Ένας από τους σπουδαιότερους κλέφτες στην περιοχή των Αγράφων και της Δ. Στερεάς ήταν και ο Σαρακατσάνος Κατσαντώνης. Οι γονείς του ήταν και οι δυο Σαρακατσαναίοι. Ο πατέρας του λεγόταν Μακρυγιάννης και καταγόταν από το Βασταβέτσι της Ηπείρου, ενώ η μητέρα του Αρετή από το χωριό Μάραθος των Αγράφων.
Ο Κατσαντώνης γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1773 και 1775, στο χωριό της μητέρας του. Ο νονός του, που ήταν ο γνωστός κλέφτης Β.Δίπλας, του έδωσε το όνομα Αντώνης. Το όνομα Κατσαντώνης αποδίδεται στη φράση της μητέρας του “κάτσε Αντώνη”1, με την οποία προσπαθούσε να αποτρέψει το γιο της να βγει στα βουνά κλέφτης. Πρώτη φορά που εκδήλωσε την επιθυμία να πάρει τα βουνά, ήταν όταν κατηγορήθηκε άδικα από έναν Αλβανό μπουλούκμπαση ότι είχε κλέψει μια γίδα. Τότε συνελήφθη και βασανίστηκε με φάλαγγα, μέχρι πουν μπόρεσε ο πατέρας του να συγκεντρώσει αρκετά γρόσια για να τον απελευθερώσει. Ο Κατσαντώνης, σύμφωνα με αναφορές συναγωνιστών του ήταν μικροκαμωμένος με αδύνατη φωνή και ασθενική φύση, όπως γράφει η ιστοσελίδα cognoscoteam.gr
Γύρω στα 1800, 25ετής περίπου, ο Κατσαντώνης σκότωσε τον Αλβανό που τον κατηγόρησε και κατέφυγε μαζί μ’ άλλους δέκα συντρόφους του, μεταξύ των οποίων και τους τρεις αδελφούς του, Γεώργιο (Χασιώτη), Χρήστο και Κώστα (Λεπενιώτη), στα λημέρια του θείου και νονού του Β. Δίπλα, στα Άγραφα.Λίγους μήνες μετά ο Δίπλας του παραχώρησε την αρχηγία. Σύντομα η δράση του έγινε γνωστή στον Αλή, ο οποίος έστειλε εναντίον του το δερβέναγα Ελιάζ μπέη με 300 Αλβανούς. Η σύγκρουση έγινε έξω από το χωριό Τριφύλλα της Ευρυτανίας την άνοιξη του 1803. Το σώμα του Κατσαντώνη τους εξόντωσε όλους μαζί με το δερβέναγα. Η επιτυχία αυτή έκανε έξαλλο τον Αλή, που διέταξε και συνέλαβαν ως ομήρους τους γονείς του ατρόμητου Σαρακατσάνου. Δυο-τρεις βδομάδες αργότερα τους σκότωσε με φρικτά βασανιστήρια. Από τότε ο Αλή, μανιασμένος γιατί του ξέφευγε αυτό το “αγκάθι” έστελνε συνεχώς στρατιωτικά σώματα να τον εξοντώσουν.Έτσι το 1804 ο Κατσαντώνης συνέτριψε το σώμα του Γιουσούφ Αράπη σκοτώνοντας τους περισσότερους από τους 150 Αλβανούς του. Συγχρόνως ελευθέρωσε και όσους Χριστιανούς είχαν συλλάβει οι αλβανικές συμμορίες-αποσπάσματα.
