Η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη δεν σηματοδοτεί το τέλος της περιπέτειάς του, αλλά την αρχή της τελευταίας και πιο δραματικής πράξης της «Οδύσσειας».
Είκοσι χρόνια μετά την αναχώρησή του για την Τροία, ο βασιλιάς της Ιθάκης
βρίσκεται ξανά στο παλάτι του, όμως η θέση του έχει καταληφθεί από δεκάδες
άνδρες που διεκδικούν την Πηνελόπη και, ταυτόχρονα, κατασπαταλούν την
περιουσία του.
Η σύγκρουση κορυφώνεται στη Ραψωδία X, όπου ο Οδυσσέας αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και στρέφεται εναντίον των μνηστήρων.
...Στο πλευρό του βρίσκονται ο γιος του, Τηλέμαχος, και δύο πιστοί υπηρέτες του, ο χοιροβοσκός Εύμαιος και ο βοσκός Φιλοίτιος.
Η «Οδύσσεια» κάνει λόγο για 108 μνηστήρες, όμως ο Όμηρος κατονομάζει μόνο ορισμένους από αυτούς.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Αντίνοος και ο Ευρύμαχος, οι οποίοι εμφανίζονται ως οι ισχυρότεροι και πιο επιθετικοί.
Ο Αντίνοος είναι εκείνος που πρωτοστατεί στις εχθρικές ενέργειες εναντίον του Τηλέμαχου, ενώ ο Ευρύμαχος προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια της Πηνελόπης προσφέροντάς της πλούσια δώρα.
Υπάρχουν όμως και μνηστήρες με διαφορετικό χαρακτήρα.
Ο Αμφίνομος παρουσιάζεται ως πιο συνετός, ενώ ο Λειώδης, που έχει την ιδιότητα του μάντη, αποδοκιμάζει τη συμπεριφορά των υπολοίπων.
Η παραμονή τους στο παλάτι έχει μετατραπεί σε βάρος για τον οίκο του Οδυσσέα.
Τρώνε από τα αποθέματά του, καταναλώνουν τον πλούτο του και θεωρούν σχεδόν δεδομένο ότι κάποιος από αυτούς θα γίνει σύζυγος της Πηνελόπης.
Η Πηνελόπη παρά την πίεση, δεν εγκαταλείπει την ελπίδα ότι ο Οδυσσέας μπορεί να επιστρέψει. Για να κερδίσει χρόνο, χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα που έχει μείνει γνωστό ως ο «ιστός της Πηνελόπης».
Ανακοινώνει στους μνηστήρες ότι θα επιλέξει σύζυγο όταν ολοκληρώσει το σάβανο που υφαίνει για τον Λαέρτη, τον ηλικιωμένο πατέρα του Οδυσσέα.
Κάθε ημέρα εργάζεται στον αργαλειό, ενώ τη νύχτα ξηλώνει κρυφά όσα έχει υφάνει.
Η στρατηγική αυτή λειτουργεί για περίπου τρία χρόνια.
Τελικά όμως, η απάτη αποκαλύπτεται και οι μνηστήρες απαιτούν από την Πηνελόπη να πάρει πλέον την τελική της απόφαση.
Την ίδια περίοδο, ο Τηλέμαχος προσπαθεί να μάθει τι έχει συμβεί στον πατέρα του.
Με τη βοήθεια της Αθηνάς ταξιδεύει αρχικά στην Πύλο και στη συνέχεια στη Σπάρτη, όπου συναντά τον Νέστορα και τον Μενέλαο.
Οι πληροφορίες που συγκεντρώνει είναι περιορισμένες, όμως ο Μενέλαος του μεταφέρει όσα είχε μάθει από τον θαλάσσιο θεό Πρωτέα: ο Οδυσσέας δεν έχει πεθάνει, αλλά βρίσκεται εγκλωβισμένος στο νησί της Καλυψώς.
Στην επιστροφή του προς την Ιθάκη, ο Τηλέμαχος συναντά τον Θεοκλύμενο, έναν μάντη που ζητά προστασία επειδή έχει διαπράξει φόνο και καταδιώκεται.
Ο νεαρός τον παίρνει μαζί του.
