Ισορροπία θείου και λογικής

Οι Έλληνες διαχρονικά προσαρμοσμένοι στην ιδέα της ειρήνης και του μέτρου, λάτρευαν την εξισορρόπηση του θείου με τη λογική

Μακριά από την καθημερινότητα, αλλά στενά συνδεδεμένοι με τις ρίζες μας, ας δούμε ένα θέμα ιδιαίτερης αξίας, ελληνικής επινόησης, που αφορά στην εξισορρόπηση του θείου με την λογική και την ευφυΐα του μέτρου, και που παραπέμπει στην ανωτερότητα του ελληνικού πνεύματος, παριστάνεται δε με χαρακτηριστικά άριστο τρόπο στην «Σχολή των Αθηνών»!

«Η Σχολή των Αθηνών» είναι τοιχογραφία του 1510 μ.Χ. από τον μεγάλο ιταλό ζωγράφο και αρχιτέκτονα Ραφαήλ και βρίσκεται στην «αίθουσα των υπογραφών» του Βατικανού. Η όλη παράσταση, αναφέρεται τοπικά μεν στην κλασσική Αθήνα (συγκεκριμένα στην Ακαδημία του Πλάτωνα), χρονικά δε στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα. Η όλη εικόνα αποτελεί αφιέρωση στο πνεύμα της αρχαίας ελληνικής νόησης, συνεπικουρούμενη από την αντίληψη των ανθρωπιστών της Αναγέννησης περί συμβατότητας και πνευματικής αρμονίας μεταξύ της χριστιανικής διδασκαλίας και της ελληνικής φιλοσοφίας.

...

Στο κέντρο της τοιχογραφίας βρίσκονται οι κορυφές της παγκόσμιας ανθρώπινης φιλοσοφίας, οι Έλληνες Πλάτων και Αριστοτέλης.  Αριστερά ο Πλάτων, μια θαυμάσια γεροντική φυσιογνωμία με το δάκτυλο του δεξιού του χεριού να δείχνει προς τον ουρανό, την κατοικία του θείου και των αιώνιων ιδεών, κρατώντας στο αριστερό χέρι το έργο του «Τίμαιος». Δεξιά ο Αριστοτέλης, σε ώριμη ανδρική ηλικία που με το δεξί του χέρι δείχνει προς την γη, στον κόσμο της λογικής και των φαινομένων, ενώ στο αριστερό του χέρι κρατάει το δικό του έργο «Ηθικά Νικομάχεια».

Ένας λακωνικός ορισμός των δύο αυτών ανυπέρβλητων έργων, έχει ως εξής:

-«Τίμαιος»: Ο Πλάτων διαπραγματεύεται το θείο: Τη δημιουργία της φύσης και του αισθητού κόσμου, τη γέννηση καθώς και τη δομή του σύμπαντος, του ανθρώπου και των άλλων έμβιων όντων από ένα  μέγιστο γεωμέτρη, από ένα αιώνιο και άριστο δημιουργό, ως εικόνα του, με βάση ένα τέλειο υπόδειγμα, αιώνιο και αμετάβλητο.

-«Ηθικά Νικομάχεια»:  Ο Αριστοτέλης διαπραγματεύεται το ανθρώπινο: Η ευτυχία (ευδαιμονία), ως ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής, αποκτάται δια των αρετών, με άσκηση, μέσω της λογικής και ενός απλού και μαθηματικού τρόπου. Βασικό στοιχείο η  ηθική αρετή, δηλ. η αριστεία του χαρακτήρα που αποκτάται μέσω του εθισμού και όχι εκ φύσεως και ορίζεται ως η μεσότητα μεταξύ δύο ακροτήτων, της υπερβολής και της έλλειψης.

Συμπερασματικά:

-Με τα έργα αυτά (Τίμαιος και Ηθικά Νικομάχεια), την εμβληματική παρουσία των δύο ελλήνων φιλοσόφων, αλλά και με όλο «τον βίο και την πολιτεία» τους, χωρίς υπερβολές ή ελλείψεις, οι δύο άνδρες πετυχαίνουν και διδάσκουν την εξισορρόπηση του θείου (Πλάτωνας) με την λογική (Αριστοτέλης), καθώς και το «μέτρον ως άριστον»!