Το 1805 διεύρυνε τις συμμαχίες του κάνοντας στρατιωτική συμφωνία με το Νικοτσάρα. Το επόμενο έτος συνέτριψε στην Ι. Μ. Τατάρνας το σώμα του Χασάν Μπελούση, ενώ εν συνεχεία αντιμετώπισε με επιτυχία το απόσπασμα του Αλή Μπεράτη (Αύγουστος 1806). Τον μεγαλύτερο κίνδυνο αντιμετώπισε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς στη σύγκρουσή του με το ισχυρό σώμα (500 Τουρκαλβανοί) του απεσταλμένου του Αλή, Μπεκίρ Τζογαδούρ. Η μάχη δόθηκε στη θέση Ληστής της επαρχίας Βάλτου και κράτησε πάνω από μια ώρα. Όταν ο Κατσαντώνης πληγώθηκε στο μηρό, οι επαναστάτες υποχώρησαν προς τα ορεινά.Ένας πρακτικός γιατρός από τους συμπολεμιστές του, ο Θανάσης Ντουφεκιάς έκανε ότι μπορούσε.
Όμως, επειδή ένα μήνα μετά ο Κατσαντώνης δεν είχε αποθεραπευτεί ακόμη, οι σύντροφοί του τον μετέφεραν στην υπό ρωσική κατοχή Κέρκυρα. Εκεί, σύντομα, αποθεραπεύτηκε πλήρως και κατόρθωσε να συναντήσει τον Έλληνα συνταγματάρχη του ρωσικού στρατού Εμμ. Παπαδόπουλο και να συζητήσουν τις προοπτικές για έναν ευρύτερο ξεσηκωμό των Ελλήνων σε συνεργασία με τους Ρώσους. Έπειτα επέστρεψε στα Άγραφα κι άρχισε να ξεσηκώνει τους κατοίκους των ορεινών κι όχι μόνο περιοχών της Θεσσαλίας και της Αν. Στερεάς, καλώντας τους σε επανάσταση κατά των Τούρκων και του τυράννου Αλή. Ο Αλή πασάς μαθαίνοντας τα καθέκαστα έδωσε εντολή στον καλύτερο αξιωματικό του, το Βεληγκέκα, να οργανώσει ένα στρατιωτικό σώμα και να εξοντώσει τον ισχυρό αντίπαλό του.Πράγματι στις αρχές του 1807 ο Βεληγκέκας συγκέντρωσε 1000 ετοιμοπόλεμους Τουρκαλβανούς και κατευθύνθηκε προς τα χωριά του Βάλτου.
Η μάχη δόθηκε κοντά στο χωριό Μοναστηράκι. Μόλις όμως άρχισαν οι πρώτες τουφεκιές ο Βεληγκέκας σωριάστηκε νεκρός. Η πλάστιγγα, όπως είναι φανερό, έγειρε προς την πλευρά των Ελλήνων. Οι Αλβανοί χάνοντας πολλούς ενόπλους επέστρεψαν ντροπιασμένοι στα Γιάννινα, όπου αντιμετώπισαν το θηριώδες μένος του Αλή. Τα μεγάλα κατορθώματα του Κατσαντώνη έδωσαν θάρρος και κουράγιο στους ραγιάδες. Είναι χαρακτηριστικά τα δημοτικά τραγούδια που εξύμνησαν τα κατορθώματά του αυτά. Η επόμενη μεγάλη μάχη δόθηκε με τους Αλβανούς του Άγο Μουχουρντάρ, την άνοιξη του 1807, στη διάρκεια της οποίας φονεύτηκε ο θείος του ήρωα, Β. Δίπλας.
Τον Ιούλιο του 1807 ο συντ. Παπαδόπουλος και ο Καποδίστριας κάλεσαν σε συγκέντρωση στη Λευκάδα τους κλεφταρματολούς, με σκοπό την προστασία του νησιού από πιθανή εισβολή του Αλή, μιας και ο Αλή είχε ήδη εδραιωθεί στη γειτονική Πρεβεζα. Στη συνέλευση αυτή, εκτός του θέματος της οχύρωσης της Λευκάδας, συζητήθηκε μια μελλοντική εξέγερση των Ελλήνων σε συνεργασία με τους Ρώσους. Χαρακτηριστικό είναι ότι, ύστερα από πρόταση του Καποδίστρια, ο Κατσαντώνης αναγνωρίστηκε γενικός αρχηγός των κλεφτών στη σχεδιαζόμενη εξέγερση, όποτε κι αν αυτή γινόταν.Έπειτα απ’ αυτό επέστρεψε στα λημέρια του, όπου, παρ’ όλο που ασθένησε από ευλογιά, τον Ιανουάριο του 1808 νίκησε το σώμα του Αλβανού Χασάν Μπελούση, ενώ αμέσως μετά άρχισε να σχεδιάζει ένα παράτολμο εγχείρημα: να χτυπήσει τον Αλή στο σπίτι του, στα Γιάννενα.