Ένα γεράκι που εμφανίζεται κρατώντας στα νύχια του ένα περιστέρι ερμηνεύεται από τον μάντη ως θεϊκό σημάδι για τη μελλοντική κυριαρχία της γενιάς του Οδυσσέα.
Όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη, δεν εμφανίζεται αμέσως ως βασιλιάς.
Η Αθηνά τον μεταμορφώνει σε ηλικιωμένο ζητιάνο, επιτρέποντάς του να παρατηρήσει από κοντά όσα συμβαίνουν στο σπίτι του χωρίς να αναγνωριστεί.
Στην καλύβα του Εύμαιου συναντά τον Τηλέμαχο και του αποκαλύπτει την ταυτότητά του.
Πατέρας και γιος αγκαλιάζονται και αρχίζουν να σχεδιάζουν την εκδίκηση.
Ο Οδυσσέας επιστρέφει στη συνέχεια στο παλάτι μεταμφιεσμένος.
Οι μνηστήρες τον αντιμετωπίζουν περιφρονητικά, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι έχουν απέναντί τους τον άνθρωπο του οποίου την περιουσία κατασπαταλούν επί χρόνια.
Μόνο η ηλικιωμένη παραμάνα Ευρύκλεια αντιλαμβάνεται ποιος βρίσκεται μπροστά της.
Αναγνωρίζει τον Οδυσσέα από την ουλή στο πόδι του, όμως εκείνος της ζητά να κρατήσει το μυστικό.
Η Πηνελόπη ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί εκείνον που θα καταφέρει να χρησιμοποιήσει το τόξο του Οδυσσέα και να περάσει ένα βέλος μέσα από μια σειρά από δώδεκα πελέκια.
Οι μνηστήρες δοκιμάζουν ένας μετά τον άλλον.
Κανείς δεν μπορεί να λυγίσει το τόξο και να ολοκληρώσει την προσπάθεια.
Όταν πλέον όλοι έχουν αποτύχει, ο μεταμφιεσμένος Οδυσσέας ζητά να δοκιμάσει.
Οι μνηστήρες αντιδρούν, θεωρώντας προσβλητική την πρότασή του. Η Πηνελόπη όμως, επιτρέπει την προσπάθεια.
Ο Οδυσσέας παίρνει στα χέρια του το τόξο και το χειρίζεται με χαρακτηριστική ευκολία.
Το βέλος περνά από τα δώδεκα πελέκια. Η στιγμή της αναγνώρισης έχει φτάσει.
Το πρώτο θύμα είναι ο Αντίνοος. Ο Οδυσσέας τον σημαδεύει και τον σκοτώνει με το τόξο, αποκαλύπτοντας στη συνέχεια στους υπόλοιπους ποιος πραγματικά είναι.
Ο πανικός καταλαμβάνει την αίθουσα.
Ο Ευρύμαχος επιχειρεί να αποδώσει όλα τα προηγούμενα γεγονότα στον νεκρό Αντίνοο και προσπαθεί να πείσει τον Οδυσσέα ότι μπορεί να τον αποζημιώσει.
Η απάντηση είναι αρνητική. Ο Ευρύμαχος σκοτώνεται και εκείνος.
Ο Αμφίνομος επιχειρεί να επιτεθεί, όμως πέφτει από το χέρι του Τηλέμαχου.
Οι μνηστήρες συνειδητοποιούν πλέον ότι δεν έχουν απέναντί τους έναν ανήμπορο ξένο, αλλά τον νόμιμο βασιλιά της Ιθάκης.
Ο Τηλέμαχος πηγαίνει σε χώρο όπου φυλάσσονται όπλα και φέρνει ασπίδες, κράνη και δόρατα για τον πατέρα του και τους συμμάχους του.
Η κατάσταση περιπλέκεται όταν ο Μελάνθιος, ένας από τους υπηρέτες που έχει ταχθεί με τους μνηστήρες, καταφέρνει να αποκτήσει πρόσβαση στα όπλα και να τους ενισχύσει.
Ο Εύμαιος και ο Φιλοίτιος τον αντιλαμβάνονται και τον ακινητοποιούν.
Στην αίθουσα, η μάχη συνεχίζεται.