-Με την εικόνα της παράστασης, επιτυγχάνεται εξισορρόπηση θείου και λογικής ξεχωριστά από τον κάθε φιλόσοφο, αφού ο Πλάτων δείχνει ουρανό (το θείο) και κρατά το βιβλίο των φαινομένων (λογική), ενώ ο Αριστοτέλης δείχνει την γη (λογική) και κρατά το βιβλίο της ηθικής αρετής (θείο).

-Ο καλλιτέχνης της «Σχολής των Αθηνών», ο εκπληκτικός Ραφαήλ, με ένα πραγματικά ανυπέρβλητο τρόπο, μορφοποιεί και αμβλύνει το περιεχόμενο αυτής της κοσμοθεωρητικής σύγκρουσης (θείο-ιδέες και λογική-φαινόμενα), που βρίσκεται στην βάση όχι μόνο της φιλοσοφίας, αλλά και της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, από τότε μέχρι σήμερα.

-Οι Έλληνες διαχρονικά προσαρμοσμένοι στην ιδέα της ειρήνης και του μέτρου, λάτρευαν την εξισορρόπηση του θείου με τη λογική, του φωτός με τη σκιά, της υπερβολής με την έλλειψη, του πολέμου με την ειρήνη. Δίδαξαν την ιδέα του μέτρου λέγοντας ότι υπάρχουν τα όρια  (χωρίς να πουν ότι δεν τα υπερβαίνουν) και ότι όποιος τα ξεπερνά τιμωρείται σκληρά.

Τέλος, είναι γνωστό ότι, αυτή η κοσμοθεωρία δεν συγκινεί ιδιαίτερα τους λοιπούς Ευρωπαίους, καθώς και άλλους δυτικούς λαούς. Ιδιαίτερα, οι βορειο-Ευρωπαίοι, οπαδοί των ακραίων στερεότυπων του ορθολογισμού και της αυστηρότητας και λάτρεις της ιδέας της κατάκτησης των πάντων, αρνούνται διαχρονικά ότι δεν εξυμνούν. Δεν έχουν μέση οδό.

Με αυτούς ζούμε, με αυτούς πορευόμαστε. Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας βέβαιο, ότι όσο απομακρυνόμαστε από τις διαχρονικές πανανθρώπινες αξίες της ζωής και ιδιαίτερα τις αξίες της φυλής μας, τόσο πιο πολύ μας απορρίπτουν και πιο λυσσαλέα μας πολεμούν!

Στο χέρι μας λοιπόν είναι να προοδεύσουμε και να τους ξαναδιδάξουμε τις αξίες του ελληνισμού και της ορθοδοξίας, ήτοι το μέτρο και την αρμονία, τον λόγο (λογική) και την ελευθερία, το φιλότιμο και την φιλοξενία, την παιδεία και την αρετή, την δημοκρατία και την ανθρωποκεντρική προσέγγιση, έτσι ώστε να μας αποδέχονται και να μας εξυμνούν!

https://www.pentapostagma.gr/apopseis/7357146_isorropia-theioy-kai-logikis

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ποιοι είναι οι Δραβίδες Κρήτες και γιατί αποκρύβεται η ιστορία τους

Το θέμα των Ελληνικών λαών και των προγόνων τους είχε και έχει απασχολήσει πολλούς ερευνητές, που έχουν ασχοληθεί με τους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Η πρώιμη ανάπτυξη του ελληνικού, αλλά και του αιγυπτιακού πολιτισμού, μπορεί να «δικαιολογηθεί» μόνο με την ύπαρξη ενός προκατακλυσμιαίου πολιτισμού.

