Αύριο παραπέμποντας στο αυτόφωρο αντιδήμαρχος και πρόεδρος Αιτωλικού, για την παράνομη κοπή δεντρων

Μετά από καταγγελία και μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε ο σύλλογος των αλιέων  του Αιτωλικού, ο αντιδήμαρχος Κουτσοθόδωρος και ο πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου Καβαλιέρης, παραπέμπονται με την διαδικασία του αυτοφώρου, σε δίκη για την κοπή δέντρων στο πάρκο και το Σταθμό Αιτωλικού,  που αποφάσισαν από μόνοι τους, για να μπορούν να κάνουν σούζες τα άλογα κατά την εκδήλωση της επίδειξης, τον Αύγουστο. 

Οι κατηγορίες είναι βαρύτατες, έχουν σχέση με υποβάθμιση περιβάλλοντος, χρήση εγγράφων  με τα οποία  θέλησαν να κοροϊδέψουν και να αποπροσανατολίσουν Δασαρχείο και Αστυνομία. 

...

Οι δύο αυτοί κύριοι,  μάλλον για να προσεταιριστούν κάποια συγκεκριμένη ομάδα ψηφοφόρων επέλεξαν να διαλύσουν και το τελευταίο πνεύμονα ή αν θέλετε το τελευταίο σημείο, όπου οι δημότες μπορούν να βρουν ησυχία ασφάλεια και δροσιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και όλα αυτά, για να αποδείξουν ότι το μαγαζί που λέγεται Ραδιομέγαρο ή δημοτική αρχή Μεσολογίου είναι δικό τους, με προίκα τις πόλεις και τα χωριά που ανήκουν στο συγκεκριμένο Δήμο. 

Είναι μια καθαρή δήλωση Επικυριαρχίας και παραγκωνισμού υποχρεωτικών διαδικασιών που απορρέουν από το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης . 

Όπως είχαμε δείξει με φωτογραφίες στο προηγούμενο άρθρο, αυτοί οι κύριοι προτίμησαν να κόψουν δέντρα και να το παρουσίασουν ως έργο παρέμβασης, ανάπλασης και βελτίωσης της καθημερινότητας, όταν ακριβώς δίπλα υπάρχει παιδική χαρά η οποία είναι εγκατελειμμένη , σε άλλα σημεία να υπάρχουν σπασμένοι  σωλήνες,  εγκαταστάσεις  έτοιμες να βγουν εκτός λειτουργίας και δημοτικά κτήρια έτοιμα να γκρεμιστούν . 

Είναι άξιο απορίας λοιπόν, με ποια κριτήρια, με πιο ήθος και με ποια γνώση αυτοί  οι συγκεκριμένοι κύριοι πήραν τέτοιες αποφάσεις, μη υπολογίζοντας τις συνέπειες.

Αποκαλύπτουμε επίσης ότι τα δύο στελέχη της δημοτικής αρχής του έκπτωτου Διαμαντοπούλου, είχαν ζητήσει άδεια από το δασαρχείο για κλάδεμα των συγκεκριμένων δέντρων και όχι για κοπή. 

Αυτοί  όμως προχώρησαν σε κοπή δέντρων και μεταφορά της ξυλείας σε άγνωστη τοποθεσία, με άγνωστο αντίτιμο. 

Θα ήταν μάλλον περιττό να αναφέρουμε ότι ουδέποτε ενημέρωσαν ή ζήτησαν την συγκατάθεση του τοπικού συμβουλίου του Αιτωλικού και του δημοτικού συμβουλίου του Μεσολογγίου. 

Οι ποινές που προβλέπονται για αυτές τις πράξεις είναι πάρα πολύ σκληρές και βαριές, όσον αφορά το χρηματικό αντίτιμο που θα πρέπει να καταβάλουν ως αποζημίωση προς τους καταγγέλλοντες, δηλαδή το σύλλογο των Αλιέων  του Αιτωλικού και βέβαια το πρόστιμο που θα πρέπει να πληρώσουν στο δασαρχείο για παραπλάνηση και για μεταφορά της ξυλείας χωρίς έγκριση από την υπηρεσία. 

Ελπίζουμε και ευχόμαστε αυτή η αυθαιρεσία να είναι και η τελευταία της δημοτικής αρχής του έκπτωτου Διαμαντοπούλου και παρακαλούμε την ελληνική δικαιοσύνη όπως επιτέλους, επιβάλει το νόμο και την απόφαση του ΣτΕ, το οποίο καθιστά έκπτωτο τον Διαμαντόπουλο και μια πλειάδα στελεχών του από το δημοτικό του συνδυασμό. 

Επίσης καλούμε την δικαιοσύνη να μη δώσουν άλλο  χρόνο χάριτος σε όλους αυτούς που ανήκουν στην εγκληματική οργάνωση,που έχουν συστήσει εις βάρος των δημοτών και του ελληνικού κράτους, για να γεμίσουν τις τσέπες τους. 

   Υ.Γ

Αποκαλύπτουμε επίσης ότι ο πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου του Αιτωλικού, συνελήφθη από την αστυνομία, περνώντας μία βραδιά σε κελί στα κρατητήρια του Μεσολογίου , ώστε  να παρουσιαστεί μπροστά στον εισαγγελέα την επόμενη μέρα και να ζητήσει προθεσμία, η οποία και του δόθηκε για την Τρίτη δηλαδή αύριο. 

Ο δε αντιδήμαρχος Αιτωλικού , Μέχρι και την τελευταία στιγμή κρύβονταν για να μη συλληφθεί από τους αστυνομικούς. 

Μέχρι εκεί έφτανε η μαγκιά του

Μ.Ε.Π

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά

Η Μη Ενεργοί Πολίτες του Αιτωλικού σας εύχονται Χρόνια Πολλά Υγεία Χαρα Ευτυχία και ότι καλύτερο για τον τόπο μας.

 Ας γίνει η ανάσταση του Θεανθρώπου οδηγός μας, στις προσπάθειές  για την ουσιαστική ανάσταση της πόλης μας και της κοινωνίας των ανθρώπων. 

Μ. Ε. Π

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Έκοψαν τα δέντρα στο Πάρκο του Αιτωλικού για να κάνουν ελεύθερα σούζα τα άλογα.

Σε νέα άλογη ενέργεια προχώρησαν οι ινστρούχτορες της έκπτωτης δημοτικής Διαμαντόπουλου, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο ότι μαζί με τα μπογαλάκια τους θα πάρουν και ότι έχει απομείνει στο Αιτωλικό.

