Το μυστήριο των «ήχων της Γης»: Οι παράξενοι θόρυβοι που δεν εξηγήθηκαν ποτέ

Από μυστηριώδεις βόμβους που ακούγονται σε ολόκληρες περιοχές μέχρι ανεξήγητους ήχους από τον ουρανό

Σε πολλές περιοχές του κόσμου άνθρωποι έχουν αναφέρει ότι ακούν παράξενους ήχους χωρίς εμφανή πηγή. Μοιάζουν με βαθύ βουητό, μακρινή μηχανή, σειρήνα ή έναν μεταλλικό ήχο που έρχεται από το έδαφος ή τον ουρανό.

...

Τα φαινόμενα αυτά έχουν καταγραφεί εδώ και δεκαετίες και είναι γνωστά γενικότερα ως «The Hum» («ο Βόμβος»), ένα από τα πιο περίεργα ανεξήγητα φαινόμενα της σύγχρονης εποχής.

Ο μυστηριώδης «Βόμβος» που ακούνε χιλιάδες άνθρωποι

Μία από τις πιο γνωστές περιπτώσεις είναι το λεγόμενο Bristol Hum στη Μεγάλη Βρετανία, το οποίο αναφέρθηκε έντονα από κατοίκους της περιοχής από τη δεκαετία του 1970.

Οι άνθρωποι περιέγραφαν έναν χαμηλής συχνότητας ήχο, παρόμοιο με:

• μακρινό κινητήρα φορτηγού,
• εργοστάσιο που λειτουργεί συνεχώς,
• δόνηση μέσα στο κεφάλι.

Το παράξενο ήταν ότι δεν μπορούσαν όλοι να τον ακούσουν. Κάποιοι κάτοικοι ισχυρίζονταν ότι ο ήχος τους προκαλούσε πονοκέφαλο, αϋπνία και έντονη ενόχληση.

Το «Taos Hum» και ο ήχος που έγινε παγκόσμιο μυστήριο

Στην πόλη Taos στις ΗΠΑ, κάτοικοι άρχισαν να αναφέρουν έναν ανεξήγητο χαμηλό βόμβο ήδη από τη δεκαετία του 1990.

Παρά τις έρευνες, δεν βρέθηκε μία συγκεκριμένη πηγή που να εξηγεί το φαινόμενο.

Οι θεωρίες περιλάμβαναν:

• βιομηχανικές εγκαταστάσεις,
• γεωλογικές δονήσεις,
• ηλεκτρομαγνητικές πηγές,
• ή ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τους χαμηλούς ήχους.

Οι «ήχοι από τον ουρανό»

Δεν είναι μόνο οι βόμβοι στο έδαφος που έχουν προκαλέσει απορίες.

Κατά καιρούς άνθρωποι σε διάφορες χώρες έχουν καταγράψει ήχους που μοιάζουν με:

• τεράστιες μεταλλικές δονήσεις,
• σάλπιγγες,
• εκρήξεις χωρίς εμφανή αιτία.

Τα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο έχουν προκαλέσει έντονες συζητήσεις, αν και σε πολλές περιπτώσεις οι ειδικοί αποδίδουν τους ήχους σε φυσικά φαινόμενα, όπως:

• μετακινήσεις ατμοσφαιρικών μαζών,
• σεισμική δραστηριότητα,
• παγιδευμένους ήχους από ανθρώπινες δραστηριότητες.

Η επιστημονική εξήγηση: Υπάρχουν ήχοι που ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται εύκολα

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι μεγάλο μέρος αυτών των φαινομένων μπορεί να σχετίζεται με ήχους χαμηλής συχνότητας (υπόηχους).

Οι υπόηχοι:

• βρίσκονται κάτω από το όριο της ανθρώπινης ακοής,
• μπορούν να ταξιδέψουν σε μεγάλες αποστάσεις,
• παράγονται από φυσικά φαινόμενα όπως ηφαιστειακή δραστηριότητα, καταιγίδες και ωκεάνια κύματα.

Ωστόσο, ορισμένες περιπτώσεις παραμένουν δύσκολο να εξηγηθούν πλήρως.

Γιατί το φαινόμενο συνεχίζει να συναρπάζει;

Το μυστήριο των ήχων της Γης βρίσκεται ακριβώς στο όριο ανάμεσα στην επιστήμη και την ανθρώπινη αντίληψη.

Μπορεί πίσω από τους περισσότερους ήχους να υπάρχουν φυσικές εξηγήσεις, όμως η αδυναμία εντοπισμού της πηγής σε ορισμένες περιπτώσεις έχει δημιουργήσει έναν από τους πιο επίμονους γρίφους της σύγχρονης εποχής.

https://www.pronews.gr/x-files/to-mystirio-ton-ixon-tis-gis-oi-paraksenoi-thoryvoi-pou-den-eksigithikan-pote/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Πώς αποδεικνύεται ότι η ψυχή περνά σε άλλο σύμπαν μετά το θάνατο σύμφωνα με την Κβαντική Φυσική!

Η συνείδηση δημιουργεί το υλικό σύμπαν και όχι κάτι άλλο πέρα από αυτή

Την ιδέα ότι η ζωή δεν τελειώνει με τον θάνατο του σώματος, αλλά μπορεί να διαρκέσει για πάντα με την μετανάστευση της ψυχής διαπραγματεύεται το Βιβλίο με τίτλο «Βιοκεντρισμός: Πώς η ζωή και η συνείδηση είναι τα κλειδιά για την κατανόηση της φύσης του Σύμπαντος»

Ο συγγραφέας του βιβλίου, ο επιστήμονας Δρ Robert Lanza, που ψηφίστηκε από τους NY Times ως ο 3ος πιο σημαντικός εν ζωή επιστήμονας, δεν έχει καμία αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι πιθανό.

...

Εδώ και καιρό ο Lanza είναι γνωστός στην επιστημονική κοινότητα για τις προηγμένες μεθόδους που χρησιμοποιεί και είναι ειδικός στην αναγεννητική ιατρική και επιστημονικός διευθυντής της Advanced Cell Technology Company.

Είχε κάνει εκτεταμένες έρευνες στο παρελθόν πάνω στα βλαστικά κύτταρα και πολλά επιτυχημένα πειράματα σχετικά με την κλωνοποίηση απειλούμενων ζωικών ειδών.

Πριν λίγα χρόνια άρχισε να ασχολείται με τη Φυσική, την Κβαντομηχανική και την Αστροφυσική.

Από αυτό το εκρηκτικό μείγμα επιστημών προέκυψε η νέα θεωρία του Βιοκεντρισμού, που ο καθηγητής επικαλείται από τότε.

Ο Βιοκεντρισμός διδάσκει ότι η ζωή και η συνείδηση είναι θεμελιώδεις στο σύμπαν. Πιστεύει πως η συνείδηση δημιουργεί το υλικό σύμπαν και όχι κάτι άλλο πέρα από αυτή.

Ο Lanza επικεντρώνει την αιτιολόγηση της θεωρίας του στην ίδια τη δομή του σύμπαντος, τους νόμους της φυσικής και τις δυνάμεις και τις σταθερές που διέπουν το σύμπαν, που φαίνεται να προάγουν και να έχουν τελειοποιηθεί για τη ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι η νοημοσύνη υπήρχε πριν την ύλη.

Ισχυρίζεται επίσης ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι αντικείμενα ή πράγματα, αλλά μάλλον εργαλεία της νόησης των όντων.

Ο Lanza υποστηρίζει ότι κουβαλάμε και μεταφέρουμε τον χώρο και το χρόνο γύρω με μας, όπως η χελώνα μεταφέρει το καβούκι της.

Αυτό σημαίνει ότι όταν το κέλυφος αποκολληθεί από πάνω μας (ο χώρος και ο χρόνος), εμείς εξακολουθούμε να υπάρχουμε.

Η θεωρία υπονοεί ότι δεν υπάρχει θάνατος της συνείδησης.

Υπάρχει μόνο η σκέψη του συνειδησιακού θανάτου, επειδή οι άνθρωποι ταυτίζονται με το υλικό τους σώμα.

Πιστεύουν ότι αφού το σώμα πρόκειται να χαθεί, αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα γίνει και με τη συνείδησή.