Υπάρχουν πολλά ευρήματα και παραδόσεις που συνάδουν στην ύπαρξη μιας κοινής κοιτίδας, από την οποία εκπορεύτηκαν τρεις πολιτισμοί, που με τη σειρά τους, επηρέασαν καθοριστικά την πνευματική κυρίως, εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Ο Ελληνικός, ο Αιγυπτιακός αλλά και ο Ινδικός πολιτισμός έχουν ομοιότητες τέτοιες, που γεννούν βάσιμες υποψίες για κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα, τα οποία έλαβαν χώρα προ μερικών χιλιάδων ετών…

...

Η κρητική παράδοση, με τη λατρεία του Ταύρου, καθώς και η αιγυπτιακή θρησκεία του Οσιράπι συγγενεύουν με τη λατρεία της Αγελάδας στην Ινδία.

Η κεντρική εστία αυτής της λατρείας πρέπει οπωσδήποτε να ήταν η Μεσόγειος (μέση γη – ενδοχώρα) και ιδιαίτερα, η περιοχή του Αιγαίου.

Σε αυτήν την περιοχή αναπτύχθηκε ένας προκατακλυσμιαίος πολιτισμός, ο πολιτισμός των Δραβίδων, οι οποίοι μετά τον κατακλυσμό, μετονομάσθηκαν σε Πελασγούς (δηλ. παιδιά του Πελάγους της θάλασσας) και αργότερα, Έλληνες.

Η έδρα τους υπήρξε η Ενδοχώρα, στο μεγαλύτερο μέρος ήταν πεδιάδα, που κάλυπτε όλη τη σημερινή Μεσόγειο και υπήρχαν και υψηλά βουνά, τα οποία μετά τον κατακλυσμό, μεταβλήθηκαν στα σημερινά νησιά του Αιγαίου.

Μία μαγνητική καλύπτρα σκέπαζε την ευλογημένη χώρα και την προστάτευε από κάθε είδους επιδράσεις, κυρίως όμως, εξασφάλιζε την αιώνια Άνοιξη στους τυχερούς κατοίκους της.
Ο πολιτισμός που ανέπτυξαν, πρέπει να ήταν πολιτισμός, όπου η πνευματική ανάπτυξη συναγωνίζονταν την τεχνοκρατική, με αποτέλεσμα μία ισορροπία και αρμονία που εξασφάλιζε μία «παραδείσια» ζωή. Μήπως όμως, αυτό μας θυμίζει το χαμένο παράδεισο, τον περιβόητο κήπο της Εδέμ του μύστη Μωυσή;

Ο Αιγύπτιος ιερέας Σαγχονιάθων που ιερουργούσε στο 2200 π.Χ. στην Τυρό και Σίδωνα, γράφει για μία τέλεια κοσμογονία στο έργο του «Τα Φοινικά». Αυτή η πανάρχαια κοσμογονία μοιάζει πάρα πολύ με την γνωστή του Μωυσή.

Η Κοσμογονία όμως, του Σαγχονιάθωνα προέρχεται από παλαιότερη διήγηση του Αιγύπτιου αρχιερέα Θωθ, η οποία χρονολογείται γύρω στο 6000 π.Χ. και προέρχεται από τα «Πέτρινα Βιβλία», όπως αποκαλούνται τα ιερά Αιγυπτιακά συγγράμματα του Ερμή του Τρισμέγιστου.

Μέχρι το 1922, δεν είχαμε κανένα αρχαιολογικό στοιχείο, που θα συνέδεε τον πολιτισμό αυτό με τη μακρινή Ινδία. Αντίθετα, στην Αίγυπτο, μετά την αποκάλυψη του ιερογλυφικού αλφαβήτου και την πολύτιμη συμβολή του αρχαιολόγου Champolion (Σαμπολιόν) με την «στήλη της Ρωζέτης» που έφερε στο φως, επιβεβαιώθηκε ο μύστης-ιερέας Μανέθωνας για τις πληροφορίες που είχε δώσει περί μίας αρχαιότατης Αιγύπτου, η οποία υπήρχε πριν από το 6000 π.Χ.