Είναι δύσκολο να βρούμε λόγια, είναι πράγματι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε τη καταστροφή που αποφάσισαν ο αντιδήμαρχος Αιτωλικού Κουτσοθόδωρος και ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Καβαλιέρης.

Έκοψαν τα δέντρα στο πάρκο του λιμανιού δικαιολογώντας αυτή τους την ενέργεια ως έργο πολιτιστικής ανάτασης για τη πόλη μας, μιας και στο χώρο που απελευθερώθηκε, θα μπορούν να κάνουν σούζες και επιδείξεις τα άλογα των πανηγυριστών, μια μέρα τον Αύγουστο , πριν το πανηγύρι της Αγιαγάθης.

Αυτό βέβαια δεν είναι το τέλος… Η συνέχεια των παρεμβάσεων αυτών των κυρίων είναι ακόμα ποιο παράλογες.

Θα βάλουν λέει σιδεριές- καθίσματα,  ώστε τα πλήθη που θα έρθουν, να μπορούν να κάθονται και να απολαμβάνουν το θέαμα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ίδιο έκαναν και στο σταθμό του Αιτωλικού, μάλλον για να κάνουν σούζες οι ίδιοι και να τρώνε το σανό που τους ταΐζουν  τα αρχιλαμόγια του δημοτικού τους συνδυασμού.

...

Είναι άσχετοι ;

Είναι επικίνδυνοι ;

Είναι στο επίπεδο του άλογου ;

Ας μας απαντήσουν οι ίδιοι…

Εκείνο που ξέρουμε εμείς να πούμε είναι ότι, ο κόμπος έφτασε στο χτένι, ήρθε η ώρα οι Αιτωλικιώτες να πάρουν πίσω τη πόλη τους και να εκδιώξουν τους ηλίθιους από τη διοίκηση του Αιτωλικού.

Εξάλλου, κανένας δεν τους ψήφισε (από 15 ψήφους πήρε ο καθένας από αυτούς)  κανένας δεν τους έδωσε τη σύμφωνη γνώμη να προχωρήσουν σε τέτοιου είδους ενέργειες… Ούτε βέβαια αυτοί ζήτησαν τη σύμφωνη γνώμη από το τοπικό συμβούλιο ή το δημοτικό συμβούλιο του Ραδιομεγάρου, έστω για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.

Συμπεριφέρονται ως γνήσιοι επικυρίαρχοι, ως ναζιστές και εκπρόσωποι της απόλυτης βλακείας, με κόστος τη ζωή και την ποιότητα της καθημερινότητας στο Αιτωλικό.

Καλούμε όλους τους Συλλόγους, τις τοπικές οργανώσεις των πολιτικών παρατάξεων και τον απλό κόσμο να αναλάβει πρωτοβουλίες, ώστε αύριο κιόλας να είναι παρελθόν τα ορφανά του Διαμαντόπουλου ή Βασλάρα.

Δείτε φωτογραφίες από την καταστροφή που προκάλεσαν οι ηλίθιοι δημογέροντες.

                 Σταθμός Αιτωλικού 

                               Μ.Ε.Π

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Eισερχόμενο μέιλ – Άποψη: Από πότε οι γυναίκες φορούν φουστανέλες και ποια περιοχή εκπροσωπούν ;

Αλλοιώσαμε τα πρόσωπα για ευνόητους λόγους.

Αδιανόητες εικόνες εκτυλίχθησαν μπροστά στα μάτια μας στη λιτανεία για την Έξοδο του Μεσολογγίου και δυστυχώς χωρίς να υπάρχει παρέμβαση από κανέναν.

Μέσα στο πλήθος των ομάδων που στελέχωναν τη επιμνημόσυνη λιτάνευση  των νεκρών της Εξόδου, είδαμε και κάποια γυναικεία ομάδα να είναι ντυμένη με φουστανέλες και γενικώς με όλα τα εξαρτήματα ανδρικής στολής.

Εγώ τουλάχιστον, έμεινα με το στόμα ανοικτό, πιστεύοντας ότι τα κορίτσια μάλλον ήθελαν να διακωμωδήσουν ή στη καλύτερη περίπτωση να δώσουν κάποιο μήνυμα ηθικού προσανατολισμού.

...

Έψαξα στο διαδίκτυο αναζητώντας τη περιοχή όπου οι τοπική ενδυμασία επέβαλε την ανδρική στολή ως υποχρεωτική.

Πουθενά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Ρώτησα τις ίδιες και μου είπαν ότι ντύθηκαν έτσι για να αναπαραστήσουν τη στιγμή της Εξόδου, όπου οι Σουλιώτισσες ντύθηκαν ανδρικά, για να μη δώσουν στόχο στους Οθωμανούς και τις αιχμαλωτίσουν, εμπλουτίζοντας τα χαρέμια και τις τσέπες τους στο δουλεμπόριο.

Καλά όλα αυτά και καλά έκαναν αυτές οι γυναίκες και διάβασαν τις λεπτομέρειες της Εξόδου, εγώ όμως παρέμεινα και παραμένω με την απορία.

Μήπως δεν το κατάλαβαν ότι η λιτάνευση νεκρών δεν είναι αναπαράσταση (και προχωρώντας ακόμη ποιο πέρα),  ούτε μπαταριές στο δρόμο, ούτε νταούλια και πίπιζες ;

Μήπως νόμισαν ότι είναι μέλη σε θεατρική παράσταση και δίνουν σόου πριν την έναρξη;

Άντε και καλά κάνανε τα κορίτσια, ντύθηκαν όπως ντύθηκαν, γιατί πιστεύω ότι ήθελαν να βοηθήσουν να δώσουν ένα άλλο στίγμα, οι διοργανωτές που ήταν ;

Κανείς δεν τους ενημέρωσε ότι εδώ κάποιοι, προφανώς άθελά τους ασεβούν στη μνήμη των Εξοδιτών;

Δυστυχώς για τη συγκεκριμένη ομάδα, η λιτανεία είναι νεκρώσιμη πομπή, είναι Θεία Ακολουθία και κάθε περιοχή της Ελλάδας αντιπροσωπεύεται με την στολή που την χαρακτηρίζει.

Δεν είναι αναπαράσταση στιγμής, ούτε ηθικό μήνυμα, (συγχωρέστε με που θα το πω), σεξουαλικού  προσανατολισμού.

Αν αναπαριστούσαμε τις στιγμές που έζησαν οι Πολιορκημένοι εκείνες τις ώρες, τότε θα έπρεπε να βλέπουμε συμμετέχοντες πεινασμένους, ρακένδυτους, αφυδατωμένους και τραυματίες με δεμένα κεφάλια , όπου η αναπαράσταση θα γίνονταν στη κεντρική πλατεία του Μεσολογγίου και όχι πίσω από τις ψαλμωδίες των ιερέων και τα κόλλυβα των νεκρών.