Με τη βοήθεια της Αθηνάς, ο Οδυσσέας και οι σύμμαχοί του επικρατούν σταδιακά.
Οι μνηστήρες πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο, ανάμεσά τους ο Δημοπτόλεμος, ο Ευρυάδης, ο Πείσανδρος, ο Έλατος, ο Ευρυδάμαντας, ο Πόλυβος, ο Αμφίμεδοντας, ο Κτήσιππος, ο Αγέλαος και ο Λεώκριτος.
Ο Λειώδης ζητά να του χαριστεί η ζωή, υποστηρίζοντας ότι δεν συμμετείχε στις αδικίες των άλλων.
Ο Οδυσσέας όμως, δεν πείθεται και τον σκοτώνει.
Μόνο δύο άνθρωποι από την πλευρά των μνηστήρων σώζονται: ο αοιδός Φήμιος και ο κήρυκας Μέδων.
Ο Τηλέμαχος εξηγεί ότι και οι δύο είχαν αναγκαστεί να υπηρετούν τους μνηστήρες και δεν είχαν συμμετάσχει στις αυθαιρεσίες τους.
Μετά το τέλος της μάχης, η Ευρύκλεια ενημερώνει τον Οδυσσέα για τις υπηρέτριες που είχαν συνεργαστεί με τους μνηστήρες.
Δώδεκα από αυτές οδηγούνται μπροστά στον βασιλιά.
Ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος τις υποχρεώνουν αρχικά να καθαρίσουν την αίθουσα από τα ίχνη της μάχης και στη συνέχεια τις τιμωρούν για τη συμπεριφορά τους.
Παράλληλα, ο Μελάνθιος υφίσταται ιδιαίτερα σκληρή τιμωρία για την προδοσία του.
Ο χώρος καθαρίζεται με φωτιά και θειάφι, ώστε να απομακρυνθεί το μίασμα που συνδέεται με το αίμα και τον θάνατο.
Το τέλος της Μνηστηροφονίας δεν σημαίνει ότι η Πηνελόπη αναγνωρίζει αμέσως τον άνδρα που επέστρεψε ύστερα από δύο δεκαετίες.
Η βασίλισσα παραμένει επιφυλακτική.
Θέλει να βεβαιωθεί ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται μπροστά της είναι πράγματι ο σύζυγός της και όχι κάποιος θεός ή ένας απατεώνας.
Το τελευταίο μεγάλο εμπόδιο ξεπερνιέται όταν η Πηνελόπη αναφέρεται στο κρεβάτι που είχαν κατασκευάσει οι ίδιοι.
Ο Οδυσσέας γνωρίζει ένα μυστικό που μόνο οι δυο τους μπορούσαν να γνωρίζουν: το κρεβάτι ήταν φτιαγμένο γύρω από τον κορμό μιας ζωντανής ελιάς και δεν μπορούσε να μετακινηθεί.
Η αντίδρασή του επιβεβαιώνει την ταυτότητά του. Μετά από είκοσι χρόνια χωρισμού, ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη βρίσκονται ξανά μαζί.
Η Μνηστηροφονία αποτελεί έτσι την κορύφωση της «Οδύσσειας».
O ήρωας επιστρέφει στην πατρίδα του, ανακτά το σπίτι και την εξουσία του και αποκαθιστά την τάξη στον οίκο του.
Η βίαιη τιμωρία των μνηστήρων αποτελεί στον ομηρικό κόσμο, την τελική πράξη αποκατάστασης της δικαιοσύνης μετά από χρόνια κατάχρησης της φιλοξενίας και της περιουσίας του απόντος βασιλιά.
Δύο ασθενείς με μια δυνητικά θανατηφόρα αυτοάνοση πάθηση υποβλήθηκαν σε θεραπεία με βλαστοκύτταρα και ζουν απαλλαγμένοι από συμπτώματα εδώ και 15 χρόνια, μια θεαματική επιτυχία που ανοίγει τον δρόμο για ευρύτερες κλινικές δοκιμές.
Οι δύο ασθενείς –ένας άνδρας και μια γυναίκα- έπασχαν από οπτική νευρομυελίτιδα, μια πάθηση στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αντισώματα που επιτίθενται στον νωτιαίο μυελό και το οπτικό νεύρο, το οποίο συνδέει το μάτι με τον εγκέφαλο.
