Sigiriya: Η αρχαία πόλη που δεν θα έπρεπε να υπάρχει – Χτίστηκε από πρωτόγονους ή από έναν «θεό-ερπετό»;

Η αρχαία καστροπολιτεία σκαρφαλωμένη στην επίπεδη κορυφή ενός κάθετου, βράχου ύψους 200 μέτρων

Υπάρχουν κάποια μέρη στον πλανήτη που, αν τα κοιτάξεις έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, σε αναγκάζουν να αμφισβητήσεις οτιδήποτε σου έμαθε η συμβατική ιστορία στα σχολικά βιβλία.

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η Sigiriya (Σιγκιρίγια) στη Σρι Λάνκα: μια αρχαία καστροπολιτεία σκαρφαλωμένη στην επίπεδη κορυφή ενός κάθετου, μονολιθικού βράχου ύψους 200 μέτρων, που ορθώνεται σαν απόκοσμος πύργος μέσα στη ζούγκλα.

Η επίσημη αρχαιολογία επιμένει ότι το φρούριο χτίστηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. από τον βασιλιά Κασιάπα. Ωστόσο, τα αρχιτεκτονικά και τεχνολογικά ευρήματα στο σημείο φανερώνουν αδιανόητες μηχανικές δυνατότητες, κάνοντας τους ερευνητές της εναλλακτικής ιστορίας να μιλούν για ένα προκατακλυσμιαίο καταφύγιο ή για το χαμένο παλάτι ενός πανίσχυρου, εξωγήινου θεού.

...

Τα 3 αξεδιάλυτα μυστήρια που «καίνε» τους αρχαιολόγους

1) Τα 3.000.000 τούβλα και το ξένο λευκό μάρμαρο: Για να χτιστεί η πόλη στην κορυφή, μεταφέρθηκαν πάνω από 3 εκατομμύρια τούβλα, καθώς και χιλιάδες τόνοι λευκού μαρμάρου. Το λευκό μάρμαρο δεν υπάρχει ως φυσικό πέτρωμα στην περιοχή. Μέχρι σήμερα, κανείς δεν ξέρει από πού μεταφέρθηκε. Το πιο εντυπωσιακό; Δεν υπήρχαν αρχαίες σκάλες! Οι σημερινές μεταλλικές σκάλες μπήκαν τον περασμένο αιώνα για τους τουρίστες. Πώς μετέφεραν πρωτόγονοι άνθρωποι τόνους βαρέων υλικών κατακόρυφα, μέσα από την πυκνή ζούγκλα, χωρίς κανένα πέρασμα;

2) Η γιγαντιαία δεξαμενή που σκαλίστηκε απευθείας στο γρανίτη: Στο κέντρο του συμπλέγματος υπάρχει μια τεράστια δεξαμενή νερού, μήκους 27 μέτρων και πλάτους 20 μέτρων . Δεν είναι χτισμένη με πέτρες, αλλά λαξευμένη απευθείας μέσα στον σκληρό γρανίτη. Για να γίνει αυτό, έπρεπε να αφαιρεθούν με το χέρι 3.500 τόνοι γρανίτη, ενός από τα σκληρότερα υλικά στον κόσμο. Το περίεργο είναι ότι στον βράχο δεν υπάρχουν σημάδια από καλέμι ή σφυρί, παρά μόνο περίεργες αυλακώσεις που μοιάζουν σαν κάποιος να «κούταλε» τον βράχο έχοντας λιώσει την πέτρα με κάποια άγνωστη τεχνολογία συχνοτήτων!

3) Το υδραυλικό σύστημα που λειτουργεί μέχρι σήμερα: Η Sigiriya διέθετε ένα υπερσύγχρονο δίκτυο από κανάλια, φράγματα, δεξαμενές και υδραυλικές αντλίες που τροφοδοτούσαν με νερό τους κήπους. Μάλιστα, η κεντρική γρανιτένια δεξαμενή δεν στερεύει ποτέ, ούτε κατά την περίοδο της ξηρασίας, χάρη σε ένα απόρρητο σύστημα φιλτραρίσματος και αποστράγγισης .

Η τοπική μυθολογία: Το παλάτι του ερπετοειδούς Θεού Ραβάνα

Ενώ οι δυτικοί επιστήμονες σηκώνουν τα χέρια ψηλά, οι ντόπιοι θρύλοι δίνουν μια εντελώς διαφορετική απάντηση. Τα αρχαία ινδουιστικά κείμενα (όπως η Mahabharata και η Ramayana) αναφέρουν ότι η Sigiriya χτίστηκε χιλιάδες χρόνια πριν, όχι από ανθρώπους, αλλά από τον Ραβάνα (Ravana), έναν ημίθεο βασιλιά που ανήκε στην εξωγήινη φυλή των Asura, οι οποίοι κατέβηκαν από τον ουρανό με ιπτάμενα οχήματα, τα περίφημα Vimanas.

Μάλιστα, στην είσοδο του βράχου δεσπόζουν δύο τεράστια πέτρινα πόδια, τα οποία οι αρχαιολόγοι αποκαλούν «νύχια του λιονταριού». Όμως, τα λιοντάρια έχουν τέσσερα μεγάλα νύχια, ενώ τα συγκεκριμένα έχουν μόνο τρία. Τα τρία δάχτυλα παραπέμπουν ξεκάθαρα σε ερπετοειδή οντότητα.

Αυτό συμφωνεί απόλυτα με τα αρχαία κείμενα της Σρι Λάνκα (Ramakian), τα οποία περιγράφουν τον θεό-βασιλιά Ραβάνα ως ένα υβριδικό ον με πράσινο, δέρμα σαύρας, ύψος πάνω από 3 μέτρα, και την ικανότητα να γίνεται σχεδόν αόρατος, εναρμονιζόμενος με το περιβάλλον. Οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Naga, μια φυλή ερπετόμορφων υβριδίων που αργότερα αναγκάστηκε να ζήσει υπογείως.