Όμως, με την υγεία του συνεχώς επιδεινούμενη, άφησε το πόστο του και, μαζί με τον Χασιώτη κι άλλους πέντε συντρόφους, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά κοντά στην Ι. Μ. του Α. Ιωάννου, στο Παλιοκάτουνο, για να αποθεραπευθεί. Όμως ένας έμπιστος του Κατσαντώνη, ο Γιάννης Γκούρλιας, πρόδωσε τη θέση του καπετάνιου του στον Μουχουρντάρ. Οι Αλβανοί μετά από σύντομη μάχη συνέλαβαν τον Κατσαντώνη μαζί με το Χασιώτη και τους μετέφεραν στα Γιάννενα. Ο Αλής, πονηρός καθώς ήταν, προσπάθησε στην αρχή να τον δελεάσει με υποσχέσεις και αμοιβές να πάει με το μέρος του. Βλέποντας όμως το ακατάβλητο του χαρακτήρα του, άρχισε να τον απειλεί και να τον βασανίζει ζητώντας του να του αποκαλύψει που είχε κρυμμένους τους … θησαυρούς του.
Ο Κατσαντώνης, αρνούμενος να δελεαστεί από τον Αλή, παραδόθηκε μαζί με τον αδελφό του να θανατωθεί φρικτά και μαρτυρικά με εργαλεία σιδεράδων, στον τόπο των εκτελέσεων στα Γιάννενα. Ήταν τέλος Σεπτεμβρίου του 1808. Η απώλειά του, σε συνδυασμό με την αποτυχία του κινήματος του Βλαχάβα, στην οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, είχε αρνητικά αποτελέσματα, στον ψυχολογικό τομέα, για τους ραγιάδες της Δ. Ελλάδας και των Αγράφων.
Αυτού ΄που πας μαύρο πουλί, μαύρο μου χελιδόνι,χαιρέτα μας την
κλεφτουριά κι αυτόν τον Κατσαντώνηπες του να κάτσει φρόνιμα κι όλο
ταπεινωμένα,δεν είν’ ο περσινός καιρός, ο φετινός χειμώνας,φέτος το πήρ’
ο Αλή πασάς, το πήρ’ ο Βεληγκέκας,ζητάει κεφάλια κλέφτικα, κεφάλια
ξακουσμένα.Κι ο Κατσαντώνης το ‘μαθε και το σπαθί του ζώνεικαι παίρνει
δίπλα τα βουνά, τα ‘μορφα κορφοβούνια,χαμπέρι στέλνει στην Τουρκιά, σ’
αυτόν τον Βεληγκέκα:όπου θα τα ‘βρει τα παιδιά, ας τα ‘βρει κι ας τα
πάρει.Εδώ είναι λόγγοι και βουνά και κλέφτικα ντουφέκια,βαριά βροντούν,
πικρά βαρούν, φαρμακερά πληγώνουν.
