Πώς απέκτησε η Γη το νερό που σήμερα καλύπτει περίπου το 71% της επιφάνειάς της;
Η απάντηση ίσως βρίσκεται όχι μόνο σε κομήτες και παγωμένους μετεωρίτες που βομβάρδισαν τον νεαρό πλανήτη, όπως υποστηρίζει μία από τις επικρατέστερες επιστημονικές θεωρίες, αλλά και στην ίδια τη διαδικασία σχηματισμού του.
Τεράστιες ποσότητες
Αμερικανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι η πρώιμη Γη ενδέχεται να παρήγαγε τεράστιες ποσότητες νερού μέσα από μια χημική αντίδραση ανάμεσα στα πετρώματά της και το υδρογόνο της ατμόσφαιράς της.
...Η μελέτη, με επικεφαλής τη μεταπτυχιακή ερευνήτρια Σουσμίτα Γκαράι, πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Geoscience.
Οι επιστήμονες εξέτασαν εάν τα πυριτικά πετρώματα, πλούσια σε οξείδια του σιδήρου, μπορούσαν να αντιδράσουν με υδρογόνο σε θερμοκρασίες αντίστοιχες με εκείνες που επικρατούσαν κατά τη δημιουργία της Γης.
Τι έγινε στο εργαστήριο
Στο εργαστήριο θέρμαναν δείγματα πετρωμάτων σε θερμοκρασίες από 1.200 έως 1.400 βαθμούς Κελσίου, υπό ρεύμα υδρογόνου, και συνέκριναν τα αποτελέσματα με αντίστοιχα πειράματα σε περιβάλλον ηλίου.
Credit: University of New Mexico
Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: σχεδόν το 80% του οξειδίου του σιδήρου μετατράπηκε σε μεταλλικό σίδηρο, ενώ παράλληλα παραγόταν υδρατμός.
Το υδρογόνο δεσμευόταν με το οξυγόνο που περιείχαν τα πετρώματα, δημιουργώντας νερό μέσα σε χρονικό διάστημα μόλις λίγων λεπτών.
Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό σε πλανητική κλίμακα;
Συνεχώς νερό
Σύμφωνα με τους ερευνητές, κατά την ανάπτυξη της πρώιμης Γης μικροσκοπικά πετρώματα συσσωρεύονταν συνεχώς, πέφτοντας μέσα από μια θερμή ατμόσφαιρα πλούσια σε υδρογόνο.
Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για τη συνεχή παραγωγή νερού.
Ο καθηγητής Ζάκαρι Σαρπ, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, εκτιμά ότι, εάν οι εργαστηριακές παρατηρήσεις επιβεβαιωθούν σε πλανητική κλίμακα, η συγκεκριμένη διεργασία θα μπορούσε να έχει παραγάγει ποσότητες νερού ισοδύναμες με εκατοντάδες σημερινούς ωκεανούς.
Η σημασία της ανακάλυψης ξεπερνά τα όρια του πλανήτη μας.
Εάν ο ίδιος μηχανισμός λειτουργεί και κατά τον σχηματισμό άλλων βραχωδών πλανητών, τότε το νερό ενδέχεται να είναι πολύ πιο διαδεδομένο στο Σύμπαν απ’ όσο πιστεύαμε. Και μαζί του, ενδεχομένως, να είναι ευρύτερες και οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου