Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και οι ύποπτοι για την καταστροφή της – Τα σενάρια και οι διαφωνίες των ιστορικών (βίντεο)

Η έλλειψη παιδείας και αγάπης για τα γράμματα οδήγησε την βιβλιοθήκη σε αφανισμό

Η Αλεξάνδρεια ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της αρχαιότητας.

Ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 332 π.Χ όταν κατέκτησε την Αίγυπτο.

Συγκεκριμένα, προτού αναχωρήσει ο Μέγας Αλέξανδρος από την Αίγυπτο για να συνεχίσει την εκστρατεία του στα βάθη της Ανατολής, αποφάσισε να ιδρύσει μία πόλη στα παράλια της Μεσογείου, στην οποία χάρισε το όνομά του.

...

Ο Πτολεμαίος, στρατηγός του Μεγάλου Αλέξανδρου, διορίστηκε ανώτατος κυβερνήτης της Αιγύπτου μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου το 323 π. Χ . Ο ίδιος ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά με το όνομα Πτολεμαίος ο Α .

Οι Αιγύπτιοι αναγνώρισαν τον Πτολεμαίο ως διάδοχο των Φαραώ της ανεξάρτητης Αιγύπτου. Στη συνέχεια ο Πτολεμαίος έκανε την Αλεξάνδρεια πρωτεύουσα της Αιγύπτου στη θέση της Μέμφιδος. Αυτή ήταν η αρχή της ακμής της. .

Η δυναστεία των Πτολεμαίων  συνέχισε το όραμα του Μεγάλου Αλέξανδρου, που ήθελε να κάνει την Αλεξάνδρεια το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι της Μεσογείου και παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο.

Ο Πτολεμαίος ο Α´ίδρυσε την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, εκπληρώνοντας το όνειρο του Μ. Αλέξανδρου, που και αυτός με τη σειρά του το είχε εμπνευστεί από τον Αριστοτέλη.

Έτσι άρχισε η συγκέντρωση όλου του επιστημονικού και πολιτιστικού πλούτου που ήταν σκορπισμένος σε διάφορες συλλογές και βιβλιοθήκες. Λέγεται  ότι τοποθέτησε αρχικά 200.000 τόμους. Ο διάδοχος του, Πτολεμαίος Β´, διπλασίασε τα βιβλία.

Στο πέρασμα των αιώνων η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του αρχαίου κόσμου.

Ο πλούτος της ανερχόταν στις 700.000 χειρόγραφες περγαμηνές.

Διανοούμενοι της εποχής, επιστήμονες, μαθηματικοί, ποιητές, πήγαιναν εκεί για να μελετήσουν και να ανταλλάξουν ιδέες.

Ήταν δηλαδή σαν το πρώτο αρχαίο πανεπιστήμιο. Όμως η βιβλιοθήκη καταστράφηκε και όλα τα χειρόγραφα χάθηκαν. Τι προκάλεσε λοιπόν  την καταστροφή της ;

Διάφορες θεωρίες για την εξαφάνιση κυκλοφορούν εδώ και αιώνες. Η ιστορική έρευνα έχει καταλήξει σε τρεις βασικούς υπόπτους: Έναν Ρωμαίο, έναν χριστιανό και έναν μουσουλμάνο….

1ος ύποπτος : ο Ιούλιος Καίσαρας Το πρώτο πλήγμα που δέχθηκε η βιβλιοθήκη ήταν το 48 π.Χ κατά τη διαμάχη μεταξύ Ιουλίου Καίσαρα και Πτολεμαίου του 13 ου.

Σύμφωνα με πηγές, ο Καίσαρας διέταξε να βάλουν φωτιά στα ίδια του τα πλοία, για να μην τον περικυκλώσει ο εχθρός .

Η φωτιά επεκτάθηκε γρήγορα και κατά λάθος κατέστρεψε τη βιβλιοθήκη. Κάποιες άλλες πηγές όμως θέτουν υπό αμφισβήτηση αυτή την εκδοχή, αφού το Μουσείο που ήταν δίπλα από  την βιβλιοθήκη παρέμεινε άθικτο.

Γι αυτό κάποιοι μελετητές λένε ότι δεν καταστράφηκε η γνωστή  βιβλιοθήκη, αλλά μια αποθήκη που περιείχε αντίγραφα.

2ος ύποπτος : ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος Το 391 μ. Χ ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος αποφάσισε με διάταγμα να καταστραφούν όλοι οι παγανιστικοί ναοί.

Ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος ξεκίνησε με την καταστροφή του ναού του Σεράπιδος, στον οποίο υπήρχε αξιόλογη βιβλιοθήκη.

Όμως και αυτή η εκδοχή είναι αβάσιμη, αφού πρόκειται για έναν ναό και όχι για την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Επίσης, δεν υπάρχουν αρχαίες πηγές που να αναφέρουν  καταστροφή οποιασδήποτε βιβλιοθήκης.

3ος ύποπτος : ο χαλίφης Ομάρ της Δαμασκού Τον 7ο αιώνα ο χαλίφης Ομάρ της Δαμασκού κατέλαβε την πόλη της Αλεξάνδρειας και διέταξε την καταστροφή των έργων της βιβλιοθήκης που έρχονταν σε αντίθεση με το Κοράνι.

Οι στρατιώτες του έκαψαν όλα τα βιβλία εκτός από εκείνα του Αριστοτέλη.

Τους πήρε 6 μήνες για να τα καταστρέψουν και μάλιστα χρησιμοποιούσαν τη φωτιά για να ζεστάνουν τα δημόσια λουτρά όπου διασκέδαζαν. Και σ’ αυτήν την εκδοχή όμως, υπάρχουν ενστάσεις από τους μελετητές.

Αφ’ ενός υπάρχει αναφορά για καταστροφή μόνο βιβλίων και όχι βιβλιοθήκης και αφ´ετέρου, είναι  πολύ πιθανό  ο χριστιανός  συγγραφέας που μετέφερε την πληροφορία να παραποίησε εσκεμμένα την αλήθεια.

Λένε δηλαδή οι μελετητές ότι οι Ευρωπαίοι συγγραφείς του Μεσαίωνα είχαν κάθε λόγο να λοιδορήσουν τους Μωαμεθανούς εχθρούς τους.

