmers and Police Clash, 22 July 1963, page 7.



https://www.agrinionews.gr/ 
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Δείτε τι κάνει στην υγεία σας η πάπρικα





Με μόλις 19 θερμίδες ανά κουταλιά της σούπας, η πάπρικα προσθέτει μόνο μια αμελητέα ποσότητα στην ημερήσια πρόσληψη θερμίδων σας, αλλά έχει είναι γεμάτη με θρεπτικά συστατικά.

Η πάπρικα παρασκευάζεται από το άλεσμα της πιπεριάς Capsicum σε λεπτή σκόνη. Ακριβώς ένα μόνο σερβίρισμα 1 κουταλιάς της σούπας παρέχει άφθονες ποσότητες θρεπτικών ουσιών και ιδιαίτερα καροτενοειδών, τα οποία περιέχουν άφθονη βιταμίνη Α.

Δείτε τι προσφέρει η πάπρικα στην υγεία σας: ...

Βιταμίνη Α και καροτενοειδή
Η πάπρικα έχει άφθονα καροτινοειδή, τις χρωστικές ουσίες που δίνουν στο μπαχαρικό το βαθύ κόκκινο χρώμα του. Η λουτεΐνη και η ζεαξανθίνη ωφελεί την όρασή σας εμποδίζοντας τις επιβλαβής ακτίνες του ήλιου να καταστρέψουν τον ιστών των ματιών σας, ενώ η βιταμίνη της Α ενισχύσει τη νυχτερινή σας όραση και παίζει ρόλο στην υγιή ανάπτυξη των κυττάρων.

Μια κουταλιά της σούπας πάπρικα περιέχει 3.349 διεθνείς μονάδες βιταμίνης Α, δηλαδή πάνω από το 100% των ημερήσιων αναγκών πρόσληψης. Καταναλώνοντας μόλις 12 mg πάπρικα ημερησίως, θα έχετε καλύτερη όραση, σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Οπτικών. Κάθε μερίδα πάπρικας έχει 1,3 χιλιοστόγραμμα λουτεΐνης και ζεαξανθίνης, που αντιστοιχούν στο 11% του ημερήσιου στόχου.

Βιταμίνη Ε
Κάθε κουταλιά πάπρικας περιέχει 2 mg βιταμίνης Ε, ή 13% της συνιστώμενης ημερήσιας ποσότητας για τους ενήλικες. Η βιταμίνη Ε βοηθά στον έλεγχο της πήξης του αίματος και συμβάλλει στην υγιή λειτουργία των αιμοφόρων αγγείων, καθώς λειτουργεί ως αντιοξειδωτικό, εμποδίζοντας την βλάβη στα κυτταρικά λιπίδια.


Σίδηρο
Προσθέτοντας πάπρικα στη διατροφή σας θα σας βοηθά να πάρετε περισσότερο σίδηρο. Ο διαιτητικός σίδηρος υποστηρίζει τον κυτταρικό σας μεταβολισμό, δηλαδή επιτρέπει στα κύτταρα να πραγματοποιούν μια σειρά από χημικές αντιδράσεις, που έχουν ως αποτέλεσμα την παραγωγή ενέργειας. Ο σίδηρος υποστηρίζει επίσης την λειτουργία της αιμοσφαιρίνης και της μυοσφαιρίνης, δύο πρωτεϊνών που είναι επιφορτισμένες με τη μεταφορά και την αποθήκευση του οξυγόνου που χρειάζονται οι ιστοί για να λειτουργήσουν. Μια κουταλιά της σούπας πάπρικα περιέχει 1,4 mg σιδήρου, δηλαδή το 8% και 18% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης για γυναίκες και άνδρες, αντίστοιχα.


https://www.pronews.gr/ygeia/diatrofi/816136_deite-ti-kanei-stin-ygeia-sas-i-paprika
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Αντίσταση τώρα !!! Να βγούμε στους δρόμους να κλείσουμε τα γεφύρια. Σώστε το έργο του καραπάνου. Αύριο θα είναι αργά





Όνειρο ήταν, αλλά μη μας ξυπνάτε.

