Η ιστορία του φτωχού εσωτερικού μετανάσταση που από τα Τρίκαλα
μετοίκησε στο Μεσολόγγι και με το ελληνικό αυγοτάραχο ανταγωνίστηκε
το Ευρωπαϊκό χαβιάρι … Μια επιτυχία 4 γενεών
«Το 1825, οι διάφορες φυλές της τότε Ελλάδας ήρθαν από όπου βρίσκονταν,
απαντώντας στο γενικό κάλεσμα για βοήθεια στην περιοχή του Μεσολογγίου,
που βαλλόταν από την πολιορκία των στρατευμάτων του Ιμπραήμ και του
Κιουταχή.
Κάθε ένα από τα μπουλούκια των φυλών που πλησίαζε στην πόλη, έκανε
θόρυβο και όσοι βρίσκονταν εκεί φώναζαν δυνατά τον ερχομό τους, για να
παίρνουν θάρρος οι πολιορκημένοι Μεσολογγίτες που ήταν κλεισμένοι εντός
των τειχών της πόλης και να γνωρίζουν ότι σε αυτή τη μάχη δεν είναι
μόνοι.
Κάπως έτσι, κατέβηκαν από τα σημερινά Τρίκαλα της Θεσσαλίας, η
πολυπληθής ομάδα των Τρυγωναίων, της οικογένειας μου. Η διάδοση των
νέο-εισερχόμενων στη μάχη, έγινε με τον ίδιο θορυβώδη τρόπο: «Ήρθαν οι
Τρικαλινοί, ήρθαν οι Τρικαλινοί!.
Ετσι οι Τρυγωναίοι που ήταν το επώνυμο των προγόνων μου, μετονομάστηκαν
σε Τρικαλινούς, λόγω καταγωγής»
«Επέλεξαν να γίνουν ψαράδες. Να δουλέψουν στα Ιβάρια και να εμπορευτούν
ό,τι η θάλασσα μπορούσε να τους προσφέρει. Μαζί και αυτό το σπουδαίο
τρόφιμο, το πολύτιμο Αυγοτάραχο.
Η περιοχή της Λιμνοθάλασσας Αιτωλικού – Μεσολογγίου έχει υφάλμυρα νερά.
Το χαμηλό βάθος βοηθούσε στην παραγωγή φυκιών και συγκέντρωνε τους
πληθυσμούς των Κεφάλων κατά τους μήνες που βρίσκουν εύκολα τροφή».
Ζαφείρης Τρικαλινός
Όποτε μπορούσε, με έπαιρνε μαζί στα ιβάρια για ψάρεμα. Θυμάμαι μια φορά -που μικρό παιδί- είχαμε μαζευτεί όλοι οι ψαράδες, οι συγγενείς με τις κατσαρόλες τους γεμάτες με λιωμένο κερί και όπου και να γύρναγα το κεφάλι έβλεπα να κερώνουν αυγοτάραχα. Είχα σαστίσει με το πόσα πολλά αυγά είχαμε να κερώσουμε, πρώτη φορά έβλεπα τόσο μεγάλη ποσότητα. Ο παππούς μας οργάνωνε όλους και θυμάμαι που με κοίταξε στα μάτια και μου είπε με το ίδιο σταθερό τόνο στη φωνή του-όπως μιλούσε σε όλους τους ψαράδες: «Δε φεύγεις αν δεν τελειώσει η δουλειά».
«Ο παππούς μου είχε μεγάλη αδυναμία. Θυμάμαι ότι μια χρονιά που είχε κέρδη από το αυγοτάραχο, μου πήρε ποδήλατο.
Όποτε μπορούσε, με έπαιρνε μαζί στα ιβάρια για ψάρεμα. Θυμάμαι μια φορά -που μικρό παιδί- είχαμε μαζευτεί όλοι οι ψαράδες, οι συγγενείς με τις κατσαρόλες τους γεμάτες με λιωμένο κερί και όπου και να γύρναγα το κεφάλι έβλεπα να κερώνουν αυγοτάραχα. Είχα σαστίσει με το πόσα πολλά αυγά είχαμε να κερώσουμε, πρώτη φορά έβλεπα τόσο μεγάλη ποσότητα. Ο παππούς μας οργάνωνε όλους και θυμάμαι που με κοίταξε στα μάτια και μου είπε με το ίδιο σταθερό τόνο στη φωνή του-όπως μιλούσε σε όλους τους ψαράδες: «Δε φεύγεις αν δεν τελειώσει η δουλειά».