(από το “Πετρίλο” του Ν. Χόντζια)
Φαντάσου να είσαι ο μοναδικός επιζών μιας από της μεγαλύτερες μάχες στην ιστορία. Ενός γεγονότος που διαμόρφωσε όσο ελάχιστα άλλα τη μοίρα του αρχαίου κόσμου. Κι αντί να σε αντιμετωπίσουν με δέος και σεβασμό, να σε θεωρούν ό,τι πιο δειλό περπάτησε σ’ αυτή τη γη. Στη γη που υπερασπίστηκε ο Λεωνίδας με τους 300 του, σ’ εκείνη τη μεγαλειώδη έκφραση θυσίας και αφοσίωσης, από την οποία έλειψε (στην τελευταία στάση της) ο Αριστόδημος ο Λακεδαιμόνιος. Με αποτέλεσμα να γνωρίσει τη χλεύη των σύγχρονών του, οι οποίοι τον έκριναν στη βάση των ηθικών «πρέπει» της εποχής του.
Η τελική έκβαση, δηλαδή το γεγονός ότι οι Πέρσες πέρασαν από το στενό, δεν προκαλεί έκπληξη ούτε θαυμασμό. Αντίθετα, αντικείμενο αιώνιας μελέτης θα παραμένει το πώς τόσοι λίγοι όχι μόνο δεν δείλιασαν απέναντι σε τρομακτικά περισσότερο εχθρούς, αλλά μπόρεσαν στην ουσία να τους σταματήσουν, νικώντας τους πρώτα στο μυαλό και στη συνέχεια στο ίδιο το πεδίο της μάχης.
...
Από την επικών διαστάσεων σύγκρουση στις Θερμοπύλες, συνήθως δύο είναι τα ονόματα των Ελλήνων που έχουν μείνει στην ιστορία. Ασφαλώς εκείνο του Λεωνίδα, του βασιλιά της Σπάρτης, αλλά και αυτό του Εφιάλτη. Ο χώρος μεταξύ του πρότυπου ανδρείας (όπως είναι ο πρώτος) και του συνώνυμου της προδοσίας (ο δεύτερος) καλύφθηκε από τα κορμιά των πεσόντων στις πύλες της φωτιάς.
Μεταξύ αυτών δεν υπήρχαν τρεις θα μπορούσαν να αποφύγουν το ραντεβού τους με τη μοίρα και τον επόμενο θάνατο από τους στρατιώτες του Ξέρξη. Ο Αριστόδημος, ο Εύρυτος και ο Παντίτης. Μόνο ένας όμως, ο πρώτος, έκανε το… λάθος να μην πεθάνει.
Όταν πλέον ο Ξέρξης πείστηκε πως οι Έλληνες δεν του έκαναν πλάκα όταν επέμεναν πως θα τον αντιμετωπίσουν, ήταν δεδομένο πως το τέλος των υπερασπιστών των στενών ήταν θέμα χρόνου. Ο Λεωνίδας ακολουθώντας το χρησμό που έλεγε πως θα έπρεπε να χαθεί η Σπάρτη ή ένας βασιλιάς της, μένει με τους πολεμιστές εκείνους που είναι έτοιμοι να θυσιαστούν μαζί του. Ίσως γι’ αυτό να μην είναι τυχαίο ότι οι 300 του είχαν όλοι παιδιά κι επομένως ήταν δεδομένη η αναπλήρωσή τους.
Πριν ξεκινήσουν οι συρράξεις που κράτησαν τρεις μέρες, δίνει εντολή στον Παντίτη να μεταβεί στη Θεσσαλία. Πιστεύεται πως μετέφερε κάποιο μήνυμα ως πρέσβης προκειμένου να ζητήσει βοήθεια, αν και αυτό το κομμάτι της ιστορίας αμφισβητείται. Όπως και να ‘χει, ο Παντίτης επέστρεψε μόνος για να διαπιστώσει πως όλα είχαν τελειώσει. Ο βασιλιάς του και οι σύντροφοί του ήταν όλοι νεκροί, ενώ τα βέλη, τα σπασμένα δόρατα, οι ασπίδες και οι φρέσκοι ομαδικοί τάφοι των Περσών έμεναν μοναδικοί μάρτυρες του τι είχε προηγηθεί.