Εάν το σώμα δημιουργεί τη συνείδηση, τότε η συνείδηση θα εξαφανιστεί μαζί με το θάνατο του σώματος.

Αλλά, αν το σώμα λαμβάνει τη συνείδηση με τον ίδιο τρόπο που η καλωδιακή τηλεόραση λαμβάνει τα δορυφορικά σήματα, τότε, φυσικά, η συνείδηση δεν τελειώνει με το θάνατο του υλικού περιβλήματος.

Στην πραγματικότητα, η συνείδηση υπάρχει έξω από τους περιορισμούς του χρόνου και του χώρου.

Είναι σε θέση να είναι οπουδήποτε: στο ανθρώπινο σώμα και έξω από αυτό.

Με άλλα λόγια, είναι μη εντοπισμένη κατά τον ίδιο τρόπο που τα κβαντικά αντικείμενα είναι μη εντοπισμένα.

Ο Lanza πιστεύει, επίσης, ότι υπάρχουν ταυτόχρονα πολλαπλά σύμπαντα.

Σε ένα από αυτά, το σώμα μπορεί να είναι νεκρό, ενώ σε κάποιο άλλο συνεχίζει να υφίσταται απορροφώντας τη συνείδηση, που μεταπήδησε σε αυτό το σύμπαν.

Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση κάποιου που πεθαίνει ταξιδεύει μέσω ενός τούνελ και καταλήγει όχι στην κόλαση ή στον παράδεισο, αλλά σε έναν παρόμοιο κόσμο με αυτόν που κάποτε κατοικούσε, αλλά αυτή τη φορά ζωντανή. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνεχώς και απείρως.

Πολλαπλοί κόσμοι

Αυτή η ελπιδοφόρα, αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενη θεωρία μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας, έχει πολλούς αυθόρμητους υποστηρικτές, όχι μόνο ανθρώπους που αναζητούν μια ελπίδα, αλλά και ορισμένους γνωστούς επιστήμονες.

Είναι οι φυσικοί και οι αστροφυσικοί που συμφωνούν με την ύπαρξη παράλληλων κόσμων και που προτείνουν τις θεωρίες για τα πολλαπλά σύμπαντα. Υπερασπίζονται αυτές τις θεωρίες και πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι που απαγορεύουν την ύπαρξη παράλληλων κόσμων.

Ο πρώτος που αναφέρθηκε σε παράλληλους κόσμους ήταν ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας H.G. Wells, ο οποίος αναφέρθηκε σε αυτούς το 1895 στην ιστορία του «Η πόρτα στον τοίχο».

Μετά από 62 χρόνια, η ιδέα αυτή εξελίχθηκε από τον Δρ Hugh Everett στη μεταπτυχιακή του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Princeton.

Η βασική του διατύπωση είναι ότι σε κάθε δεδομένη στιγμή, ο κόσμος χωρίζεται σε αναρίθμητα παρόμοια αντίγραφα, τα οποία την αμέσως επόμενη στιγμή εξελίσσονται διαφορετικά και χωρίζονται με τη σειρά τους σε άλλα.

Σε ορισμένους από αυτούς τους κόσμους που μπορεί να είστε παρών, μπορεί να διαβάζετε αυτό το άρθρο σε ένα σύμπαν και σε άλλο να βλέπετε τηλεόραση.

Ο κινητήριος μοχλός για αυτές τις εκδοχές είναι οι πράξεις μας, εξήγησε ο Everett. Αναλόγως με τις επιλογές που έχουμε για να κάνουμε κάτι, το σύμπαν χωρίζεται σε όλες αυτές τις διαφορετικές περιπτώσεις.

Στη δεκαετία του 1980, ο Andrei Linde, επιστήμονας από το Ινστιτούτο Φυσικής του Lebedev, ανέπτυξε τη θεωρία των πολλαπλών συμπάντων.

Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Ο Linde εξήγησε:

“Το Διάστημα αποτελείται από πολλές διαστελλόμενες σφαίρες, οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν παρόμοιες σφαίρες και ούτω καθεξής έως το άπειρο.

