Λίγα λόγια, να μην αγαπιόμαστε

Ένα πάρα πολύ καλό άρθρο που φιλοξενεί το etoliko.gr και βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Καλό είναι να διαβαστεί από όλες τις πλευρές  και ας αναλάβει ο καθένας από εμάς τις ευθύνες του, ανάλογα με το πόστο, το επίπεδο και τη συνείδησή του 

Μ.Ε.Π 

================================

Από τότε που το Αιτωλικό έπαψε να έχει τον δικό του δήμο, οι ελπίδες μου για ανάπτυξη άρχισαν να εξασθενούν. Η ένταξή του στον ενιαίο Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου συνοδεύτηκε, για μένα, από την αίσθηση ότι ο τόπος μας έπρεπε πλέον να περιμένει τη σειρά του.

...

Και όσο περιμέναμε, περιορίζαμε τις απαιτήσεις μας. Από την ανάπτυξη πήγαμε στη συντήρηση. Από τη συντήρηση στο «ας κάνουν έστω αυτό». Μέχρι που φτάσαμε να θεωρούμε επιτυχία όσα θα έπρεπε να λειτουργούν χωρίς να γίνονται καν είδηση.

Δεν θεωρώ το παλιό Αιτωλικό παράδεισο. Κοιτάζω όμως σήμερα κακοσυντηρημένα κτίρια, αυτοκίνητα όπου βολεύεται ο καθένας, σκουπίδια, ξεραμένη βλάστηση. Σημεία που θα μπορούσαν να σε κάνουν να σταματήσεις για να τα χαρείς και τελικά σε κάνουν να προσπερνάς.

Το χειρότερο είναι ότι αρχίζουμε να τα συνηθίζουμε.

«Έτσι είναι εδώ», λέμε.

Παράδοση άνευ όρων.

Και εδώ βρίσκεται το εξοργιστικό για τη σημερινή δημοτική αρχή, με τόσο χαμηλές προσδοκίες, θα μπορούσε με λίγες σωστές παρεμβάσεις και σταθερή συντήρηση να γίνει, που λέει ο λόγος, «ισόβια». Καθαρές είσοδοι, φροντισμένο πράσινο, φωτισμός, περιποιημένα παγκάκια, λειτουργικοί χώροι για τα παιδιά. Και μια συνέχεια στη φροντίδα, ώστε αυτό που διορθώνεται σήμερα να μη ρημάζει αύριο.

Τόσο επαναστατικά πράγματα ζητάμε.

Κι όμως, η εικόνα που εισπράττω δείχνει το αντίθετο. Μια καθημερινότητα που μας εκπαιδεύει να περιμένουμε όλο και λιγότερα.

Όταν ο κόσμος ζητά τόσο λίγα και πάλι απογοητεύεται, η διοίκηση οφείλει να κοιταχτεί στον καθρέφτη.

Έχω την εντύπωση ότι η σημερινή δημοτική αρχή έχει εστιάσει περισσότερο στην εξωστρέφεια, στις μεγάλες εκδηλώσεις και στην προβολή. Να έρθει κόσμος, να ακουστεί ο τόπος. Ωραία. Τι ακριβώς καλούμε τον επισκέπτη να αντικρίσει;

Τον δρόμο που μόλις παραδόθηκε και, στα μάτια μου, θυμίζει χαράκωμα πολέμου; Την εικόνα της περιμετρικής; Τα αδέσποτα στο Κατράκειο, τους τοίχους γύρω από το μουσείο γεμάτους σπρέι ή το παρατημένο δασάκι;

Να ξέρουμε, τουλάχιστον, προς τα πού να στρέψουμε την κάμερα της τουριστικής προβολής.

Έχω δει τουρίστες στο παρκάκι δίπλα στα ΚΤΕΛ. Ποδηλάτες και ανθρώπους που σταμάτησαν στο Αιτωλικό για να πάρουν μια ανάσα. Τι τους προσφέρουμε εκεί, πέρα από μια ρημαγμένη παιδική χαρά και δύο κάδους σκουπιδιών; Τι θα θυμούνται φεύγοντας; Για ποιο πράγμα θα πουν σε κάποιον «να σταματήσεις κι εσύ»;

Η διαφήμιση φέρνει τον κόσμο μία φορά. Η φροντίδα του τόπου τού δίνει λόγο να επιστρέψει.

Και οι επισκέπτες γράφουν ήδη τις εντυπώσεις τους. Στο park4night, σε καταχώριση χώρου στάθμευσης επί της οδού Αιτωλικού–Αστακού, χρήστης ανέφερε τον Νοέμβριο του 2021 απόπειρα παραβίασης του αυτοκινούμενού του. Άλλος, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, μετέφερε μαρτυρία ταξιδιώτη για διάρρηξη οχήματος. Νεότερες κριτικές, του 2024 και του Σεπτεμβρίου 2026, περιλαμβάνουν παράπονα για έντονο κυκλοφοριακό θόρυβο, ενώ εκείνη του 2024 αναφέρει και ανησυχία για την ασφάλεια σε εναλλακτικό σημείο στάθμευσης. Πρόκειται για μαρτυρίες χρηστών, όχι για ανεξάρτητα επιβεβαιωμένα περιστατικά ή συνολική εικόνα της πόλης. Είναι όμως δημόσιες και επηρεάζουν όσους σχεδιάζουν να έρθουν.

Οι αναφορές του 2021 υπήρχαν πριν αναλάβει η σημερινή διοίκηση. Θα έπρεπε να την έχουν προβληματίσει όσο ακόμη ζητούσε την ψήφο μας. Κάθε επίδοξη δημοτική αρχή οφείλει να γνωρίζει τι βιώνουν οι κάτοικοι και τι γράφουν οι επισκέπτες, ώστε να αναλαμβάνει με προτεραιότητες και σχέδιο.

Μια στοιχειώδης έρευνα χρειάζεται. Θα μπορούσε να προηγείται ακόμη και της επιλογής του προεκλογικού συνθήματος.

Και ας θυμηθούμε τι είναι το Κατράκειο.Έχουμε έναν χώρο που μπορεί να φέρνει μαθητές, καλλιτέχνες και επισκέπτες όλο τον χρόνο. Ο περίβολός του θα έπρεπε να δείχνει ότι αντιλαμβανόμαστε την αξία του.

Η Κατράκη άφησε στον τόπο της το έργο μιας ζωής. Εμείς ας καταφέρουμε τουλάχιστον να φροντίσουμε τον χώρο γύρω του.

Και μέσα σε όλα αυτά, έχουμε τα γηπεδάκια μπάσκετ που, με τις ελλείψεις τους, μου δίνουν την εικόνα ημιτελούς παρέμβασης. Χωρίς φωτισμό, χωρίς κερκίδες, αλλά με το γνωστό επιχείρημα έτοιμο: «Τουλάχιστον έγιναν».

Τον χειμώνα, που νυχτώνει νωρίς, τα παιδιά πότε θα παίζουν; Θα προσαρμόσουν το σχολείο και το διάβασμά τους στη δύση του ήλιου; Αν ο φωτισμός προβλέπεται σε επόμενη φάση, πείτε πότε. Αν δεν προβλέφθηκε, εξηγήστε γιατί. Βλέποντας αυτές τις ελλείψεις, δικαιούμαι να αμφιβάλλω για την πληρότητα του σχεδιασμού και να ζητώ τη μελέτη.

Το «καλύτερο από το τίποτα» είναι πολύ φτωχή φιλοδοξία για μια δημοτική αρχή.

Αυτό το «τουλάχιστον κάτι έγινε» μάς έμαθε να δεχόμαστε το λίγο, το μισό, το περίπου. Να αντιμετωπίζουμε το δημόσιο έργο σαν προσωπική χάρη και να λέμε ευχαριστώ πριν εξετάσουμε αν λειτουργεί. Με δημόσιο χρήμα, όμως, το «κάτι» χρειάζεται πολύ καλύτερη εξήγηση.

Θέλω να σταματήσουμε να περιγράφουμε το Αιτωλικό σαν έναν τόπο που «θα μπορούσε». Θα μπορούσε να είναι περιποιημένο, να κρατά τον επισκέπτη, να δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους ανθρώπους του. Πόσα χρόνια ακόμη θα θαυμάζουμε τις δυνατότητές του και θα δικαιολογούμε την πραγματικότητά του;

Το τοπίο το βρήκατε. Για τη δική σας δουλειά σάς ρωτάμε.

Αυτό αφορά τη σημερινή δημοτική αρχή και όλες όσες προηγήθηκαν. Τι βελτίωσε η καθεμία; Τι άφησε πίσω της; Και οι δημοτικοί σύμβουλοι που ζήτησαν την ψήφο του Αιτωλικού πού επέμειναν, τι διεκδίκησαν, ποια προχειρότητα αρνήθηκαν να αποδεχτούν;

Οι χαιρετούρες δεν είναι απολογισμός.

Ευθύνη έχουμε και εμείς. Όσο συγχωρούμε στον «δικό μας» όσα καταγγέλλουμε στον απέναντι, θα προστατεύουμε τις γνωριμίες μας εις βάρος του τόπου μας. Η ψήφος δεν είναι όρκος σιωπής. Και το «γνωστός μας είναι» δεν αποτελεί πιστοποιητικό επάρκειας.

