Ο Σπανός στο Λιμενικό Ταμείο ... για τις τελευταίες μέρες της Δημοτικής Αρχής Διαμαντόπουλου

Το ποιος είναι ο κ. Σπανός και ποια η πορεία του στα δημοτικά δρώμενα του δήμου μας είναι γνωστά... όπως γνωστή είναι και η σχέση του με το κάθε λογής ταμείο .

Αυτόν επέλεξε η έκπτωτη Δημοτικής Αρχή Διαμαντόπουλου για συγυρίσει το ταμείο του Λιμενικού Ταμείου και μάλιστα με την εντολή του κατεπείγοντος.

...

Δεν ξέρουμε τι και πόσα θα προλάβει η νέα δημοτική ακρίδα να ενθυλακώσει ... ξέρουμε όμως ότι οι αποκαλύψεις από τις απομαγνητοφωνήσεις μετά την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου για τους συμμετέχοντες στην εγκληματική οργάνωση του ραδιομεγάρου, έχουν ολοκληρωθεί και αναμένουμε απλά την δημοσιοποίηση των διαλόγων και των συμπερασμάτων.

Και για να μη σας κρατάμε σε αγωνία... 

Οι απομαγνητοφωνήσεις αποκάλυψαν ότι οι αρχηγοί της οργάνωσης (της συγκεκριμένης ) ήταν τρείς ... και δεν είναι αυτοί που φαντάζεστε.

Μ.Ε.Π  

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ρομά ή τσιγγάνοι ή αθίγγανοι ή κατσίβελοι: Η καταγωγή και η προέλευση των διαφόρων ονομάτων τους

Από πού κατάγονται οι Ρομά; – Πώς βρέθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον ελλαδικό χώρο; - Η προέλευση των διαφόρων ονομάτων τους

Η έντονη τηλεοπτική συζήτηση της Αφροδίτης Λατινοπούλου με τον Βασίλη Παϊτέρη, με τη συχνή χρήση της λέξης «γύφτος» κι από τους δύο προκάλεσε πολλές διαδικτυακές, και όχι μόνο, συζητήσεις. Το θέμα της καταγωγής των Ρομά, όπως έχει επικρατήσει να λέγονται, αλλά και τα διάφορα άλλα ονόματα που χρησιμοποιούνται για τους συγκεκριμένους αποτέλεσαν και αποτελούν αντικείμενα μελέτης από επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων.

...

Ποια είναι όμως η αλήθεια για όλα αυτά;

Από πού κατάγονται οι Ρομά;

Ελάχιστες είναι οι ανθρώπινες ομάδες που περιγράφηκαν και μελετήθηκαν τόσο πολύ, όπως οι Ρομά, τόσο από επιστήμονες όσο και από την κοινή γνώμη. Ωστόσο, μέχρι σήμερα υπάρχουν πτυχές της ιστορίας τους που περιβάλλονται από μυστήριο.

Για την καταγωγή τους διατυπώθηκαν πολλές απόψεις, ενώ υπήρξαν και μύθοι, πολλοί από τους οποίους ξεκίνησαν από τους ίδιους, που έκαναν ακόμα πιο δύσκολο το έργο των επιστημόνων. Τελικά τη λύση στο μυστήριο την έδωσε η Γλωσσολογία. Ο σπουδαίος Χιώτης γιατρός, λόγιος και βυζαντινολόγος Αλέξανδρος Πασπάτης (1814-1891) στη μελέτη του "Études sur les Tchinghianés", που δημοσιεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1870 γράφει: «Η αληθινή ιστορία της φυλής των Τσιγγάνων βρίσκεται στη μελέτη του ιδιώματός τους».

Ο Πασπάτης άρχισε να συλλέγει το υλικό του τη δεκαετία του 1850 από νομάδες τσιγγάνους στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης και στο ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το έργο του μέχρι σήμερα έχει μεγάλη αξία, παρά τις κάποιες ετυμολογικές και φωνητικές αυθαιρεσίες.

Αλέξανδρος Πασπάτης

Η γλώσσα των τσιγγάνων είναι γνωστή ως Ρομανί. Όπως αναφέρει ο Angus Fraser τα πρώτα στοιχεία της συλλέχθηκαν σε κάποια μπιραρία του Σάσεξ, κατά πάσα πιθανότητα και δημοσιεύθηκαν στην Αγγλία μόλις το 1547. Ο πρώτος που εντόπισε ινδικές ρίζες στις λέξεις των Ρομά ήταν ο Ούγγρος Istvan Valyi, που σπούδαζε στην Ολλανδία. Η μελέτη του δημοσιεύθηκε το 1775. Το 1782, ο Γερμανός Jakob Rüdiger απέδειξε ότι η γλώσσα των Ρομά έχει ινδικές ρίζες. Ένα χρόνο αργότερα, ο Heinrich Grellmann, του Πανεπιστημίου του Göttingen, μετά από μια ενδελεχή έρευνα στη γλώσσα των Ρομά συμπέρανε ότι η καταγωγή τους ήταν από την Ινδία. Το 1844 ένας άλλος Γερμανός, ο August Friedrich Pott, με τις μελέτες του έθεσε τις βάσεις της «Ρομανολογίας».

Ρομά στα χρόνια της Αναγέννησης

Γιατί όμως η φυλή αυτή εγκατέλειψε την Ινδία και έφτασε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά; Κοιτίδα των Ρομά θεωρείται η περιοχή του Παντζάμπ, που είναι χωρισμένη μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Στην Ινδία, από την αρχαιότητα ως την εποχή του Γκάντι υπήρχαν διάφορες κάστες. Για άγνωστο λόγο, μεταξύ 250 μ.Χ. και 650 μ.Χ., τα μέλη μιας από αυτές έφυγαν από την Ινδία και πήγαν στην Περσία, το σημερινό Ιράν. Αναφορές για το γεγονός αυτό υπάρχουν τόσο στον Άραβα ιστορικό Χάμζα του Ισπαχάν (950 μ.Χ.), όσο και στο περσικό εθνικό έπος "Shahnameh" ("Το βιβλίο των Βασιλέων") του Φιρδουσί, το οποίο γράφτηκε γύρω στο 1.000 μ.Χ. Και στις δύο πηγές αναφέρεται ότι οι Dom (ινδική λέξη που σημαίνει "άνθρωπος"), όπως ονομάστηκαν στην Περσία οι τσιγγάνοι, έφτασαν εκεί στα χρόνια του μονάρχη Μπαράμ Γκουρ (η βασιλεία του έληξε το 438).

Ο Μπαράμ Γκουρ ζήτησε από τον βασιλιά της Ινδίας Shengul να του στείλει μουσικούς. Πραγματικά, ο Ινδός βασιλιάς έστειλε 12.000 μουσικούς, τους οποίους ο Μπαράμ Γκουρ σκόρπισε σε διάφορα σημεία του περσικού βασιλείου, όπου και πολλαπλασιάστηκαν. Όπως γράφει ο Χάμζα, «οι απόγονοί τους εξακολουθούν (το 950 περίπου) να βρίσκονται εκεί αν και σε περιορισμένο αριθμό. Είναι οι Ζοτ». Όσα γράφουν ο Χάμζα και ο Φιρδουσί θεωρείται ότι είναι αληθινά γεγονότα, όμως συνέβησαν αργότερα και όχι στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα.

Από την Περσία στην Αρμενία και έπειτα στο Βυζάντιο

Το 642 η Περσία κατακτήθηκε από τους Άραβες. Πολλοί Ζοτ, αν και αρχικά πολέμησαν εναντίον των Αράβων αργότερα αυτομόλησαν σε αυτούς. Τότε, υπήρξε διασπορά των Zot σε διάφορα σημεία. Μια ομάδα από αυτούς στάλθηκε στη βόρεια Συρία για να την εποικίσει. Η πρώτη είσοδος τσιγγάνων σε χριστιανικά εδάφη αναφέρεται από τον Άραβα χρονογράφο Ταμπαρί, που αφηγείται ότι πάρα πολλοί Ζοτ αιχμαλωτίστηκαν το 855, όταν οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν στη Συρία και τους συνέλαβαν μαζί με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα ζώα τους (κυρίως βουβάλια).

Χάρτης των μετακινήσεων των Ρομά

Μια άλλη ομάδα, οι τσιγγάνοι phen έφυγαν από την Περσία και εγκαταστάθηκαν στην Αρμενία, τον 7ο αιώνα. Η παραμονή τους εκεί δεν ήταν σύντομη. Όταν έφτασαν στην Αρμενία αυτή βρισκόταν υπό αραβική κατοχή. Όμως τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν σκληροί πόλεμοι μεταξύ Βυζαντινών και Αράβων στην περιοχή. Η Αρμενία, στις αρχές του 11ου αιώνα, πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών, για σύντομο χρονικό διάστημα όμως, καθώς καταλήφθηκε από τους Σελτζούκους (μια φυλή των οποίων είναι οι Τούρκοι).