«Πολλές από τις αρχές και τις αξίες που έχω έρχονται από τον παππού και τους γονείς μου. Θυμάμαι πάντα τις εξής κουβέντες: Πάνω από όλα ο τόπος μας και η χώρα μας», «Να μην αδικήσεις κανέναν στη ζωή», «Είναι σκληρή δουλειά αλλά τίμιο μεροκάματο», «Να αγαπάτε και να σέβεστε τον πατέρα σας γιατί εργάζεται σκληρά», «Τις συναλλαγές σου να τις κάνεις κάτω από το φως του ήλιου
Παναγιώτης Τρικαλινός, ο πατέρας μου
«Ο πατέρας μου ήξερε να διαβάζει τη θάλασσα και να γητεύει τα ψάρια. Μηχανικός πρακτικός, μπήκε από πολύ μικρός στα ιβάρια και τα ψαρέματα.Κάτι ψαράδες έβλεπαν από μακριά μια βάρκα χωρίς άνθρωπο. Όταν την πλησίασαν είδαν τον πατέρα μου 11 χρονών, να ψαρεύει. Ήταν μικρόσωμος και από μακριά δε φαινόταν. Η βάρκα του όμως ήταν γεμάτη ψάρια».
«Ο πατέρας μου, ο Καπετάν Μπουνότης, είχε 4 παιδιά (δύο κορίτσια και δύο αγόρια), που παραδεχόταν ότι τα έβλεπε να μεγαλώνουν, από απόσταση.
Μου είχε διηγηθεί περισσότερες από 15 καταιγίδες που είχε ζήσει, 9 μποφόρ και άνω, στη διάρκεια των οποίων είχε αισθανθεί αβέβαιη την επιβίωσή του.
Τον χτύπησε κεραυνός δύο φορές στη ζωή του–και τις δύο ήταν νύκτα του Δεκέμβρη, εν μέσω τρελής καταιγίδας (ενόσω επισκεύαζε τους φραγμούς), αλλά ευτυχώς έπεσε μέσα στην ξύλινη βάρκα του, διαφορετικά θα είχε πνιγεί.
Το 1967 προσκλήθηκε από μέλος Ελλήνων Επενδυτών να κατασκευάσει τους φραγμούς και τα Ιβάρια της Λιβύης. Η μάνα μας έβαζε να κλαίμε για να γυρίσει πίσω».
«Τόσο ο πατέρας μου όσο και η μάνα μου, δεν ήθελε να ακολουθήσουμε αυτή τη δουλειά, γιατί ήταν δύσκολη. Κύρια γιατί πάλευε με τα στοιχεία της φύσης, όπου η έλλειψη μέσων και εγκαταστάσεων και κατάλληλων συνθηκών δημιουργούσε ένα εργασιακό περιβάλλον με πολλές προκλήσεις, αβέβαιο αποτέλεσμα, εκτεθειμένο πάντα στα καιρικά φαινόμενα που το καθιστούσε δύσκολο στη διαχείριση».
Το success story μέσα από σημαντικές ημερομηνίες
1998: Ο εμβληματικός οίκος Petrossian εγκαινιάζει τη συνεργασία του
με την εταιρία Trikalinos.
2005: Η εταιρία Trikalinos παράγει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το
Αυγοτάραχο Τρίμμα. Ο σπουδαίος Chef Jose Andres προσυπογράφει το
Trikalinos Αυγοτάραχο.
2006: Το Trikalinos Αυγοτάραχο Τρίμμα διακρίνεται ως ένα από τα
καινοτόμα προϊόντα στην Διεθνή Έκθεση Sial Paris. Βράβευση από τα
Gourmet Award.
2007: Βράβευση από τα Gourmet Awards.
2008: Η εταιρία Trikalinos λανσάρει την Αφρίνα. Δημοσιεύονται στο
έγκριτο Αμερικανικό επιστημονικό Περιοδικό Χημείας και Τροφίμων
“Journal of Agricultural & Food Chemistry” τα ενθαρρυντικά
αποτελέσματα της πρώτης έρευνας πάνω στη διατροφική αξία του
Trikalinos Αυγοτάραχο.
2009: O διάσημος Chef Ferran Adria παρουσιάζει το Trikalinos
Αυγοτάραχο στο El Bulli. Η νέα συσκευασία βραβεύεται από τα Διεθνή
βραβεία συσκευασίας Pentawards.
2010: Ο κορυφαίος Chef του πλανήτη Ferran Adria, συμπεριλαμβάνει το
Trikalinos Αυγοτάραχο στα 30 καλύτερα και πιο υγιεινά τρόφιμα του
κόσμου, στο βιβλίο: Fragile Feast.
2012: Το προϊόν μας διακρίνεται με το Βραβείο Ανώτερης Γεύσης, από το
ITQI.
2022: Η Γερμανική κυβέρνηση ξεχωρίζει το συγκεκριμένο αυγοτάραχο στα
κορυφαία προϊόντα της Ευρώπης
Η θέση του αυγοτάραχου στη γαστρονομική κουλτούρα
«Η οργανωμένη εξαγωγική προσπάθεια της εταιρίας μας ξεκινά από το
2008. Πιο πριν έχουμε κάποιες πωλήσεις σε πολύ καλά Γαλλικά Deli,
κάποιες ποσότητες σε Αγγλικά και Αμερικάνικα εστιατόρια.