Η λιτανεία και μάλιστα με παραδοσιακές στολές  αντιπροσωπεύει την συμμετοχή όλων των περιοχών της Ελλάδας στη θλίψη για τον θάνατο των αγωνιστών και αν αυτό σας ακούγετε βαρετό, θυμηθείτε την αρχαία ρήση <Πλην Λακεδαιμονίων> , όπου αποκαλύπτεται η βαθιά τομή του Έθνους των Ελλήνων, όπου δήλωνε ότι η απόφαση για συμμετοχή σε κάποια εθνική πράξη, δεν ήταν δεδομένη για όλους.

Εδώ λοιπόν έχουμε την Πανελλήνια συμμετοχή στο θρήνο της πτώσης του Μεσολογγίου και του θανάτου των υπερασπιστών του. Από τις ελάχιστες στιγμές όπου όλοι οι Έλληνες δήλωσαν παρών, έστω  και με το πένθιμο συναίσθημά τους.

Βέβαια μακάρι να ήταν αυτό η μόνη αβλεψία από μέρους των διοργανωτών.

Η ομάδα των γυναικών που κρατάει πανό όπου αναγράφει το απίστευτο EX- ΟΔΟΣ, μάλλον υπερβαίνει κάθε όριο λογικής.

Θα πρότεινα στους διοργανωτές να αναρτήσουν και το σύνθημα Αλού Αλαχ μπαρ ή το VEN-ΣΕΡΕ-MOS  ή το πολύ-πολύ  As-ΧΕΤΟΙ.

Δεν ξέρω αν κάποιος είναι εντεταλμένος να μετατρέψει τη λιτανεία της Εξόδου, σύμφωνα με τους όρους και τα κριτήρια της WOKE ατζέντας, λίγο με ενδιαφέρει.

Θλίβομαι όμως να βλέπω την νέα  άλωση και πτώση του Μεσολογγίου από νέες ορδές βαρβάρων και αμόρφωτων, που διοργανώνουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις, ασελγώντας πάνω στη μνήμη των νεκρών,  αφαιρώντας τους το φωτοστέφανο που τους χάρισε η ιστορία για την απόλυτη προσφορά τους, που μόνο οι υπεράνθρωποι το κάνουν πράξη, Τη Ζωή τους Για το καλό και την Αξιοπρέπεια όλων των Ανθρώπων.

Υ.Γ

Θα το επαναλάβω για ακόμα μια φορά, δεν κατηγορώ τους συμμετέχοντες, οι οποίοι δούλεψαν, κουράστηκαν και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.

Επίσης σας παρακαλώ να μην δημοσιεύσετε το όνομά μου, γιατί η τσοκαροποίηση της δημόσιας ζωής της περιοχής μας, έχει γίνει θεσμός και κυρίαρχη δύναμη.

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Μετά τη Γκάφα Κούλη, το ιερατείο του Ραδιομεγάρου έσπευσε να τον συνδράμει, γελοιοποιώντας τους δημότες του Μεσολογγίου.

Διαβάστε παρακάτω τμήματα της ανακοίνωσης  που εξέδωσε η Δημοτική Αρχή και βγάλτε συμπέρασμα… για το μέχρι που μπορεί να φτάσει ο χαμαιλέοντας  Διαμαντόπουλος  με την παρέα του, ώστε να καπαρώσει την πρωθυπουργική ομπρέλα, για να μην τον μεταφέρουν στη ψειρού.

Δεν δίστασε ο αθεόφοβος να παρουσιάσει τους Μεσολογγίτες ως παγανιστές και αμόρφωτους, προσφέροντας τους ως θυσία στο βωμό της κάλυψης, απέναντι στην μαζική αντίδραση όλων των Ελλήνων…  όταν είδαν ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας προσκυνάει μια απεικόνιση ιστορικής στιγμής και όχι ένα Θείο Πρόσωπο… κάνοντας μάλιστα το σταυρό του.

...

Δελτίο Τύπου δημοτικής Αρχής ιερού Ραδιομεγάρου.

«Η Ιερή Πόλη Μεσολογγίου δεν αντιμετωπίζει την Εικόνα της Εξόδου ως ένα απλό ιστορικό έργο τέχνης.

( Η ιερή πόλη είναι δημότες, είναι άνθρωποι και όχι φαντάσματα σε μια ακατοίκητη πόλη Διαμαντόπουλε!)

 Την τιμά ως ιερό σύμβολο πίστης, θυσίας και εθνικής μνήμης. Για τους Μεσολογγίτες αποτελεί ζωντανό στοιχείο της πνευματικής τους ταυτότητας, συνδεδεμένο με την Απόφαση της Εξόδου που ελήφθη «Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος» και με τη θυσία των Ελεύθερων Πολιορκημένων. 

(Αυτό λέμε όλοι, συμφωνούμε και επαυξάνουμε, αλλά μέχρι εδώ!)

Η συγκεκριμένη Εικόνα λιτανεύεται κάθε χρόνο, το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων, κατά την τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

(Ακριβώς αυτό!!! …η συγκεκριμένη τελετουργία,  είναι μια νεκρώσιμη ακολουθία όπου ο πίνακας αντικαθιστά συμβολικά  τους νεκρούς και ακολουθεί την επιμνημόσυνη ψαλμωδία της εκκλησίας, που οι περισσότεροι από εμάς ασπαζόμαστε, εκτός βέβαια των μελών των Ρόταρι, που εκμεταλλεύονται ακόμη και αυτή τη τελετή. 

Τα γκρουπ που ακολουθούν με τις παραδοσιακές στολές, συμβολίζουν τη συμμετοχή του Έθνους των Ελλήνων στο πένθος, για τον χαμό των ηρώων και όχι για την άριστη τεχνοτροπία του καλλιτέχνη του πίνακα, δεν γίνετε καμιά αναπαράσταση θεατρικού χαρακτήρα, ούτε είναι τυχαίες οι στολές που φοράνε τα μέλη των γκρουπ )     

 Χιλιάδες Μεσολογγίτες κάνουν τον σταυρό τους και την ασπάζονται με σεβασμό, 

(Που τους είδες ρε γελοίε τους χιλιάδες Μεσολογγίτες που προσκυνούν το συγκεκριμένο πίνακα, κάνοντας μάλιστα και το σταυρό τους;

Κανένας Μεσολογγίτης δεν είναι ειδωλολάτρης για να προσκυνήσει μπογιές και κάδρα, κάνοντας μάλιστα το σταυρό του, μπορεί κάποια γριούλα, μπορεί κάποιος που δεν αντιλήφθηκε  ότι είναι πίνακας, μπορεί ο Κούλης γιατί είναι βλαμμένο, όπως το παραδέχτηκε σε συνέντευξη και η μάνα του, όχι όμως οι Μεσολογγίτες και σίγουρα όχι κατά χιλιάδες),

     όπως ασπάζονται τις ιερές εικόνες της πίστης τους και τα σύμβολα της ιστορικής τους μνήμης.