Ρομά στην Περσία

Μόνο η Κιλικία, στη Μεσόγειο, παρέμεινε υπό αρμενική κυριαρχία. Αν και στο Βυζάντιο οι τσιγγάνοι είχαν φτάσει από τον 9ο αιώνα, στην Κωνσταντινούπολη έφτασαν, όπως φαίνεται, με κάποια καθυστέρηση. Η πρώτη μαρτυρία για παρουσία τους στη Βασιλεύουσα προέρχεται από ένα γεωργιανό αγιογραφικό κείμενο, τον «Βίο του Αγίου Γεωργίου του Αθωνίτη», που γράφτηκε στη Μονή Ιβήρων, στο Άγιο Όρος, γύρω στο 1068.

Σε αυτό αναφέρεται ότι το 1050, επί αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου κατέκλυσαν την Κωνσταντινούπολη άγρια θηρία, τα οποία καταβρόχθιζαν το κυνήγι στο αυτοκρατορικό δάσος του Φιλοπάτιου. Ο αυτοκράτορας ζήτησε τη βοήθεια ενός «λαού Σαμαρειτών, απογόνων του Σίμωνος του Μάγου, που ονομάζονταν Ατζίγαννοι και ήταν γνωστοί για τις μαντείες και τα μαγικά τους». Αυτοί οι Ατζίγγανοι έστρωσαν κάτω μαγικά κομμάτια κρέας και σκότωσαν αμέσως τα άγρια θηρία. Εδώ υπάρχει μία σύγχυση, καθώς τον 9ο αιώνα υπήρχαν στη Φρυγία οι Αθίγγανοι, αιρετικοί.

Ρομά το 1621, πίνακας του Ζακ Καλό

Παραδέχονταν το βάπτισμα, απέρριπταν την περιτομή και λάτρευαν τον Μελχισεδέκ. Ονομάζονταν Αθίγγανοι και Άθικτοι γιατί δεν άγγιζαν κανέναν αλλόθρησκο, ούτε δέχονταν να τους αγγίξει κάποιος που δεν ανήκε στην αίρεσή τους. Πάντως, οι «Αθίγγανοι - Άθικτοι» υπέστησαν διωγμούς και πιθανότατα είχαν εξοντωθεί το 1050. Ακόμα όμως κι αν οι εξολοθρευτές των άγριων θηρίων ήταν αιρετικοί, τον όρο Αθίγγανοι με την έννοια «τσιγγάνοι», τον συναντάμε ξεκάθαρα τον 12ο αιώνα, στα σχόλια του Θεοδώρου Βαλσαμώνος (πέθανε γύρω στο 1204), στον 61ο Κανόνα της Συνόδου του Τρούλου (ή Πενθέκτης), που απειλούσε με εξαετή αφορισμό όποιο μέλος της Εκκλησίας εκμεταλλευόταν το κοινό, κάνοντας επίδειξη με αρκούδες ή άλλα ζώα.

Ρομά στην Κωνσταντινούπολη

Ο Βαλσαμών αναφέρεται στους ίδιους Αθίγγανους, σε ένα σχόλιο του 65ου Κανόνα της Συνόδου του Τρούλου. Κάνοντας μνεία στους εγγαστρίμυθους γράφει: «Εγγαστρίμυθοι και μάγοι είναι όλοι εκείνοι που εμπνέονται από τον σατανά και προφασίζονται ότι προλέγουν το άγνωστο, όπως για παράδειγμα οι κριτρίαι, οι Αθίγγανοι, οι ψευδοπροφήτες, οι «ερημίτες και άλλοι».

Αρχαία Ινδία

Έναν αιώνα αργότερα, το μήνυμα αυτό επαναλαμβάνεται από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθανάσιο Α', σε μια εγκύκλιό του προς τον Κλήρο, με την οποία καθοδηγεί τους υφιστάμενούς του να συμβουλεύουν το ποίμνιό τους, να μην συναναστρέφεται μάντεις αρκουδιάρηδες και γητευτές φιδιών και "κυρίως να μην επιτρέπουν στους Αθίγγανους να διαβαίνουν τα σπίτια τους, γιατί θα τους μάθουν σατανικά πράγματα".

Λίγο αργότερα, ο Ιωσήφ Βρυέννιος (1340-1431), σε μια πραγματεία για τα δεινά που μάστιζαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία οικτίρει το γεγονός ότι οι άνθρωποι συναναστρέφονταν καθημερινά "μάγους, προφήτες, Αθίγγανους και γητευτές».