Θέλω εκδηλώσεις και ζωή στο Αιτωλικό. Θέλω όμως η προσπάθεια για μια πετυχημένη βραδιά να συνοδεύεται από φροντίδα για την κάθε μέρα. Οι εξέδρες μαζεύονται, οι επισκέπτες φεύγουν και εμείς μένουμε εδώ. Με τους ίδιους δρόμους, τους ίδιους τοίχους και τις ίδιες ανάγκες.

Λίγα λόγια, λοιπόν, να μην αγαπιόμαστε.

Εμείς πρέπει να ξανασηκώσουμε τον πήχη. Κι όποιος ζήτησε να διοικήσει, ας φροντίσει να τον φτάσει.

Ανδρέας Στέλλιος

https://etoliko.gr/liga-logia-na-min-agapiomaste/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ναύπακτος 1571: Η μέρα που τσακίστηκε ο οθωμανικός στόλος

Η σύγκρουση που συγκλόνισε τη Μεσόγειο

Το πρωί της 7ης Οκτωβρίου 1571, η θάλασσα δυτικά της Ναυπάκτου γέμισε πολεμικά πλοία. Εκατοντάδες γαλέρες, χιλιάδες στρατιώτες και αμέτρητα κουπιά συνέκλιναν προς μια αναμέτρηση που θα εξελισσόταν σε σφαγή. Από τη μία πλευρά βρισκόταν ο στόλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

...

Από την άλλη, μια συμμαχία ευρωπαϊκών δυνάμεων που είχε συγκροτηθεί για να τον αντιμετωπίσει. Μέσα σε λίγες ώρες, τα νερά του Πατραϊκού κόλπου θα γίνονταν νεκροταφείο πλοίων και ανθρώπων. Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου, γνωστή διεθνώς ως Ναυμαχία του Λεπάντο, θα περνούσε στην ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις της εποχής των κωπήλατων πολεμικών σκαφών.

Για να κατανοήσει κανείς τι διακυβευόταν εκείνη την ημέρα, πρέπει να επιστρέψει στη Μεσόγειο του δέκατου έκτου αιώνα. Η θάλασσα αποτελούσε δρόμο εμπορίου, πηγή πλούτου και πεδίο στρατιωτικής επέκτασης.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε εδραιώσει ισχυρή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ οι επιδρομές και οι συγκρούσεις απειλούσαν διαρκώς λιμάνια και παράκτιους πληθυσμούς. Η Βενετία προσπαθούσε να διατηρήσει τις κτήσεις και τις εμπορικές διαδρομές της.

Η Ισπανία επιδίωκε να προστατεύσει τα δικά της εδάφη και συμφέροντα. Η αντιπαράθεση είχε θρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά πίσω από τα λάβαρα βρίσκονταν επίσης χρήματα, εδάφη και πολιτικές φιλοδοξίες.

Η κρίση κορυφώθηκε με την οθωμανική εισβολή στην Κύπρο το 1570. Το νησί βρισκόταν υπό βενετική κυριαρχία και κατείχε σημαντική θέση στο εμπόριο της περιοχής. Η Λευκωσία καταλήφθηκε, ενώ η Αμμόχωστος συνέχισε να αντιστέκεται επί μήνες.

Η παράδοσή της, το καλοκαίρι του 1571, συνοδεύτηκε από τη φρικτή θανάτωση του Βενετού διοικητή Μαρκαντόνιο Μπραγκαντίν. Η είδηση ενίσχυσε την οργή απέναντι στους Οθωμανούς. Όταν οι αντίπαλοι στόλοι συναντήθηκαν τον Οκτώβριο, η Κύπρος είχε ήδη χαθεί για τη Βενετία. Η μεγάλη ναυμαχία θα αποτελούσε την προσπάθεια των συμμάχων να πλήξουν την οθωμανική ισχύ στη θάλασσα.

Με πρωτοβουλία του πάπα Πίου του Πέμπτου δημιουργήθηκε ο Ιερός Συνασπισμός. Βασικές δυνάμεις του ήταν η Ισπανία, η Βενετία και το Παπικό Κράτος, μαζί με άλλες ιταλικές δυνάμεις και τους Ιππότες της Μάλτας. Η συγκρότησή του απαιτούσε δύσκολες συνεννοήσεις, καθώς οι συμμετέχοντες είχαν διαφορετικούς στόχους και ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Την ανώτατη διοίκηση ανέλαβε ο Δον Χουάν της Αυστρίας, νεαρός ετεροθαλής αδελφός του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου του Δευτέρου. Στην απέναντι πλευρά βρισκόταν ο Οθωμανός αρχιναύαρχος Αλή πασάς. Οι δύο διοικητές επρόκειτο να συναντηθούν στο κέντρο μιας μάχης που θα δοκίμαζε την αντοχή ολόκληρων στόλων.