Κάτι συγκλονιστικό όμως, συνέβη το 1922, όταν ένας Ινδός Αρχαιολόγος, αναζητώντας παλιούς βουδδικούς ναούς, βρέθηκε μπροστά σε ένα αναπάντεχο εύρημα.
Στην περιοχή του Πακιστάν και συγκεκριμένα στο Σιντ και Παντζάντ ανακάλυψε έξη σφραγιδόλιθους με εικονογραφική ανάγλυφη παράσταση τέλειας, σε τέχνη, απόδοσης.

Τότε, απευθύνθηκε στον ανατολιστή αρχαιολόγο Sir John Marshal, στον οποίο και παρέδωσε τα περίεργα και ακατανόητα, για τον ίδιο, ευρήματα του.

Το 1925, ανακοινώθηκε, ότι οπωσδήποτε, πρέπει να υπάρχει σχέση ανάμεσα σε αυτούς τους σφραγιδόλιθους με την εικονογραφική παράσταση του Δίσκου της Φαιστού….
Το 1927, υπό την διεύθυνση του Μαρσάλ, άρχισαν ανασκαφές και βρέθηκαν οι δύο αρχαιότερες πολιτείες του κόσμου. Η Mohenzo Daro και η Harappa σε απόσταση 20 χιλ. η μία από την άλλη.

Το πιο ενδιαφέρον είναι, ότι στο υπέδαφος της κάθε μίας βρίσκονται άλλες θαμμένες πολιτείες, η μία κάτω από την άλλη. Η βαθύτερα βρισκόμενες πολιτείες παρουσιάζουν αρχαιολογικά ευρήματα ανώτερης πολιτιστικής εξέλιξης.

Δηλ. όσο αρχαιότερος πολιτισμός, τόσο ανώτερος!

Μια τέλεια ρυμοτομημένη πόλη, η Mohenzo Daro

Ποιοι ήταν οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, των 8000 χρόνων π.Χ., οι οποίοι διέθεταν ένα άρτιο πολεοδομικό σύστημα με υδραγωγείο και δίκτυο υδροδότησης – αποχέτευσης τόσο εξελιγμένο για την εποχή;

Άνθρωποι που μέσα στα σπίτια τους διέθεταν λουτρό με ζεστό και κρύο νερό;

Πρόκειται για ένα λαό, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή της σημερινής Μεσογείου και ιδιαίτερα, τα νησιά του Αιγαίου, τα παράλια της Μ. Ασίας και την Ηπειρωτική Ελλάδα. Ταξίδεψε προς Ανατολάς αναζητώντας μία νέα πατρίδα.

Ποια ήταν η αιτία;

Ήταν ένας καταστρεπτικός πόλεμος. Ο πόλεμος με τους άσπονδους εχθρούς τους, τους Ατλαντίνους, που εκτόξευσαν πυραύλους καταστρέφοντας έτσι, τη Μαγνητική τους καλύπτρα.
Συνέπεια αυτού ήταν καταστρεπτικοί σεισμοί και ο κατακλυσμός της Ενδοχώρας από τις γύρω θάλασσες του Ατλαντικού, της Ερυθράς και της θάλασσας της Αφρικής, όπου σήμερα, είναι η περιοχή της ερήμου Σαχάρα.

Έτσι, οι πρόγονοι μας αναγκάστηκαν, όσοι επέζησαν, να φύγουν άλλοι προς την Δύση, όπως ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα και άλλοι, οι περισσότεροι, προς την Ανατολή, για να βρουν ασφαλέστερη πατρίδα.

Όλα σήμερα, μας βεβαιώνουν, ότι οι Άριοι έφτασαν στην Ινδία πολύ αργότερα (κατά μερικές χιλιάδες χρόνια) από τους Δραβίδες.

Τουλάχιστον 120,000,000 Ινδών σήμερα, μιλούν Δραβινιακής προέλευσης γλωσσικά ιδιώματα.

Μέχρι το 1922, πιστεύαμε, ότι οι Άριοι κατέβηκαν στις Ινδίες, όχι μόνο σαν κατακτητές, αλλά και σαν εκπολιτιστές της τεράστιας χώρας. Αυτή η άποψη όμως, αναστράφηκε, διότι οι Άριοι βρέθηκαν μπροστά σε ανώτερο πολιτισμό από το δικό τους.