Έχοντας χαράξει σαν… τατουάζ στο dna του το περίφημο «ή ταν ή επί τας», ο Παντίτης κάνει αυτό που επιτάσσει το δικό του αξιακό σύστημα. Όταν επιστρέφει στην ελεύθερη (λόγω της θυσίας στις Θερμοπύλες) Σπάρτη κατηγορείται για δειλία. Με ένα κομμάτι σκοινί απαγχονίζεται, βάζοντας τέλος στη ζωή του.
Εκτός του αυτόχειρα, ο Λεωνίδας είχε δώσει άδεια σε ακόμη δύο άντρες του να αποχωρήσουν. Επρόκειτο για τον Αριστόδημο τον Λακεδαιμόνιο και τον Εύρυτο που είχαν πρόβλημα στα μάτια τους, με αποτέλεσμα ο βασιλιάς τους να τους διατάξει να γυρίσουν πίσω πριν την τελική μάχη. Αν και μισότυφλος, ο Εύρυτος αποφασίζει να παρακούσει της εντολές του. Φεύγει από την πατρίδα του κι επιστρέφει στις Θερμοπύλες, όπου και βρίσκει ένα θάνατο ταιριαστό στον τρόπο σκέψης του. Στο πλευρό των συναγωνιστών του.
Αυτή η απόφασή του είναι ουσιαστικά και η (μεταφορικά) θανατική καταδίκη του Αριστόδημου. Όπως εκτιμά ο Ηρόδοτος, εάν ο Εύρυτος δεν έφευγε ή εάν ο Αριστόδημος ήταν ο μόνος που γύριζε στην Σπάρτη, οι συμπολίτες του ενδεχομένως να τον συγχωρούσαν. Στο κάτω-κάτω της γραφής ήδη είχε χάσει το ένα μάτι του από τη μόλυνση. Στον κόσμο των αρχαίων Λακεδαιμονίων όμως δεν υπήρχε χώρος για τέτοιου τύπου κατανόηση.
Μετά τη μάχη και την είδηση ότι οι 300 κείτονται νεκροί, αποκαλούνταν Αριστόδημος ο τρέσας. Δηλαδή δειλός. Αυτός που τρέπεται σε φυγή μπροστά στον εχθρό. Μια λέξη που για τη Σπάρτη αποτελούσε τη χειρότερη προσβολή για οποιονδήποτε. Εκείνος που χαρακτηριζόταν έτσι δεν τιμωρούνταν. Σταματούσε να υπάρχει. Γινόταν αόρατος κι ανέγγιχτος. Ανύπαρκτος… Δεν μπορούσε να πάρει μέρος στα γυμνάσια ή να παντρευτεί. Δεν είχε το δικαίωμα να διεκδικήσει κάποιο αξίωμα και ήταν υποχρεωμένος να κάνει στην άκρη όταν περνούσε κάποιος Σπαρτιάτης από δίπλα του. Για κοινωνίες όπως εκείνη στις παρυφές του Ταΰγετου ίσως ο θάνατος να ήταν προτιμότερος.
Αυτόν τον δοξασμένο θάνατο επεδίωξε ο Αριστόδημος στην επόμενη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Ήταν η μάχη των Πλαταιών, ένα χρόνο μετά τις Θερμοπύλες. Εκεί θα πολεμήσει λυσσαλέα θέλοντας να βγάλει από πάνω του την ντροπή και να καθαρίσει το όνομά του. Πράγματι, η τόλμη και η ανδρεία του δεν έμειναν απαρατήρητες. Δυστυχώς για αυτόν, όμως, οι στρατιωτικοί ηγέτες διέκριναν και μια απερισκεψία εντελώς ασυμβίβαστη και ξένη με την έννοια της πειθαρχίας που αποτελούσε το βασικό συστατικό των επιτυχιών της σπαρτιάτικης φάλαγγας. Κάθε κίνηση που ξέφευγε από το σχέδιο έθετε σε κίνδυνο τη ζωή των υπολοίπων, γεγονός που έφερε για άλλη μια φορά τον Αριστόδημο στη δύσκολη θέση του να πρέπει να απολογηθεί για τη στάση του.