Απέχουν μεταξύ τους εντός του σύμπαντος και η κάθε μια δεν γνωρίζει την ύπαρξη της άλλης, αλλά αποτελούν μέρη του ίδιου φυσικού σύμπαντος”.

Το γεγονός ότι το σύμπαν μας δεν είναι μοναδικό υποστηρίζεται από τα δεδομένα που έλαβε το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck.

Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα, οι επιστήμονες κατάφεραν να συνθέσουν τον πιο ακριβή χάρτη του κοσμικού μικροκυματικού φόντου, που λέγεται επίσης κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, που οφείλεται στο Big Bang και υπάρχει μέχρι σήμερα.

Από αυτόν τον χάρτη διαπιστώθηκε επίσης ότι το σύμπαν έχει πολλές σκοτεινές εσοχές που αντιπροσωπεύονται από μερικές τρύπες και εκτεταμένα κενά.

Η θεωρητικός φυσικός Laura Mersini-Houghton του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας με τους συνεργάτες της υποστηρίζει πως οι ανωμαλίες του μικροκυματικού κοσμικού υποβάθρου υφίστανται λόγω του γεγονότος ότι το σύμπαν μας επηρεάζεται από άλλα γειτονικά σύμπαντα.

Οι τρύπες και τα κενά στον χάρτη είναι άμεσο αποτέλεσμα των επιδράσεων των γειτονικών συμπάντων στο δικό μας.

Πριν αναπτύξαμε τις θεωρίες που δείχνουν πως υπάρχουν πολλές επιλογές που θα μπορούσε να έχει η ψυχή ώστε να μεταναστεύσει μετά το θάνατο, αλλά μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη της ψυχής;

Υπάρχει κάποια επιστημονική θεωρία που να επικυρώνει μια τέτοια αξίωση;

Σύμφωνα με τον Δρ Stuart Hameroff, οι επιθανάτιες εμπειρίες συμβαίνουν όταν οι κβαντικές πληροφορίες, που βρίσκονται στο νευρικό σύστημα, εγκαταλείπουν το σώμα και διαλύονται μέσα στο σύμπαν.

Σε αντίθεση με την υλιστική προσέγγιση της συνείδησης, ο Δρ Hameroff προσφέρει μια εναλλακτική εξήγηση, που μπορεί ίσως να βασίζεται τόσο στην ορθολογική επιστημονική προσέγγιση, όσο και στην προσωπική διαίσθηση και εμπειρία.

Η Συνείδηση κατοικεί, σύμφωνα με τον Stuart και τον Βρετανό φυσικό Sir Roger Penrose, στους μικροσωληνίσκους των κυττάρων του εγκεφάλου, οι οποίοι είναι η αρχική τοποθεσία της κβαντικής επεξεργασίας.

Μετά το θάνατο, η κβαντική πληροφορία απελευθερώνεται από το σώμα, πράγμα που σημαίνει ότι η συνείδησή την ακολουθεί.

Υποστηρίζουν ότι η αίσθηση της συνείδησής είναι το αποτέλεσμα των επιπτώσεων της κβαντικής βαρύτητας σε αυτούς τους μικροσωληνίσκους, μια θεωρία που ονομάστηκε ενορχηστρωμένη αντικειμενική μετατροπή (Orch-OR).

Η Συνείδηση ή τουλάχιστον η ανεπεξέργαστη πρώιμη μορφή της θεωρείται πως είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος, σύμφωνα με τους παραπάνω επιστήμονες, που υπάρχει από την πρώτη στιγμή του σύμπαντος κατά τη διάρκεια του Big Bang.

«Σε ένα τέτοιο σύστημα, η πρωτο-συνειδησιακή εμπειρία είναι μια από τις βασικές ιδιότητες της φυσικής πραγματικότητας προσπελάσιμη από τις κβαντικές διαδικασίες που σχετίζονται με τη δραστηριότητα του εγκεφάλου.

Οι ψυχές μας, στην πραγματικότητα, αποτελούνται από το ίδιο υλικό με το οποίο είναι κατασκευασμένο το σύμπαν και μπορεί να υπάρχουν από την αρχή του χρόνου.