Ήταν λοιπόν η Sigiriya ένας αρχαίος αεροσταθμός για τα Vimanas των Asura, που χτίστηκε με τεχνολογία αντιβαρύτητας, ή απλώς ένα αρχιτεκτονικό θαύμα πρωτόγονων ανθρώπων; Τα στοιχεία πάνω στον βράχο μιλούν από μόνα τους.

https://www.pronews.gr/istoria/sigiriya-i-arxaia-poli-pou-den-tha-eprepe-na-yparxei-xtistike-apo-protogonous-i-apo-enan-theo-erpeto/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Νέα έρευνα συνδέει τη δύναμη λαβής με τον κίνδυνο άνοιας

Μια νέα επιστημονική μελέτη από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Ντακότα υποστηρίζει ότι η μειωμένη δύναμη λαβής των χεριών ίσως αποτελεί ένα από τα πρώτα σημάδια γνωστικής εξασθένησης, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εξελιχθεί σε άνοια.

Τι έδειξε η έρευνα

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι για κάθε μείωση της δύναμης λαβής κατά πέντε κιλά, η πιθανότητα σοβαρής γνωστικής έκπτωσης αυξανόταν κατά περίπου 18%.

...

Για λόγους σύγκρισης, ένας υγιής άνδρας ηλικίας περίπου 30 ετών διαθέτει, κατά μέσο όρο, δύναμη λαβής γύρω στα 40 κιλά.

Τα ευρήματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκαν στο Journal of Alzheimer's Disease, υποδεικνύουν ότι η αξιολόγηση της δύναμης των χεριών θα μπορούσε να ενταχθεί στις εξετάσεις που πραγματοποιούνται για την ανίχνευση πιθανών προβλημάτων γνωστικής λειτουργίας.

Μια απλή εξέταση

Ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Ryan McGrath, επισημαίνει ότι η μέτρηση της δύναμης λαβής είναι μια εύκολη, γρήγορη και μη επεμβατική διαδικασία.

Στο ιατρείο πραγματοποιείται με τη βοήθεια ενός δυναμόμετρου χειρός, στο οποίο ο εξεταζόμενος πιέζει όσο πιο δυνατά μπορεί αρκετές φορές. Αντίστοιχα, κάποιος μπορεί να εκτιμήσει τη δύναμη των χεριών του και στο σπίτι χρησιμοποιώντας ειδικό ελατήριο ενδυνάμωσης, το οποίο κυκλοφορεί ευρέως στην αγορά ή υπάρχει στα περισσότερα γυμναστήρια.

Η σημασία της μυϊκής δύναμης

Οι ειδικοί υπενθυμίζουν ότι η μείωση της μυϊκής δύναμης αποτελεί φυσιολογικό μέρος της γήρανσης. Ωστόσο, η διατήρηση της δύναμης των χεριών είναι σημαντική όχι μόνο για την εκτέλεση καθημερινών δραστηριοτήτων, αλλά και ως πιθανός δείκτης της συνολικής υγείας.

Η τακτική σωματική άσκηση και η ενδυνάμωση των μυών μπορούν να συμβάλουν στη διατήρηση της λειτουργικότητας του οργανισμού καθώς μεγαλώνουμε.

Παρότι η μειωμένη δύναμη λαβής δεν αποτελεί από μόνη της διάγνωση άνοιας, οι επιστήμονες τονίζουν ότι μπορεί να λειτουργήσει ως ένα χρήσιμο προειδοποιητικό σημάδι, το οποίο θα πρέπει να αξιολογείται σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα και την κλινική εικόνα κάθε ατόμου.

https://www.alfavita.gr/koinonia/552882_nea-ereyna-syndeei-ti-dynami-labis-me-ton-kindyno-anoias

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τι σημαίνει η ελληνική λέξη «ίμερος» που έχει ιωνική ρίζα

Εσείς γνωρίζετε;

...

Ανάμεσα στις πιο όμορφες λέξεις της αρχαίας ελληνικής ξεχωρίζει ο «ίμερος», μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τους Ίωνες ποιητές για να περιγράψει τον έντονο πόθο, την επιθυμία και την εσωτερική λαχτάρα.

Δεν πρόκειται μόνο για τον ερωτικό πόθο, αλλά για κάθε βαθιά επιθυμία που κινητοποιεί τον άνθρωπο να δημιουργήσει, να αναζητήσει και να εξελιχθεί. Ο «ίμερος» συναντάται ήδη στην ομηρική γλώσσα και στη λυρική ποίηση, ενώ στη μυθολογία προσωποποιήθηκε ως θεότητα που συνόδευε την Αφροδίτη.

Η διαχρονική παρουσία της λέξης δείχνει πώς η ιωνική παράδοση κατόρθωσε να αποδώσει με μία μόνο έννοια ένα από τα ισχυρότερα ανθρώπινα συναισθήματα.

https://www.alfavita.gr/koinonia/552126_ti-simainei-i-elliniki-lexi-imeros-poy-ehei-ioniki-riza

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Βλαστοκύτταρα θεράπευσαν για πρώτη φορά θανατηφόρο αυτοάνοσο νόσημα

Η θεραπεία με βλαστοκύτταρα έχει απαλλάξει δύο ασθενείς από τα συμπτώματα εδώ και 15 χρόνια.

Δύο ασθενείς με μια δυνητικά θανατηφόρα αυτοάνοση πάθηση υποβλήθηκαν σε θεραπεία με βλαστοκύτταρα και ζουν απαλλαγμένοι από συμπτώματα εδώ και 15 χρόνια, μια θεαματική επιτυχία που ανοίγει τον δρόμο για ευρύτερες κλινικές δοκιμές.

...

Οι δύο ασθενείς –ένας άνδρας και μια γυναίκα- έπασχαν από οπτική νευρομυελίτιδα, μια πάθηση στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αντισώματα που επιτίθενται στον νωτιαίο μυελό και το οπτικό νεύρο, το οποίο συνδέει το μάτι με τον εγκέφαλο.

Η ασθένεια εκδηλώνεται συνήθως με επεισόδια που διαρκούν μέρες ή μήνες και περιλαμβάνουν πόνο στα μάτια, απώλεια όρασης, εμετούς και παράλυση των άκρων. Η στάνταρτ φαρμακευτική θεραπεία συνήθως περιορίζει τα επεισόδια, δεν έδωσε όμως αποτέλεσμα στις συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Οι δύο ασθενείς υποβλήθηκαν σε αλλογενή μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, τα οποία απομονώθηκαν από το αίμα συμβατών δωρητών.

«Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε λόγο για ίαση, από την άλλη όμως η θεραεία αντιμετώπισε τα προβλήματα που είχε προκαλέσει η ασθένεια» σχολίασε στο περιοδικό Nature ο Τζιάο Τζιάο Λι του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Σίδνεϊ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην προσπάθεια.

Οι περιπτώσεις των δύο ασθενών παρουσιάζονται στην επιθεώρηση Med.

Μεταμόσχευση

Η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής και της μεσογειακής αναιμίας και ορισμένων καρκίνων, αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζεται στην οπτική νευρομυελίτιδα.

Πριν από τη μεταμόσχευση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Σαν Ραφαέλε» του Μιλάνου, οι δύο ασθενείς έλαβαν φάρμακα που καταστρέφουν τα Β κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία παράγουν τα αντισώματα που επιτίθενται στο οπτικό νεύρο και τον νωτιαίο μυελό.

Μετά τη μεταμόσχευση, έλαβαν ένα κοκτέιλ αντισωμάτων και ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων για να εμποδίσουν επιθέσεις των μεταμοσχευμένων κυττάρων σε υγιείς ιστούς του λήπτη.

Ο άνδρας έλαβε πρώτος τα βλαστοκύτταρα το 2009 και βελτιώθηκε αρκετά για να επιστρέψει σε μια φυσιολογική ζωή και να αποκτήσει αργότερα δύο παιδιά. Η γυναίκα υποβλήθηκε στη μεταμόσχευση το επόμενο έτος και σταμάτησε να λαμβάνει φάρμακα για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Και οι δύο εμφάνισαν ωστόσο σοβαρές παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου της ουροδόχου κύστης.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα κλινική μελέτη στην οποία οι δυνητικοί κίνδυνοι θα σταθμίζονται έναντι του πιθανού οφέλους ως προς τα συμπτώματα και την ποιότητα ζωής.

https://www.in.gr/2026/07/07/in-science/episthmes/vlastokyttara-therapeysan-gia-proti-fora-thanatiforo-aytoanoso-nosima/#goog_rewarded

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Το απαγορευμένο μυστικό των Σουμερίων: Η πήλινη πλάκα που περιγράφει τα 5 είδη στην Γη πριν το ανθρώπινο!

Ο πολιτισμός που καταστράφηκε

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η επίσημη αρχαιολογία έρχεται αντιμέτωπη με ευρήματα που η μόνη «λύση» μοιάζει να είναι η σιωπή και τα σκοτεινά υπόγεια των μουσείων.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η διαβόητη σουμεριανή πήλινη πλάκα με τον κωδικό CBS 10673, η οποία ανακαλύφθηκε το μακρινό 1893 στα ερείπια της αρχαίας πόλης Νιπούρ.

Ενώ για δεκαετίες είχε ταξινομηθεί ως ένα ακόμη θραύσμα της αρχαίας κοσμογονίας, η πλήρης μετάφραση του κειμένου της όμως το 2004 προκάλεσε αληθινό σεισμό.

...

Ο λόγος; Η πλάκα δεν περιγράφει τη δημιουργία της ανθρωπότητας, αλλά αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο τρομακτικό: τα 5 διακριτά είδη και τους ισάριθμους προηγμένους πολιτισμούς που κυριάρχησαν στον πλανήτη μας πριν από εμάς, καταγράφοντας με ανατριχιαστική επιστημονική ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο αφανίστηκε ο καθένας τους!

Οι 5 κοσμικοί κύκλοι και τα «χαμένα» είδη

Οι Σουμέριοι συγγραφείς, χωρίς να διαθέτουν σύγχρονα εργαλεία παλαιοντολογίας ή ανάλυσης DNA, αποτύπωσαν πάνω στον πηλό μια γεωλογική και βιολογική αλληλουχία που η σύγχρονη επιστήμη άρχισε να κατανοεί μόλις στα τέλη του 20ού αιώνα:

Olu: Όντα του νερού και της πέτρας, μήκους 3 έως 5 μέτρων. Το κείμενο αναφέρει ότι «ο ουρανός κάηκε και τα νερά έγιναν σκόνη». Πρόκειται για μια συγκλονιστική περιγραφή που ταυτίζεται απόλυτα με την ακραία οξίνιση των ωκεανών κατά τη Μεγάλη Πέρμια Εξαφάνιση (προ 252 εκατομμυρίων ετών), όπου τα θαλάσσια ανθρακικά ιζήματα κυριολεκτικά διαλύθηκαν.

Guirgal (Οι Μεγαλοκόκκαλοι): Πλάσματα της στεριάς των οποίων «τα οστά ήταν σαν κολώνες ναού». Ο αφανισμός τους ήρθε από «φωτιά από το εξώτερο σκοτάδι». Η επιστήμη χρειάστηκε να φτάσει στη δεκαετία του ’80 για να επιβεβαιώσει ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν από την πρόσκρουση ενός γιγάντιου μετεωρίτη προ 66 εκατομμυρίων ετών.

Ashmagar (Οι Συλλογικοί Οικοδόμοι): Μικροσκοπικά, αμέτρητα όντα που ζούσαν σε υπόγειες χωμάτινες δομές και «σκέφτονταν με ένα ενιαίο σώμα». Η πλάκα σημειώνει ότι «η ανάσα του κόσμου άλλαξε και δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν». Η σύγχρονη γεωλογία επιβεβαιώνει ότι κατά τη Λιθανθρακοφόρο περίοδο, τα γιγάντια έντομα που κυριαρχούσαν στη Γη εξαφανίστηκαν μαζικά όταν τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού οξυγόνου κατέρρευσαν δραματικά.

LunaKur (Οι σχεδόν Άνθρωποι): Δυνατά όντα με κυρτά κρανία που φορούσαν δέρματα, χρησιμοποιούσαν πέτρινα εργαλεία και έθαβαν τους νεκρούς τους, ενώ επικοινωνούσαν με ήχους που είχαν νόημα αλλά δεν ήταν πλήρης λόγος. Η περιγραφή φωτογραφίζει με απόλυτη ακρίβεια τους Νεάντερταλ. Το κείμενο αναφέρει ότι «οι νέοι ήρθαν και οι LunaKur λιγόστευαν μέχρι που ο τελευταίος κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε ποτέ», αποτυπώνοντας τον σταδιακό εκτοπισμό τους από τον Homo Sapiens.