Πολιτισμός συνάμα τεχνολογικός, αλλά κυρίως, πνευματικός.

Έτσι, πολύ σωστά ανέφερε ο Ηρόδοτος, ότι η Κρήτη ήταν η κεντρική εστία του Δραβινιακού πολιτισμού με τη λατρεία του Ταύρου, την οποία συναντούμε και στη γειτονική Αίγυπτο με τον ιερό Σάραπι και Άπι και η οποία προέρχεται βέβαια, από τους Δραβίδες.

Και οι τρεις αυτοί λαοί, Αιγύπτιοι, Έλληνες και Ινδοί, ανέπτυξαν θρησκευτικά θεϊστικά χαρακτηριστικά, με λατρεία στη θήλυ Αρχή, τη Μόνη και μία Αρχή (Μονοθεϊσμός).
Λαοί φιλειρηνικοί, με ανάπτυξη των τεχνών σε υψηλό βαθμό λεπτότητας. Το ψυχολογικό προφίλ και των τριών λαών χαρακτηρίζεται από βαθύ και πλούσιο συναισθηματισμό, με μία τάση προς τον Μυστικισμό που κανένας άλλος λαός της εποχής δε διαθέτει…

Μετά το δράμα του μεγάλου κατακλυσμού, που αναφέρεται σ’όλες τις μυθολογίες των αρχαίων λαών, πληροφορούμαστε, ότι στη μεγαλόνησο Κρήτη παρέμεινε αρκετός πληθυσμός και έτσι, η Κρήτη συνέχισε να διαδραματίζει μεγάλο ρόλο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, με τον έξοχο πολιτισμό που ανέπτυξε.

Η Ελληνική Μυθολογία μας πληροφορεί για όλα όσα συνέβησαν, αν βέβαια, τη διαβάσουμε με προσοχή και την αποσυμβολίσουμε.

Ο μύθος του Ησίοδου και του Ομήρου διηγείται την περιπέτεια του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, που παρέμειναν 9 ημέρες μέσα στο πλοίο τους, όσο κράτησε ο φοβερός κατακλυσμός.
Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα άραξαν πάνω στον Παρνασσό και προσευχήθηκαν στο Δία για τη σωτηρία τους.

Ήταν αυτοί, που θα γεννούσαν τη μελλοντική νέα φυλή των Ελλήνων – Πελασγών.

Η μόνιμη κιβωτός των κρυμμένων γνώσεων της Ανθρωπότητας, η Αίγυπτος, είναι αυτή που θα μας αποκαλύψει τα μεγάλα μυστικά, όταν αποσυμβολιστεί και η άλλη όψη της Αιγυπτιακής ιερογλυφικής γραφής.

Τότε θα μάθουμε όλη την αλήθεια, που ο Ιερέας Μανέθωνας – εποχή Πτολεμαίων – υπονοεί!

από την κ. Σμαρώ Κοσμάογλου
«Ομακοείον της Αθήνας»

Το άρθρο αυτό στηρίζεται σε στοιχεία από το βιβλίο «Δραβίδες» του Νικολάου Μαργιωρή

https://www.pronews.gr/istoria/poioi-einai-oi-dravides-krites-kai-giati-apokryvetai-i-istoria-tous/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Νέα μελέτη εξετάζει 60 περιπτώσεις ανεξήγητης ίασης από καρκίνο

Ένας ψυχίατρος της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ που έχει αφιερώσει δεκαετίες στη μελέτη ασθενών που αναρρώνουν από ανίατες ασθένειες προσελκύουν ανανεωμένο ενδιαφέρον στην επιστήμη της αυθόρμητης ύφεσης, ενώ ταυτόχρονα μια νέα επιστημονική μελέτη με κριτές εξετάζει 60 τέτοιες περιπτώσεις αναζητώντας κοινά στοιχεία.

...