Οι εγκέφαλοί μας είναι απλώς δέκτες της πρωτο-συνείδησης την οποία ενισχύουν, πράγμα που είναι ενύπαρκτο στη δομή του χωροχρόνου. Έτσι, πράγματι, ένα μέρος της συνείδησής, το άυλο, θα ζήσει μετά το θάνατο του φυσικού σώματος.

Ο Δρ Hameroff δήλωσε στο ντοκιμαντερ Through the Wormhole του Science Channel: «Αν η καρδιά σταματήσει να χτυπά, το αίμα σταματά να ρέει στις φλέβες, έτσι οι μικροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική κατάσταση τους.

Η κβαντική πληροφορία εντός των μικροσωληνίσκων δεν καταστρέφεται, δεν μπορεί να καταστραφεί, απλώς διανέμεται και διασκορπίζεται στο σύμπαν».

Ο Robert Lanza προσθέτει εδώ ότι όχι μόνο θα υπάρχει στο υφιστάμενο σύμπαν, αλλά ίσως υπάρχει και σε ένα άλλο σύμπαν.

Εάν ο ασθενής αναβιώσει, συνέλθει και η καρδιά του αρχίσει να χτυπά ξανά, αυτή η κβαντική πληροφορία επανέρχεται πίσω στα μικροσωληνίσκους και ο ασθενής περιγράφει την εμπειρία του.

Και προσθέτει: «Αν ο ασθενής δεν αναβιώσει, και πεθάνει, είναι πιθανό αυτή η κβαντική πληροφορία να μπορεί να υπάρξει έξω από το σώμα, ίσως επ ‘αόριστον, ως ψυχή.«

Η σύνδεση της συνείδησης με την κβαντική θεωρία εξηγεί πράγματα όπως τις επιθανάτιες εμπειρίες, την αστρική προβολή, τις εξωσωματικές εμπειρίες, ακόμα και τη μετενσάρκωση χωρίς να χρειάζεται να προσφύγουμε σε θρησκευτικές ιδεολογίες.

Η ενέργεια της συνειδητότητας μπορεί να ανακυκλώνεται εκ νέου σε διαφορετικά σώματα με κάποιον τρόπο ή να υπάρχει έξω από το φυσικό σώμα σε κάποιο άλλο επίπεδο της πραγματικότητας ή να μεταβαίνει σε ένα άλλο σύμπαν.

https://www.pronews.gr/x-files/433971_i-kvantiki-theoria-apodeiknyei-oti-i-psyhi-perna-se-allo-sympan-meta-thanato/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Είναι αληθινές οι αναμνήσεις μας; Οι φυσικοί επανεξετάζουν το παράδοξο του «εγκεφάλου Μπόλτσμαν»

Εικονογράφηση από την πραγματεία του Edwin D. Babbitt «Αρχές του Φωτός και του Χρώματος» που κυκλοφόρησε το 1878

Smithsonian Libraries and Archives

Μια νέα μελέτη επανεξετάζει μία από τις πιο παράξενες και ανησυχητικές ιδέες της σύγχρονης φυσικής και κοσμολογίας: την υπόθεση του «εγκεφάλου Μπόλτσμαν». Πρόκειται για το ενδεχόμενο οι μνήμες, οι αντιλήψεις και οι παρατηρήσεις μας να μην αποτελούν αξιόπιστο ίχνος ενός πραγματικού παρελθόντος, αλλά να έχουν προκύψει τυχαία, μέσα από διακυμάνσεις της εντροπίας, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας συνεκτικής ιστορίας που δεν συνέβη ποτέ.

...

Στο επίκεντρο της μελέτης, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Entropy, βρίσκεται μια βαθιά αντίφαση στη στατιστική φυσική: πώς προκύπτει η αίσθηση ότι ο χρόνος έχει κατεύθυνση, όταν ορισμένες βασικές εξισώσεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τη συμπεριφορά των φυσικών συστημάτων δεν προτιμούν εγγενώς ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον.