Το 5ο Είδος: Το πυρηνικό Ολοκαύτωμα των Anshaga

Το πιο συγκλονιστικό και σκοτεινό κομμάτι της πλακέτας αφορά το πέμπτο είδος, τους Anshaga («Αυτοί του εσωτερικού ουρανού»). Οι Σουμέριοι δεν περιγράφουν απλά πρωτόγονα όντα, αλλά έναν υπερ-προηγμένο τεχνολογικό πολιτισμό. Κατείχαν τη γνώση των μαθηματικών, έχτιζαν δομές που «μετακινούσαν τα αστέρια» και επικοινωνούσαν σε τεράστιες αποστάσεις χωρίς ήχο.

Ο αφανισμός τους, όμως, δεν ήρθε από κάποια φυσική καταστροφή, αλλά από τα δικά τους χέρια: «Άπλωσαν το χέρι τους στη φωτιά των θεών και η φωτιά τους κατανάλωσε. Κάηκαν από μέσα, η γη έγινε γυαλί, το νερό δηλητήριο και τα παιδιά τους γεννιούνταν παραμορφωμένα για επτά γενιές».

Η επιστημονική κοινότητα που μελέτησε τη μετάφραση παραδέχτηκε με δέος ότι η περιγραφή αυτή ταυτίζεται απόλυτα, βήμα προς βήμα, με τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας από μια πυρηνική έκρηξη (οξεία ραδιενεργή σύνδρομο, υαλοποίηση του εδάφους, μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και τερατογενέσεις). Πολλοί μάλιστα συνδέουν το κείμενο με τα μυστηριώδη στρώματα πράσινου, λιωμένου γυαλιού (τύπου trinitite) που έχουν εντοπιστεί σε αρχαία στρώματα στο Ρατζαστάν της Ινδίας.

Γιατί σιώπησε το Μουσείο;

Η ιστορία περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, καθώς το 2011 –μόλις επτά μήνες μετά την πρώτη δημόσια αναφορά των εκπληκτικών αυτών συμπτώσεων σε επιστημονικά περιοδικά– το Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια έθεσε την πλακέτα CBS 10673 σε καθεστώς «περιορισμένης πρόσβασης» με την επίσημη δικαιολογία της συντήρησης.

Το 2018, η πλακέτα αφαιρέθηκε μυστηριωδώς και από τον ψηφιακό, δημόσια αναζητήσιμο κατάλογο του μουσείου, ενώ οι αιτήσεις ανεξάρτητων ερευνητών να τη μελετήσουν απορρίπτονται έκτοτε η μία μετά την άλλη με πανομοιότυπες, τυποποιημένες απαντήσεις.

https://www.pronews.gr/istoria/to-apagoreymeno-mystiko-ton-soumerion-i-pilini-plaka-pou-perigrafei-ta-5-eidi-stin-gi-prin-ton-anthropino/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Όσοι μεγάλωσαν στα 60s και στα 70s δεν ήταν πιο ανθεκτικοί επειδή ήταν πιο δυνατοί, αλλά επειδή έμαθαν να καταστέλλουν τα συναισθήματά τους

Oι γονείς εκείνης της εποχής, κατά μέσο όρο, έκαναν στα παιδιά τους λιγότερες ερωτήσεις σχετικά με το πώς ένιωθαν, χρησιμοποιούσαν μικρότερο λεξιλόγιο συναισθημάτων μέσα στο σπίτι και αντιμετώπιζαν τη δυστυχία, το άγχος ή τη συναισθηματική αναστάτωση των παιδιών ως κάτι που έπρεπε να ξεπεραστεί.

Ο ισχυρισμός του τίτλου είναι εν μέρει αληθινός και εν μέρει λανθασμένα χαρακτηρισμένος. Το αληθινό μέρος είναι ότι τα παιδιά των δεκαετιών του 1960 και του 1970 γενικά δεν ερωτώνταν, με τον τρόπο που ερωτώνται τα σημερινά παιδιά, για το πώς αισθάνονταν. Το λανθασμένο μέρος είναι ότι το αποτέλεσμα, στους ενήλικες που αυτά τα παιδιά έγιναν, σπάνια είναι αυτό που η λέξη «ανθεκτικότητα» (resilience) υποτίθεται ότι περιγράφει. Είναι κάτι πιο περιορισμένο, με κόστος που ο τίτλος δεν αναφέρει.

Αυτό το κείμενο αφορά ακριβώς αυτό το κενό. Είμαστε συγγραφείς και γονείς, όχι κλινικοί ειδικοί, και όσα ακολουθούν αποτελούν μια ανάγνωση δύο ερευνητικών γραμμών σε συνδυασμό με προσεκτική παρατήρηση, όχι διάγνωση των γονιών ή της παιδικής ηλικίας κανενός.

Τι πραγματικά ήταν διαφορετικό στις δεκαετίες του 1960 και του 1970

Το πολιτισμικό μοτίβο στο οποίο αναφέρεται ο τίτλος είναι υπαρκτό. Οι γονείς εκείνης της εποχής, κατά μέσο όρο, έκαναν στα παιδιά τους λιγότερες ερωτήσεις σχετικά με το πώς ένιωθαν, χρησιμοποιούσαν μικρότερο λεξιλόγιο συναισθημάτων μέσα στο σπίτι και αντιμετώπιζαν τη δυστυχία, το άγχος ή τη συναισθηματική αναστάτωση των παιδιών ως κάτι που έπρεπε να ξεπεραστεί και όχι να ονοματιστεί και να συζητηθεί.

...

Ένα παιδί που έπεφτε από το ποδήλατο άκουγε να του λένε να ξανανεβεί. Ένα παιδί που γύριζε σπίτι αναστατωμένο άκουγε να του λένε να πλυθεί για το βραδινό. Ένα παιδί του οποίου πέθανε το κατοικίδιο άκουγε ότι το ζώο «έφυγε». Το συναισθηματικό περιεχόμενο της ημέρας ήταν, ως επί το πλείστον, ιδιωτική υπόθεση του παιδιού και η γλώσσα για να το μοιραστεί ήταν περιορισμένη στα περισσότερα νοικοκυριά, ακόμη κι όταν αυτά ήταν ζεστά και αγαπησιάρικα.