Αμφισβήτηση της Ιατρικής Ορθοδοξίας

Ο Δρ. Jeffrey Rediger, ιατρός με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και ψυχίατρος στη Διδακτική Ομάδα της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, εμφανίστηκε πρόσφατα στο podcast "Into the Body", το οποίο παρουσιάζει η Δρ. Aleksandra Filipovic, επικεφαλής ιατρικός διευθύντρια στην Gallop Oncology. Στη συζήτηση, ο Rediger ανέπτυξε την άποψή του ότι οι αυθόρμητες υφέσεις νόσων — που για καιρό απορρίπτονταν από το ιατρικό κατεστημένο ως τυχαία φαινόμενα — ίσως ακολουθήσουν αναγνωρίσιμα πρότυπα που ριζώνουν στην αλληλεπίδραση της ταυτότητας, του τραύματος, του νευρικού συστήματος και της. ανοσολογικής λειτουργίας.

«Τι θα γινόταν αν η θεραπεία δεν είναι θαύμα, αλλά ένα πρότυπο που δεν έχουμε μελετήσει πλήρως ακόμη;» είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Rediger. Η έρευνα του, που τεκμηριώνεται στο μπεστ σέλερ "Cured: Strengthen Your Immune System and Heal Your Life", βασίζεται σε περισσότερες από εκατό περιπτώσεις ασθενών που αψήφησαν θανατηφόρες ή ανίατες διαγνώσεις. Ο Rediger έχει δηλώσει ότι εφάρμοσε αυστηρά κριτήρια στις περιπτώσεις που μελέτησε, απαιτώντας σαφή ιατρική διάγνωση, τεκμηριωμένη ανάλυση και καμία εναλλακτική εξήγηση όπως πειραματική φαρμακευτική αγωγή.

Από αυτές τις περιπτώσεις, ο Rediger εντόπισε αυτό που ονομάζει τους τέσσερις πυλώνες της θεραπείας: τη διατροφή, την υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος, τη μείωση του στρες και την ταυτότητα. Ο τέταρτος πυλώνας — η θεραπεία της ταυτότητας και των ψευδών πεποιθήσεων κάποιου — είναι, κατά την απόφασή του, ο πιο καθοριστικός. «Μερικές φορές η ασθένεια είναι πραγματικά ένα μήνυμα ότι αυτός ο ανειλικρινής εαυτός που έχουμε γίνει πρέπει να πεθάνει», έχει πει ο Rediger. «Και αν μπορέσουμε να αφήσουμε αυτόν τον θάνατο να συμβεί... μερικές φορές αυτό που γίνεται δυνατό» είναι εκπληκτικό.

Νέα Έρευνα Προσθέτει Στοιχεία στα Υπάρχοντα

Παράλληλα, μια μελέτη με τίτλο «Το Ταξίδι ενός Ερευνητή στα Ιατρικά Θαύματα: Διαπιστώσεις από 60 Περιπτώσεις Ριζικής Ύφεσης», που συνέγραψε η Naida Alexander, δημοσιεύτηκε στις 15 Μαρτίου στο επιστημονικό περιοδικό Cureus. Η εργασία εξετάζει τη ριζική ύφεση — που ορίζεται ως η απροσδόκητη και συχνά ιατρικά ανεξήγητη ανάδειξη από χρόνους ή ανίατες ασθένειες — σε 60 τεκμηριωμένες περιπτώσεις, συμβάλλοντας σε ένα μικρό αλλά αυξημένο σώμα βιβλιογραφίας για αναρρώσεις που η συμβατική ιατρική έχει ιστορικά παραμερίσει ως ανωμαλίες.

Η νέα έρευνα έρχεται παράλληλα με τις μεγαλύτερες αλλαγές στην ογκολογία. Μια πιλοτική μελέτη του 2024 που δημοσιεύτηκε στο Integrative Cancer Therapies διαπίστωσε ότι μια Πολυτροπική Παρέμβαση Ριζικής Ύφεσης, που αναπτύχθηκε μετά από ανάλυση περισσότερων από 1.500 περιπτώσεων επιζητήσεων από καρκίνο, οδήγησε σε μετρήσεις βελτιώσεων στην ποιότητα ζωής των συμμετέχωντων.