...Η ασθένεια εκδηλώνεται συνήθως με επεισόδια που διαρκούν μέρες ή μήνες και περιλαμβάνουν πόνο στα μάτια, απώλεια όρασης, εμετούς και παράλυση των άκρων. Η στάνταρτ φαρμακευτική θεραπεία συνήθως περιορίζει τα επεισόδια, δεν έδωσε όμως αποτέλεσμα στις συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Οι δύο ασθενείς υποβλήθηκαν σε αλλογενή μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, τα οποία απομονώθηκαν από το αίμα συμβατών δωρητών.
«Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε λόγο για ίαση, από την άλλη όμως η θεραεία αντιμετώπισε τα προβλήματα που είχε προκαλέσει η ασθένεια» σχολίασε στο περιοδικό Nature ο Τζιάο Τζιάο Λι του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Σίδνεϊ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην προσπάθεια.
Οι περιπτώσεις των δύο ασθενών παρουσιάζονται στην επιθεώρηση Med.
Η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής και της μεσογειακής αναιμίας και ορισμένων καρκίνων, αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζεται στην οπτική νευρομυελίτιδα.
Πριν από τη μεταμόσχευση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Σαν Ραφαέλε» του Μιλάνου, οι δύο ασθενείς έλαβαν φάρμακα που καταστρέφουν τα Β κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία παράγουν τα αντισώματα που επιτίθενται στο οπτικό νεύρο και τον νωτιαίο μυελό.
Μετά τη μεταμόσχευση, έλαβαν ένα κοκτέιλ αντισωμάτων και ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων για να εμποδίσουν επιθέσεις των μεταμοσχευμένων κυττάρων σε υγιείς ιστούς του λήπτη.
Ο άνδρας έλαβε πρώτος τα βλαστοκύτταρα το 2009 και βελτιώθηκε αρκετά για να επιστρέψει σε μια φυσιολογική ζωή και να αποκτήσει αργότερα δύο παιδιά. Η γυναίκα υποβλήθηκε στη μεταμόσχευση το επόμενο έτος και σταμάτησε να λαμβάνει φάρμακα για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.
Και οι δύο εμφάνισαν ωστόσο σοβαρές παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου της ουροδόχου κύστης.
Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα κλινική μελέτη στην οποία οι δυνητικοί κίνδυνοι θα σταθμίζονται έναντι του πιθανού οφέλους ως προς τα συμπτώματα και την ποιότητα ζωής.
Είναι γεγονός πως το ελληνικό λεξιλόγιο έχει δανείσει πολλές λέξεις σε άλλες γλώσσες, κυρίως στα αγγλικά. Κάποιες από αγγλικές λέξεις που ακούμε ή χρησιμοποιούμε συχνά, δεν γνωρίζαμε καν ότι έχουν ελληνικές ρίζες.
Δείτε δέκα παραδείγματα:
...
Για περισσότερα από 100 εκατομμύρια χρόνια η Γη παρέμεινε μέσα σε ένα θερμοκρασιακό εύρος κατάλληλο για τη ζωή σαν να ρυθμιζόταν από έναν φυσικό «θερμοστάτη». Το πώς ακριβώς λειτουργούσε αυτό το σύστημα παρέμενε μέχρι σήμερα δύσκολο να εξηγηθεί. Νέα έρευνα υποδεικνύει έναν κρίσιμο, έως τώρα άγνωστο μηχανισμό που συνδέει τη στάθμη της θάλασσας, τα φωσφορικά άλατα και την ποσότητα άνθρακα που παγιδεύεται στα ιζήματα των ωκεανών.
...Η θερμοκρασία επηρέαζε τα πολικά παγοκαλύμματα και τη στάθμη της θάλασσας γεγονός που με τη σειρά του μεταβαλλόταν την ποσότητα φωσφορικών διαθέσιμων για τη θαλάσσια ζωή. Η διαθεσιμότητα αυτού του θρεπτικού συστατικού επηρέαζε την ταφή του άνθρακα, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και τελικά το αν ο πλανήτης θερμαινόταν ή ψυχόταν.