(δηλαδή τι Βρυζάκης τι Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, το ίδιο είναι;;; )

 Πρόκειται για βαθιά ριζωμένη παράδοση που εκφράζει την τιμή προς τους Εξοδίτες, τους ήρωες και μάρτυρες της ελευθερίας. 

(Δηλαδή από γεννησιμιούτους οι Μεσολογγίτες είναι ολίγον Μητσοτάκης δαγκωτό ;)

Η ανώτατη αυτή θεσμική εκπροσώπηση της Δημοκρατίας, της Πολιτείας και της Εκκλησίας αποτέλεσε ιστορική αναγνώριση της θυσίας του Μεσολογγίου και της σημασίας της Εξόδου για το Έθνος. 

(Τώρα μπαίνεις στο ψητό, αυτό ήταν και είναι το ζητούμενο και όχι η ιερή πόλη, ούτε η θυσία των Εξοδιτών)

Σε αυτό το πλαίσιο,

( Καλύτερα μη ξύνεις τη μύτη σου Βασλάρα, γιατί αν ψάξουμε το πλαίσιο… σήμερα εσύ θα έπρεπε να κυκλοφορείς με άσπρη δεμένη ποδιά λόγο προϊστορίας)

 ο ασπασμός της Εικόνας της Εξόδου αποτελεί πράξη σεβασμού προς την ιστορία, την πίστη και την παράδοση του τόπου.

(Σε αυτό το σημείο της ανακοίνωσης θα πρέπει να δώσουμε και ένα δίκιο στο μέγιστο απατεώνα του Μεσολογγίου… Σας χαρίζουμε φωτογραφία από στιγμιότυπο  του βίντεο που ανέβασε ο Διαμαντόπουλος πριν τις γιορτές, όπου αναφέρετε στο τείχος, ως ιερό τείχος.

Καμία αντίδραση ούτε καν από την ιντελιγκέντσια του Μεσολογγίου... 

Δυστυχώς έχει δίκιο, όλα αυτά τα χρόνια, όποιος απατεώνας ήθελε να εκμεταλλευτεί το Μεσολόγγι και τους δημότες, υπογράμμιζε με  παχιά γραμμή ή υπερτόνιζε τη λέξη ΙΕΡΟ.

Άλλο που δεν ήθελε το πόπολο και να τα αποτελέσματα.

Ιερός ο τείχος, ιερός ο δρόμος, ιερό το Ραδιομέγαρο, ιερή και η ανομία της εγκληματικής οργάνωσης που δημιούργησε και κατατρώει τα ιερά κονδύλια που προορίζονταν για την ιερή ανάπτυξη του τόπου μας, άρα ιερός και ασπασμός του πίνακα του Βρυζάκη)

 Δεν αφορά πρόσωπα ούτε προσφέρεται για μικροπολιτική αντιπαράθεση. Αποτελεί σεβασμό προς ένα ιερό σύμβολο 

(Νάτο πάλι το ιερό… ως Ιερό σύμβολο…  Άσχετε και επικίνδυνε Διαμαντόπουλε, ιερός  δεν είναι ο πίνακας, αλλά τα όπλα, οι φορεσιές, η ματωμένη σημαία, το όνομα των εκατοντάδων εκείνων Ελλήνων που έδωσαν τη ζωή τους για να ζεις σήμερα ελεύθερος και να εκμεταλλεύεσαι εσύ ο τυχάρπαστος αυτή τους τη πράξη )

  και  που τιμάται από γενιές Μεσολογγιτών και προς μια κορυφαία θεσμική στιγμή που κατέγραψε η ιστορία της πόλης.

Όσοι επιχειρούν να χλευάσουν ή να απαξιώσουν τον ασπασμό της Εικόνας διά του Πρωθυπουργού ,

(Το δια του Πρωθυπουργού μας ξεπερνά ακόμη και εμάς, μας θυμίζει βέβαια τις αρλούμπες που δημοσίευσες ότι ο Θεός είναι πρωτίστως με το μέρος του Δημάρχου και μετά με τους δημότες)   

ουσιαστικά ασεβούν απέναντι σε χιλιάδες Μεσολογγίτες που την έχουν ως ιερή και την ασπάζονται κάθε χρόνο.

(Άφεσ’ αυτοίς Διαμαντόπουλε, ου γαρ είδασει τι ποιούσι, στο είπε εξάλλου και ο καθοδηγητής σου στους Ρόταρι, ο γνωστός Μήτσος )   

Παράλληλα, απαξιώνουν μια ιστορική στιγμή ανώτατης θεσμικής παρουσίας. Όποιος δεν σέβεται τους θεσμούς, δεν σέβεται τη Δημοκρατία.

(Φτου καταραμένοι, στη κόλαση να πάτε, είδατε τι κάνετε όταν γελάτε με το Κούλη; Απαξιώνετε την ιστορία, τη μνήμη, τους θεσμούς, το βραδινό δελτίο ειδήσεων, τις πελάδες και το Θεοξένια του Λιβανού)

Η εργαλειοποίηση της πίστης, της ιστορίας και των συμβόλων του Μεσολογγίου έχει όρια. (Έλα μου ντε !!!)

Το Μεσολόγγι δεν προσφέρεται για χλευασμό ούτε για πολιτική εκμετάλλευση.

(Μη λες πολλά Βασλάρα… εκτίθεσαι)

Η Εικόνα της Εξόδου αποτελεί στοιχείο συλλογικής μνήμης και πνευματικής συνέχειας του τόπου και η κορυφαία θεσμική παρουσία των 200 χρόνων επιβεβαίωσε το ιστορικό της βάρος.

Το Μεσολόγγι τιμά την ιστορία του, σέβεται τους θεσμούς και προστατεύει τα ιερά του σύμβολα».