Τίποτα από αυτά δεν συνιστά κακοποίηση. Πολλά από αυτά τα σπίτια ήταν γεμάτα αγάπη, σταθερότητα και πρόσφεραν ένα καλό περιβάλλον για να μεγαλώσει ένα παιδί. Αυτό που δεν ήταν, σύμφωνα με τα σημερινά πρότυπα, ήταν συναισθηματικά εκφραστικά. Το επίπεδο της γονικής συναισθηματικής διερεύνησης ήταν χαμηλότερο και το έμμεσο μήνυμα προς το παιδί ήταν: «χειρίσου το μόνο σου».

Σε σύγκριση με τη σημερινή ανατροφή, τα παιδιά ήταν πολύ πιο ανεξάρτητα. Πρόσφατα συναντήσαμε ένα βίντεο που εξηγεί την ψυχολογία πίσω από το γιατί τα παιδιά σήμερα στερούνται ανθεκτικότητας. Αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς για να κατανοήσει πώς η κοινωνία έχει απομακρυνθεί από τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωναν τα παιδιά στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Τα παιδιά τότε ήταν προσαρμοστικά και μάθαιναν να αντιμετωπίζουν τα πράγματα μόνα τους. Η μορφή που πήρε αυτή η αντιμετώπιση σε πολλούς ενήλικες εκείνης της γενιάς είναι αναγνωρίσιμη: ικανότητα να προχωρούν μέσα από τις δυσκολίες χωρίς να σταματούν για να τις νιώσουν, ευχέρεια να λειτουργούν ενώ κάτι δεν πάει καλά, και μια σχετική σιωπή στο εσωτερικό τους κανάλι όταν ερωτώνται τι βιώνουν. Ο τίτλος ονομάζει αυτό το φαινόμενο «ανθεκτικότητα». Η έρευνα υποδεικνύει ότι πρόκειται για κάτι διαφορετικό.

Γιατί η λέξη «ανθεκτικότητα» πιθανότατα δεν είναι η σωστή

Το πιο συχνά αναφερόμενο ερευνητικό έργο σχετικά με αυτή τη διάκριση είναι η γραμμή ερευνών του James Gross και των συνεργατών του για τις στρατηγικές ρύθμισης των συναισθημάτων.

Η σημαντική ανασκόπηση των Oliver John και James Gross το 2004, με τίτλο «Healthy and Unhealthy Emotion Regulation» («Υγιής και Ανθυγιεινή Ρύθμιση Συναισθημάτων»), στο περιοδικό Journal of Personality, διακρίνει δύο συνηθισμένες στρατηγικές:

• Γνωστική επαναξιολόγηση (cognitive reappraisal): αλλαγή του τρόπου με τον οποίο σκεφτόμαστε μια κατάσταση που προκαλεί συναίσθημα.
• Καταστολή της έκφρασης (expressive suppression): έλεγχος της εξωτερικής έκφρασης του συναισθήματος χωρίς αλλαγή της εσωτερικής εμπειρίας.

Η ανασκόπηση συγκεντρώνει ένα μεγάλο σύνολο πειραματικών δεδομένων και μελετών ατομικών διαφορών. Η επαναξιολόγηση συνδέεται με καλύτερα αποτελέσματα σε συναισθηματικό, γνωστικό και κοινωνικό επίπεδο. Η καταστολή συνδέεται με χειρότερα αποτελέσματα, όπως αυξημένα αρνητικά συναισθήματα, χαμηλότερη ευημερία, φτωχότερη μνήμη για συναισθηματικά γεγονότα και αυξημένη φυσιολογική διέγερση στο άτομο που καταστέλλει τα συναισθήματά του.

Το μοτίβο που ο τίτλος αποκαλεί «ανθεκτικότητα» μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τη δεύτερη κατηγορία. Ο ενήλικας που προχωρά μέσα από δυσκολίες χωρίς να σταματά να τις νιώσει, σε πολλές περιπτώσεις καταστέλλει την εμπειρία αντί να την επαναξιολογεί. Η ικανότητα είναι πραγματική. Πραγματικό είναι όμως και το κόστος.

Αυτό το κόστος εμφανίζεται ως:

• χρόνια ευερεθιστότητα,
• σωματικά συμπτώματα χωρίς σαφή αιτία,
• δυσκολίες στις στενές σχέσεις, όπου ο άλλος χρειάζεται συναισθηματική ανταπόκριση αλλά συναντά μόνο σιωπηλή αποτελεσματικότητα,
• αδυναμία αναγνώρισης του τι πραγματικά νιώθει κάποιος για ένα σημαντικό γεγονός μέχρι να περάσει αρκετός χρόνος.

Αυτή η κατάσταση διαφέρει από τη γνήσια ανθεκτικότητα, την οποία η έρευνα συνήθως ορίζει ως την ικανότητα ανάκτησης της λειτουργικότητας και της ευημερίας μετά από αντιξοότητες, συχνά μέσω ενεργητικής επεξεργασίας όσων συνέβησαν και όχι μέσω αποφυγής τους.

Βραχυπρόθεσμα οι δύο καταστάσεις μπορεί να φαίνονται ίδιες. Με την πάροδο των χρόνων όμως οι διαφορές τους γίνονται εμφανείς.

Τι λέει η έρευνα για το «να ρωτάμε»

Η θεμελιώδης ανασκόπηση των Nancy Eisenberg, Amanda Cumberland και Tracy Spinrad στο περιοδικό Psychological Inquiry το 1998 εξέτασε δεκαετίες ερευνών για το πώς οι γονείς επηρεάζουν τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών.

Η βιβλιογραφία, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι συγγραφείς, είναι κυρίως συσχετιστική και δεν επιτρέπει οριστικά συμπεράσματα σε κάθε σημείο. Ωστόσο, η γενική κατεύθυνση είναι αρκετά σαφής.