Ισπανοί Ρομά

Σε Βυζαντινό Κανόνα του 15ου αιώνα προβλέπεται πενταετής αφορισμός σε όποιον «συμβουλευθεί τις Αιγυπτίσσας (Αιγύπτιες) για να του πουν το μέλλον ή σε όποιον φέρει στην οικογένειά του προφήτη για να κάνει μάγια, επειδή είναι άρρωστος ή πάσχει από κάποια άλλη αιτία».

Καθώς στο Βυζάντιο, τους τελευταίους αιώνες της ύπαρξής του κυριαρχούσαν, ακόμα και στους αυτοκράτορες, η ευπιστία και οι δεισιδαιμονίες, δεν είναι καθόλου παράξενο ότι οι τσιγγάνοι με τις μαντείες και τις προφητείες τους βρήκαν πρόσφορο έδαφος. Διακρίνονταν επίσης ως αρκουδιάρηδες, γητευτές φιδιών, θηριοδαμαστές, ακροβάτες και ταχυδακτυλουργοί".

Οι τσιγγάνοι στην Ελλάδα

Καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε περιοριστεί σε ένα μικρό τμήμα και οι Οθωμανοί Τούρκοι, μετά την κατάληψη της Μικράς Ασίας πέρασαν στην Ευρώπη με την κατάληψη της Καλλίπολης το 1354 και συνέχισαν την προέλασή τους, οι τσιγγάνοι, μέσω Θράκης, εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την ηπειρωτική και όχι μόνο, Ελλάδα και στη συνέχεια μέσω της σημερινής Ρουμανίας και των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Πάντως, στην Ελλάδα, οι τσιγγάνοι προτιμούσαν τις περιοχές που κατείχαν οι Ενετοί, καθώς τις θεωρούσαν τις πλέον ασφαλείς.

Χάρτης της Μεθώνης το 1571

Η πρώτη αναφορά πάντως για τσιγγάνους, κατά πάσα πιθανότητα, γίνεται από τον Φραγκισκανό μοναχό Συμεών που επισκέφθηκε το Ηράκλειο Κρήτης το 1323.

Γράφει τα εξής: «Είδαμε έξω από την πόλη λαό, που δηλώνει ότι ανήκει στη φυλή του Χαμ (ενός από τους γιους του Νώε) και τελεί τις ιεροτελεστίες του κατά τους τύπους της Ελληνικής Εκκλησίας. Αυτοί περιπλανιούνται σαν καταραμένος λαός, από τόπο σε τόπο και δεν διαμένουν καθόλου ή σπάνια, σε ένα μέρος περισσότερες από 30 ημέρες, ζουν δε σε σκηνές όπως οι Άραβες».

Μετακίνηση Ρομ, πίνακας του Ζαν Μπρίγκελ, του Πρεσβύτερου

Σε ένα φυλλάδιο που έγραψε το 1416 ο βυζαντινός σατιρικός συγγραφέας Μάζαρις, το «Επιδημία Μάζαρι εν Άιδου» υπάρχει ένα φανταστικό γράμμα, προς κάποιον Χολοβόλο, στον κάτω κόσμο, που αναφέρει και τους Αιγύπτιους (ενν. τους τσιγγάνους), ως έναν από τους πολυπληθέστερους λαούς που ζουν στην Πελοπόννησο.

Ένα από τα μέρη της όπου ζούσαν, τουλάχιστον ως τον 14ο - 15ο αιώνα πολλοί τσιγγάνοι ήταν η Μεθώνη. Σχετικές είναι οι αναφορές του Leonardo di Niccolo Frescobaldi, που επισκέφθηκε τη Μεθώνη το 1384 και αναφέρεται σε πολλούς Romiti που είδε έξω από τα τείχη της πόλης. Ακολουθούν πολλές αναφορές από Ελβετούς και Γερμανούς. Η Μεθώνη βρίσκεται στα μισά της διαδρομής από τη Βενετία προς τη Γιάφα και τους Αγίους Τόπους και αποτελούσε έναν δημοφιλή σταθμό ξεκούρασης για τους προσκυνητές. Ο Dietrich von Schachten (1491) και ο Peter Fassbender (1492) έγραψαν ότι σχεδόν όλοι οι τσιγγάνοι ήταν σιδεράδες.

Ρομά στο ύπαιθρο

Ο Αλέξανδρος, Κόμης Παλατίνος του Ρήνου περιέγραψε το 1495 έναν λόφο που λεγόταν Gype, κοντά στη Μεθώνη και όπου υπήρχαν περίπου 200 καλύβες τσιγγάνων: «Μερικοί έλεγαν αυτόν τον λόφο και τα περίχωρά του Μικρή Αίγυπτο». Το 1497, ο Arnold von Harff από την Κολονία γράφει για τους τσιγγάνους (Suiginer), που οι ίδιοι οι Γερμανοί τους λένε "αγρίους από την Αίγυπτο". Οι τσιγγάνοι πάντως, κατά τον von Harff έλεγαν ότι έρχονται από μια χώρα που απέχει 40 μίλια από τη Μεθώνη, τη Γύπη. Πάντως, ο Ελβετός Ludwig Tschudi το 1519 βρήκε στη Μεθώνη μόνο 30 καλύβες τσιγγάνων. Αυτό οφείλεται στις συνεχείς μετακινήσεις τους λόγω της οθωμανικής προέλασης και, ιδιαίτερα, λόγω της κυρίευσης της Μεθώνης από τους Τούρκους το 1500.

Τα ονόματα των Ρομ(ά) και η προέλευσή τους

Ας δούμε τις ονομασίες με τις οποίες είναι γνωστοί ο Ρομ(ά) και την προέλευσή τους, με βάση όσα αναφέρονται στο «ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ» του Γεωργίου Μπαμπινιώτη.

γύφτος: μεσαιωνική λέξη που προέρχεται από την αρχαία λ. Αιγύπτιος επειδή παλαιότερα υπήρχε η άποψη ότι οι τσιγγάνοι ήρθαν στη Μεσόγειο από την Αίγυπτο ή επειδή οι ίδιοι ανέφεραν κατά τον Μεσαίωνα ότι έρχονταν από τη "Μικρή Αίγυπτο", που παραμένει όμως άγνωστο πού βρισκόταν. Η λέξη γύφτικος πάντως, υπάρχει ήδη από τον 10ο αιώνα. Από τη λέξη αυτή προέρχονται οι ονομασίες των τσιγγάνων, Gypsy και Gipsy, στα αγγλικά, gitano στα ισπανικά κ.ά. Υπάρχει επίσης και η εκδοχή, ότι οι τσιγγάνοι ονομάστηκαν και γύφτοι, επειδή εισήλθαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από την Κιλικία, που λεγόταν τότε «Μικρή Αίγυπτος».

τσιγγάνος: η λέξη προέρχεται από το Ατσίγγανος < Αθίγγανος, «ανέγγιχτος, άθικτος», επειδή οι τσιγγάνοι ταυτίστηκαν εσφαλμένα με τους αιρετικούς Αθίγγανους.

Ρομ ή Ρομά : η λέξη προέρχεται από τη τσιγγάνικη rom, "άνδρας, σύζυγος", ίσως σανσκριτικής αρχής. Η λέξη rom υπάρχει στα αγγλικά. από το 1841.

Κατσίβελοι: η λέξη παράγεται από την αρωμουνική (βλάχικη) cacivel, που ανάγεται στο λατινικό captivus, "αιχμάλωτοι μέσω της μεταφορικής σημασίας "άθλιος, δυστυχής".

Η λ. τσιγγάνους πέρασε στα τουρκικά (cingene), όπου απέκτησε την επιπρόσθετη σημασία «φιλάργυρος».

https://www.newsbomb.gr/ellada/story/1744125/roma-i-tsigganoi-i-athigganoi-i-katsiveloi-i-katagogi-kai-i-proelefsi-ton-diaforon-onomaton-tous

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Πώς ο εγκέφαλος φιλτράρει το ασβέστιο για να δημιουργήσει αναμνήσεις

Πώς μαθαίνουμε να θυμόμαστε; Στο πιο θεμελιώδες επίπεδο, όλα έχουν να κάνουν με χημικές ουσίες και ηλεκτρική ενέργεια. Πέρα από τον ρόλο τους στη διατροφή, το ασβέστιο και το μαγνήσιο λειτουργούν στον εγκέφαλο ως ιόντα, δηλαδή φορτισμένα σωματίδια.

...

Το μαγνήσιο μπορεί να φράζει τους υποδοχείς NMDAR, πρωτεϊνικά κανάλια που συμμετέχουν σε βασικές λειτουργίες της μάθησης και της μνήμης. Όταν αυτό το μπλοκάρισμα αίρεται, το ασβέστιο περνά μέσα από τα κανάλια αυτά, επιτρέποντας στα νευρικά κύτταρα να ενεργοποιούν διαδικασίες που συνδέονται με την αποθήκευση πληροφοριών, αναφέρει το Neuroscience News.

Διαχωρίζοντας ασβέστιο και μαγνήσιο

Οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και δεκαετίες τον συγκεκριμένο μηχανισμό, ωστόσο δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πώς οι υποδοχείς NMDAR ξεχωρίζουν το ασβέστιο από το μαγνήσιο, δύο στοιχεία που βρίσκονται κοντά στον περιοδικό πίνακα και έχουν το ίδιο ηλεκτρικό φορτίο. Τώρα, ερευνητές του Εργαστηρίου Cold Spring Harbor Laboratory στη Νέα Υόρκη, με επικεφαλής τον καθηγητή Χίρο Φουρουκάουα και τον μεταδιδακτορικό ερευνητή Ρούμπιν Στάιγκερβαλντ, δίνουν μια απάντηση που αφορά το νερό, την αφυδάτωση και ένα μοριακό «κλουβί».

Η βασική διαφορά είναι ότι το μαγνήσιο έλκει τα μόρια του νερού ισχυρότερα από το ασβέστιο. Όπως εξηγεί ο Φουρουκάουα, «είναι δυσκολότερο να απομακρυνθεί το νερό που περιβάλλει το μαγνήσιο». Από τη δεκαετία του 1980 υπήρχε η υπόθεση ότι αυτό εξηγεί γιατί το ασβέστιο περνά ευκολότερα μέσα από το κανάλι NMDAR. Ωστόσο, μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε τρόπος να παρατηρηθεί άμεσα η διαδικασία.

Φιλτράρισμα σε ένα μοριακό «κλουβί»

Η απάντηση ήρθε με τη μέθοδο της κρυοηλεκτρονικής μικροσκοπίας μεμονωμένων σωματιδίων (single-particle cryo-EM). Οι ερευνητές εστίασαν σε ένα τμήμα του καναλιού που ονομάζεται κλουβί Asn. Πρόκειται για ένα μοριακό «κλουβί» που λειτουργεί σαν φίλτρο, επιτρέποντας να περάσουν μόνο τα κατάλληλα σωματίδια. Έξω από αυτό το φίλτρο, η ομάδα είδε το μαγνήσιο περικυκλωμένο από μόρια νερού, να μπλοκάρει το κανάλι. Το ασβέστιο, επειδή «αποβάλλει» ευκολότερα το νερό γύρω του, μπορεί να περάσει.

Για να καταγραφεί αυτή η εικόνα χρειάστηκαν τεράστιες ποσότητες δεδομένων: περίπου 50.000 βίντεο και εκατομμύρια εικόνες από διαφορετικές γωνίες. Η κίνηση των μορίων του νερού είναι συνεχής και η παρατήρησή της απαιτεί εξαιρετικά υψηλή ανάλυση, αλλά και μεγάλη υπολογιστική ισχύ. Η ομάδα επιβεβαίωσε τα ευρήματά της και με ηλεκτροφυσιολογικές μεθόδους.

Η σημασία της μελέτης δεν περιορίζεται στη βασική βιολογία. Το κλουβί Asn μπορεί να επηρεαστεί από αυθόρμητες μεταλλάξεις που συνδέονται με διαταραχές GRIN, σοβαρές αναπτυξιακές παθήσεις που συχνά συνοδεύονται από επιληπτικές κρίσεις, αδυναμία ομιλίας και κινητικές δυσκολίες. Κατανοώντας με μεγαλύτερη ακρίβεια πώς λειτουργεί αυτό το μοριακό φίλτρο, οι επιστήμονες αποκτούν μια καθαρότερη εικόνα για έναν από τους βασικούς μηχανισμούς της μνήμης, αλλά και για το τι μπορεί να πηγαίνει στραβά όταν αυτός διαταράσσεται.

https://www.cnn.gr/kosmos/story/534500/pos-o-egkefalos-filtrarei-to-asvestio-gia-na-dimiourgisei-anamniseis?utm_source=newsshowcase&utm_medium=discover&utm_campaign=CCwqGQgwKhAIACoHCAowxdb5CjCXxuYCMICDjQUw1_DNBQ&utm_content=bullets&shem=rimspwouoe,

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Όταν η καρδιά «χάνει ρυθμό»: Τι κρύβεται πίσω από τους «έκτακτους» παλμούς

Όταν τα επεισόδια είναι συχνά ή επηρεάζουν την καθημερινότητα, συνιστάται έλεγχος από ειδικό καρδιολόγο

Η αίσθηση ότι η καρδιά «χάνει έναν παλμό» ή κάνει μια μικρή παύση αποτελεί ένα φαινόμενο που συχνά προκαλεί ανησυχία, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις δεν σχετίζεται με κάτι επικίνδυνο, καθώς πρόκειται για προσωρινή διαταραχή στον φυσιολογικό ηλεκτρικό της ρυθμό.