Η μελέτη εξέτασε πώς οι μεταβολές της στάθμης της θάλασσας και του διαλυμένου οξυγόνου επηρέασαν τη διαθεσιμότητα φωσφορικών στους ωκεανούς και τη συσσώρευση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κατά τα τελευταία 60 εκατομμύρια χρόνια. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences»
«Γνωρίζουμε ότι το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα μειώθηκε σημαντικά καθώς η Γη ψυχόταν τα τελευταία 60 εκατομμύρια χρόνια, αλλά είχαμε ελάχιστη κατανόηση για το πού κατέληγε αυτός ο άνθρακας. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η αυξημένη ταφή οργανικού άνθρακα στα θαλάσσια ιζήματα διαδραμάτισε πολύ σημαντικότερο ρόλο από ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα» δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Ρος Ρίκαμπι, καθηγήτρια Επιστημών της Γης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Στο επίκεντρο του μηχανισμού βρίσκεται το φωσφορικό άλας, μια μορφή φωσφόρου που είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των θαλάσσιων οργανισμών. Οι ερευνητές το περιγράφουν ως ένα μέχρι πρότινος αόρατο κομμάτι του κλιματικού παζλ.
Όταν η στάθμη της θάλασσας ήταν υψηλή οι εκτεταμένες ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες παγίδευαν τα φωσφορικά στα ρηχά ιζήματα του βυθού προτού αυτά φτάσουν στον ανοιχτό ωκεανό. Με λιγότερα διαθέσιμα θρεπτικά συστατικά η θαλάσσια παραγωγικότητα μειωνόταν και λιγότερος οργανικός άνθρακας βυθιζόταν και εγκλωβιζόταν στα ιζήματα. Τα νερά των ωκεανών παρέμεναν πλούσια σε οξυγόνο ενώ περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα συσσωρευόταν στην ατμόσφαιρα.
Όταν η στάθμη της θάλασσας υποχωρούσε συνέβαινε το αντίθετο. Η συρρίκνωση των υφαλοκρηπίδων επέτρεπε σε περισσότερα φωσφορικά να εισέλθουν στους ωκεανούς, ενισχύοντας την ανάπτυξη των θαλάσσιων οργανισμών. Καθώς το οργανικό υλικό βυθιζόταν και αποσυντιθέμενο κατανάλωνε διαλυμένο οξυγόνο δημιουργούνταν ολοένα μεγαλύτερες ζώνες με χαμηλή περιεκτικότητα σε οξυγόνο.
Όταν αυτές οι ζώνες έφταναν στα οργανικά πλούσια ιζήματα των υφαλοκρηπίδων ενεργοποιούσαν έναν αυτοενισχυόμενο κύκλο. Οι συνθήκες χαμηλού οξυγόνου απελευθέρωναν επιπλέον φωσφορικά από τα ιζήματα τροφοδοτώντας περαιτέρω τη θαλάσσια παραγωγικότητα και αυξάνοντας την ταφή οργανικού άνθρακα. Καθώς ολοένα περισσότερος άνθρακας παγιδευόταν κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας μειωνόταν η ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα που παρέμενε στην ατμόσφαιρα.
«Ο συνάδελφός μας Κρίστιαν Μπγιέρουμ είχε μελετήσει τη σχέση μεταξύ της στάθμης της θάλασσας του οξυγόνου των ωκεανών και των φωσφορικών μέσω υπολογιστικού μοντέλου πριν από δύο δεκαετίες. Τώρα καταφέραμε επιτέλους να συγκεντρώσουμε τα γεωλογικά δεδομένα που χρειάζονταν για να ελέγξουμε αυτή την υπόθεση» αναφέρει ο Ζουνλί Λιού καθηγητής Επιστημών της Γης και του Περιβάλλοντος του αμερικανικού πανεπιστημίου Syracuse, μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Η μεγαλύτερη ταφή οργανικού άνθρακα παρατηρήθηκε όταν η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν περίπου 10 έως 40 μέτρα πάνω από τη σημερινή. Μέσα σε αυτό το «ιδανικό εύρος», οι ζώνες χαμηλού οξυγόνου συνέπιπταν με τα οργανικά πλούσια ιζήματα των υφαλοκρηπίδων, επιτρέποντας στον μηχανισμό θετικής ανάδρασης να λειτουργεί επί εκατομμύρια χρόνια.