Τι θα γίνει τελικά με αυτόν τον Λύρο;      Βάλθηκε να καταστρέψει το έργο του καραπάνου;

Μας πήρε τα λεφτά μας, που ήταν για έργα του Αιτωλικού και τα πήγε στους Μεσολογγίτες;

Τώρα παίρνει το εκδοτήριο εισιτηρίων της ακτοπλοϊκής σύνδεσης με τα Ιόνια νησιά;

Άντε... και καλά το πήρε! Που το πάει; Τι θα γίνει ο κόσμος που ζητάει να πάει στο φιόρο του Λεβάντε και στο μέρος που στέγαζε την ερωτική φαντασίωση, της πριγκίπισσας Σίσι ;

Λέτε να το φέρει στο Αιτωλικό, για να είμαστε έτοιμοι για το καλοκαίρι;

Ίσως έτσι εξηγείτε και η ψιλοκουβέντα που άρχισε για την επαναλειτουργία της γραμμής Εξέδρα-Ρεμπάκια !!!





Ας πνίξουμε τον καημό μας με ένα λαικό τραγούδι, έτσι κι' αλλιώς αυτός ο τόπος μόνο από την εξαφάνισή του θα σωθεί και θα σώσει.



Ο ΚΟΥΜΠΑΝΟΣ


Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΤΣΙΜΗΤΡΟΣ: «ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΩ, ΚΡΑΤΑΩ ΚΑΛΠΑΚΙ!»




Ο Έλληνας στρατηγός του στρατού ξηράς Χαράλαμπος Γ. Κατσιμήτρος, ήταν ο άνθρωπος που το πρωί της ιταλικής εισβολής κράτησε στα χέρια του τη μοίρα της Ελλάδας, ως υποστράτηγος διοικητής της 8ης Μεραρχίας, του ένδοξου στρατιωτικού σώματος που πρώτο βρέθηκε απέναντι στον επίδοξο κατακτητή.

Ο Κατσιμήτρος είναι ο στρατιωτικός ηγέτης ο οποίος κατάφερε εκείνο που ουδείς πίστευε ότι μπορούσε να γίνει, να αποκρούσει την ιταλική επίθεση, μα και να απωθήσει τον απίστευτα υπέρτερο εισβολέα πίσω στο αλβανικό έδαφος, όπου και τον κατεδίωξε αναγκάζοντας τον να υποχωρεί κάθε ημέρα όλο και περισσότερο…

Ο μπαρουτοκαπνισμένος Κατσιμήτρος πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13), ενώ κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου διακρίθηκε για τη γενναιότητά του στο Μακεδονικό Μέτωπο. Συμμετείχε επίσης στη Μικρασιατική Εκστρατεία (1921-1922) ως Ταγματάρχης και τραυματίστηκε σοβαρά στη Μάχη του Αφιόν Καραχισάρ (1922). Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου (1924-1925) και τον Ιανουάριο του 1937 προάχθηκε στον βαθμό του υποστράτηγου.

Το 1938 ο Κατσιμήτρος αναλαμβάνει τη διοίκηση της 8ης Μεραρχίας Πεζικού στην Ήπειρο, με έδρα τα Ιωάννινα, η οποία αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από ...Ηπειρώτες, με το σκεπτικό ότι αν χρειαζόταν θα αγωνίζονταν κυριολεκτικά «υπέρ βωµών και εστιών». Εκεί εργάστηκε μεθοδικά και ολοκλήρωσε τη γραμμή άμυνας Ελαίας-Καλπακίου-Καλαμά, ώστε να αντιμετωπίσει πιθανή επίθεση της Ιταλίας, που κατείχε την Αλβανία.

Λίγους μήνες πριν από την ιταλική εισβολή, το Γενικό Επιτελείο Στρατού έστειλε διαταγές στην Ογδόη Μεραρχία της Ηπείρου, λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι κάθε μάχη είναι μόνο για την τιμή των όπλων, καθώς επί της ουσίας είχε κριθεί εκ προοιμίου χαμένη και δεν είχε κανέναν λόγο να δοθεί. Και το ΓΕΣ, άτυπα, «προέτρεπε» τον Κατσιμήτρο να αφήσει την πρώτη γραμμή άμυνας και να κατεβεί πιο κάτω, με κύριο στρατηγικό στόχο την καλύτερη υπεράσπιση της Ηγουμενίτσας. Η «παραίνεση» τον βρίσκει κάθετα αντίθετο και απαιτεί να λάβει τη μορφή εγγράφου διαταγής, κάτι που ουδέποτε συνέβη.