(Το Μεσολόγγι και όλη η Ελλάδα τιμά την ιστορία της και θα συνεχίσει να την τιμά παρότι θα έχουμε στο μέλλον  την 201 ή την 210 επέτειο και αυτό αποδεικνύει την ιερότητα της ιστορικής μνήμης και όχι τα φρου- φρου και αρώματα του κάθε τυχοδιώκτη σαν εσένα, που χρησιμοποίησε την επέτειο για να ενθυλακώσει κονδύλια και χορηγίες )  

Πόσες έμειναν στην απόξω Διαμαντόπουλε ;

Πόσο βάρος μπορεί να κρατήσει η πλάτη του Κούλη ακόμα;

Σου ήρθε η απόφαση του ΣτΕ ή προσπαθείς ακόμα και τώρα, μάταια να την καθυστερήσεις ;

Η ΓΕΚΙΑ 

 

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Λιβανός ικανός ή απλά Ανίκανος να αναλάβει ευθύνες ;

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ χτυπά αδυσώπητα τη πόρτα της Ν.Δ και ειδικότερα τη πόρτα του Λιβανού, ο οποίος ωρύεται ο έρμος, για την αθωότητά του και το άμεμπτο των προθέσεών του.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Λιβανός, είχε στο γραφείο του τον πλαστογράφο και τυχοδιώκτη Καραπάνο, όπως και τον δικηγόρο παρ’ του Αρείω Πάγω… όπως θέλει να δηλώνει ο ίδιος Κότσαλο για τον εαυτό του στην επίσημα σελίδα του στο ίντερνετ.

Ο Λιβανός από την αρχή ήξερε με ποιους είχε να κάνει και τη μέθοδο που δούλευαν αυτοί οι κύριοι, ώστε να αποκομίσουν τα μέγιστα οικονομικά οφέλη για τους ίδιους και να καπαρώσουν ψηφοφόρους για τον Λιβανό, δηλαδή κλακαδόρους για τις δημόσιες εμφανίσεις του.

Όλοι τον είχαν προειδοποιήσει, ότι κυρίως ο Καραπάνος, είναι το άτομο που θα έφερνε την απόλυτη καταστροφή, την υποβάθμιση της αποδοχής του (Λιβανού)  στη τοπική κοινωνία και τελικά τον εξοβελισμό του από τη κυβέρνηση.

Ο Κότσαλος, ο γνωστός φαντασμένος και ερωτοχτυπημένος με τον εαυτό του… Μπρούμελ της περιοχής, το μόνο που θα κατάφερνε, θα ήταν η απογοήτευση και ένα πικρόχολο χαμόγελο των ψηφοφόρων, με τις γελοιότητες  ενός ανθρώπου που χαίρει εκτίμησης μόνο εντός του γραφείου Λιβανού.

...

Και οι δυο αυτοί κύριοι, δούλεψαν ώστε να εκλεγεί δήμαρχος ο σημερινός έκπτωτος Διαμαντόπουλος, εγκλωβίζοντας τον Λιβανό σε ένα γαϊτανάκι ισορροπιών και πολιτικών εξαρτήσεων, από τον υπόκοσμο και την εγκληματική οργάνωση που δρούσε εντός του ιερού Ραδιομεγάρου.

Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μόνο οι τηλεφωνικοί  διάλογοι που είδαν το φως της δημοσιότητας… όπως ΕΔΩ

Η απίστευτη καλλιέργεια των Αλυκών Μεσολογγίου με κάθε λογής ζαρζαβατικό και η μεταμόρφωση της Λιμνοθάλασσας σε βοσκότοπο για τα κοπάδια των ορφανών από μυαλό, αντιδημάρχων του Διαμαντόπουλου… δεν θα μπορούσαν να αφήσουν στο απυρόβλητο τον Λιβανό Ικανό.

Υπενθυμίζουμε ότι τη μελέτη για τα βοσκοτόπια της Λιμνοθάλασσας την κατασκεύασε ο πρώην επόπτης Αλιείας του νομού μας, ο Δημητρίου (όπως και σε άλλα μέρη της Ελλάδας… Καλαμάτα , Κρήτη κλπ), ο Διαμαντόπουλος έδωσε τη βεβαίωση της σύμφωνης γνώμης και ο Μαυρομάτης την επικύρωση.

Βοσκός στην όλη κομπίνα, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον Τέγα, ο οποίος όχι μόνο είχε τα γιδοπρόβατα, αλλά έκανε και τη μοιρασιά στο τέλος, με το όχι και τόσο ευκαταφρόνητο  ποσό των 4.000.000 ευρώ.

Εάν όλα αυτά κύριε Ικανότατε κατά τα άλλα Λιβανέ, δεν αποτελούν αιτία παραδοχής Ανικανότητας, να συμμαζέψεις έστω αυτούς που συμμάζεψες στο γραφείο σου για να διοικούν την Ελλάδα, μιας και εσύ ασχολούσουν με άλλα πράγματα… Τότε τι είναι ;;;

Και αν αυτά έγιναν μόνο στη περιοχή μας, τι άλλο θα προκύψει από την απομαγνητοφώνηση των τηλεφωνικών συνομιλιών, με παρόμοιες υποθέσεις σε όλη την Ελλάδα ;;;

Στάσου στο ύψος σου Λιβανέ, ανάλαβε τις ευθύνες σου και δώσε στη δικαιοσύνη όλες τις λαμογιές των συνεργατών σου, μπας και μεταξύ άλλων, μας απαλλάξεις με την αυτοθυσία σου και εμάς από τους κηφήνες που εξέθρεψες με την χαρακτηριστική σου Ανικανότητα που χαρακτηρίζει ένα Λιβανό Ικανό.

Μ.Ε.Π

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Η ελληνικότητα του Χρήστου Γιανναρά

Κάποιες σκέψεις με αφορμή τον θάνατό του.

Νικόλας Σεβαστάκης

ΕΙΜΑΣΤΕ, ΙΣΩΣ, ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΙ να μιλήσουμε για έναν άνθρωπο στον οποίο η χριστιανική μαρτυρία ήταν αδιαχώριστη από τη σκέψη για την πολιτεία και την κοινωνία. Εννοώ εδώ όσοι και όσες δεν μετέχουμε σε αυτό που ο Γιανναράς ονόμαζε «ευχαριστιακή κοινότητα» και λογοδοτούμε σε πολύ διαφορετικές πηγές νοήματος και πολιτιστικά κοιτάσματα. 

...