Σημασία έχουν:

• οι αντιδράσεις των γονέων στα συναισθήματα των παιδιών,
• η συζήτηση γύρω από τα συναισθήματα,
• το παράδειγμα που δίνουν οι ίδιοι οι γονείς.

Τα παιδιά των οποίων οι γονείς ανταποκρίνονται με υποστηρικτικό και κατάλληλο τρόπο στα συναισθηματικά τους σήματα τείνουν να αναπτύσσουν καλύτερες συναισθηματικές δεξιότητες από παιδιά των οποίων οι γονείς αντιδρούν τιμωρητικά, απορριπτικά ή καθόλου.

Τίποτα από αυτά δεν αποδεικνύει ότι το γονικό πρότυπο των δεκαετιών του 1960 και του 1970 δημιούργησε «τραυματισμένους» ενήλικες. Και η έρευνα δεν το υποστηρίζει. Πολλοί άνθρωποι εκείνης της γενιάς λειτουργούν εξαιρετικά καλά.

Αυτό που η έρευνα επίσης δεν υποστηρίζει είναι τον αντίθετο ισχυρισμό: ότι η απουσία ερωτήσεων για τα συναισθήματα παράγει ανθεκτικότητα ως θετικό αναπτυξιακό αποτέλεσμα. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν μάλλον το αντίθετο.

Τα παιδιά που ερωτήθηκαν, βοηθήθηκαν να ονομάσουν τα συναισθήματά τους και ένιωσαν ότι αυτά λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, κατά μέσο όρο αναπτύσσουν τη συναισθηματική επάρκεια που συχνά αποδίδεται στην παλαιότερη γενιά — όχι εξαιτίας του τρόπου που μεγάλωσε, αλλά παρά εξαιτίας αυτού.

Η σύγχρονη κριτική που αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη

Αυτή δεν είναι όλη η ιστορία.

Υπάρχει μια πραγματική κριτική προς τη σύγχρονη κουλτούρα ανατροφής, όπου κάθε παροδικό συναίσθημα ονομάζεται, κάθε μικρή δυσφορία γίνεται αντικείμενο συζήτησης και τα παιδιά αναπτύσσουν ένα διαρκές εσωτερικό σχόλιο πάνω στις συναισθηματικές τους καταστάσεις, το οποίο μπορεί να γίνει εξαντλητικό και υπερβολικά εστιασμένο στον εαυτό.

Αυτή η κριτική έχει βάση.

Μερικές συναισθηματικές στιγμές είναι καλύτερο να βιώνονται παρά να αναλύονται. Ορισμένα συναισθήματα δεν ωφελούνται από τη λεκτική επεξεργασία εκείνη τη στιγμή και ορισμένα παιδιά βιώνουν τις υπερβολικές ερωτήσεις ως παρεμβατικές ή αποσταθεροποιητικές.

Η προσεκτική εκδοχή της σύγχρονης πρακτικής δεν είναι αυτή στην οποία ο γονέας αφηγείται συνεχώς στο παιδί την εσωτερική του ζωή. Είναι εκείνη στην οποία ο γονέας παραμένει διαθέσιμος, παρατηρεί τι περνά το παιδί, ρωτά όταν αυτό είναι χρήσιμο και αφήνει το παιδί να διαχειριστεί μόνο του όσα μπορεί να διαχειριστεί.

Αυτή η πρακτική βρίσκεται πιο κοντά σε όσα υποστηρίζει η έρευνα από ό,τι είτε το πρότυπο των δεκαετιών του 1960 και του 1970 είτε η σύγχρονη καρικατούρα του.

Ποια είναι η προσεκτική εκδοχή του ισχυρισμού του τίτλου

Η προσεκτική διατύπωση θα μπορούσε να είναι η εξής:

Τα παιδιά των δεκαετιών του 1960 και του 1970 ερωτώνταν λιγότερο για τα συναισθήματά τους από ό,τι τα παιδιά σήμερα και πολλά από αυτά ανέπτυξαν μια ιδιαίτερη ικανότητα να λειτουργούν μέσα στις δυσκολίες χωρίς να σταματούν για να τις νιώσουν.

Αυτή η ικανότητα είναι χρήσιμη σε πολλές περιστάσεις και συχνά συγχέεται, στη δημόσια συζήτηση, με την ανθεκτικότητα.

Η έρευνα όμως υποδηλώνει ότι μοιάζει περισσότερο με την καταστολή της συναισθηματικής έκφρασης, η οποία συνδέεται με μετρήσιμο κόστος μακροπρόθεσμα, και δεν ταυτίζεται με την ανθεκτικότητα που προκύπτει από την πραγματική επεξεργασία των δυσκολιών τη στιγμή που συμβαίνουν.

Ένας ενήλικας που αναγνωρίζει αυτό το μοτίβο στον εαυτό του και θέλει να το αλλάξει συνήθως δεν μπορεί να το πετύχει μόνο μέσω της ανάγνωσης. Η ψυχοθεραπεία, ιδιαίτερα οι προσεγγίσεις που βοηθούν το άτομο να επανασυνδεθεί με τα δικά του συναισθηματικά σήματα, είναι αυτό προς το οποίο δείχνει η σχετική κλινική βιβλιογραφία.

Ένα δοκίμιο μπορεί να ονομάσει το μοτίβο. Η πραγματική εργασία της αλλαγής βρίσκεται αλλού.

πηγή: artfulparent

https://www.dnews.gr/eidhseis/life/592144/osoi-megalosan-sta-60s-kai-sta-70s-den-itan-pio-anthektikoi-epeidi-itan-pio-dynatoi-alla-epeidi-emathan-na-katastelloun-ta-synaisthimata-tous

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ένας άνθρωπος είπε στο σύμπαν

Ένας άνθρωπος είπε στο σύμπαν:
«Κύριε, υπάρχω!»
«Ωστόσο», απάντησε το σύμπαν,
«Το γεγονός αυτό δεν μου δημιουργεί
Καμία αίσθηση υποχρέωσης.»
Stephen Crane, «War is Kind» ^(*)

Με την συνειδητοποίηση της απόλυτης κοσμικής αδιαφορίας που εκφράζει ο Κρέην στο σύντομο ποίημα του, το ερώτημα που γεννάται δεν είναι πλέον το αν το σύμπαν νοιάζεται, αλλά το πώς ο άνθρωπος οφείλει να ανταποκριθεί σε αυτή την εκκωφαντική σιωπή.