Αυτή τη φορά, αν και πολύ σοβαρά τραυματισμένος, κατηγορήθηκε ότι είναι τρελός. Ένας τρελός που πάντως επέζησε για να λάβει μέρος στους Ελληνοπερσικούς πολέμους μέχρι τη λήξη τους, πληρώνοντας το τίμημα του να φύγει περπατώντας και όχι πάνω στην ασπίδα του από τις Θερμοπύλες.
Όταν ακούς τη λέξη «κάλιο», τι σού έρχεται στο μυαλό; Οι μπανάνες, σωστά; Κι όμως υπάρχουν πολλές άλλες τροφές, που περιέχουν πολύ μεγαλύτερη ποσότητα καλίου από αυτές!
Μία από αυτές είναι και οι βασιλικοί χουρμάδες! Τέσσερις χουρμάδες περιέχουν περίπου διπλάσια ποσότητα καλίου από μία μικρή μπανάνα!
Το κάλιο είναι ένα πολύ σημαντικό θρεπτικό συστατικό, το οποίο δεν θα πρέπει να λείπει από τη διατροφή μας, καθώς συμβάλλει στην καλή υγεία της καρδιάς, των νεφρών και πολλών άλλων οργάνων. Επίσης, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of the American College of Cardiology, η αύξηση της καθημερινής πρόσληψης καλίου περί 1.640mg μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εγκεφαλικού κατά 21%.
Οι
χουρμάδες περιέχουν επίσης κάλιο και φώσφορο, που είναι πολύ σημαντικά για
την καλή υγεία των οστών και την πρόληψη της οστεοπόρωσης. Επιπλέον,
περιέχουν σημαντική ποσότητα φυτικών ινών, που συμβάλλουν στην καλή
λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Η αλήθεια είναι ότι περιέχουν και
μεγάλη ποσότητα σακχάρων. Αυτό δεν θα πρέπει να σε τρομάζει όμως γιατί
πρόκειται για φυσικά σάκχαρα και όχι επεξεργασμένη ζάχαρη σαν και αυτή που
έχει για παράδειγμα μια μπάρα σοκολάτα. Καλό θα είναι βέβαια να
καταναλώνονται με μέτρο.
Παρά το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να λάβουν την απαραίτητη ημερήσια ποσότητα ασβεστίου, καλίου και πρωτεϊνών από τα φρούτα και τα λαχανικά, η γαλακτοκομική βιομηχανία έχει δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια για να πείσει τους καταναλωτές ότι έχουν απόλυτη ανάγκη το γάλα.
Τις τελευταίες δεκαετίες, επικράτησε η ιδέα ότι πρέπει να πίνουμε πολύ γάλα για να είμαστε υγιείς.
Όμως, από πού προέκυψε αυτή η ιδέα; Όταν, μάλιστα, το 1/4 των ανθρώπων δεν μπορεί να πιει ούτε γουλιά γάλα, καθώς έχει δυσανεξία;
Πώς αυτή η ισχυρή βιομηχανία, με τη στήριξη των κυβερνήσεων καθόρισε τι είναι υγιεινό για εμάς, χωρίς εμάς;
Δείτε το βίντεο:
Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο αιματοκρίτης (hct) είναι το ποσοστό των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα.
Μάλιστα, εκφράζεται σε μονάδες όγκου, δηλαδή πόσα ml ερυθρών αιμοσφαιρίων υπάρχουν σε 100 ml αίματος.
Ο αιματοκρίτης υπολογίζεται με τη βοήθεια αιματολογικής εξέτασης, με βάση τα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης και το μέσο όγκο ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα.