Όταν ο Ιωάννης Μεταξάς απάντησε στον ιταλό πρέσβη «Έχουμε πόλεμο» τότε ο αρχηγός του ΓΕΣ, στρατηγός Παπάγος, διατάσσει «Όπως η 8η Μεραρχία αποκρούσει διά των όπλων την εισβολήν των Ιταλικών Στρατευμάτων, συμμορφουμένη προς τας διαταγάς τας οποίας έλαβε διά την εκτέλεση της αποστολής της». Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, καλούν λοιπόν τον Κατσιμήτρο να οπισθοχωρήσει σταδιακά προς τον νότο, στην κοιλάδα του Αράχθου.
Κι όμως ο υποστράτηγος τους αγνοεί, αγνοεί τον αρχιστράτηγο! Και απαντά: «Η Μεραρχία θα εκτέλεση το καθήκον της προς την πατρίδα, όπως επιβάλλη η εθνική τιμή και καθ' όν τρόπον αυτή γνωρίζει. Κρατάω Καλπάκι!»

Ο διοικητής της Ογδόης Μεραρχίας όχι μόνο δεν υπάκουσε στα απαισιόδοξα κελεύσματα της Αθήνας αλλά αντιθέτως, παρέταξε την άμυνά του στην πρώτη γραμμή, εκδίδοντας δικό του φιρμάνι στους άντρες του: «ουδεμία σκέψη διά υποχώρησιν, η τελευταία γραμμή αμύνης είναι εδώ, μέχρις εσχάτων»!

Λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα σύνορα, ο Κατσιμήτρος στήνει τη γραμμή άμυνάς του με κίνδυνο να περικυκλωθεί και να αποδεκατιστεί. Έδωσε μάλιστα όπλα σε όσους μπορούσαν να τα κρατήσουν, βοηθητικούς, μάγειρες, όλους!

Η στάση του Κατσιμήτρου, να μη συμφωνεί με την υποχώρηση στη δεύτερη γραμμή άμυνας και να παραμείνει να πολεμήσει εκεί όπου σχεδόν όλοι θεωρούσαν ότι ο αγώνας ήταν χαμένος, είχε προκαλέσει τεράστια αγωνία στην Αθήνα. Κανείς όμως δεν τολμούσε να διατάξει τον διοικητή της μεραρχίας να αναδιπλωθεί -το μήνυμα θα ήταν απόλυτα καταστρεπτικό…
.
Κι έτσι ο Κατσιμήτρος μόνος, χωρίς βοήθεια από το ΓΕΣ και χωρίς την πίστη κανενός στον αγώνα του, στάθηκε αγέρωχα στην πρώτη γραμμή, πολέμησε και νίκησε. Όχι μόνο κράτησε τα σύνορα άθικτα, αλλά μέσα σε λίγες εβδομάδες άρχισε να προελαύνει επιθετικά εναντίον των εισβολέων μέσα στο αλβανικό έδαφος!
Ήταν η απείθειά του στις διαταγές της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας που έγραψε χρυσές πολεμικές σελίδες για το έθνος και οδήγησε στο Έπος του 1940. Γιατί μετά την άμυνα, ήρθε η ολομέτωπη επίθεση!

Όταν άρχισαν να φθάνουν στην Αθήνα οι πρώτες πληροφορίες από το μέτωπο, το κλίμα αμέσως άλλαξε : ο Κατσιμήτρος όχι απλώς είχε δικαιωθεί, αλλά είχε καταστεί ο άνθρωπος που με την επιμονή του, την πίστη του και την εξαιρετική στρατιωτική του τέχνη απέκρουσε τον κατά πολύ υπέρτερο εισβολέα και σύντομα τον έτρεψε σε υποχώρηση. Ο ελληνικός στρατός, προκαλώντας παγκόσμια έκπληξη και συγκίνηση, από αμυνόμενος έγινε τώρα επιτιθέμενος, καταδιώκοντας τον εχθρό στο αλβανικό έδαφος και απελευθερώνοντας τη Βόρεια Ήπειρο! Ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος ήταν ο πρώτος στρατηγός του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που νικούσε τον Άξονα!

Κι αυτό γιατί ένας μόνο άνθρωπος, ο διοικητής της ηρωικής Ογδόης, αποφάσισε να πετάξει τις διαταγές των επιτελαρχών στα σκουπίδια και να αψηφήσει τις βουλές των ανωτέρων του! Αν ο διοικητής της Ογδόης είχε υπακούσει, τότε η έκβαση του πολέμου θα ήταν προφανώς διαφορετική. Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε ότι στην Ελλάδα πάντα θα βρίσκονται άτομα που θα απαντούν «Κρατάω Καλπάκι!».