...

Ο Κυρίλωφ, στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι, «ακούγοντας» την ίδια ακριβώς απάντηση από το σύμπαν, αναπτύσσει τον εξής συλλογισμό: «Αν υπάρχει Θεός, το παν είναι θέλημά του, και δεν μπορώ να ξεφύγω από την θέλησή του. Αν όχι, το παν είναι θέλημά μου, κι έχω χρέος να προβάλω την αυτοβουλία μου». Για τον Κυρίλωφ, η ανθρωπότητα κατασκεύασε τον Θεό ακριβώς επειδή δεν άντεχε την κοσμική αδιαφορία και τον τρόμο του κενού: «Ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτε άλλο ως τώρα παρά να επινοεί τον Θεό, για να μπορεί να ζει χωρίς να αυτοκτονεί. Σε αυτό συνοψίζεται όλη η παγκόσμια ιστορία μέχρι σήμερα». Ο Κυρίλωφ αποφασίζει να γίνει ο ίδιος η απόλυτη εξουσία. Πρέπει να γίνει ο ανθρωποθεός. Και ο μόνος τρόπος για να το αποδείξει αυτό, εξαλείφοντας τον φόβο του θανάτου που κρατά τους ανθρώπους δέσμιους, είναι η λογική, εθελούσια αυτοκτονία: «Είμαι υποχρεωμένος να αυτοκτονήσω, γιατί το ανώτατο σημείο της αυτοβουλίας μου είναι να σκοτώσω ο ίδιος τον εαυτό μου… Σκοτώνομαι για να αποδείξω την απειθαρχία μου και τη νέα τρομερή ελευθερία μου». Επιπλέον, θεωρεί πως η πράξη του αυτή λειτουργεί και ως μια διεστραμμένη μορφή αλτρουισμού: δεν αυτοκτονεί μόνο για να αποδείξει στον εαυτό του ότι είναι ελεύθερος, αλλά πιστεύει ότι αν γίνει εκείνος ο πρώτος που θα σκοτωθεί λογικά και άφοβα, θα ανοίξει τον δρόμο ώστε η υπόλοιπη ανθρωπότητα να ζήσει πλέον ελεύθερη, χωρίς τον φόβο του θανάτου. Η λύση του Κυρίλωφ είναι μια λύση αφανισμού. Αντιμετωπίζει το κενό του σύμπαντος δημιουργώντας ένα δικό του, οριστικό κενό, αφανίζοντας τον εαυτό του για να αποδείξει ότι είναι ελεύθερος^(**).

Ο Αλμπέρ Καμύ στον «Μύθο του Σισύφου«, αναγνωρίζει την ορθότητα της επισήμανσης (του παραλόγου) του Κυρίλωφ, αλλά απορρίπτει την αυτοκτονία, θεωρώντας την ομολογία ήττας. Η αληθινή απάντηση στο σύμπαν του Κρέην δεν είναι να δραπετεύσεις από αυτό, αλλά να παραμείνεις και να το κοιτάξεις κατάματα. Ο Σίσυφος καταδικάζεται από τους θεούς να κυλάει έναν βράχο στην κορυφή ενός βουνού, βλέποντάς τον να ξαναπέφτει διαρκώς. Ξέρει ότι το σύμπαν δεν του οφείλει τίποτα και ότι ο μόχθος του δεν έχει εγγενές νόημα. Όμως, η επίγνωση αυτής της αλήθειας δεν τον συντρίβει. Αντιθέτως, τον απελευθερώνει: «Σ’ αυτό το σύμπαν, παραδομένο αίφνης στη σιωπή, υψώνονται οι χιλιάδες μικρές, έκθαμβες φωνές της γης. Ασυνείδητα και μυστικά καλέσματα, προσκλήσεις όλων των προσώπων, αποτελούν την απαραίτητη ανάποδη όψη του νομίσματος και το τίμημα της νίκης.»
Ο Σίσυφος βρίσκει την ελευθερία του αποδεχόμενος το παράλογο της κατάστασής του χωρίς μεταφυσικές παρηγοριές. Η απόλυτη κοσμική αδιαφορία δεν τον τρομάζει πλέον: «Τούτο το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άγονο ούτε ασήμαντο. Κάθε κόκκος αυτής της πέτρας, κάθε ορυκτό θραύσμα αυτού του πλημμυρισμένου από νύχτα βουνού, σχηματίζει από μόνο του έναν κόσμο». Η ζωή δεν χρειάζεται την άδεια ή την «υποχρέωση» του σύμπαντος για να αξίζει να την ζήσεις. Για τον Καμύ, το ίδιο το ταξίδι και η εξέγερση απέναντι στο κενό συγκροτούν την απόλυτη κατάφαση στη ζωή: «Ο αγώνας και μόνο προς την κορυφή αρκεί για να γεμίσει μιαν ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο».

(*) Το ποίημα του Κρέην επισημαίνει στην πρόσφατη συνέντευξή του ο Δημήτρης Νανόπουλος, λέγοντας: «…στην αρχή του νέου μου βιβλίου, ‘Ο κβαντικός μύθος του Σισύφου’ που θα κυκλοφορήσει σε περίπου έναν μήνα, ξεκινώ με ένα ποίημα του Stephen Crane, «A Man Said to the Universe». Η χαρακτηριστική φράση είναι: «Κύριε, υπάρχω!» και το Σύμπαν απαντά: «Το γεγονός αυτό δεν με υποχρεώνει σε τίποτα». Με απλά λόγια, πρέπει να απελευθερωθούμε από την ιδέα ότι το Σύμπαν εμπλέκεται στις ανθρώπινες υποθέσεις. Δεν του καίγεται καρφάκι του Σύμπαντος για μας, ούτε συνωμοτεί εναντίον μας…»