Ένας τομέας που παραμένει στο περιθώριο

Παρά το αυξανόμενο ενδιαφέρον του κοινού, η μελέτη της αυθόρμητης ύφεσης παραμένει εκτός του κύριου ρεύματος της ιατρικής έρευνας. «Στην ιατρική σχολή μας διδάσκουν ότι η αυθόρμητη ύφεση είναι μια τυχαία εξέλιξη χωρίς ιατρική ή επιστημονική αξία», δήλωσε ο Rediger στο podcast The Doctor's Kitchen. «Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα αυθόρμητο στην αυθόρμητη ύφεση». Υποστηρίζει ότι η εστίαση της ιατρικής επαγγελματικής κοινότητας στη διάγνωση και τη φαρμακευτική αγωγή αφήνει μικρά περιθώρια για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι στην πραγματικότητα θεραπεύονται.

Το του Rediger θίγει τη θεραπεία Εσωτερικών Οικογενειακών Συστημάτων, τις σωματικές προσεγγίσεις για το τραύμα και τον ρόλο της χρόνιας φλεγμονής — θέματα που αλληλεπικαλύπτονται όλο και περισσότερο με τις περισσότερες στην ψυχονευροανοσολογία. Το κατά πόσον αυτή η γραμμή έρευνας θα κερδίσει έδαφος εντός της θεσμικής ιατρικής παραμένει ανοιχτό ερώτημα, αλλά όπως έγραψε η Filipovic μετά τη συζήτησή τους: «Το σώμα δεν λειτουργεί εναντίον μας. Ακόμα και τα συμπτώματα μπορούν να είναι έξυπνες προσαρμογές».

https://www.perplexity.ai/page/new-study-examines-60-cases-of-yN5esOciRX6xCocdfct_SA

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Μόριο στο αίμα του πύθωνα θα μπορούσε να «ανοίξει το δρόμο» για νέα κατηγορία φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας

Θα μπορούσε να έχει παρόμοια επίδραση με φάρμακα όπως το Wegovy

Επιστήμονες εντόπισαν ένα μόριο στο αίμα του πύθωνα το οποίο θα μπορούσε να «ανοίξει το δρόμο» για μια νέα κατηγορία φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας.

...

Όταν ο μεταβολίτης του πύθωνα, ο οποίος παρουσιάζει κατακόρυφη αύξηση στο αίμα τους μετά το φαγητό, χορηγήθηκε σε παχύσαρκα ποντίκια, αυτά απέφευγαν την τροφή και έχασαν γρήγορα βάρος.

Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι το μόριο θα μπορούσε να έχει παρόμοια επίδραση με φάρμακα όπως το Wegovy.

«Προφανώς, δεν είμαστε φίδια», δήλωσε ο Δρ Τζόναθαν Λονγκ, αναπληρωτής καθηγητής παθολογίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και συν-συγγραφέας της έρευνας.

«Αλλά ίσως μελετώντας αυτά τα ζώα, μπορούμε να εντοπίσουμε μόρια ή μεταβολικές οδούς που επηρεάζουν επίσης τον ανθρώπινο μεταβολισμό».

Χαρακτηριστικά του πύθωνα

Οι πύθωνες της Βιρμανίας μπορούν να φτάσουν σε μήκος πάνω από 5 μέτρα και βάρος κοντά στα 100 κιλά. Στη φύση, τα φίδια καταναλώνουν λεία που μπορεί να αγγίξει το 100% του σωματικού τους βάρους.

Τις ώρες μετά το γεύμα ενός πύθωνα, η καρδιά του διογκώνεται κατά 25% και ο μεταβολισμός του επιταχύνεται 4.000 φορές για να τον βοηθήσει να χωνέψει το γεύμα.

Στη συνέχεια μπορούν να μείνουν για 12 έως 18 μήνες χωρίς φαγητό, φαινομενικά με ελάχιστες δυσμενείς επιπτώσεις.