Το σίγουρο είναι πως ούτε πάπυροι διασώθηκαν, ίσως  και λόγω κλιματολογικών συνθηκών, ούτε ερείπια της βιβλιοθήκης βρέθηκαν.

Το πιο πιθανό είναι η βιβλιοθήκη να καταστράφηκε σταδιακά με την παρακμή της Ελληνικής δυναστείας  των Πτολεμαίων.

Η πολιτική των Ρωμαίων και Βυζαντινών αυτοκρατόρων που ακολούθησαν καθόρισε τη μοίρα αυτής της σπουδαίας βιβλιοθήκης.

Η έλλειψη παιδείας και αγάπης για τα γράμματα οδήγησε την βιβλιοθήκη σε αφανισμό. Όταν ενισχύθηκε ο Χριστιανισμός τότε, οτιδήποτε είχε σχέση με την αρχαία γνώση ταυτιζόταν με την ειδωλολατρεία και έπρεπε να καταστραφεί.

 

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Νέα έρευνα: Η κατανάλωση αναψυκτικών χωρίς ζάχαρη αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου

Οι ανησυχίες έρχονται καθώς τα εγκεφαλικά σε νέους έχουν αυξηθεί κατά περίπου 15% από το 2011

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, η κατανάλωση αναψυκτικών χωρίς ζάχαρη αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κολοράντο εξέθεσαν ανθρώπινα κύτταρα στο υποκατάστατο ζάχαρης ερυθριτόλη σε επίπεδα που μιμούνται την κατανάλωση ενός αναψυκτικού διαίτης. Σε μόλις τρεις ώρες, τα κύτταρα του αιματοεγκεφαλικού φραγμού — το «φράγμα ασφαλείας» του εγκεφάλου που κρατάει μακριά τις επιβλαβείς ουσίες ενώ επιτρέπει θρεπτικά συστατικά — εμφάνισαν ανησυχητικές αλλαγές.

Συγκεκριμένα, μειώθηκε η παραγωγή πρωτεϊνών που διαλύουν θρόμβους, κρίσιμων για την πρόληψη εγκεφαλικών. Επιπλέον, κύτταρα από τα αιμοφόρα αγγεία υπέστησαν επικίνδυνη σύσπαση, αυξάνοντας τον κίνδυνο απόφραξης και μειωμένης παροχής οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Η ερυθριτόλη χρησιμοποιείται σε προϊόντα όπως ενεργειακά αναψυκτικά χωρίς ζάχαρη και μπάρες πρωτεΐνης. Οι ανησυχίες έρχονται καθώς τα εγκεφαλικά σε νέους έχουν αυξηθεί κατά περίπου 15% από το 2011, σύμφωνα με το CDC.

...

Η ερευνήτρια Auburn Berry επισήμανε: «Παρά τη μεγάλη χρήση της ερυθριτόλης σε προϊόντα που προωθούνται ως υγιεινές εναλλακτικές, χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να κατανοήσουμε πλήρως τις επιπτώσεις της στην αγγειακή υγεία. Οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι προσεκτικοί με την καθημερινή κατανάλωση».

Η μελέτη, δημοσιευμένη στο Journal of Applied Physiology, έδειξε ότι τα κύτταρα υπέστησαν βλάβες και σε ορισμένες περιπτώσεις πέθαναν μετά την έκθεσή τους στην ερυθριτόλη. Το υποκατάστατο ζάχαρης παρεμπόδισε την ικανότητα των κυττάρων να απελευθερώνουν πρωτεΐνες που διαλύουν θρόμβους, αυξάνοντας τον κίνδυνο ισχαιμικού εγκεφαλικού — κατάστασης όπου ένας θρόμβος μπλοκάρει ένα αιμοφόρο αγγείο στον εγκέφαλο, στερώντας οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά.

Κάθε χρόνο, περίπου 700.000 Αμερικανοί πλήττονται από τέτοιο εγκεφαλικό. Ωστόσο, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελέτη έγινε σε κύτταρα σε εργαστήριο και όχι σε πλήρη αγγειακό σύστημα, επομένως απαιτούνται πιο σύνθετες δοκιμές για επιβεβαίωση των επιπτώσεων στον άνθρωπο.

Η ερυθριτόλη είναι ένας ζαχαρικός αλκοολικός γλυκαντικός παράγοντας, παραγόμενος φυσικά σε μικρές ποσότητες στο σώμα, περίπου 80% όσο γλυκιά είναι η ζάχαρη. Σε σύγκριση, άλλοι τεχνητοί γλυκαντικοί παράγοντες όπως η ασπαρτάμη και η σουκραλόζη μπορεί να είναι έως και 600 φορές πιο γλυκείς.

Οι ειδικοί συνιστούν προσοχή στην καθημερινή κατανάλωση, ενώ υπογραμμίζουν την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα πριν εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα.

https://www.pronews.gr/ygeia/diatrofi/nea-ereyna-i-katanalosi-anapsyktikon-xoris-zaxari-ayksanei-ton-kindyno-egkefalikou-epeisodiou/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Πώς η ΕΣΣΔ σταμάτησε μια καταστροφή με μια πυρηνική έκρηξη

Μετά από 1.074 ημέρες μιας μαινόμενης πυρκαγιάς αερίου, Σοβιετικοί επιστήμονες πυροδότησαν μια συσκευή 30 κιλοτόνων υπόγεια και την έσβησαν σε δευτερόλεπτα

Το 1949, η Σοβιετική Ένωση δοκίμασε το πρώτο της πυρηνικό όπλο.

Από τότε, ξεκίνησε μια νέα εποχή για την ΕΣΣΔ και τον ευρύτερο κόσμο.

Για τα επόμενα 40 χρόνια, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε νευρικά, αναρωτώμενος αν οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί θα ξεκινούσαν έναν πυρηνικό πόλεμο. Τα πυρηνικά όπλα έγιναν ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες της παγκόσμιας πολιτικής. 

...

Ωστόσο, η πυρηνική ενέργεια δεν ενδιέφερε μόνο τους στρατηγούς και τους πολιτικούς που εξέταζαν το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον των εχθρών τους.

Για τη σύγχρονη Ρωσία, οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής και τα πυρηνοκίνητα παγοθραυστικά έγιναν σημαντικό μέρος της οικονομίας.