Ο συμμαχικός στόλος διέθετε περίπου διακόσιες έξι γαλέρες και έξι βενετικές γαλεάσσες. Οι Οθωμανοί παρέταξαν περισσότερα σκάφη, χωρίς όμως η αριθμητική υπεροχή τους να εξασφαλίζει αντίστοιχη υπεροχή πυρός.

Οι γαλεάσσες ήταν μεγαλύτερες και βαρύτερες από τις συνηθισμένες γαλέρες, με ισχυρό πυροβολικό που μπορούσε να πλήξει τον αντίπαλο καθώς πλησίαζε.

Οι γαλέρες, αντίθετα, βασίζονταν στην ταχύτητα των κωπηλατών και στην ικανότητά τους να εκτελούν ελιγμούς. Το τελικό χτύπημα συχνά δινόταν με επιβίβαση στρατιωτών στο εχθρικό κατάστρωμα. Έτσι, μια ναυτική σύγκρουση μετατρεπόταν γρήγορα σε μάχη πεζικού πάνω σε στενές, κινούμενες ξύλινες επιφάνειες.

Το πρωινό της αναμέτρησης, οι δύο στόλοι αναπτύχθηκαν σε μεγάλες παρατάξεις. Παρά το όνομα της ναυμαχίας, η σύγκρουση πραγματοποιήθηκε δυτικότερα από τη Ναύπακτο, κοντά στις Εχινάδες νήσους. Οι σύμμαχοι τοποθέτησαν τις γαλεάσσες μπροστά από τμήματα της κύριας γραμμής τους, επιχειρώντας να διαταράξουν την εχθρική προσέγγιση.

Όταν άρχισαν οι κανονιοβολισμοί, τα οθωμανικά πλοία βρέθηκαν αντιμέτωπα με ισχυρά πυρά. Ωστόσο, οι βολές δεν σταμάτησαν την επίθεση. Οι αποστάσεις έκλεισαν και οι γαλέρες συγκρούστηκαν, ενώ στρατιώτες ετοιμάζονταν να περάσουν στα αντίπαλα πλοία. Η μάχη μπήκε στην πιο αιματηρή φάση της.

Στα καταστρώματα, η αναμέτρηση έγινε αγώνας επιβίωσης. Αρκεβούζια, τόξα, σπαθιά και λόγχες χρησιμοποιούνταν σε μικρές αποστάσεις. Ο καπνός δυσκόλευε την ορατότητα, ενώ οι τραυματίες είχαν περιορισμένες δυνατότητες διαφυγής.

Στη βόρεια πτέρυγα, κοντά στην ακτή, οι Βενετοί δέχθηκαν σκληρή πίεση. Ο διοικητής τους, Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο, τραυματίστηκε θανάσιμα, όμως η παράταξή τους άντεξε.

Στη νότια πλευρά, ο έμπειρος Οθωμανός διοικητής Ουλούτς Αλή εκμεταλλεύτηκε τα κενά που δημιουργήθηκαν απέναντί του και επιτέθηκε σε απομονωμένα συμμαχικά πλοία. Η επέμβαση των εφεδρειών του Άλβαρο ντε Μπαθάν συνέβαλε στην αντιμετώπιση αυτής της επικίνδυνης εξέλιξης.

Η αποφασιστική σύγκρουση εκτυλίχθηκε στο κέντρο. Η «Ρεάλ», ναυαρχίδα του Δον Χουάν, και η «Σουλτάνα», ναυαρχίδα του Αλή πασά, βρέθηκαν αντιμέτωπες. Γύρω τους συγκεντρώθηκαν άλλα πλοία και ενισχύσεις, μετατρέποντας τα καταστρώματα σε πυκνό μέτωπο μάχης.

Οι επιθέσεις και οι αντεπιθέσεις συνεχίστηκαν μέχρι την κατάληψη της οθωμανικής ναυαρχίδας. Ο Αλή πασάς σκοτώθηκε και η απώλεια της διοίκησης επιτάχυνε την κατάρρευση του κεντρικού σχηματισμού.

Καθώς η ήττα γενικευόταν, ο Ουλούτς Αλή κατάφερε να απομακρυνθεί με μέρος των δυνάμεών του. Για το μεγαλύτερο τμήμα του οθωμανικού στόλου, όμως, η αναμέτρηση είχε τελειώσει καταστροφικά.