Αν αναλογιστούμε όμως πως ο εκλιπών υπήρξε πολυσχιδής, τότε όχι μόνο επιτρέπονται αλλά κατά κάποιον τρόπο επιβάλλονται οι δημόσιες, κριτικές αποτιμήσεις. Αυτές οι δημόσιες αποτιμήσεις λογικά διαφέρουν από το εξειδικευμένο θεολογικό και φιλοσοφικό σχόλιο, καλό είναι όμως να μην ταυτίζονται και με μια ρηχή πολιτικολογούσα προσέγγιση. Πολλά ήδη ειπώθηκαν και γράφηκαν εν θερμώ, τόσο από ανθρώπους που τον είχαν περίπου ως μέντορα όσο και από τη σκοπιά της αμφισβήτησης και της κατάκρισης. Θέματα όπως η συμβολή του στις θεολογικές σπουδές ή ο τρόπος που διάβασε την ελληνική παράδοση είναι φυσικά σύνθετα και δεν μπορούν να συνοψιστούν σε ένα κείμενο χιλίων λέξεων.

Για μένα λοιπόν η σκέψη του Γιανναρά –και πάνω από όλα το πώς «εφάρμοσε» τις θεολογικές ή φιλοσοφικές του αναφορές σε μια ολική πολιτισμική και κοινωνική κριτική– αντιπροσωπεύει μια εθνορομαντική κριτική της νεωτερικότητας. Είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές ενσαρκώσεις ενός ρεύματος που επιδιώκει να δει την ελληνικότητα ως έναν πολιτισμό της πράξης, ικανό να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα της σύγχρονης ζωής. Οι πνευματικές πηγές αυτής της κριτικής είναι τόσο ελληνορθόδοξες όσο και αμιγώς δυτικοευρωπαϊκές, αφού ξέρουμε ότι κυρίως εντός Δύσης έχει αναδυθεί και ξετυλιχτεί η πιο ριζική κριτική της Δύσης. Για παράδειγμα, το μαστίγωμα του καρτεσιανού ατομικισμού, της ωφελιμιστικής ηθικής και του ορθολογιστικού πνεύματος είναι τόσο παλαιές υποθέσεις όσο ο γερμανικός ρομαντισμός του 1800, οι νιτσεϊκές γραφές αλλά και η πλούσια γραμματεία που βρίσκουμε σε συγγραφείς με καθολικές αναφορές. Στο φόντο υπάρχει επίσης μια δυτική φιλοσοφία του προσώπου (ο περσοναλισμός) που στη διάρκεια του Μεσοπολέμου έκανε διμέτωπο αγώνα κατά του «υλιστικού φιλελευθερισμού» και του «μαρξιστικού οικονομισμού» χάριν των ζωντανών προσώπων. Όλα τούτα και φυσικά τα υπαρξιακά και ερμηνευτικά ρεύματα της φιλοσοφίας (που κατατείνουν στην αποδόμηση της ιδέας ενός αυτάρκους ατόμου-μοναχικής συνείδησης) είναι πολιτισμικά προϊόντα της «Δύσης» και συνυπάρχουν μέσα στα γιανναρικά κείμενα, μαζί με τις γνωστές ρωσικές και πατρώες αναφορές του.

Με κάποιον τρόπο, ο Γιανναράς προσπάθησε να συνομιλήσει με όλα αυτά τα ρεύματα κριτικής στον δυτικό ανθρωπισμό και ατομικισμό, μέσα όμως από πηγές του λεγόμενου ελληνικού βιώματος ή αυτού που ονόμαζε «ελληνικό τρόπο».

Κάτι προσωπικό: πρωτοδιάβασα τον Γιανναρά όταν το 1989 αποφάσιζα ως θέμα της διδακτορικής μου διατριβής την κριτική της τεχνολογίας και της νεωτερικότητας στον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Υπήρξε μάλιστα και μια παρεξήγηση γιατί στο κείμενο που παρέδωσα δεν είχα συζητήσει το βιβλίο του για τη σχέση μεταξύ Χάιντεγκερ και Διονυσίου Αρεοπαγίτη. Από τότε είχα την αίσθηση πως πολλά από όσα συναντούσα στους Γάλλους χαϊντεγκεριανούς στοχαστές αλλά και σε άλλα φιλοσοφικά πνεύματα με θεολογική παιδεία είχαν συγγένεια τόνων και πνεύματος με τους συλλογισμούς του Γιανναρά. Και επειδή δεν διάβαζα μόνο νεομαρξιστές φιλόσοφους (αν και αριστερός), δυσκολευόμουν τότε να δω ως «σκάνδαλο» το να διδάσκει φιλοσοφία ένας άνθρωπος με θεολογικές αναφορές και συμμετοχή στο «εκκλησιαστικό γεγονός» (άλλη γνωστή του έκφραση). Φυσικά, ο κύκλος μέσα στον οποίο κινούμασταν τότε, με τη σημαντική μορφή του Κοσμά Ψυχοπαίδη, ήταν στην αιχμή αυτής της εναντίωσης στον Γιανναρά, στη βάση της θέσης ότι ένας θεολόγος δεν μπορεί να διδάσκει φιλοσοφία γιατί η φιλοσοφία, και ειδικά η νεωτερική, περιέχει πάντα μια ριζική κριτική της θρησκείας.

Από την άλλη, στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα υπήρξε ένα κλίμα ριζοσπαστικής κριτικής στη (δυτική) φιλοσοφία του υποκειμένου και στη μεταφυσική της βεβαιότητας. Αυτή η κριτική –διάσπαρτη σε πανεπιστήμια και χώρους της Ευρώπης και των ΗΠΑ– είχε πολλά παρακλάδια, γλωσσικές οικογένειες και διακριτές ευαισθησίες. Με κάποιον τρόπο, ο Γιανναράς προσπάθησε να συνομιλήσει με όλα αυτά τα ρεύματα κριτικής στον δυτικό ανθρωπισμό και ατομικισμό, μέσα όμως από πηγές του λεγόμενου ελληνικού βιώματος ή αυτού που ονόμαζε «ελληνικό τρόπο».