....

Η καρδιά λειτουργεί μέσω ενός εξαιρετικά οργανωμένου συστήματος ηλεκτρικών σημάτων που ξεκινούν από τους άνω θαλάμους (κόλπους) και κατευθύνονται στους κάτω θαλάμους (κοιλίες), εξασφαλίζοντας τον σταθερό ρυθμό των παλμών.

Ωστόσο, περιστασιακά μπορεί να εμφανιστεί ένα «έκτακτο» ηλεκτρικό ερέθισμα, το οποίο διακόπτει στιγμιαία αυτόν τον ρυθμό, προκαλώντας την αίσθηση παύσης πριν από τον επόμενο δυνατό παλμό.

Σύμφωνα με ειδικούς, αυτή η μικρή καθυστέρηση συχνά οφείλεται στο γεγονός ότι η καρδιά γεμίζει με περισσότερο αίμα κατά την παύση, με αποτέλεσμα ο επόμενος χτύπος να γίνεται πιο έντονα αντιληπτός από τον οργανισμό.

Οι αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν τέτοιου είδους καρδιακούς παλμούς είναι συνήθως καθημερινές και περιλαμβάνουν την κατανάλωση καφεΐνης ή αλκοόλ, την αφυδάτωση, την έντονη σωματική δραστηριότητα, την έλλειψη ύπνου, το στρες αλλά και παροδικές λοιμώξεις.

Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις, η συχνή εμφάνιση αρρυθμιών μπορεί να σχετίζεται με παθήσεις όπως η κολπική μαρμαρυγή ή άλλες καρδιακές δυσλειτουργίες, γεγονός που απαιτεί ιατρική αξιολόγηση.

Οι γιατροί επισημαίνουν ότι όταν το φαινόμενο είναι σποραδικό και δεν συνοδεύεται από συμπτώματα όπως δύσπνοια, ζάλη, πόνο στο στήθος ή έντονη κόπωση, συνήθως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Αντίθετα, όταν τα επεισόδια είναι συχνά ή επηρεάζουν την καθημερινότητα, συνιστάται έλεγχος από ειδικό καρδιολόγο.

Τέλος, τονίζεται ότι το άγχος μπορεί από μόνο του να εντείνει την αίσθηση των παλμών, γι’ αυτό και η διατήρηση ηρεμίας και ισορροπημένου τρόπου ζωής θεωρείται σημαντικός παράγοντας για τη μείωση των επεισοδίων.

https://www.pronews.gr/ygeia/otan-i-kardia-xanei-rythmo-ti-kryvetai-piso-apo-tous-ektaktous-palmous/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ο μυστηριώδης πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού: Η αρχαία κοινωνία χωρίς βασιλιάδες, παλάτια και Στρατούς

Η γραφή που παραμένει άλυτο μυστήριο

Ο Πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού, που άνθησε περίπου από το 3300 πΧ έως το 1900 πΧ, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά αινίγματα της ανθρωπότητας.

...

Σε αντίθεση με την Αίγυπτο των Φαραώ και τη Μεσοποταμία των βασιλιάδων, οι πόλεις του Ινδού δεν άφησαν πίσω τους ενδείξεις μιας πανίσχυρης μοναρχίας ή μιας θρησκευτικής ελίτ που κυριαρχούσε πάνω στην κοινωνία.

Οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων, όπως το Μοχέντζο-ντάρο και η Χαράππα, φαίνεται πως ακολούθησαν ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης, στο οποίο η έμφαση δινόταν στις υποδομές, την καθημερινή ζωή και τη συλλογική ευημερία.

Το μεγαλύτερο μυστήριο είναι ότι, παρά την τεράστια έκταση και την ακμή του πολιτισμού, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν εντοπίσει μέχρι σήμερα μεγαλοπρεπή ανάκτορα, βασιλικούς τάφους ή μνημεία αφιερωμένα σε ηγεμόνες.

Δεν έχουν βρεθεί αγάλματα ισχυρών βασιλιάδων, πολεμικές παραστάσεις ή θησαυροί που να υποδηλώνουν την ύπαρξη μιας κυρίαρχης τάξης.

Ακόμη και το γνωστό αγαλματίδιο του λεγόμενου «Ιερέα-Βασιλιά» δεν θεωρείται πλέον από πολλούς ερευνητές απόδειξη ύπαρξης μοναρχίας.