Τη δεκαετία του 1950, η ιδέα αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο. Η ΕΣΣΔ πραγματοποίησε 124 Ειρηνικές Πυρηνικές Εκρήξεις (ΕΠΕ).

Αυτές ήταν όλες υπόγειες εκρήξεις που βοήθησαν τους επιστήμονες να δημιουργήσουν δεξαμενές νερού, να αποκτήσουν πρόσβαση σε βαθιά κοιτάσματα ορυκτών και να δημιουργήσουν κοιλότητες αποθήκευσης φυσικού αερίου. Τέτοιες εκρήξεις θεωρήθηκαν ως λύση σε πολλά προβλήματα.

Η πιο ασυνήθιστη χρήση ενός πυρηνικού όπλου, ωστόσο, ήταν η κατάσβεση μιας ισχυρής πυρκαγιάς.

Η κόλαση που αψήφησε κάθε λύση

Τη δεκαετία του 1960, η ΕΣΣΔ ανέπτυξε ενεργά τα αποθέματά της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Εξερευνήθηκαν πολλά νέα πεδία φυσικού αερίου και πετρελαίου και ο χάρτης των διαθέσιμων πόρων διευρύνθηκε συνεχώς.

Αυτό ήταν παρόμοιο με την «άνθηση του πετρελαίου» που κάποτε σημειώθηκε στις ΗΠΑ. Ωστόσο, λόγω της δομής της σοβιετικής οικονομίας, η εξερεύνηση δεν διεξήχθη από ιδιωτικές εταιρείες, αλλά από κρατικές δομές.

Τη δεκαετία του ’60, ανακαλύφθηκαν γιγάντια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Δυτική Σιβηρία, τα οποία μέχρι σήμερα παραμένουν ένας από τους κύριους πυλώνες της ρωσικής οικονομίας. 

Ωστόσο, μια τέτοια ραγδαία ανάπτυξη είχε και ένα μειονέκτημα. Η πρόοδος είχε ένα τίμημα, το οποίο μερικές φορές ήταν αρκετά υψηλό.

Την 1η Δεκεμβρίου 1963, μια μεγάλη καταστροφή συνέβη στο κοίτασμα φυσικού αερίου Urta-Bulak στο Ουζμπεκιστάν.

Η μέρα ξεκίνησε με μια συνηθισμένη γεώτρηση σε βράχο. Δεν συνέβη τίποτα ασυνήθιστο και οι εργάτες υπέθεσαν ότι η μέρα θα κυλούσε κανονικά.

Ωστόσο, σε βάθος άνω των 2.400 μέτρων, η γεώτρηση χτύπησε κατά λάθος μια δεξαμενή αερίου με πολύ υψηλή πίεση – περίπου 300 atm. Η έκρηξη έριξε ολόκληρη τη στήλη γεώτρησης έξω από το πηγάδι, η εξέδρα γεώτρησης διαλύθηκε και μια τεράστια στήλη φλόγας ξέσπασε από το έδαφος. 

Μια «δάδα» φωτιάς ύψους 120 μέτρων ξέσπασε και έκαιγε πάνω από την περιοχή. Κατανάλωσε 12 εκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου την ημέρα – ποσότητα συγκρίσιμη με την ημερήσια κατανάλωση φυσικού αερίου σε μια μεγάλη πόλη όπως η Αγία Πετρούπολη. Η φλόγα ήταν ορατή από αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Η καταστροφή ήταν άνευ προηγουμένου. Ειδικοί από το Υπουργείο Γεωλογίας της ΕΣΣΔ στάλθηκαν για να βρουν λύση στο πρόβλημα.

Αρχικά, οι ειδικοί δοκίμασαν όλες τις συνήθεις μεθόδους για να σβήσουν την πυρκαγιά – συμπεριλαμβανομένης της άντλησης νερού και ενός ειδικού διαλύματος στο πηγάδι, και της έκχυσης τεράστιων ποσοτήτων άμμου πάνω από τη φλόγα.

Η κεφαλή του πηγαδιού βομβαρδίστηκε ακόμη και με πυρά πυροβολικού για να διασκορπιστούν τα συντρίμμια – αν και φυσικά, αυτό από μόνο του δεν μπορούσε να σβήσει τη φωτιά.

Το σημείο οχυρώθηκε με φράγματα άμμου για να εντοπιστούν οι φλόγες. Αυτή η προφύλαξη ήταν σημαντική, καθώς το αέριο εξαπλώθηκε στις γύρω περιοχές και η τέφρα από τη φωτιά έπεσε σε σπίτια που βρίσκονταν δεκάδες χιλιόμετρα μακριά. Πολλά πουλιά σκοτώθηκαν και το σημείο χαρακτηρίστηκε ως επικίνδυνη ζώνη για αεροπλάνα. Ο βρυχηθμός και η θερμότητα των φλογών θύμιζαν σε όλους την κόλαση. 

Οι ανεπιτυχείς προσπάθειες κατάσβεσης των φλογών συνεχίστηκαν μέχρι τον Δεκέμβριο του 1965, όταν ο ακαδημαϊκός Μστίσλαβ Κέλντις έκανε μια απροσδόκητη πρόταση.

Ο Κέλντις προερχόταν από μια λαμπρή οικογένεια – και όχι μόνο από άποψη αριστοκρατικής καταγωγής, αν και ήταν πράγματι ευγενούς καταγωγής.

Οι πρόγονοί του ήταν γιατροί, μηχανικοί και στρατηγοί. Ο πατέρας του ήταν επιστήμονας και καθηγητής πανεπιστημίου. Ο Κέλντις έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση και όλες οι προσπάθειες των δασκάλων του απέδωσαν καρπούς.

Έλυσε θεμελιώδη προβλήματα της αεροναυπηγικής, ερεύνησε τη μηχανική και την αεροδυναμική των αεροσκαφών και τη δεκαετία του 1940 ήταν ένας από τους βασικούς ειδικούς στους τομείς των πυρηνικών όπλων και της αεριωθούμενης πρόωσης. Με λίγα λόγια, στην ΕΣΣΔ υπήρχαν λίγοι ειδικοί όπως ο Κέλντις, που να κατείχαν εξειδικευμένες γνώσεις σε διάφορους τομείς. 