(**) Σ’ αυτόν τον συλλογισμό ο Σπινόζα είναι κατηγορηματικά αντίθετος. Διατυπώνει ότι κανένας άνθρωπος δεν επιθυμεί την καταστροφή του (την αυτοκτονία) από δική του, εσωτερική ανάγκη της φύσης του: «Το ότι κάποιος αυτοκτονεί, οφείλεται στο ότι εξαναγκάζεται από εξωτερικά αίτια, τα οποία αντιστρατεύονται την φύση του… Είναι αδύνατον ένας άνθρωπος, από την αναγκαιότητα της δικής του φύσης, να προσπαθήσει να μην υπάρχει ή να αλλάξει σε άλλη μορφή.» Σύμφωνα με τον Σπινόζα, ο άνθρωπος δεν μπορεί να απεμπολήσει κάποια υπέρτατα αγαθά, ακόμα και αν το θέλει, με την πλήρη ελευθερία της βούλησής του. Και να θέλει π.χ. κάποιος να πουλήσει τον εαυτό του για σκλάβο, δεν μπορεί. Το ίδιο δεν μπορεί να πετάξει από πάνω του το υπέρτατο αγαθό που λέγεται ζωή.

https://physicsgg.me/2026/05/13/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Βίντεο: Το δέντρο κάσιους στην Βραζιλία που έχει μέγεθος όσο ένα γήπεδο ποδοσφαίρου!

Έχει έκταση 8.400 τ.μ.

Στη Βραζιλία, υπάρχει ένα μόνο δέντρο τόσο μεγάλο που μοιάζει με ολόκληρο δάσος.

...

Είναι το μεγαλύτερο δέντρο κάσιους στον κόσμο και καλύπτει μια έκταση περίπου 8.400 τετραγωνικών μέτρων, δηλαδή περίπου το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. 

https://www.pronews.gr/perivallon/vinteo-to-dentro-kasious-stin-vrazilia-pou-exei-megethos-oso-ena-gipedo-podosfairou/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Επιστήμονες έλυσαν μετά από 500 χρόνια το μυστήριο της ανθρώπινης καρδιάς που είχε σχεδιάσει ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

Είχε εμβαθύνει στην ανατομία του ανθρώπινου σώματος, με χαρακτηριστικότερο έργο τον «Άνθρωπο του Βιτρούβιου»

Επιστήμονες σχεδόν 500 χρόνια μετά, κατάφεραν να κατανοήσουν τη λειτουργία ενός χαρακτηριστικού της καρδιάς που είχε σχεδιάσει ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Μπορεί το πιο γνωστό του έργο να είναι η Μόνα Λίζα, αλλά ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν ένας «πανεπιστήμονας», ένας άνθρωπος που είχε ασχοληθεί με την κατανόηση του κόσμου και του ανθρώπου σε βάθος.

Είχε εμβαθύνει, μεταξύ άλλων, στην ανατομία του ανθρώπινου σώματος, με χαρακτηριστικότερο έργο τον «Άνθρωπο του Βιτρούβιου».

...

Ο ντα Βίντσι είχε μελετήσει ειδικότερα την ανθρώπινη καρδιά και μάλιστα με τρόπους που μέχρι πρόσφατα, συνιστούσαν για τους επιστήμονες μυστήριο.

Για πολλά χρόνια, οι επιστήμονες δυσκολεύονταν να καταλάβουν τι ήταν ορισμένα σχέδια σαν «πτυχώσεις» που είχε προσθέσει ο ντα Βίντσι στις γραφικές αναπαράστασεις της ανθρώπινης καρδιάς.

Τελικά το πέτυχαν, ρίχνοντας φως σε δομές που ονομάζονται δοκίδες ή τραβέκουλες.

Οι δοκίδες αποτελούν ένα πολύπλοκο δίκτυο μυϊκών ινών που καλύπτει το εσωτερικό της καρδιάς. Μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν κυρίως κατάλοιπο της εμβρυϊκής ανάπτυξης, χωρίς σαφή λειτουργία στην ενήλικη ζωή.

Ωστόσο, μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2020 στο περιοδικό Nature ανέτρεψε αυτή την αντίληψη, δείχνοντας ότι οι δομές αυτές επηρεάζουν ουσιαστικά τη λειτουργία της καρδιάς και συνδέονται με τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε αποτυπώσει με ακρίβεια τις λεπτές, δαντελωτές αυτές δομές ύστερα από μελέτη της ανατομίας και προσεκτική παρατήρηση της ανθρώπινης καρδιάς. Είχε μάλιστα διατυπώσει την άποψη ότι λειτουργούν ως δίκτυο κυκλοφορίας του αίματος, βοηθώντας στη διατήρηση της θερμότητας και της ζωτικότητας του οργάνου.

Ο ντα Βίντσι είχε «δίκιο» για τις δοκίδες της καρδιάς

Μελετώντας χιλιάδες μαγνητικές τομογραφίες και γενετικά δεδομένα από περισσότερους από 18.000 συμμετέχοντες της βάσης UK Biobank, οι επιστήμονες εντόπισαν κοινά μορφολογικά χαρακτηριστικά των δοκίδων και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μορφή τους επηρεάζει την καρδιακή απόδοση.

Ορισμένοι τύποι δομής συνδέθηκαν με αυξημένο κίνδυνο καρδιοπαθειών.

Παράλληλα, οι ερευνητές ανακάλυψαν 16 γονιδιακές περιοχές που σχετίζονται τόσο με τη διαμόρφωση των δοκίδων όσο και με τη λειτουργία του σκελετού των κυττάρων.

Η διακλάδωση αυτών των δομών θυμίζει φυσικά φράκταλ μοτίβα, όπως τα κλαδιά ενός δέντρου ή τα ποτάμια που χωρίζονται σε μικρότερους παραπόταμους.

Σύμφωνα με την ερευνήτρια Χάνα Μέγιερ, μόνο ο συνδυασμός γενετικής, κλινικής έρευνας και βιομηχανικής επέτρεψε την αποκάλυψη του απρόσμενου ρόλου των δοκίδων στην καρδιά των ενηλίκων.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η ανακάλυψη αυτή αποτελεί μόλις την αρχή για μια βαθύτερη κατανόηση της λειτουργίας της καρδιάς.

https://www.pronews.gr/istoria/epistimones-elysan-meta-apo-500-xronia-to-mystirio-tis-anthropinis-kardias-pou-eixe-sxediasei-o-leonarnto-nta-vintsi/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...