Οι ερευνητές επαλήθευσαν αυτή την εικόνα χρησιμοποιώντας γεωλογικά δεδομένα που καλύπτουν τα τελευταία 60 εκατομμύρια χρόνια. Ανέλυσαν ισότοπα άνθρακα, τη συσσώρευση φωσφόρου στα ιζήματα του βαθιού ωκεανού και έναν νέο δείκτη ιωδίου προς ασβέστιο (I/Ca), ο οποίος επιτρέπει την εκτίμηση των επιπέδων οξυγόνου στους αρχαίους ωκεανούς.
Το εργαστήριο του Λιού πραγματοποίησε τις μετρήσεις του δείκτη I/Ca. Η μέθοδος εξετάζει τη διατηρημένη χημική σύσταση των τρηματοφόρων, μικροσκοπικών θαλάσσιων οργανισμών των οποίων τα απολιθωμένα κελύφη συσσωρεύονται στα ιζήματα του βυθού, ώστε να υπολογιστεί η ποσότητα οξυγόνου στα αρχαία θαλάσσια νερά. Οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με φασματόμετρο μάζας στο Πανεπιστήμιο Syracuse με χρηματοδότηση από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των ΗΠΑ (NSF).
Η εποχή του Ηωκαίνου, πριν από περίπου 56 έως 34 εκατομμύρια χρόνια, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι συνέβη όταν ο μηχανισμός ταφής άνθρακα έπαψε να λειτουργεί αποτελεσματικά. Τότε η στάθμη της θάλασσας ήταν εξαιρετικά υψηλή με αποτέλεσμα οι πλημμυρισμένες υφαλοκρηπίδες να παγιδεύουν τα φωσφορικά στα ρηχά ιζήματα. Ο ανοιχτός ωκεανός παρέμενε πλούσιος σε οξυγόνο και ο μηχανισμός που ευνοούσε την ταφή οργανικού άνθρακα ήταν ουσιαστικά ανενεργός.
Καθώς λιγότερος άνθρακας απομακρυνόταν από την κυκλοφορία και αποθηκευόταν στα θαλάσσια ιζήματα περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα συσσωρευόταν στην ατμόσφαιρα διατηρώντας τη Γη σε θερμό κλίμα.
Η μελέτη προτείνει ότι το εύρος των συνθηκών που ευνοούν την ταφή άνθρακα περιορίστηκε σταδιακά κατά τη γεωλογική ιστορία, καθώς οι ζώνες χαμηλού οξυγόνου μετακινήθηκαν προς βαθύτερα νερά. Αυτή η σταδιακή μεταβολή συνέβαλε στη σταθεροποίηση των επιπέδων οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Οι διακυμάνσεις μεταξύ της ταφής άνθρακα στους ωκεανούς και της συσσώρευσής του στην ατμόσφαιρα έγιναν λιγότερο έντονες αυξάνοντας την ανθεκτικότητα του κλιματικού συστήματος της Γης.
Τα νέα αποτελέσματα επεκτείνουν προηγούμενες έρευνες του εργαστηρίου στο οποίο είναι επικεφαλής ο καθηγητής Λιου οι οποίες αξιοποίησαν επίσης τον δείκτη ιωδίου προς ασβέστιο για την ανακατασκευή της περιεκτικότητας των αρχαίων ωκεανών σε οξυγόνο.
Μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο στην επιθεώρηση «Nature Geoscience» έδειξε ότι οι τροπικοί ωκεανοί κατά τη διάρκεια του Πρωτεροζωικού Αιώνα περιείχαν άφθονο οξυγόνο, σε αντίθεση με το σημερινό πρότυπο. Η ίδια έρευνα εντόπισε επίσης ένα πλανητικό σημείο καμπής, πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, το οποίο ανέτρεψε την κατανομή του οξυγόνου στους ωκεανούς.
Μια εξαιρετικά ελιτίστικη οργάνωση που είναι γνωστή ως το Συμβούλιο των 13 οικογενειών, φέρεται… να ενορχηστρώνει όλα τα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα, σύμφωνα με πολλούς ερευνητές που θέλουν να βρουν τι συμβαίνει πίσω από τις «κουρτίνες».