Μαζί με μια ομάδα συναδέλφων, ο Keldysh πρότεινε μια εντελώς απροσδόκητη λύση – να πυροδοτήσει μια θερμοπυρηνική βόμβα βαθιά στο υπέδαφος για να σβήσει την πυρκαγιά.

Η ιδέα ήταν «βάναυση» αλλά πρακτική: η έκρηξη θα μετακινούσε τεράστια στρώματα βράχου, τα οποία θα συνέθλιβαν την πηγή αερίου που εκρήγνυται στην επιφάνεια. 

Επικεφαλής της ομάδας εργασίας ήταν ο Καμίλ Μανγκούσεφ. Ήταν ακόμα αρκετά νέος, περίπου 35 ετών, αλλά ήταν ένας έμπειρος ειδικός στη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου που ερευνούσε τις ειρηνικές χρήσεις της πυρηνικής τεχνολογίας. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη δημιουργία ερμητικών υπόγειων κενών με τη βοήθεια πυρηνικών εκρήξεων.

Αλλά το πρόβλημα που έπρεπε να λύσει ήταν ελαφρώς διαφορετικό.

Ο Μανγκούσεφ συντόνισε το έργο όλων των ειδικών που συμμετείχαν στο έργο. Το σχέδιο ήταν να γίνει μια κεκλιμένη γεώτρηση βάθους περίπου 1,5 χιλιομέτρου και σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από την πηγή της πυρκαγιάς. Υπόγεια, η γεώτρηση αυτή θα πλησίαζε την πηγή της πυρκαγιάς.

Ένα πυρηνικό όπλο με απόδοση 30 κιλοτόνων TNT (1,5 φορές ισχυρότερο από τη βόμβα που έπεσε στο Ναγκασάκι το 1945) έπρεπε να ψυχθεί εκ των προτέρων για να αποφευχθεί η πρόωρη έκρηξή του. Αναπτύχθηκαν ένα ειδικό περίβλημα για τη βόμβα με σύστημα τροφοδοσίας ψυκτικού και ένα σύστημα ψύξης για το πηγάδι.

Σχεδιάστηκε μια ειδική πυρηνική κεφαλή, η οποία διέθετε ειδικό περίβλημα (καθώς μια συνηθισμένη πυρηνική βόμβα δεν έχει σχεδιαστεί για να καταπίνεται σε πηγάδι) και ένα αυτοματοποιημένο σύστημα πυροδότησης.

Ο Μανγκούσεφ ήταν επίσης υπεύθυνος για το σχεδιασμό ενός γεωτρύπανου που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του καναλιού. Το πηγάδι έπρεπε να σφραγιστεί με τσιμέντο, για να αποφευχθεί η ατμοσφαιρική ραδιενεργός μόλυνση.

Για να βεβαιωθούν ότι όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο, ένα ομοίωμα της βόμβας τοποθετήθηκε στο πηγάδι. Στη συνέχεια, ελέγχθηκε το σύστημα ψύξης και κατέβηκε η κεφαλή. Το πηγάδι τσιμεντοκονιοποιήθηκε.

Άνθρωποι και εξοπλισμός μετακινήθηκαν 5 χιλιόμετρα μακριά από το σημείο.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1966, οι φυσικοί πυροδότησαν τη βόμβα. Η ομάδα του Μανγκούσεφ παρακολούθησε την έκρηξη από απόσταση 5 χιλιομέτρων.

Στην επιφάνεια, το έδαφος έτρεμε. Η κοιλάδα φωτιζόταν με φωσφορίζον φως καθώς τα κομμάτια των βράχων χτυπούσαν το ένα πάνω στο άλλο και δημιουργούσαν σπινθήρες. Η υπηρεσία δοσιμετρίας δεν ανέφερε ίχνη ραδιενεργού μόλυνσης. Όσο για τη φωτιά, άρχισε γρήγορα να υποχωρεί. 

Το ωστικό κύμα απλώς συνέτριψε τον πυλώνα της φωτιάς. Η φωτιά που μαινόταν για 1.074 ημέρες τελικά τελείωσε.

Ο Μανγκούσεφ ήταν ένας από τους πρώτους που έτρεξαν εκεί. Οι μπότες του έλιωσαν στο δρόμο. Όταν έφτασε στο σημείο, ένας γεωλόγος του έδωσε ένα κομμάτι λιωμένου βράχου ως ενθύμιο.

Ο Κέλντις, ο οποίος είχε προτείνει αυτή τη μέθοδο κατάσβεσης της φωτιάς, είπε στον Μανγκούσεφ: «Φανταστικό! Έχετε κάνει πολύ καλή δουλειά, σας ευχαριστώ!»

Η πυρκαγιά στο κοίτασμα φυσικού αερίου Urta-Bulak ήταν ένα ακραίο παράδειγμα χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν η τελευταία φορά που ισχυρές πυρκαγιές σβήστηκαν στην ΕΣΣΔ με τέτοιες μεθόδους. Η χρήση πυρηνικού όπλου ήταν ένα ακραίο μέτρο στο οποίο κατέφυγαν οι επιστήμονες λόγω της έντασης των φλογών. Ωστόσο, ο κίνδυνος ήταν δικαιολογημένος.

Ένα ασυνήθιστο πρόβλημα απαιτούσε μια ασυνήθιστη λύση. Ήταν αρκετά βάναυσο και στο πνεύμα της εποχής, αλλά λειτούργησε. 

Ο Κέλντις πέθανε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 μετά από μάχη με μια δύσκολη ασθένεια. Μέχρι σήμερα, δικαίως θεωρείται ένας από τους μεγάλους ήρωες της σοβιετικής εποχής.

Η τεφροδόχος με την τέφρα του είναι θαμμένη στον τοίχο του Κρεμλίνου μαζί με άλλες εξέχουσες σοβιετικές προσωπικότητες.