Ο ανθρώπινος απολογισμός ήταν τρομακτικός. Οι ιστορικές εκτιμήσεις διαφέρουν, αλλά συμφωνούν ότι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Περίπου διακόσια οθωμανικά πλοία καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ χιλιάδες νεκρούς μετρούσαν και οι νικητές.

Ταυτόχρονα, απελευθερώθηκαν χιλιάδες χριστιανοί αιχμάλωτοι που χρησιμοποιούνταν ως κωπηλάτες στις οθωμανικές γαλέρες.

Για εκείνους, η νίκη σήμαινε κάτι περισσότερο από αλλαγή στρατιωτικών συσχετισμών: έφερνε την πιθανότητα επιστροφής στην ελευθερία και στις οικογένειές τους. Πίσω από τους πανηγυρισμούς των ηγεμόνων υπήρχαν προσωπικές ιστορίες αιχμαλωσίας, απώλειας και επιβίωσης, πολλές από τις οποίες δεν καταγράφηκαν ποτέ.

Ανάμεσα στους τραυματίες βρισκόταν ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο μελλοντικός συγγραφέας του «Δον Κιχώτη». Υπηρετούσε στη γαλέρα «Μαρκέσα» και πολέμησε παρότι ήταν άρρωστος. Τραυματίστηκε στο στήθος και στο αριστερό χέρι, το οποίο έχασε τη λειτουργικότητά του χωρίς να ακρωτηριαστεί.

Η αναπηρία τον συνόδευσε σε όλη του τη ζωή, όπως και η υπερηφάνεια για τη συμμετοχή του στη μάχη. Η περίπτωση του Θερβάντες συνδέει τη μεγάλη στρατιωτική ιστορία με μια ανθρώπινη διαδρομή: ένας στρατιώτης που επέζησε από τη σφαγή θα γινόταν αργότερα ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Η νίκη προκάλεσε ενθουσιασμό στην καθολική Ευρώπη και απέκτησε τεράστια συμβολική δύναμη. Ωστόσο, δεν έφερε το τέλος της οθωμανικής παρουσίας στη Μεσόγειο.

Η αυτοκρατορία ανακατασκεύασε γρήγορα τον στόλο της, η Κύπρος παρέμεινε υπό την κυριαρχία της και οι σύμμαχοι δυσκολεύτηκαν να αξιοποιήσουν την επιτυχία τους.

Τα χαμένα έμπειρα πληρώματα ήταν δυσκολότερο να αντικατασταθούν από τα πλοία.

Η Ναύπακτος έδειξε ότι η οθωμανική ναυτική δύναμη μπορούσε να υποστεί συντριπτική ήττα.

Περισσότερους από τέσσερις αιώνες αργότερα, παραμένει μια ιστορία στρατηγικής, τεχνολογίας και θάρρους, αλλά κυρίως μια υπενθύμιση του τεράστιου ανθρώπινου κόστους πίσω από κάθε μεγάλη στρατιωτική νίκη.

https://www.pronews.gr/istoria/naypaktos-1571-i-mera-pou-tsakistike-o-othomanikos-stolos/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

The Duran: Η μυστική παγκόσμια αρχιτεκτονική που χτίστηκε το 1944 και κυβερνά τον πλανήτη μέχρι σήμερα

Τι αποκαλύπτει η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Mel K.

Σε μια βαθιά και άκρως αποκαλυπτική συζήτηση προχώρησε η γνωστή γεωπολιτική εκπομπή The Duran, με τον αναλυτή Αλεξάντερ Μερκούρη να φιλοξενεί την Αμερικανίδα ερευνητική δημοσιογράφο και συγγραφέα Μέλανι Κολς με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου “Infiltration instead of invasion: America Betrayed 1944-1954”.

...

Σύμφωνα με τα έγγραφα και τη βιβλιογραφία που παρουσιάστηκαν, η δεκαετία αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1944-1954) ήταν η περίοδος όπου μια «σκιώδης» ελίτ διεθνών τραπεζιτών και νομικών έχτισε μια υπερεθνική παγκόσμια αρχιτεκτονική. Αυτή η δομή, όπως τονίστηκε, λειτουργεί μέχρι σήμερα πάνω από κυβερνήσεις, λαούς και εκλεγμένους προέδρους, ελέγχοντας τις εξελίξεις στον πλανήτη.

Bretton Woods και η «συμμαχία» με τη Ναζιστική Reichsbank

Όπως εξήγησε η Mel K, πριν ακόμα τελειώσει ο πόλεμος το 1944, κορυφαία τραπεζικά ιδρύματα από τη Wall Street, το City του Λονδίνου, την Τράπεζα της Αγγλίας αλλά και τη ναζιστική κεντρική τράπεζα (Reichsbank) συνεργάζονταν στενά μέσω της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) στην Ελβετία.