Το 2008, όμως οργανωθήκαμε πιο δυναμικά ώστε να ανοιχτούμε στις αγορές
του εξωτερικού.
Αυτή τη στιγμή εξάγουμε σε Ευρώπη, Αμερική, Αραβικές Χώρες και Ασία,
και ο καλύτερος μας πελάτης είναι η Γαλλική αγορά, όπου το προϊόν
πωλείται με το χαρακτηρισμό: Poutargue Royale de Trikalinos (Βασιλικό
Αυγοτάραχο Trikalinos)».
Πουλώντας Αυγοτάραχο σε ταραγμένες εποχές
«Το Αυγοτάραχο είναι ένα προϊόν συντροφιάς και καλής ψυχολογίας. Αν
δεν υπάρχει ηρεμία και χαμόγελο στον κόσμο, δεν υπάρχουν συγκεντρώσεις
και καλέσματα, δεν περισσεύουν οι φροντίδες και τα μοιράσματα αγάπης
και εκτίμησης στα σπιτικά μας.
Η παράδοση το έχει δέσει με τις χαρούμενες στιγμές της κοινωνικής ζωής
μας: το καλωσόρισμα του νέου χρόνου, το γαμήλιο τραπέζι, τη γέννηση
ενός παιδιού, το κυριακάτικο τραπέζι όπου ανταμώνει όλη η οικογένεια,
την κάθε μικρή ή μεγάλη γιορτή του λαού μας.
Το rebranding που κάναμε το 2008 και το άνοιγμά μας στις διεθνείς
αγορές συνέπεσε χρονικά με την παγκόσμια οικονομική κρίση, που
κορυφώθηκε στη χώρα μας το 2013. Την ίδια χρονιά κυκλοφορήσαμε το
GoldenAge-Limited Edition Μελίχλωρο Αυγοτάραχο. Και οι δυο αποφάσεις
ήταν ρίσκο, με τις δεδομένες αντίξοες συνθήκες. Ωστόσο, πως μπορείς να
σταματήσεις να ζεις, να δραστηριοποιείσαι, να δημιουργείς;»
170 χρόνια ιστορίας
«Μικρός έβλεπα τα καράβια το βράδυ από το ιβάρι. Όταν είχε φουρτούνες έβγαιναν πιο κοντά στα ρηχά. Τα φώτα τους αναμμένα, μου έμοιαζαν με κινούμενες πολιτείες. Τα κοιτούσα και μέσα μου θέριευε η επιθυμία να μεγαλώσω γρήγορα για να γίνω ναυτικός και να ταξιδεύω»
«Κοιτώντας πίσω, βλέπω πολλά. Διαδρομές που ξεκίνησαν για μικρή απόσταση και ακόμη συνεχίζονται, ταξίδια και όνειρα μακρινά, που έχουν έρθει πιο κοντά. Είναι μεγάλη η χαρά μου, ότι σε αυτήν την πορεία προστέθηκαν στη συντροφιά μου συνεργάτες σπουδαίοι, που με την αφοσίωσή τους και την τεχνογνωσία τους δημιουργήσαμε μια ομάδα που εδραιώνει το όραμα μου.
Όσο μακριά κι αν φτάσουμε, ποτέ δε θα ξεχάσω τα λόγια του αείμνηστου Γεράσιμου Βασιλόπουλου, του φωτισμένου αυτού ανθρώπου, που με συμβούλεψε τότε όταν πρωτοξεκινούσα τα βήματα στην ηγεσία της οικογενειακής επιχείρησης να μεταφέρω τη μονάδα στην Αθήνα, να συνδεθώ με την αγορά, να συνδεθώ με τα Πανεπιστήμια και να εκσυγχρονίσω την παραγωγή του αυγοτάραχου που διαφορετικά κινδύνευε να ξεχαστεί και να χαθεί. Δεν μπορώ να μην μνημονεύω τη βοήθειά του, που λειτούργησε για μένα σα μέντορας και μοχλός κατεύθυνσης, σε μια εποχή που κι εγώ ο ίδιος δεν ήξερα αν «το έχω». Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που -πέρα από τους γονείς μου- είδε σε μένα τη δυνατότητα και την προοπτική.
Τη διεθνή μας «πόρτα», την άνοιξε η κ. Χαριτίνη Μώραλη, καθώς ήταν αυτή που συμπεριέλαβε τα προϊόντα μας στα πρωτοπόρα καταστήματα
των Αφορολογήτων Ειδών του Αεροδρομίου. Οσο για τους Σκλαβενίτη;
Η συνεργασία με τον Σκλαβενίτη ξεκίνησε από την ιδιαίτερη προσωπική προτίμησή τους να τους πηγαίνω αυγοτάραχο για να το απολαύσουν τελειώνοντας την ημέρα τους στο γραφείο και χαλαρώνοντας με ένα ποτό».