Όπως υποδηλώνει το όνομα, το Συμβούλιο απαρτίζεται από 13 κορυφαίες και
από τις πιο ισχυρές οικογένειες στη Γη.
Στις ΗΠΑ τις αποκαλούν «The Families» και μάλιστα για πρώτη φορά υπάρχει υπόνοια για την ύπαρξή τους και στην γνωστή σειρά «Citadel» (όπου όμως για ευνόητους λόγους δεν αναφέρονται τα πραγματικά ονόματα και απλώς αναφέρεται ένας συνασπισμός με την ονομασία «Mάντικορ»).
Πριν από αρκετά χρόνια οι γνωστοί Anonymous (αλήθεια τι απέγιναν αυτοί;) δημιούργησαν ένα βίντεο μέσα από το οποίο υποτίθεται ότι αποκαλύπτουν τις 13 αυτές οικογένειες που… κυβερνούν τον κόσμο.
...Αν ισχύουν αυτά που λένε είναι συζητήσιμο καθώς και η ιστορία της ομάδας αυτής είναι εξαιρετικά «θολή».
Όπως και να έχει όμως εδώ και πολλές δεκαετίες έχει καταστεί σαφές ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν τον πραγματικό έλεγχο στις χώρες τους και στον πλανήτη καθώς έρχονται και παρέρχονται.
Το λεγόμενο «βαθύ κράτος» στις ΗΠΑ δεν υπάρχει μόνο εκεί αλλά σχεδόν στο σύνολο των λεγομένων δημοκρατικών χωρών.
Εάν υπάρχουν αυτοί οι αόρατοι κυβερνώντες το κριτήριο δεν είναι μόνο τα χρήματα που διαθέτουν αλλά κυρίως ποιους πόρους ελέγχουν.
Κάποιες από τις οικογένειες που αναφέρονται είναι οι εξής:
Rothschild (Bauer or Bower)
Cavendish (Kennedy)
De Medici
Sinclair (St. Clair)
Warburg (del Banco)
Windsor (Saxe-Coburg-Gothe)
Οι Anonymous είναι μια αποκεντρωμένη διεθνής χακτιβιστική συλλογικότητα και κίνημα , γνωστή κυρίως για τις διάφορες κυβερνοεπιθέσεις της εναντίον αρκετών κυβερνήσεων, κυβερνητικών θεσμών και κυβερνητικών υπηρεσιών , εταιρειών και της Εκκλησίας της Σαηεντολογίας .
Τα μέλη των Ανώνυμων εμφανίζονται δημόσια από τη χρήση μάσκας του Guy Fawkes , όπως αυτή που απεικονίζεται στο graphic novel και την ταινία V for Vendetta .
Μερικοί ανώνυμοι επιλέγουν επίσης να καλύπτουν τις φωνές τους μέσω προγραμμάτων αλλαγής φωνής ή προγραμμάτων μετατροπής κειμένου σε ομιλία .
Δεκάδες άτομα έχουν συλληφθεί για συμμετοχή σε κυβερνοεπιθέσεις των Anonymous σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες , το Ηνωμένο Βασίλειο , η Αυστραλία , η Ολλανδία , η Νότια Αφρική , η Ισπανία , η Ινδία και η Τουρκία .
Οι αξιολογήσεις των ενεργειών και της αποτελεσματικότητας της ομάδας ποικίλλουν σημαντικά.
Οι υποστηρικτές έχουν αποκαλέσει την ομάδα «μαχητές της ελευθερίας» και ψηφιακούς Ρομπέν των Δασών , ενώ οι επικριτές τους έχουν περιγράψει ως «κυβερνο-λιντσάρισμα» ή «κυβερνοτρομοκράτες».
Το 2012, το Time χαρακτήρισε τους Anonymous ανάμεσα στους «100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους» στον κόσμο.
Το προφίλ των Anonymous στα μέσα ενημέρωσης μειώθηκε μέχρι το 2018.
https://www.pronews.gr/x-files/345078_aytes-einai-oi-13-oikogeneies-poy-kyvernoyn-ton-kosmo-vinteo/