Το θεώρημα Η

Το θεώρημα H του Αυστριακού θεωρητικού φυσικού και φιλόσοφου Λούντβιχ Μπόλτζμαν (1844 – 1906) είναι ένας από τους θεμέλιους λίθους της στατιστικής μηχανικής, που συνδέεται με τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Ο νόμος αυτός εξηγεί γιατί η εντροπία – το μέτρο της αταξίας ή του αριθμού των πιθανών μικροσκοπικών καταστάσεων ενός συστήματος – τείνει να αυξάνεται με τον χρόνο. Αυτή η αύξηση είναι που δίνει στον κόσμο μας τη γνώριμη διάκριση ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον.

Το πρόβλημα είναι ότι, σε αυστηρά μαθηματικό επίπεδο, το θεώρημα H είναι χρονικά συμμετρικό. Δεν επιβάλλει από μόνο του μία μοναδική φορά του χρόνου. Έτσι αναδύεται το παράδοξο: υπό ορισμένες τυπικές αναγνώσεις, μπορεί να θεωρηθεί πιθανότερο οι μνήμες και οι παρατηρήσεις μας να έχουν εμφανιστεί ως τυχαίες διακυμάνσεις, παρά να είναι προϊόν μιας πραγματικής αλληλουχίας γεγονότων. Αυτή ακριβώς είναι η δυσάρεστη ιδέα πίσω από τον «εγκέφαλο Μπόλτσμαν», αναφέρει το Science Daily.

Η «υπόθεση του παρελθόντος»

Για να κατανοήσουν καλύτερα αυτό το πρόβλημα, οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα τυπικό πλαίσιο που δείχνει πώς διαφορετικές παραδοχές οδηγούν σε διαφορετικά συμπεράσματα για την εντροπία και τη μνήμη. Η ανάλυσή τους συνδέει την υπόθεση του «εγκεφάλου Μπόλτσμαν» με τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και με τη λεγόμενη «υπόθεση του παρελθόντος», σύμφωνα με την οποία το σύμπαν ξεκίνησε από μια κατάσταση χαμηλής εντροπίας.

Ένα κρίσιμο ζήτημα είναι ποια χρονικά σημεία αντιμετωπίζονται ως σταθερά κατά την ανάλυση της εξέλιξης της εντροπίας. Μια προσέγγιση μπορεί να ξεκινά από την παρούσα κατάσταση του σύμπαντος και να εξάγει συμπεράσματα προς τα πίσω και προς τα εμπρός. Μια άλλη μπορεί να θεωρεί ως αφετηρία τη χαμηλή εντροπία της Μεγάλης Έκρηξης. Οι φυσικοί νόμοι, όμως, δεν υπαγορεύουν από μόνοι τους ποια ερμηνευτική επιλογή είναι η σωστή.

Η κυκλική συλλογιστική

Η μελέτη εισάγει επίσης την «εικασία της εντροπίας», για να αναδείξει ένα κρυφό πρόβλημα σε πολλά σχετικά επιχειρήματα: την κυκλική συλλογιστική. Συχνά, παραδοχές για το παρελθόν χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν συμπεράσματα σχετικά με την αξιοπιστία της μνήμης ή την κατεύθυνση αύξησης της εντροπίας, ενώ τα ίδια αυτά συμπεράσματα επιστρατεύονται στη συνέχεια για να δικαιολογήσουν τις αρχικές παραδοχές.

Οι ερευνητές δεν υποστηρίζουν ότι λύνουν οριστικά το παράδοξο. Αντίθετα, επιχειρούν να ξεχωρίσουν καθαρότερα τι προκύπτει από τους ίδιους τους φυσικούς νόμους και τι από τις υποθέσεις με τις οποίες τους ερμηνεύουμε.

https://www.cnn.gr/kosmos/story/531939/einai-alithines-oi-anamniseis-mas-oi-fysikoi-epaneksetazoun-to-paradokso-tou-egkefalou-boltsman

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

«Σκουλήκι του διαβόλου»: Το πλάσμα που ζει 1,3 χιλιόμετρα κάτω από τη Γη και αψηφά τα όρια της ζωής

Ο οργανισμός που βρέθηκε σε χρυσωρυχείο της Ν.Αφρικής επιβιώνει σε απόλυτο σκοτάδι, υψηλές θερμοκρασίες και ακραίες συνθήκες

Το Halicephalobus mephisto, γνωστό και ως «σκουλήκι του διαβόλου», είναι ένας μικροσκοπικός οργανισμός που εντοπίστηκε σε βάθος περίπου 1,3 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια της Γης και άλλαξε όσα γνώριζαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες για τις αντοχές της ζωής.