2

Από εδώ πιστεύω αρχίζουν τα σοβαρότερα προβλήματα και μια πορεία με πολλά αρνητικά (κατά τη γνώμη μου) γνωρίσματα. Πολιτικά, αυτό το οδοιπορικό είχε εξαρχής μια παραδοξότητα. Για παράδειγμα, ο Γιανναράς ισχυριζόταν πάντα ότι η σκέψη του είναι κοινωνιοκεντρική και με κάποιον τρόπο έθετε σε αμφισβήτηση την επικυριαρχία του αγοραίου οικονομισμού – την αφηρημένη κατασκευή μιας πολιτικής οικονομίας. Ωστόσο, οι πρακτικές του κρίσεις ήταν σχεδόν πάντα (με κάποιες εξαιρέσεις) πολύ εχθρικές προς την αριστερά, τόσο την αριστερά των δικαιωμάτων όσο και αυτή των ταξικών-υλικών διεκδικήσεων. Για τον Γιανναρά η αριστερά ήταν απλώς μια ακραία έκφανση του ίδιου του δυτικού ατομικισμού, μια μηδενιστική παρόξυνση του ίδιου του Homo occidentalis. Και ως προς αυτό, θύμιζε κριτικές σαν αυτές του Γάλλου Ζαν-Κλοντ Μισεά ή του Κρίστοφερ Λας, μοτίβα που είναι παρόντα στη Δύση εδώ και δεκαετίες. Τελικά, η μετάφραση της γιανναρικής σκέψης θα γείρει σε μια δυσφορική, αφοριστική κατεύθυνση, εκφρασμένη με μια γλώσσα ποιητικής ευφορίας. Για μένα ωστόσο το μεγαλύτερο πρόβλημα σε σχέση με τον δημόσιο στοχασμό του Γιανναρά δεν ήταν η απαισιόδοξη ανθρωπολογία του για τον σύγχρονο πολιτισμό και τις κλίσεις του. Στο κάτω-κάτω, ποικίλες εκδοχές κριτικής απαισιοδοξίας κυριαρχούν σε στοχαστές και δημόσιους διανοούμενους που δεν έχουν καμιά σχέση με ορθοδοξίες και κοινοτισμούς. Και από μια άποψη, μια σκεπτικιστική και κριτική στάση είναι προτιμότερη από την αφελή και ιδιοτελή ενίοτε αισιοδοξία των συναινετικών διανοούμενων.

Υπήρξε όμως, ιδίως μετά τη δεκαετία του '80, ένα διαιρετικό σχήμα που έκανε τη σκέψη του Γιανναρά πολύ ευάλωτη στον συντηρητικό δογματισμό. Η φιλοσοφία της αγαπητικής ελπίδας (ο ερωτικο-οντολογικός ορίζοντας της σκέψης του) διαπότιζε μια ερεβώδη πολιτισμική απαξίωση της νεοελληνικής κοινωνίας και του κράτους, από όπου δεν σωζόταν τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Η περιβόητη περιφρόνηση για το «ελλαδικό κρατίδιο» έγινε γρήγορα μέθοδος κακοχαρακτηρισμού των πάντων, από τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα μέχρι συνολικά τη λεγόμενη «φραγκολεβαντίνικη» συνείδηση, ως διεστραμμένα εγωιστική σχέση με τον κόσμο.

Σε αυτήν τη μάχη του με το φάντασμα μιας ενιαίας, αρνητικής και πνευματικά ιμπεριαλιστικής Δύσης ο Γιανναράς θα θυσιάσει τους χυμούς της πρώιμης σκέψης του. Το σταθερό υπόστρωμα κάθε ρομαντικού συντηρητισμού στην Ευρώπη, τόσο στη Δύση όσο και στην ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία, είναι η αποθέωση της παλλόμενης λαϊκής κοινότητας και η δαιμονοποίηση όλων των «τεχνητών» πολιτικών κατασκευών (του μοντέρνου κράτους, των αντιπροσωπευτικών θεσμών). Το πλαίσιο αυτό πλακώνει διαρκώς τον λόγο του Γιανναρά με τρόπο που σταδιακά γίνεται πιο ασφυκτικός στην απολυτότητά του. Και ενώ η μια πτυχή του εγχειρήματος επιδίωκε να αποδομήσει τη δογματική και περίκλειστη ηθικολογία, η άλλη πλευρά του Γιανναρά θα γλιστρήσει σε μια πολεμική που δεν αφήνει και πολλά ανοιχτά παράθυρα.

3

Φυσικά κάποιοι (νεο)φιλελεύθεροι σχολιαστές που γράφουν τώρα αρνητικά για τον Γιανναρά φαίνεται να λησμονούν τα κοινά μεταξύ τους σημεία. Αν και ο εκλιπών απεχθανόταν φιλοσοφικά τη λογική των δικαιωμάτων, επί χρόνια έγραφε τα χειρότερα για τη δημοσιοϋπαλληλία και τον κρατισμό. Εκθείαζε, επίσης, την αριστεία, έβρισκε πάντα αντικοινωνικές τις απεργίες και μηδενιστική την όποια διαμαρτυρία ενδιαφερόταν για οικονομικά-μισθολογικά αιτήματα. Όπως και κάποιοι συντηρητικοφιλελεύθεροι δημοσιολόγοι και σχολιαστές, πίστευε πως ο «ιστορικός υλισμός» είναι η κυρίαρχη ιδεολογία και το πνεύμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, μιας Ελλάδας που για τον Γιανναρά ήταν πλέον τελειωμένη υπόθεση, εκτός αν την έσωζε το ήθος και η αρχοντιά «λίγων γενναίων». 

Ο λόγος του Γιανναρά έγινε ένα τέχνασμα σύγκρισης μεταξύ μιας συνθήκης πνευματικού μεγαλείου και λαϊκής άνθισης (πριν από το ελληνικό κράτος και τους επείσακτους θεσμούς του) και μιας κατάστασης εκπεσμού και βαρβαρότητας. Οι αποχρώσεις μειώνονταν, οι τελεσίδικες αποφάνσεις πολλαπλασιάστηκαν και στο τέλος ακόμα και ο Δαρβίνος ταυτίστηκε με μια πιθηκόμορφη, παρακμιακή ανθρωπότητα.

Η κοινωνική-πολιτισμική κριτική του Γιανναρά επέστρεφε διαρκώς στην εξιδανικευμένη ιδέα μιας μαγιάς «εύψυχων Ελλήνων» που σώζουν τον πολιτισμό από τη βαρβαρότητα και το έθνος από την κατάρρευση του ίδιου του κράτους. Έχω συζητήσει αλλού (στο δοκίμιό μου «Κοινότοπη χώρα») τη στάση αυτή που βλέπει το «λίγο» της χώρας ως κρυμμένο πλούτο, τη φτώχεια ως αρχοντιά και την περιφερειακή θέση ως προνόμιο μιας αγαθής ελληνότροπης οικουμενικότητας απέναντι στην εγκληματική παγκοσμιότητα της Δύσης. Είναι, πράγματι, μια κριτική που δεν ενδιαφέρεται για θέματα ισότητας ή κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά περισσότερο για την αρετή της αυθεντικότητας και ένα είδος πολιτικής της ψυχής. Παρ' όλα αυτά, ο Γιανναράς των πρώτων δεκαετιών υπερασπίστηκε έναν χριστιανισμό της σάρκας και μια φιλοσοφία του προσώπου που θα μπορούσε να μην προχωρήσει σε ισοπεδωτικά μονοπάτια. Θα μπορούσε να είναι ένας κριτικός συντηρητικός λόγος που θα απέφευγε τον στόμφο της αντιμοντέρνας ρητορείας. Έχω, δε, την εντύπωση (κάνω μια υπόθεση) ότι του στοίχισε πολύ η επίθεση που δέχτηκε –και ιδίως η αμφισβήτηση της επάρκειάς του ως δασκάλου φιλοσοφίας– από επιφανή πρόσωπα και φορείς της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια της εποχής. Η ίδια η δεκαετία του '80 βιώθηκε ευρύτερα από πολλούς εθνορομαντικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες ως πολιτισμικό τραύμα, με πηγή προέλευσης τόσο τον πασοκικό μαζικοδημοκρατικό «λαϊκισμό» όσο και μια νεοδιαφωτιστική αριστερά που θα τη θεωρήσουν εθνομηδενιστική δύναμη. Ο Γιανναράς είχε υποστεί στη νεότητά του το σοκ και τη συμβολική βία των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και αργότερα θεώρησε πως έγινε στόχος ενός άλλου φανατισμού (από φιλελεύθερους, αριστερούς και «δυτικόφρονες» εκσυγχρονιστές).