Όσο για τον Μανγκούσεφ, συνέχισε το έργο του για το κράτος μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, μετά την οποία ίδρυσε μια ιδιωτική εταιρεία που ασχολούνταν με τον καθαρισμό εδαφών που είχαν μολυνθεί από πετρελαϊκά προϊόντα. Οι ήρωες του δράματος που εκτυλίχθηκε τη δεκαετία του ’60 παρέμειναν σεβαστοί επαγγελματίες μέχρι το τέλος των ημερών τους

https://www.pronews.gr/istoria/pos-i-essd-stamatise-mia-katastrofi-me-mia-pyriniki-ekriksi/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Νανοσωματίδια «Δούρειοι Ίπποι» ωθούν τα καρκινικά κύτταρα στην αυτοκαταστροφή

Μια νέα, ελπιδοφόρα προοπτική στη μάχη κατά του καρκίνου ανοίγει η έρευνα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο RMIT της Αυστραλίας. Η ερευνητική ομάδα ανέπτυξε μια καινοτόμο κατηγορία νανοσωματιδίων, τα οποία έχουν την ικανότητα να εντοπίζουν και να εξουδετερώνουν επιλεκτικά τα καρκινικά κύτταρα, αφήνοντας σχεδόν ανέπαφο τον υγιή ιστό. Η ανακάλυψη αυτή, που βασίζεται σε ένα κοινό μέταλλο και όχι σε πολύτιμα υλικά, υπόσχεται μελλοντικά θεραπείες πιο φιλικές για τον οργανισμό και σημαντικά πιο οικονομικές στην παραγωγή τους.

...

Η «αχίλλειος πτέρνα» των όγκων

Η κεντρική ιδέα πίσω από τη νέα μέθοδο είναι η εκμετάλλευση μιας φυσικής αδυναμίας των καρκινικών κυττάρων. Σε αντίθεση με τα υγιή κύτταρα, τα καρκινικά λειτουργούν ήδη υπό καθεστώς υψηλού οξειδωτικού στρες. Ζουν, ουσιαστικά, στα όρια των αντοχών τους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Jian Zhen Ou και τον Δρ. Baoyue Zhang από τη Σχολή Μηχανικών του RMIT, δημιούργησαν νανοσωματίδια από οξείδιο του μολυβδαινίου (nanodots), τα οποία λειτουργούν ως καταλύτες για την περαιτέρω αύξηση αυτού του στρες. Όταν τα σωματίδια αυτά εισέρχονται στα καρκινικά κύτταρα, απελευθερώνουν δραστικές μορφές οξυγόνου.

«Τα καρκινικά κύτταρα ζουν ήδη υπό υψηλότερη πίεση σε σχέση με τα υγιή», εξηγεί ο Δρ. Zhang. «Τα σωματίδιά μας ωθούν αυτή την πίεση λίγο παραπέρα – όσο χρειάζεται για να πυροδοτήσουν την αυτοκαταστροφή τους, ενώ τα υγιή κύτταρα μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση χωρίς πρόβλημα». Η διαδικασία αυτή οδηγεί στην απόπτωση, τον φυσικό μηχανισμό του οργανισμού για την απομάκρυνση κατεστραμμένων κυττάρων.

Δράση στο σκοτάδι

Ένα από τα πλέον εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της νέας τεχνολογίας είναι η αυτονομία της. Πολλές σύγχρονες νανο-θεραπείες βασίζονται στη φωτοδυναμική θεραπεία, απαιτώντας εξωτερική πηγή φωτός για να ενεργοποιηθούν. Αυτό συχνά περιορίζει τη χρήση τους σε επιφανειακούς όγκους ή απαιτεί πολύπλοκες διαδικασίες για να φτάσει το φως σε βαθύτερα όργανα.

Αντιθέτως, τα νανοσωματίδια του RMIT λειτουργούν αποτελεσματικά χωρίς καμία ενεργοποίηση από φως. Στα εργαστηριακά πειράματα, απέδειξαν την ισχύ τους διασπώντας μια μπλε χρωστική κατά 90% μέσα σε μόλις 20 λεπτά, σε συνθήκες απόλυτου σκότους. Αυτή η ιδιότητα τα καθιστά εξαιρετικά υποσχόμενα για την καταπολέμηση όγκων που βρίσκονται βαθιά στο σώμα, όπου το φως δεν μπορεί να διεισδύσει εύκολα.

Εντυπωσιακά αποτελέσματα στο εργαστήριο

Οι δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν σε εργαστηριακό περιβάλλον έδειξαν ότι τα νανοσωματίδια εξόντωσαν κύτταρα καρκίνου του τραχήλου της μήτρας με τριπλάσιο ρυθμό σε σύγκριση με τα υγιή κύτταρα, μέσα σε διάστημα 24 ωρών. Η επιλεκτικότητα αυτή είναι το «κλειδί» για την ανάπτυξη φαρμάκων που θα αποφεύγουν τις σοβαρές παρενέργειες των σημερινών χημειοθεραπειών, οι οποίες συχνά καταστρέφουν αδιακρίτως τόσο τον καρκινικό όσο και τον υγιή ιστό.

Για να επιτύχουν αυτό το αποτέλεσμα, οι επιστήμονες τροποποίησαν τη χημική δομή του οξειδίου του μολυβδαινίου προσθέτοντας ελάχιστες ποσότητες υδρογόνου και αμμωνίου. Αυτή η «μικρο-ρύθμιση» άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο τα σωματίδια διαχειρίζονται τα ηλεκτρόνια, επιτρέποντάς τους να παράγουν τα απαραίτητα επίπεδα οξυγόνου για να εξουδετερώσουν τον εχθρό.

Οικονομία και ασφάλεια

Πέρα από τη βιολογική τους αποτελεσματικότητα, τα νέα νανοσωματίδια παρουσιάζουν και οικονομικό ενδιαφέρον. Κατασκευάζονται από μολυβδαίνιο, ένα μέταλλο ευρείας χρήσης που χρησιμοποιείται συχνά σε κράματα και ηλεκτρονικά, και όχι από ακριβά και ενίοτε τοξικά ευγενή μέταλλα όπως ο χρυσός ή ο άργυρος. Αυτό σημαίνει ότι, εφόσον η τεχνολογία φτάσει στο στάδιο της μαζικής παραγωγής, το κόστος θα μπορούσε να διατηρηθεί σε χαμηλά επίπεδα, κάνοντας τη θεραπεία προσβάσιμη σε ευρύτερα στρώματα ασθενών.