Στόχος τους, μέσω της διάσημης συμφωνίας του Bretton Woods, ήταν η δημιουργία ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) που θα λειτουργούσε ως ο απόλυτος μηχανισμός ελέγχου. Μάλιστα, με τον νόμο του 1945 (International Organizations Immunities Act), οι οργανισμοί αυτοί –μαζί με τον ΟΗΕ– έλαβαν πλήρη νομική ασυλία και απόλυτη αδιαφάνεια, με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα οι ΗΠΑ να μην έχουν καμία δικαιοδοσία πάνω τους, παρόλο που βρίσκονται στο έδαφός τους.

Ο πραγματικός ρόλος της CIA και η απορρόφηση των SS

Η έρευνα ρίχνει «φως» και στην ίδρυση της CIA το 1947, καθώς και στη συμμαχία πληροφοριών “Five Eyes”. Σύμφωνα με τη συγγραφέα, οι μηχανισμοί αυτοί δεν δημιουργήθηκαν για την ασφάλεια των πολιτών, αλλά ως ένας «ιδιωτικός στρατός πληροφοριών» για την προστασία του διεθνούς τραπεζικού καρτέλ και των πολυεθνικών, συντηρώντας ένα μοντέλο αέναων «πολέμων για το κέρδος».

Στο πλαίσιο αυτό, ο τότε πανίσχυρος αρχηγός της CIA, Άλαν Ντάλες, φέρεται να απορρόφησε κορυφαία στελέχη των ναζιστικών SS και της αντικατασκοπείας του Χίτλερ (Επιχείρηση Paperclip), τοποθετώντας τα μάλιστα σε καίριες θέσεις των δυτικών θεσμών και πανεπιστημίων.

Η σύνδεση με το σήμερα, τον Τραμπ και την Ουκρανία

Στη συζήτηση τονίστηκε ότι αυτή η παγκοσμιοποιημένη δομή (Globalist architecture) στράφηκε εναντίον των ίδιων των ΗΠΑ το 2016, όταν η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ απείλησε τα συμφέροντά τους, εφαρμόζοντας εντός της Αμερικής τις ίδιες τακτικές «έγχρωμης επανάστασης» που χρησιμοποιούσαν επί δεκαετίες στο εξωτερικό.

Τέλος, έγινε μια σοβαρή γεωπολιτική αναφορά στην Ουκρανία, με τη Mel K να υποστηρίζει ότι η χώρα είχε επιλεγεί εδώ και δεκαετίες –πριν καν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ– ως το γεωπολιτικό «κέντρο» για μια μελλοντική σύγκρουση με τη Ρωσία, με απώτερο σκοπό μια πλήρως ελεγχόμενη και ενοποιημένη Ευρώπη υπό τις εντολές των Βρυξελλών και της Γενεύης.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/the-duran-i-mystiki-pagkosmia-arxitektoniki-pou-xtistike-to-1944-kai-kyverna-ton-planiti-mexri-simera/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα στο βαθύτερο σημείο της Μεσογείου – Τα μυστικά πειράματα

Το τηλεσκόπιο του NESTOR έχει την δυνατότητα της έμμεσης ανίχνευσης των νετρίνο μετρώντας την ακτινοβολία Cherenkov, η οποία παράγεται από την διέλευση μιονίων μέσα από τον όγκο του νερού

Η ελληνική γεωδιαμόρφωση έχει μία ιδιαιτερότητα: Υπάρχουν πολύ μεγάλα θαλάσσια βάθη σε μικρή απόσταση από τις ακτές!

Μάλιστα, βάθη μεγαλύτερα από 4.000 μέτρα όπως το Φρέαρ (θαλάσσιος πηγάδι) των Οινουσσών.

Το Φρέαρ των Οινουσσών είναι μια τάφρος που αποτελεί το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου με μέγιστο βάθος 5.267 μέτρα.

...

Βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος, νοτιοδυτικά της Πύλου, στις συντεταγμένες 36°34′N 21°8′E νότια των μικρών νησιών που αποκαλούνται Μεσσηνιακές Οινούσσες.

Αυτό το σημείο βρίσκεται νότια-νοτιοδυτικά του νοτιο-δυτικού άκρου της Πελοποννήσου και απέχει 7,5 ναυτικά μίλια από την ακτή.

Είναι μία ιδανική τοποθεσία για έρευνα της βαθιάς θάλασσας διότι βρίσκεται πολύ κοντά σε ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια του κόσμου, στον κόλπου του Ναβαρίνου και στην πόλη της Πύλου.