Η ιστορία τους θα λειτουργεί αέναα ως φάρος ελπίδας και ηρωισμού για όλες τις γενιές.



https://www.facebook.com/595749873772020/posts/1198971816783153/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Γνωρίζετε γιατί ο Μουσολίνι επέλεξε να κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα 28η Οκτωβρίου;





Η κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940 επρόκειτο να είχε μία συμβολική σημασία για το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι.

Γιατί η ημερομηνία τούτη δεν επελέγη τυχαία από τον Ιταλό δικτάτορα, καθώς πίστευε πως η επιχείρηση ενάντια στην Ελλάδα θα στεφόταν με την ίδια, ανεμπόδιστη, επιτυχία με την μεγαλειώδη «Πορεία στη Ρώμη» των μελανοχιτώνων του, που στις 28 Οκτωβρίου 1922 τον έφεραν αναπάντεχα στην εξουσία. Μόλο που έμελε η θριαμβική τούτη ημερομηνία να αποβεί για τον Ντούτσε μία αποφράδα ημέρα…

Η 28η Οκτωβρίου του 1922

Ο Μουσολίνι, το 1922, ηγείτο ενός μικρού ακόμη κόμματος, με μόλις 35 στους 535 βουλευτές του Κοινοβουλίου, μετά τις εκλογές του Μαΐου 1921. Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα είχε μετασχηματισθεί σε πολιτική παράταξη από πολιτικο-μαχητικό κίνημα, στο συνέδριο της Ρώμης τον Νοέμβριο του 1921.

Όμως η επιρροή των φασιστών στην Ιταλία ήδη είχε αυξηθεί έπειτα από την ενεργό συμμετοχή τους στην εθνικιστική «στάση» του 1919 για την κατάληψη της περιοχής του Φιούμε που επρόκειτο να παραχωρηθεί στη νεοσύστατη Γιουγκοσλαβία και από τον ρόλο τους στην καταστολή (με βίαιο τρόπο από τα σώματα των φασιστών «Αρντίτι») του μεγάλου απεργιακού κύματος, ιδίως στον βιομηχανικό ιταλικό Βορρά, το φθινόπωρο του 1920.

«Πορεία στη Ρώμη» στις 28 Οκτωβρίου 1922

Τα φασιστικά τάγματα είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη και κατόπιν την υποστήριξη των μεγάλων γαιοκτημόνων, ιδίως στις ταραχώδεις επαρχίες της Μπολόνια και της Φεράρας και φυσικά των μεγαλοβιομηχάνων, που αναγνώριζαν στα φασιστικά τάγματα μία σύμμαχο δύναμη κατά των ...αριστερών υποκινητών. Άλλωστε την πρώτη τους ηχηρή εμφάνιση στην πολιτική σκηνή, οι φασίστες του Μουσολίνι την κάνουν τον Απρίλιο του 1919 (λίγο μετά την ίδρυσή τους στις 23 Μαρτίου του ίδιου χρόνου) σε μία σύγκρουση με απεργούς στους δρόμους του Μιλάνου, που κατέληξε στην πυρπόληση της έδρας της σοσιαλιστικής εφημερίδας «Αβάντι».

Χαίροντας της υποστήριξης ενός από τους κύριους πυλώνες της εξουσίας και καταφέρνοντας να ενσαρκώσει την περίσσεια της ενέργειας των παλαιών πολεμιστών που δεν είχαν καταφέρει να ενσωματωθούν στην καθημερινότητα, οι φασίστες του Μουσολίνι μέσα από την φαντασμαγορία της στρατιωτικής οργάνωσης τους και τα πύρινα συνθήματα υπέρ της πατρίδας και της δόξης της στα πρότυπα του κλέους της Αρχαίας Ρώμης κέρδιζε ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές.

Ήδη πριν την «Πορεία στη Ρώμη», το φασιστικό κόμμα είχε «προβάρει» τις αστικές καταλήψεις σε άλλες πόλεις του Βορρά, όπως η Μπολόνια, η Φεράρα, η Κρεμόνα. Μετά και την κατάληψη του Ρίμινι, ο μετέπειτα ηγέτης του ΙΚΚ Παλμίρο Τολιάτι προειδοποιούσε σε άρθρο του (6 Αυγούστου 1922 στο «Αβάντι»): «Ο φασισμός προς την κατάληψη της πρωτεύουσας». Κάτι που τότε φάνταζε αδύνατο.