Τα επόμενα βήματα

Παρά τον ενθουσιασμό που προκαλούν τα ευρήματα, η επιστημονική ομάδα τονίζει πως η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Τα πειράματα έχουν διεξαχθεί αποκλειστικά σε κυτταρικές καλλιέργειες και όχι σε ζωντανούς οργανισμούς.

Το επόμενο βήμα για την ομάδα του Κέντρου Αριστείας COMBS του RMIT περιλαμβάνει τον σχεδιασμό συστημάτων στοχευμένης χορήγησης, ώστε τα νανοσωματίδια να ενεργοποιούνται αποκλειστικά εντός του όγκου, καθώς και τον έλεγχο της απελευθέρωσης των δραστικών μορφών οξυγόνου για την απόλυτη προστασία των υγιών ιστών. Παράλληλα, αναζητούνται συνεργασίες με βιοτεχνολογικές και φαρμακευτικές εταιρείες για την έναρξη προκλινικών δοκιμών σε ζωικά μοντέλα.

https://www.techgear.gr/nanosomatidia-doyreioi-ippoi-othoyn-ta-karkinika-kyttara-stin-aytokatastrofi-47020

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ανακαλύφθηκαν ηλεκτρόνια με «ταχύτητας φωτός» που κινούνται σε 4 διαστάσεις για πρώτη φορά

Μια απίστευτη συμπεριφορά ηλεκτρονίων, κατάφεραν να απομονώσουν επιστήμονες σε ένα υλικό στον πραγματικό κόσμο. Μια ομάδα φυσικών με επικεφαλής τον Ryuhei Oka του Πανεπιστημίου Ehime μέτρησε αυτά που είναι γνωστά ως ηλεκτρόνια Dirac σε ένα υπεραγώγιμο πολυμερές που ονομάζεται bis(αιθυλενοδιθιο)-τετραθειαφουλβαλένιο. Αυτά είναι ηλεκτρόνια που υπάρχουν υπό συνθήκες που τα καθιστούν αποτελεσματικά χωρίς μάζα, επιτρέποντάς τους να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν φωτόνια και να ταλαντώνονται με την ταχύτητα του φωτός.

Αυτή η ανακάλυψη θα επιτρέψει την καλύτερη κατανόηση των κβαντικών υλικών – τοπολογικών υλικών που συμπεριφέρονται ως ηλεκτρονικούς μονωτής στο εσωτερικό και σαν αγωγός στο εξωτερικό.

Αυτό θα δώσει μεγάλη ώθηση στους κβαντικούς υπολογιστές, καθώς οι υπεραγωγοί, οι ημιαγωγοί και τα τοπολιγικά υλικά κατανοούνται ακόμα περισσότερο. Υπάρχουν όμως αρκετά που δεν γνωρίζουμε για αυτά τα υλικά και τον τρόπο που συμπεριφέρονται.

Τα ηλεκτρόνια Dirac είναι τα απλά ηλεκτρόνια κάτω από εξαιρετικές συνθήκες που χρειάζονται μια δόση ειδικής σχετικότητας για να γίνουν κατανοητές οι κβαντικές συμπεριφορές τους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, μια επικάλυψη των ατόμων βάζει τα ηλεκτρόνια σε έναν περίεργο χώρο, που τους επιτρέπεται να πηδούν γύρω από υλικά με εξαιρετική ενεργειακή απόδοση.

...

Τα ηλεκτρόνια Dirac διατυπώθηκαν από τις εξισώσεις του θεωρητικού φυσικού Paul Dirac, έναν αιώνα πριν και τώρα γνωρίζουμε πως τα ηλεκτρόνια Dirac υπάρχουν. Καταφέραμε ήδη να τα ανιχνεύσουμε σε γραφένιο, αλλά και σε άλλα τοπολογικά υλικά.

Όμως για να αξιοποιήσουμε την δυναμική των ηλεκτρονίων Dirac, θα πρέπει να τα κατανοήσουμε καλύτερα, όμως οι φυσικοί αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα. Τα ηλεκτρόνια Dirac συνυπάρχουν με τα τυπικά ηλεκτρόνια, κάτι που κάνει δύσκολη την ανίχνευση και την μέτρηση τους με μεγάλη σαφήνεια.

Όμως ο Oka και οι συνάδελφοί του βρήκαν έναν τόπο για να το πετύχουν, κάνοντας χρήση μιας ιδιότητας που ονομάζεται spin ηλεκτρονίων. Τα ηλεκτρόνια είναι φορτισμένα σωματίδια που περιστρέφονται. Αυτή η περιστρεφόμενη κατανομή φορτίου τα κάνει να παρουσιάζουν ένα μαγνητικό δίπολο. Για αυτό τον λόγο, όταν ένα μαγνητικό πεδίο επηρεάζει ένα υλικό, αλληλοεπιδρά και με τα spin των μη ζευγαρωμένων ηλεκτρονίων, αλλάζοντας την κατάσταση της περιστροφής τους.

Με αυτή την τεχνική οι φυσικοί θα μπορούν να ανιχνεύσουν και να παρατηρήσουν ασύζευκτα ηλεκτρόνια. Όπως παρατήρησε όμως η ομάδα του Oka, η ίδια τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την άμεση παρατήρηση των ηλεκτρονίων Dirac, στο bis(αιθυλενοδιθειο)-τετραθειαφουλβαλένιο, διακρίνοντας τα από τα απλά ηλεκτρόνια, που παρουσιάζουν διαφορετικά spin.

Μετά από μελέτη, η ομάδα διαπίστωσε πως για να κατανοηθεί πλήρως το ηλεκτρόνια Dirac, θα πρέπει να περιγράφει σε 4 διαστάσεις.  Υπάρχουν οι τυπικές τρεις χωρικές διαστάσεις, οι άξονες x, y και z. και μετά υπάρχει το ενεργειακό επίπεδο του ηλεκτρονίου, το οποίο αποτελεί την τέταρτη διάσταση.

«Καθώς οι δομές 3D ζωνών δεν μπορούν να απεικονιστούν σε έναν τετραδιάστατο χώρο», εξηγούν οι ερευνητές στην εργασία τους , «η μέθοδος ανάλυσης που προτείνεται εδώ παρέχει έναν γενικό τρόπο παρουσίασης σημαντικών και εύκολα κατανοητών πληροφοριών τέτοιων δομών ζωνών που δεν μπορούν να αποκτηθεί διαφορετικά».