Παράλληλα, η απουσία μεγάλων οπλοστασίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων οδηγεί αρκετούς επιστήμονες στην εκτίμηση ότι η κοινωνία δεν βασιζόταν σε μια ισχυρή πολεμική μηχανή.

Μία πόλη χιλιάδες χρόνια μπροστά από την εποχή της

Η πραγματική καινοτομία του πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού βρίσκεται στις πόλεις του. Αντί για παλάτια, οι κάτοικοι δημιούργησαν εντυπωσιακά έργα κοινής ωφέλειας.

Στο Μοχέντζο-ντάρο ξεχωρίζει το περίφημο «Μεγάλο Λουτρό», μια μεγάλη δημόσια δεξαμενή με προηγμένη στεγανοποίηση, η οποία πιθανότατα είχε κοινωνικό ή τελετουργικό χαρακτήρα.

Εξίσου εντυπωσιακό ήταν το σύστημα υγιεινής. Πολλά σπίτια διέθεταν ιδιωτικούς χώρους λουτρού και τουαλέτες, ενώ τα λύματα διοχετεύονταν μέσω ενός οργανωμένου αποχετευτικού δικτύου κάτω από τους δρόμους.

Οι δρόμοι των πόλεων ήταν σχεδιασμένοι με γεωμετρική ακρίβεια, σε μορφή πλέγματος, ενώ τα κτίρια κατασκευάζονταν από τυποποιημένα ψημένα τούβλα, γεγονός που δείχνει υψηλό επίπεδο οργάνωσης και τεχνικής γνώσης.

Ένα διαφορετικό μοντέλο εξουσίας

Το ερώτημα που απασχολεί τους ιστορικούς είναι πώς διοικούνταν μια τόσο ανεπτυγμένη κοινωνία χωρίς έναν εμφανή μονάρχη.

Μία από τις θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί κάνει λόγο για ένα σύστημα «ετεραρχίας», όπου η εξουσία δεν ήταν συγκεντρωμένη σε ένα πρόσωπο αλλά μοιραζόταν ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες.

Έμποροι, τεχνίτες και τοπικές κοινότητες πιθανότατα συνεργάζονταν για τη λειτουργία των πόλεων, κάτι που φαίνεται από την ενιαία χρήση μέτρων, σταθμών και εμπορικών συμβόλων σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή.

Οι περίφημες σφραγίδες από στεατίτη, πολλές από τις οποίες απεικονίζουν ζώα όπως τον μυστηριώδη «μονόκερο», δείχνουν την ύπαρξη ενός οργανωμένου εμπορικού δικτύου.

Η γραφή που παραμένει άλυτο μυστήριο

Παρά τα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, ο πολιτισμός του Ινδού εξακολουθεί να κρύβει πολλά μυστικά. Η γραφή του, η οποία αποτελείται από εκατοντάδες σύμβολα, δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί μέχρι σήμερα.

Έτσι, οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν τα ονόματα των ηγετών ή των απλών ανθρώπων, τους νόμους τους ή τις πεποιθήσεις που καθόριζαν την κοινωνία τους.

Αινιγματική παραμένει και η εξαφάνισή τους. Για πολλά χρόνια επικρατούσε η θεωρία μιας βίαιης εισβολής που οδήγησε στην κατάρρευση των πόλεων. Ωστόσο, νεότερες έρευνες δείχνουν ότι η παρακμή πιθανότατα συνδέθηκε περισσότερο με περιβαλλοντικές αλλαγές.

Η αλλαγή των μουσώνων, η ξηρασία και η σταδιακή υποχώρηση των ποτάμιων συστημάτων που στήριζαν τη γεωργία φαίνεται πως αποδυνάμωσαν την οικονομική βάση του πολιτισμού, οδηγώντας τους κατοίκους στην εγκατάλειψη των μεγάλων αστικών κέντρων.

Χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο Πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού παραμένει ένα μοναδικό παράδειγμα μιας κοινωνίας που κατάφερε να δημιουργήσει τεράστιες πόλεις, προηγμένες υποδομές και ένα σύνθετο σύστημα οργάνωσης χωρίς τα χαρακτηριστικά των μεγάλων αυτοκρατοριών της αρχαιότητας.

https://www.pronews.gr/istoria/o-mystiriodis-politismos-tis-koiladas-tou-indou-i-arxaia-koinonia-xoris-vasiliades-palatia-kai-stratous/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...