Τα φυσιολογικά επίπεδα του αιματοκρίτη διαφέρουν ανά ηλικία, αλλά μετά την εφηβεία καθορίζονται με βάση το φύλο:
Στα νεογέννητα: 55% με 68%
Στα μωρά μίας εβδομάδας: 47% με 65%
Στα μωρά ενός μήνα: 37% με 49%
...Στα μωρά τριών μηνών: 30% με 36%
Στα μωρά ενός έτους: 29% με 41%
Στα παιδιά δέκα ετών: 36% με 40%
Στους ενήλικους άνδρες: 42% με 54%
Στις ενήλικες γυναίκες: 38% με 46%
Τα άτομα που έχουν χαμηλό αιματοκρίτη εκδηλώνουν αναιμία.
Οι βασικότερες αιτίες της πάθησης είναι:
Η λήψη ασπιρίνης φαίνεται να ασκεί προστατευτική δράση κατά της ανάπτυξης ανευρύσματος μέσα στο κρανίο, καθώς επίσης να μειώνει τον κίνδυνο ρήξης ενός υπάρχοντος ανευρύσματος.
...Αυτό είναι το ελπιδοφόρο συμπέρασμα μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής έρευνας, που δείχνει ότι η ασπιρίνη μπορεί να δράσει προληπτικά σε περίπτωση εγκεφαλικού ανευρύσματος.
...Οι ερευνητές, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροχειρουργικής «Journal of Neurosurgery», μελέτησαν 146 ασθενείς με πολλαπλά ενδοκρανιακά ανευρύσματα διαμέτρου έως πέντε χιλιοστών, που παρακολουθήθηκαν επί τουλάχιστον πέντε χρόνια. Διαπιστώθηκε διαχρονικά μια συσχέτιση ανάμεσα στην τακτική λήψη ασπιρίνης και στην μικρότερη ανάπτυξη των ανευρυσμάτων. Κανείς ασθενής δεν υπέστη ρήξη ανευρύσματος σε αυτό το χρονικό διάστημα.
Η μεγέθυνση του ανευρύσματος είναι σημαντική, επειδή αυξάνει τον κίνδυνο ρήξης, που μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία, ακόμη και σε θάνατο. Τα ενδοκρανιακά ανευρύσματα είναι μια αγγειακή διαταραχή, κατά την οποία εξασθενούν τα τοιχώματα των αρτηριών στον εγκέφαλο και δημιουργούνται εξογκώματα προς τα έξω. Το ανεύρυσμα μπορεί να υποστεί ρήξη και να προκαλέσει εγκεφαλική αιμορραγία.
Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν τέτοια εγκεφαλικά ανευρύσματα, συνήθως περισσότερα από ένα, αλλά τα περισσότερα είναι μικρά και είναι απίθανο να υποστούν ρήξη ποτέ. Συνήθως γίνονται αντιληπτά σε απεικονιστικές εξετάσεις για άλλους λόγους. Ανευρύσματα μεγαλύτερα των επτά χιλιοστών σε διάμετρο έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για ρήξη. Από την άλλη, μερικές φορές τα μικρά ανευρύσματα μεγαλώνουν, αυξάνοντας τον κίνδυνο ρήξης τους.
Μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν υπάρχει κάποια θεραπεία που να «φρενάρει» την ανάπτυξη των ανευρυσμάτων και να μειώνει τον μελλοντικό κίνδυνο ρήξης τους. Η νέα μελέτη δείχνει ότι η ασπιρίνη μπορεί να βοηθήσει σε αυτό λόγω των αντιφλεγμονωδών ιδιοτήτων της, ακόμη και σε άτομα με πολλαπλά μικρά ανευρύσματα.
«Η μελέτη αφήνει πολλές υποσχέσεις, καθώς για πρώτη φορά δείχνει την πιθανή θεραπευτική δράση της ασπιρίνης στη μείωση της ανάπτυξης των ανευρυσμάτων. Αν αυτό αποδειχθεί και από μια μεγαλύτερη μελέτη, τότε θα πρόκειται για την πρώτη φθηνή και αποτελεσματική μη συνταγογραφούμενη θεραπεία που μπορεί να σταματήσει την ανάπτυξη ενός ανευρύσματος και να αποτρέψει τη ρήξη του. Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα ωφεληθούν από αυτό», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ντέηβιντ Χάσαν.