Τεράστια μπαταρία από άμμο θα μπορει να δώσει ενέργεια για ένα μήνα σε μια ολόκληρη πόλη

Από την παρατήρηση του ηλεκτρονίου Dirac, οι επιστήμονες κατάφεραν να καταλάβουν κάτι που δεν γνωρίζαμε πριν. Η ταχύτητα της κίνησής του δεν είναι σταθερή, αλλά εξαρτάται από την θερμοκρασία και την γωνία του μαγνητικού πεδίου, μέσα στο υλικό που ταξιδεύουν.

Με αυτή την ανακάλυψη ένα ακόμα κομμάτι του παζλ μπαίνει στην θέση του και μας βοηθά να κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο τα ηλεκτρόνια Dirac και την συμπεριφορά τους. Αυτό το κομμάτι όμως, θα μπορέσει να αξιοποιηθεί στην μελλοντική μας τεχνολογία και τους κβαντικούς υπολογιστές.

Η έρευνα της ομάδας δημοσιεύτηκε στο Materials Advances .

https://techmaniacs.gr/anakalyfthikan-ilektronia-me-tachytitas-fotos-poy-kinoyntai-se-4-diastaseis-gia-proti-fora/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Το βίντεο της Φίνος Φιλμ για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου: «Χρόνια πολλά φίλες και φίλοι ερωτευμένοι»

«Οι έρωτες της Φίνος Φιλμ μάς έμαθαν πως το πιο μεγάλο ρομάντζο δεν είναι αυτό που κρατάει μια σκηνή, αλλά μια ζωή! Χρόνια πολλά φίλες και φίλοι ερωτευμένοι».

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Συμφωνία της Βάρκιζας: «Τη θεωρούσαν για επιτυχία και πίστευαν στην τήρησή της από δεξιούς και Εγγλέζους»

Αποτέλεσμα της πρόσδεσης του κινήματος στο άρμα των Εγγλέζων

Στα όσα —πάμπολλα— κείμενα και βιβλία έχουν δημοσιευτεί και εκδοθεί στην Ελλάδα για την προσωπικότητα του Νίκου Ζαχαριάδη, του ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας επί 25 περίπου χρόνια, θα προστεθεί ένα ακόμη βιβλίο, που εκδίδεται στο τέλος της εβδομάδας. Τίτλος του «Η διαθήκη του Νίκου Ζαχαριάδη». Παρουσιάζει σκέψεις του Νίκου Ζαχαριάδη στα 1963, απόψεις στα πιο κρίσιμα ερωτηματικά που απασχόλησαν την ελληνική Αριστερά, κομμουνιστική και μη, ως προς το ρόλο του Νίκου Ζαχαριάδη από το ξέσπασμα του εμφύλιου και μετά. Σκέψεις και ερμηνείες όπως τις διατύπωσε τον Οκτώβρη του 1963, σε συνάντησή του στο Σουργούτ της Σιβηρίας, στον Αχιλλέα Παπαϊωάννου, στο συγγραφέα αυτού του βιβλίου, συνταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ) στα χρόνια του εμφύλιου.

...

ΤΑ ΝΕΑ», 6.4.1986, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Αχ. Παπαϊωάννου ζούσε σαν πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη ως τα γεγονότα του ’55, οπότε εκτοπίστηκε στο Καρακαλπάκ κοντά στη λίμνη Αράλη.

[…]

«ΤΑ ΝΕΑ», 6.4.1986, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Τα περισσότερα από τα κείμενα που έχουν γραφτεί (σ.σ. για τον Ζαχαριάδη) του χρεώνουν αποκλειστικά σχεδόν τις ευθύνες για τα λάθη που έπληξαν το «ελληνικό επαναστατικό κίνημα» από το 1931 ως το 1956, που ήταν ηγέτης του ΚΚΕ.

«ΤΑ ΝΕΑ», 6.4.1986, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Η 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1956 ήταν αυτή που αποφάσισε την καθαίρεσή του από την ηγεσία. Και στην 7η Ολομέλεια του 1957 διαγράφτηκε και από μέλος του ΚΚΕ.

«ΤΑ ΝΕΑ», 6.4.1986, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Όπως αναφέρει ο Αχ. Παπαϊωάννου, το βιβλίο του στηρίζεται στις σημειώσεις που κράτησε στη συνάντηση που είχε με τον Ζαχαριάδη και κατά την οποία ο τέως ηγέτης του ΚΚΕ τού μίλησε για πολλά θέματα που τον αφορούσαν.

[…]

«ΤΑ ΝΕΑ», 6.4.1986, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Να τι λέει ο Νίκος Ζαχαριάδης στο βιβλίο του Αχιλλέα Παπαϊωάννου για τη Συμφωνία της Βάρκιζας:

«Οι διάφορες συμφωνίες ήταν αποτέλεσμα της πρόσδεσης του κινήματος στο άρμα των Εγγλέζων. Δεν ήσαν απαραίτητες οι αποστολές στα ελληνικά βουνά. Έπρεπε να τις αρνηθούν. Ούτε και να υπολογίζουν την εξόριστη κυβέρνηση. Αντάρτικο ήταν. Φοβήθηκαν συνέπειες από μια αποβίβαση Εγγλέζων στα παράλια της Ελλάδας.

Όταν γύρισα από το Νταχάου (σ.σ. είχε παραμείνει έγκλειστος στο διαβόητο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης από το Νοέμβριο του 1941 έως το Μάιο του 1945), τους είδα μεθυσμένους από ικανοποίηση για το έργο της αντίστασης. Αυτό φαίνεται στην 11η μεταπολεμική Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (σ.σ. πραγματοποίησε τις εργασίες της στο χρονικό διάστημα 5-10 Απριλίου 1945). Είδα τα πνεύματα των μελών του ΠΓ με απόλυτη αυτοϊκανοποίηση για τα πραχθέντα, όλα τα καλά, αλλά και τα λάθη σωστά. Δυσκολεύτηκα να τους πείσω στο σύνθημα έξω οι Εγγλέζοι από τη χώρα μας. Τη Βάρκιζα τη θεωρούσαν για επιτυχία και πίστευαν στην τήρησή της από δεξιούς και Εγγλέζους.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης

Στον Ιωαννίδη (σ.σ. ο λόγος για τον Γιάννη Ιωαννίδη, ανώτατο ηγετικό στέλεχος και οργανωτικό εγκέφαλο του ΚΚΕ στην κρίσιμη δεκαετία του ’40) μόνο είπα ότι η Βάρκιζα είναι λάθος σοβαρό και καθοριστικό, αρχίζοντας από τον Λίβανο, που τώρα δεν μπορούμε να τον καταδικάσουμε γιατί θα πέσουμε σε τυχοδιωκτισμό. Αργότερα ίσως. Ο Ιωαννίδης άνοιξε τα μάτια και με κοίταζε με δυσπιστία κι εκστατικότητα. Σήμερα, του είπα, δε συμφέρει η συζήτηση αυτή και δε χρειάζεται άλλη νύξη στο ζήτημα αυτό. Ο Ιωαννίδης φάνηκε εντάξει, δεν είπε σε κανέναν τίποτε, ούτε έβαλε το ζήτημα σε όργανο».

Για το Δεκέμβρη του ’44:

«Ήταν σε θέση ο ΕΛΑΣ να πετάξει στη θάλασσα τους Εγγλέζους. Εδώ φάνηκε ο συμβιβασμός του ΚΚΕ και η υποχώρηση.

Η δημιουργία της ΚΕ του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Σιάντο και το διώξιμο του Άρη από την Αθήνα, του μόνου ικανού να διεξάγει τον πόλεμο με τους Εγγλέζους στην Αθήνα, τα λέει όλα.

Δυο μεραρχίες στέλνονται στην Ήπειρο, στον Ζέρβα, μεγάλες μεραρχίες του ΕΛΑΣ, αντί να σταλούν στην Αθήνα. Και ο Άρης με τον Σαράφη στην Ήπειρο. Διώχνονται από το κύριο θέατρο των επιχειρήσεων, την Αθήνα, οι πιο ικανοί αρχηγοί του κινήματος και στέλνονται στις κρούσεις με τον Ζέρβα. Τα Δεκεμβριανά ήταν η αρχή του εμφύλιου σπαραγμού με υποκινητές τους Εγγλέζους, για να φτάσει η κατάσταση εκεί που έφτασε».

Για τον Άρη Βελουχιώτη:

«Ήταν άξιος καπετάνιος. Λαϊκός αγωνιστής. Ήταν και έμεινε θρύλος. Άξιος αρχηγός του ΕΛΑΣ. Ένα ατίθασο και λογικό παλικάρι. Ήταν ο νέος Καραϊσκάκης με την πιο πλατιά έννοια σε πανελλαδική κλίμακα.

Ο Άρης Βελουχιώτης μαζί με τον Στέφανο Σαράφη

Τον θυσίασα μπροστά στο τείχος τής τότε ΚΕ του ΚΚΕ. Έχω βαριά την ευθύνη γι’ αυτό και έχω ένα ασήκωτο βάρος στη συνείδησή μου. Έπρεπε να του μηνύσω να μπει στην Αλβανία και θα ’ταν αργότερα ο αρχηγός του ΔΣΕ».

*Αποσπάσματα από δισέλιδο δημοσίευμα των «Νέων» αφιερωμένο στον Νίκο Ζαχαριάδη, στις «θέσεις-απαντήσεις» του ηγέτη του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος για τα δραματικά γεγονότα της δεκαετίας του ’40.

Η «πολιτική διαθήκη» του Ζαχαριάδη —κατά το χαρακτηρισμό των υπευθύνων της εφημερίδας— έφερε τον τίτλο «Πού λάθεψα και πού είχα δίκιο» και είχε δημοσιευτεί την Κυριακή 6 Απριλίου 1986.

Σήμερα συμπληρώνονται 81 χρόνια από την υπογραφή μιας ιστορικής για τη νεότερη Ελλάδα συμφωνίας, της Συμφωνίας της Βάρκιζας, με την οποία επιχειρήθηκε να επουλωθούν οι πληγές των φοβερών και τρομερών Δεκεμβριανών (Δεκέμβριος 1944-Ιανουάριος 1945), να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα και να συμφιλιωθούν οι Έλληνες μετά την ολέθρια αδελφοκτόνο σύρραξη που είχε λάβει χώρα αφότου ο ελληνισμός αποτίναξε τον αβάσταχτο ναζιστικό ζυγό (Οκτώβριος 1944).

Η υπογραφείσα στις 12 Φεβρουαρίου 1945 συμφωνία υπήρξε ο καρπός πολυήμερων συνεδριάσεων και διαπραγματεύσεων ανάμεσα στους αντιπροσώπους της κυβέρνησης Πλαστήρα και του ΕΑΜ (Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου), κατόπιν πρωτοβουλίας που είχε αναλάβει ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο οποίος εκτελούσε τότε χρέη Αντιβασιλέως.

Την κυβερνητική αντιπροσωπεία στη λεγόμενη Διάσκεψη της Βάρκιζας (στην πραγματικότητα, το πρώτο πρωτόκολλο αυτής υπογράφηκε όχι στη Βάρκιζα, αλλά στη γειτονική Βάρη, στη βίλα Κανελλόπουλου) αποτελούσαν οι Ιωάννης Σοφιανόπουλος, υπουργός Εξωτερικών, Περικλής Ράλλης, υπουργός Εσωτερικών, και Ιωάννης Μακρόπουλος, υπουργός Γεωργίας.

Μέλη της εξουσιοδοτημένης από την Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ αντιπροσωπείας ήταν οι Γεώργιος Σιάντος, γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτριος Παρτσαλίδης, γραμματέας της ΚΕ του ΕΑΜ, και Ηλίας Τσιριμώκος, γενικός γραμματέας της ΕΛΔ (Ενώσεως Λαϊκής Δημοκρατίας).

Αναλυτικές πληροφορίες για το χρονικό της υπογραφής και τους όρους της Συμφωνίας της Βάρκιζας μπορείτε να βρείτε σε παλαιότερο σχετικό άρθρο μας.

https://www.in.gr/2026/02/12/istoriko-arxeio/symfonia-tis-varkizas-ti-theorousan-gia-epityxia-kai-pisteyan-stin-tirisi-tis-apo-deksious-kai-egglezous/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...