Από εκεί και πέρα, ο δημόσιος διανοούμενος που κατακτά μια ορισμένη δημοφιλία και μιλάει στο κοινό του θα επαναλαμβάνει μονότονα τον βασικό καμβά της σκέψης του με όλο και πιο σκληρούς χαρακτηρισμούς και θυμό. Φυσικά, κάθε κοινωνικός κριτικός λόγος έχει ένα μερίδιο εμπάθειας, γιατί δεν υπάρχει αμερόληπτη, ψύχραιμη και πάντοτε πολιτισμένη γραφή, ιδίως σε μια εποχή αλλεπάλληλων κρίσεων και μεγάλων ρηγμάτων. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε πως ο τρόπος με τον οποίο ο Γιανναράς θα καταγγείλει διάφορα δεινά οδηγεί σε μια εθνορομαντική ουτοπία με αιχμή μια ανεύρετη, φασματική ελληνικότητα. Ακόμα και η κριτική του στον πολιτικό εθνικισμό και στη στενόμυαλη πατριδοκαπηλία της θεσμικής Εκκλησίας εντάσσεται σε μια αντίληψη περί ελληνικής οικουμενικότητας που παρουσιάζεται πάντα ως ο αυθεντικός τρόπος του βίου μας απέναντι σε μια παρακμιακή Δύση και μια δεσποτική Ασία. Η ιδέα μιας εναλλακτικής καθ’ ημάς Ανατολής που υποτίθεται ότι θα μας δωρίσει και πολιτική διέξοδο έγινε ένας αψύς δογματισμός, κατακεραυνώνοντας σχεδόν τους πάντες ως ολίγιστους και κρετίνους. Εδώ το πένθος για τη χαμένη ελληνικότητα έγινε ένα μελαγχολικό άγχος με το οποίο αδικείται οτιδήποτε έρχεται μετά τον Σεφέρη, τον Πικιώνη, τους «δασκάλους του γένους», τη λαϊκή αρχιτεκτονική κ.λπ.

Ο λόγος του Γιανναρά έγινε ένα τέχνασμα σύγκρισης μεταξύ μιας συνθήκης πνευματικού μεγαλείου και λαϊκής άνθισης (πριν από το ελληνικό κράτος και τους επείσακτους θεσμούς του) και μιας κατάστασης εκπεσμού και βαρβαρότητας. Οι αποχρώσεις μειώνονταν, οι τελεσίδικες αποφάνσεις πολλαπλασιάστηκαν και στο τέλος ακόμα και ο Δαρβίνος ταυτίστηκε με μια πιθηκόμορφη, παρακμιακή ανθρωπότητα.

4

O θάνατος του Χρήστου Γιανναρά δεν μπορεί πάντως να είναι μια αφορμή λεκτικών κατεδαφίσεων ή εγκωμιαστικών παιάνων. Χρειαζόμαστε περισσότερες κριτικές αποτιμήσεις και λιγότερες μονότονες καταδίκες ή κολακευτικά παχιά λόγια. Για τη δική μου αίσθηση των πραγμάτων, ο στοχασμός του Γιανναρά είχε πάρει έντονη κλίση προς μια αριστοκρατική και αντιδημοκρατική πολιτική φιλοσοφία, στηριγμένη, παραδόξως, σε μια ποιητική ενόραση του έρωτα και της σχέσης. Το ένα σκέλος δυνάμωσε υπερβολικά, ενώ το άλλο έμεινε στάσιμο, σαν ένα καλλιεπές σχόλιο πάνω στον καμβά της γενιάς του '30 περί ελληνικότητας. Ένας ιδιαίτερος ρομαντικός συντηρητισμός με αιχμηρούς τόνους και πνεύμα πολεμικής θα γεννήσει περισσότερες παρεξηγήσεις με τον καιρό.

Για ένα πράγμα δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον Γιανναρά: πως του έλειπε το πάθος. Από αυτή την άποψη, πράγματι, δεν ήταν ο τύπος του ακαδημαϊκού φιλοσόφου, του καθηγητή πανεπιστημίου που διδάσκει φιλοσοφία. Στάθηκε ανυποχώρητα πολεμικός παρά διπλωμάτης. Και η πραότητα (την οποία τονίζουν κάποιοι) ήταν ένας τόνος της φωνής και όχι η αντιμετώπιση των αντιπάλων και των εχθρών, που για τον Γιανναρά κόμιζαν όλα τα δεινά του κόσμου. Και αυτό το στοιχείο προσφέρει πολλές ευκαιρίες εκφραστικής δεινότητας, αλλά είναι και παγίδα στην οποία κάποιος επενδύει τον ναρκισσισμό του (ιδίως αν είναι συγγραφέας και ομιλητής χαρισματικός).

Απομένει εν τέλει στους θεολόγους ή στους φιλοσόφους της θρησκείας να κάνουν τις δικές τους αποτιμήσεις ενός έργου. Το βέβαιο είναι πως η σκέψη του Γιανναρά (αδιαχώριστη από το πρόσωπο και τη δημόσια παρουσία του) ανήκει στο πεδίο της ελληνικής ιδεολογίας και των μεταμορφώσεών της. Μια κριτική της ελληνικής ιδεολογίας θα είναι όμως πάντα κάτι διαφορετικό από το ξήλωμα της όποιας πνευματικής φυσιογνωμίας ή τους οπαδικούς διθυράμβους των social media. 

https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/i-ellinikotita-toy-hristoy-giannara

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...