Ωστόσο, ο Μουσολίνι έσφιγγε τον κλοιό γύρω από την κυβέρνηση του Λουΐτζι Φάκτα. Στις 23-24 Οκτωβρίου έφθασαν στη Νάπολη 50.000 φασίστες απ΄ όλη την Ιταλία για να παραστούν στη μεγαλειώδη συγκέντρωση όπου θα τους μιλούσε ο Μουσολίνι. Από εκεί ο μελλοντικός «Ντούτσε» θα αξίωνε την παραίτηση τής «ανίκανης» κυβέρνησης του Φάκτα, τη διάλυση του Κοινοβουλίου, εκλογές με απλή αναλογική και κυρίως απείλησε πως «ή θα μας δώσουν την κυβέρνηση, ή θα την πάρουμε βαδίζοντας προς τη Ρώμη».

Η δήλωσή του αυτή από την πλατεία Πλεμπισίτο (Δημοψηφίσματος) στη Νάπολη ήταν ο Ρουβίκωνας που διάβηκαν οι φασίστες. Τα φασιστικά τάγματα οργανώθηκαν και στις 27 Οκτωβρίου ξεκίνησε η μεγάλη πορεία για την άλωση της Ρώμης.

Στις 28 Οκτωβρίου έφθασαν στη Ρώμη 60.000 μελανοχίτωνες φασίστες, ζητώντας την διάλυση της κυβέρνησης και την ανάληψη πέντε υπουργείων από το κόμμα του Μουσολίνι. Ο Φάκτα διέταξε την κήρυξη κατάστασης πολιορκίας και τη σύλληψη των αρχηγών των «σκουαντρίστι» (μελανοχίτωνες). Όμως η άρνηση του βασιλιά Βιτόριο Εμμανουέλε να διατάξει την επέμβαση του στρατού, ανάγκασε τον Φάκτα σε παραίτηση και την είσοδο των φασιστών στην κυβέρνηση.

Η «Πορεία στη Ρώμη» στις 28 Οκτωβρίου

Αν και πρόθεση του Μουσολίνι δεν ήταν η κατάληψη της εξουσίας καθαυτή, αλλά απλώς να εκβιάσει τη διεξαγωγή εκλογών με απλή αναλογική, ώστε να ενισχύσει τη δύναμή του, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Και τούτο γιατί παρενέβησαν οι συνήθεις «βυζαντινισμοί» στους χειρισμούς του Τζοβάνι Τζολίτι, πολλές φορές πρωθυπουργού και μεγάλου χειριστή των πολιτικών πραγμάτων στην τορινή Ιταλία. Ο Τζολίτι, που επιζητούσε ακόμη μία φορά την πρωθυπουργία, θεώρησε πως όπως είχε συμβεί και στο παρελθόν, η είσοδος του Μουσολίνι στην κυβέρνηση ουσιαστικά θα αδρανοποιούσε το κίνημά του, καθώς θα αποτελούσε πλέον τμήμα του πολιτικού κατεστημένου. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι όπως τα σχεδίαζε ο γηραιός πολιτικός.

Από τις διαπραγματεύσεις για την κυβέρνηση, ο Τζιολίτι έμεινε εκτός, και χολωμένος αδιαφόρησε για το νέο σχήμα. Ο βασιλιάς έμεινε χωρίς εναλλακτικές και η μόνη λύση ήταν να παραχωρήσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Μουσολίνι, ο οποίος έφθασε στις 30 Οκτωβρίου 1922 στη Ρώμη για να την παραλάβει. Στις 16 Νοεμβρίου 1922, η κυβέρνηση Μουσολίνι εξασφαλίζει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Η συνέχεια είναι, λίγο-πολύ γνωστή σε όλους…

Η «Πορεία στη Ρώμη», στις 28 Οκτωβρίου, όπως τονίζει ο Αλεξάντερ Ντε Γκραντ στη «Σύντομη Ιστορία του Φασισμού» ήταν «μία άσκηση ενός ψυχολογικού πολέμου, ένα τυχερό παιχνίδι της πολιτικής, με ένα πολύ υψηλό στοίχημα, στο οποίο κάποιος από τους παίκτες προσπάθησε να τρομάξει τους αντιπάλους του μπλοφάροντας» κι όμως παρά τις ενδείξεις, του βγήκε. Ένα στοίχημα που 18 χρόνια αργότερα ο Μουσολίνι επιχείρησε να επαναλάβει και στην Ελλάδα. Τούτη τη φορά όμως, χωρίς επιτυχία.


http://www.makeleio.gr/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...