Σε αυτή την τοποθεσία εγκαταστάθηκε το τηλεσκόπιο NESTOR. Το τηλεσκόπιο νετρίνων NESTOR είναι ένα από τα 3 τηλεσκόπια νετρίνων στο κόσμο.

Κατασκευάστηκε με τη συνεργασία Αμερικανών, Γερμανών, Ελβετών, Ελλήνων, Ιταλών και Ρώσων επιστημόνων και βρίσκεται υπό την αιγίδα του Ανεξάρτητου Ερευνητικού Ινστιτούτου ΝΕΣΤΩΡ στην Πύλο. ( ΝΕΣΤΩΡ, Ινστιτούτο Τεχνολογιών και Ερευνών Βαθείας Θαλάσσης και Αστρο-σωματιδιακής Φυσικής Νετρίνων, υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας του Υπουργείου Ανάπτυξης).

Το τηλεσκόπιο είναι, μεγαλύτερο από τον Πύργο του Αϊφελ, ενώ ποντίστηκε – με μεγάλες δυσκολίες – και το καλώδιο οπτικών ινών που δίδει πληροφορίες στον σταθμό των ερευνητών ο οποίος έχει εγκατασταθεί στο παλιό γυμνάσιο της Πύλου.

Το τηλεσκόπιο του NESTOR έχει την δυνατότητα της έμμεσης ανίχνευσης των νετρίνο μετρώντας την ακτινοβολία Cherenkov, η οποία παράγεται από την διέλευση μιονίων μέσα από τον όγκο του νερού.

Τα μιόνια είναι παράγωγα μόνο των νετρίνο σ’ αυτά τα μεγάλα βάθη, όπου εξουδετερώνεται η επίδραση της κοσμικής ακτινοβολίας.

Ο υπερκείμενος όγκος του θαλάσσιου νερού είναι απαραίτητος ως φίλτρο για την συγκράτηση της υπόλοιπης κοσμικής ακτινοβολίας, που δυσχεραίνει την ανίχνευση τους.

Τα νετρίνο, τα πιο παράξενα ίσως από τα υποατομικά σωμάτια, δεν έχουν σχεδόν καθόλου μάζα αδρανείας, ούτε φορτίο, αλλά ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός και μεταφέρουν πληροφορίες από το παρελθόν, αλλά και για το μέλλον του Σύμπαντος.

Από τα μέχρι σήμερα δεδομένα γνωρίζουμε πως είναι μόνον αριστερόστροφα και είναι τα μόνα γνωστά σωματίδια στη φύση που έχουν μόνο ένα είδος στροφορμή.

Δηλαδή, τα νετρίνο δεν έχουν ιδιότητες. Είναι στην ουσία αριστερόστροφες δίνες που μεταφέρουν πληροφορία, με αμφιλεγόμενη μάζα που πιθανόν και να ανιχνεύεται εξ αιτίας της φυγοκέντρου που αναπτύσσεται από την στροφορμή τους.

Μέρος των εκπεμπόμενων νετρίνων προχωρούν προς το μέλλον με υψηλές ταχυονικές ταχύτητες και αφού διασχίσουν το καμπυλωτό σύμπαν, δηλαδή μόνο την πρώτη καμπυλωτή ορφική ζώνη, επανέρχονται ακαριαία σχεδόν, φαινομενικά από το παρελθόν αφού ο ακαριαίος χρόνος μας ξεγελά νομίζοντας ότι δεν έχει αλλάξει ο χωρόχρονος.

Έτσι το μέλλον φαινομενικά γίνεται παρελθόν αλλά και το παρελθόν μέλλον δημιουργώντας την εντύπωση ότι υπάρχει, μόνο το τώρα.

Τέλος η δημιουργία της βαρύτητας είναι αλληλένδετη με τα βαρυονικά αδρόνια και τα νετρονικά νετρίνο).

Εφαρμογή ανωτέρων γνώσεων για τα βαρυτικά και ηλεκτρομαγνητικά πεδία, έχουμε από τους Μινωϊτες, στη ναυσιπλοία, με τα ταχύτατα πλοία που δεν εκινούντο με κουπιά.

Το 1970 παρατηρήθηκαν από Άγγλους «ερασιτέχνες», στον αστερισμό του Καρκίνου ,ταχύτητες τριπλάσιες της ταχύτητας του φωτός.

Επίσης αργότερα, μία ομάδα αστρονόμων του Ινστιτούτου Max Plank ανέφερε ότι παρατήρησε κίνηση ορισμένων γαλαξιών με ταχύτητα, η οποία ξεπερνούσε αυτή του φωτός.