Το ιστορικό προηγούμενης ρήξης ανευρύσματος του ασθενούς, η συχνή χρήση ναρκωτικών, η υπέρταση και η πολυκυστική νεφρική νόσος είναι ανάμεσα στους παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο για μελλοντική ρήξη ανευρύσματος
https://www.pronews.gr/ygeia/922825_egkefaliko-aneyrysma-ti-rolo-paizei-i-aspirini-ereyna-apanta
.
The Water That Sleeps Not from Theodoros Tempos on Vimeo.
https://vimeo.com/32604453 Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...
Ο κ.Κώστας Καββαθάς δεν χρειάζεται συστάσεις. Δημοσιογράφος πασίγνωστος αν και η σχέση του με το “τηλεοπτικό γυαλί” είναι σχεδόν “μη ανιχνεύσιμη”, αν και το καλοκαίρι του 1969 μαζί με τον Ιάσονα Μοσχοβίτη από την τηλεόραση της ΕΙΡΤ συμμετείχε στη μετάδοση της αποστολής του «Απόλλων 11» και της προσελήνωσης των αστροναυτών στην επιφάνεια του δορυφόρου της Γης.
Γνωστός έγινε δημιουργώντας μερικά από τα πιο σημαντικά έντυπα στον περιοδικό Τύπο της χώρας: τα: 4 Τροχοί, Πτήση & Διάστημα, Ήχος & Hi-Fi, Ram και στα ερτζιανά δημιούργησε τον εξαιρετικό ραδιοφωνικό σταθμό Εν Λευκώ, Αυτά είναι τα πιο γνωστά αλλά υπήρξαν και πάρα πολλά άλλα.
Ήταν εκδότης ,αλλά όλοι μας τον είχαμε πάντα στο μυαλό μας πρώτα με την ιδιότητα που ποτέ δεν εγκατέλειψε: του Δημοσιογράφου με Δ κεφαλαίο. Πρωτοπόρος πάντα στη σκέψη και σ΄ ότι δημιούργησε. Ήταν κάτι που μάλλον δεν του …συγχώρησαν ποτέ στην Ελλάδα αλλά νομίζουμε ότι ήταν αρκετή η επιβράβευση από το αναγνωστικό κοινό.
Από το 2013 απέχει και λείπει …
Από τον κ.Καββαθά ζητήσαμε να συζητήσουμε τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά. Έχει ζήσει δημοσιογραφικά όλες τις μεγάλες κρίσεις με την Τουρκία και παρακολουθεί συστηματικά τα θέματα της Εθνικής Άμυνας. Έχει την εμπειρία πτήσης με μαχητικά αεροσκάφη. Το πάθος του για τις πτήσεις είναι γνωστό. Τα όσα λέει στο militaire.gr μπορεί να είναι δυσάρεστα, αλλά ποιος μπορεί να τα αμφισβητήσει; Ίσως μόνο όσοι επιμένουν να αποφεύγουν να συναντηθούν με τη λογική και τον ρεαλισμό. Μεγάλο ενδιαφέρον δεν έχουν μόνο οι εκτιμήσεις του κ.Καββαθά για όσα πιθανόν να αντιμετωπίσουμε σύντομα, αλλά και όσα μας υπενθυμίζει για το πως φθάσαμε ως εδώ. Γράφουμε μας υπενθυμίζει, γιατί ο ίδιος τα ΄χει γράψει πολλές φορές , εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Όταν τα λάθη και οι παρασπονδίες γίνονταν, αλλά κανείς από τους μανιακούς της εξουσίας δεν ήθελε να ακούσει ,να διαβάσει και κυρίως να καταλάβει.