Το συγκεκριμένο είδος ανακαλύφθηκε το 2008 σε χρυσωρυχείο της Νότιας Αφρικής και αποτέλεσε την πρώτη σαφή ένδειξη ότι ακόμη και σύνθετοι οργανισμοί μπορούν να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον χωρίς φως, με υψηλές θερμοκρασίες, τεράστια πίεση και ελάχιστους πόρους.

...

Μέχρι τότε, οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούσαν ότι στα μεγάλα βάθη του φλοιού της Γης θα μπορούσαν να υπάρχουν μόνο μικρόβια. Η παρουσία όμως ενός ζώου, έστω και μικροσκοπικού, ανέτρεψε αυτή την αντίληψη.

Οι επιστήμονες εντόπισαν το σκουλήκι μέσα σε υπόγεια νερά του χρυσωρυχείου Μπέατριξ στη Νότια Αφρική. Μετά από χιλιάδες λίτρα νερού που πέρασαν από ειδικά φίλτρα, βρέθηκε ένα και μοναδικό άτομο του άγνωστου μέχρι τότε είδους.

Η ανακάλυψη έγινε ακόμη πιο εντυπωσιακή επειδή το συγκεκριμένο θηλυκό σκουλήκι είχε υποστεί ζημιά κατά τη συλλογή του.

Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να αναπαραχθεί χωρίς ζευγάρωμα και να δημιουργήσει απογόνους, επιτρέποντας στους επιστήμονες να μελετήσουν το είδος.

Το «σκουλήκι του διαβόλου» έχει μήκος μόλις μερικές εκατοντάδες μικρόμετρα, όμως θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους οργανισμούς που έχουν εντοπιστεί σε αυτή τη σκοτεινή υπόγεια ζώνη.

Η επιβίωσή του βασίζεται σε ιδιαίτερες προσαρμογές. Οι έρευνες έδειξαν ότι διαθέτει αυξημένο αριθμό γονιδίων που σχετίζονται με τις πρωτεΐνες θερμικού σοκ, οι οποίες προστατεύουν τα κύτταρα από τις βλάβες που προκαλούν οι υψηλές θερμοκρασίες.

Σε αντίθεση με πολλούς άλλους οργανισμούς, το συγκεκριμένο είδος δεν δυσκολεύεται σε θερμοκρασίες κοντά στους 37 βαθμούς Κελσίου.

Αντίθετα, εκεί παρουσιάζει καλύτερη ανάπτυξη και ταχύτερη αναπαραγωγή, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχει εξελιχθεί για να ζει βαθιά μέσα στη Γη.

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι το Halicephalobus mephisto αποτελεί μέρος ενός τεράστιου υπόγειου οικοσυστήματος που παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο.

Στα βάθη του πλανήτη υπάρχουν βακτήρια, μύκητες και άλλοι μικροοργανισμοί που δημιουργούν έναν διαφορετικό κύκλο ζωής, μακριά από το ηλιακό φως.

Η ανακάλυψη του «σκουληκιού του διαβόλου» έχει επίσης επηρεάσει την έρευνα για πιθανή ζωή σε άλλους πλανήτες. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αν υπάρχει ζωή στον Άρη, ίσως να βρίσκεται προστατευμένη κάτω από την επιφάνειά του, όπως συμβαίνει με ορισμένους οργανισμούς στη Γη.

Ένα μικροσκοπικό σκουλήκι που βρέθηκε στα βάθη ενός ορυχείου απέδειξε τελικά ότι η ζωή μπορεί να επιβιώνει σε μέρη που κάποτε θεωρούνταν απολύτως ακατάλληλα για οποιονδήποτε οργανισμό.

https://www.pronews.gr/perivallon/fysi/skouliki-tou-diavolou-to-plasma-pou-zei-13-xiliometra-kato-apo-ti-gi-kai-apsifa-ta-oria-tis-zois/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...