Μετά από αυτά έγινε προσπάθεια στα εργαστήρια με αποτέλεσμα να επιτευχθούν ταχύτητες σημάτων από διπλάσιες έως εκατονταπλάσιες της ταχύτητας του φωτός, αποτέλεσμα μη αναμενόμενο από την ηλεκτρομαγνητική θεωρία.

Τα κύματα αυτά όταν απομονωθούν από τα ηλεκτρομαγνητικά, οι εφαρμογές των θα ξεπερνούν κάθε φαντασία.

Διαπερνούν σώματα αδιαφανή για τα συνήθη ηλεκτρομαγνητικά κύματα, διανύουν δε πολύ μεγάλες αποστάσεις με κατανάλωση ελάχιστης ενέργειας και με απίστευτα μεγάλες ταχύτητες, που ξεπερνούν εκατομμύρια φορές την ταχύτητα του φωτός.

Έτσι θα μπορεί να εφαρμοσθεί η διαπλανητική επικοινωνία, κάτι που τώρα μας φαίνεται επιστημονική φαντασία.

Η ονομασία «Πύλος» σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη «πύλη».

Π-έρασμα απο την Π + ΥΛΗΝ. Το τηλεσκόπιο nestor πήρε το όνομα του από τον Νέστορα, τον μυθικό ήρωα της αρχαίας Ελλάδας και βασιλέα της Πύλου.

Η Ομηρική Πύλος όπως σήμερα αποδέχονται οι περισσότεροι επιστήμονες βρίσκονταν στον λόφο του Επάνω Εγκλιανού της Μεσσηνίας, 17 χλμ. βόρεια από την σημερινή Πύλο.

Στην περιοχή αυτή έχει ανασκαφεί ένα θαυμάσιο ανάκτορο του 13ου αιώνα π. Χ. μεγαλύτερο ακόμη και από αυτό των Μυκηνών. Στις πινακίδες με γραμμική γραφή Β που βρέθηκαν στο αρχείο του, το όνομα Πύλος (pu-ro) διαβάζεται συχνά.

Η δυτική Πελοπόννησος αριθμεί πέντε διαφορετικές τοποθεσίες με αυτό το όνομα. Στην αρχαιότητα ο Πύλος ήταν ένας άλλος τύπος της λέξης πύλη και έχει ονοματοθετήσει πολλές περιοχές, όπως Θερμοπύλες, Πύλαι Γαδειρίδες (Γιβραλτάρ) Πύλαι Κάσπιαι κλπ.

Μια πύλη λοιπόν η Πύλος και ο Νέστορας θυσίαζε στο θεό της θάλασσας 81 μαύρους ταύρους. Κατά τον Frobenius ο μαύρος ταύρος ταυτίζεται με τον κατώτερο ουρανό, δηλαδή με το θάνατο. Ήταν λοιπόν η πράξη του Νέστορα μια συμβολική κατάλυση του θανάτου ή κάτι, περισσότερο;

Όμως επίσης, στο Λεξικό των Συμβόλων διαβάζουμε μεταξύ των άλλων πως η ιδέα του ταύρου που ζωογονεί με τη δύναμη του τις μορφές όλων των σφαιρών είναι ριζωμένη σε πολλούς μύθους και πως «…η θυσία του ταύρου συμβόλιζε τη διείσδυση στη θηλυκή αρχή από την αρσενική και του υγρού από το πύρινο των ηλιακών ακτίδων που αποτελούν την καταγωγή και την αιτία της γονιμότητας.

Σε δύο γειτονικά μεταξύ τους σπίτια της περιοχής, παρουσιάστηκαν αντιβαρυτικά φαινόμενα μπροστά στα έκπληκτα μάτια δέκα περίπου αυτόπτων μαρτύρων.

Μικρά και μεγάλα αντικείμενα των σπιτιών, ανάμεσα στα οποία το τραπέζι όπου εκείνη την ώρα έτρωγαν οι ένοικοι του ενός και ένας καθρέφτης, ανυψώθηκαν, αιωρήθηκαν και μετακινήθηκαν χωρίς κανένα από αυτά να καταστραφεί ή να πάθει κάποια ζημιά. Του γεγονότος προηγήθηκε black out.

Η είδηση έκανε το γύρο των καναλιών χωρίς να δοθεί φυσικά κάποια εξήγηση και ξεχάστηκε. Όμως την επομένη του συμβάντος, στις 21/5/02, σεισμός 6 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ, ταρακούνησε την περιοχή νότια της Πελοποννήσου.

https://www.pronews.gr/x-files/737517_apokalypseis-ta-ilektromagnitika-fainomena-sto-vathytero-simeio-tis-mesogeioy-ta/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...