Αρχικά, οι επιστήμονες είχαν σκοπό να ανακαλύψουν τους μεταβολίτες που εμπλέκονται στην ξαφνική ανάπτυξη της καρδιάς των πυθώνων μετά τη σίτιση.

Εξέτασαν αίμα από νεαρούς πύθωνες της Βιρμανίας, βάρους περίπου 1,5 έως 2,5 κιλών, πριν και μετά από ένα γεύμα που αποτελούνταν από περίπου το 25% του σωματικού τους βάρους.

Τα φίδια του εργαστηρίου είχαν μείνει νηστικά για 28 ημέρες πριν από τη σίτιση.

Οι επιστήμονες εντόπισαν περισσότερα από 200 μόρια που αυξήθηκαν σημαντικά στο αίμα των πυθώνων μέσα σε λίγες ώρες μετά το φαγητό, και ένα που αυξήθηκε περισσότερο από 1.000 φορές.

Αυτό το μόριο, που ονομάζεται pTOS, παράγεται από τα βακτήρια του εντέρου του φιδιού και είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχει σε χαμηλά επίπεδα στα ανθρώπινα ούρα.

Ο Λονγκ δήλωσε:

«Αναρωτηθήκαμε αν αυτός ο μεταβολίτης επηρέαζε κάποια από τις φυσιολογικές αλλαγές μετά τη σίτιση στο φίδι».

Ωστόσο, όταν το pTOS χορηγήθηκε σε εργαστηριακά ποντίκια, δεν υπήρξαν εμφανείς επιπτώσεις στην ενεργειακή δαπάνη ή στο μέγεθος των οργάνων.

«Αυτό που ρύθμισε ήταν η όρεξη και οι διατροφικές συμπεριφορές των ποντικών», πρόσθεσε ο Λονγκ.

Τα παχύσαρκα ποντίκια στα οποία χορηγήθηκε pTOS έφαγαν σημαντικά λιγότερο από τα ποντίκια της ομάδας ελέγχου και, μετά από 28 ημέρες, είχαν χάσει το 9% του σωματικού τους βάρους.

Το μόριο φάνηκε να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από τα φάρμακα GLP-1 όπως το Wegovy, τα οποία δρουν εν μέρει επιβραδύνοντας την κένωση του στομάχου, γεγονός που με τη σειρά του κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται χορτάτοι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αλλά συνδέεται επίσης με ναυτία, δυσκοιλιότητα και στομαχικό πόνο.

Αντίθετα, το pTOS φαίνεται να δρα σε μια περιοχή του εγκεφάλου, τον υποθάλαμο, η οποία είναι γνωστό ότι ρυθμίζει την όρεξη.

Η καθηγήτρια Λέσλι Λάινβαντ, βιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Μπούλντερ, η οποία μελετά τους πύθωνες εδώ και δύο δεκαετίες και ήταν συν-συγγραφέας της έρευνας, δήλωσε:

«Ανακαλύψαμε ουσιαστικά ένα κατασταλτικό της όρεξης που λειτουργεί στα ποντίκια χωρίς ορισμένες από τις παρενέργειες που έχουν τα φάρμακα GLP-1».

Η Λάινβαντ δήλωσε ότι θα απαιτηθεί περαιτέρω έρευνα προτού τα ευρήματα μπορέσουν να εφαρμοστούν κλινικά, αλλά επειδή το pTOS εμφανίζεται φυσικά στους ανθρώπους, αναμένεται να είναι ασφαλές.

«Τρέφω έναν υγιή σεβασμό για τα φίδια», πρόσθεσε η Λάινβαντ. «Μπορούμε να μάθουμε τόσα πολλά από αυτά τα ζώα που έχουν εξελιχθεί για να κάνουν ακραία πράγματα».

Τα ευρήματα δημοσιεύονται στο περιοδικό Nature Metabolism.

https://www.pronews.gr/ygeia/morio-sto-aima-tou-pythona-tha-mporouse-na-anoiksei-to-dromo-gia-nea-katigoria-farmakon-kata-tis-paxysarkias/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...