Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

Νίκολα Τέσλα: Ο ιπτάμενος δίσκος που σχεδίασε και δεν κατασκευάστηκε ποτέ (φωτό)




Ο μεγάλος εφευρέτης ήταν πολύ μπροστά σε όλα

Ο Νίκολα Τέσλα θεωρείται μία από τις πιο καινοτόμες και μυστηριώδη μορφές που έζησαν ποτέ, ενώ έχει πιστωθεί τη δημιουργία ενός μεγάλου μέρους της τεχνολογίας την οποία εμείς σήμερα θεωρούμε δεδομένη. 

...

Χωρίς τη μεγαλοφυΐα του Τέσλα δεν θα είχαμε το εναλλασσόμενο ρεύμα, την αξιοποίηση και διανομή του φωτός, τις ακτίνες Χ, το ραδιόφωνο, το πηνίο Tesla, το τηλεχειριστήριο, τη ρομποτική, το λέιζερ, τις ασύρματες επικοινωνίες, την απεριόριστα ελεύθερη ενέργεια κ.α.

Για το λόγο αυτό, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο Tesla ερεύνησε επίσης το κόσμο της πτήσης και ενδεχομένως, της αντιβαρύτητας.

Ο Τέσλα ήταν μια ιδιοφυΐα, και οι εφευρέσεις και οι ιδέες του δεν είχαν όρια.

Πάνω από εκατό χρόνια πριν, κατά την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα, ο Tesla υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα περίεργο αεροσκάφος, το οποίο ονομάστηκε «Πρώτος Ιπτάμενος Δίσκος στο Κόσμο» το πρώτο στον κόσμο ανθρωπογενές UFO και λίγο καιρό πριν πεθάνει φέρεται να επινόησε τα σχέδια για το κινητήρα ενός διαστημοπλοίου τον οποίο ονόμασε «Anti-Electromagnetic Field Drive (Αντι-Ηλεκτρομαγνητική Μονάδα Τομέα) ή Space Drive (Χώρο στο Δίσκο).

Ο Νίκολα Τέσλα επίσης, έφερε την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή, αφού πιθανόν να είναι ο πρώτος άνθρωπος που άκουσε τα χαιρετίσματα ενός άλλου πλανήτη, όταν το 1899, μια σειρά από σήματα με κανονική περιοδικότητα, έφτασαν από το διάστημα, και δημοσιοποίησε αυτές τις ανακαλύψεις του το Μάρτιο του 1901 σε άρθρο του με τίτλο «Μιλώντας με τους πλανήτες».

Όταν ο Τέσλα πέθανε το 1943, κατασχέθηκαν όλα τα υπάρχοντά του, και στάλθηκαν σφραγισμένα στην Αποθηκευτική Εταιρία του Μανχάταν, συμπεριφορά παράξενη, καθώς ο Τέσλα είχε την αμερικανική υπηκοότητα.

Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μεγάλο ενδιαφέρον από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τα χαρτιά, τις σημειώσεις και τις έρευνες του μεγάλου εφευρέτη.

Έσπευσαν λοιπόν να τα συγκεντρώσουν προτού προλάβουν να τα πάρουν ξένες δυνάμεις.

Ο ανιψιός του, Σάβα Κοσάνοβιτς, πολιτικός και διπλωμάτης, ανέφερε ότι πριν φτάσουν οι άνθρωποι του OAP (Old Age Pensioner), κάποιος άλλος είχε ψάξει στα υπάρχοντα του Τέσλα και είχε πάρει άγνωστο αριθμό εγγράφων και προσωπικών σημειώσεων.

Ήταν γνωστό στο FBI ότι η γερμανική μυστική υπηρεσία είχε ήδη αποσπάσει ένα μεγάλο αριθμό εγγράφων με τις έρευνες του Τέσλα, αρκετά χρόνια πριν από το θάνατό του.

Αυτό το κλεμμένο υλικό, πιστεύεται ότι οδήγησε στην κατασκευή ιπτάμενου δίσκου από τους Ναζί.

Το 1976, τέσσερα, αγνώστων στοιχείων, κιβώτια βγήκαν σε πλειστηριασμό μετά το θάνατο κάποιου Μάικλ Π. Μπορνς. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τον Μπορνς, εκτός απ’ το ότι ήταν βιβλιοπώλης στο Μανχάταν.

Ο πλειστηριασμός έγινε στο Νιούαρκ στο Νιου Τζέρσι και αγοράστηκαν από τον Ντέιλ Άλφρεϊ για 25 δολάρια. Ο Άλφρεϊ δεν είχε ιδέα τι περιείχαν τα κιβώτια και έκανε την αγορά από διάθεση της στιγμής. Όταν τα έψαξε αργότερα, ανακάλυψε με έκπληξη ότι υπήρχαν εκεί σημειώσεις εργαστηριακών ερευνών και προσωπικές σημειώσεις του Νίκολα Τέσλα. Μερικά από τα χαμένα έγγραφα του Τέσλα είχαν έρθει ξανά στην επιφάνεια!

Το 2000 κυκλοφορήσε το βιβλίο του Τιμ Σουόρτζ «Τα χαμένα ημερολόγια του Νίκολα Τέσλα» (Tim Swartz – The Lost Journals of Nikola Tesla).

Από εκεί μαθαίνουμε ότι τα χαμένα ημερολόγια αποκάλυπταν ότι το 1899, και ενόσω βρισκόταν στο Κολοράντο Σπρινγκς, ο Τέσλα «εισχώρησε» άθελά του σε συνομιλίες μεταξύ εξωγήινων όντων που έλεγχαν μυστικά την ανθρωπότητα. Τα όντα αυτά προετοίμαζαν, με άκρα μυστικότητα, την κυριαρχία και επιβολή τους πάνω στους ανθρώπους.

Το πρόγραμμα αυτό βρίσκεται σε ισχύ από τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους, αλλά εκείνη την εποχή έμπαινε σε εφαρμογή εξαιτίας της τεχνολογικής ανάπτυξης στη Γη.

Ο Τέσλα κράτησε ένα λεπτομερές ημερολόγιο για όλα αυτά τα χρόνια που έκανε έρευνες για να μεταφράσει τα παράξενα ραδιοκύματα, αλλά και για τις προσπάθειές του να προειδοποιήσει την κυβέρνηση και το στρατό γι’ αυτά που είχε μάθει.

Οι επιστολές του όμως έμειναν αναπάντητες.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν από το Τέσλα στο σχεδιασμό του δίσκο ταιριάζουν με τις περιγραφές εκείνων που ισχυρίζονται ότι έχουν δει ένα «UFO»από μέσα:

Δισκοειδή πυκνωτή με επαρκές μέγεθος ώστε να παρέχει αρκετή ώθηση στο δίσκο για να πετάξει, ενώ μικρότεροι πυκνωτές επέτρεπαν τον έλεγχο της κατεύθυνσης του.

Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε ένα σύστημα ηλεκτρο-πρόωσης, η οποία επρόκειτο να τροφοδοτείται από εξωτερικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ή με μια γεννήτρια ρεύματος μέσα στο σκάφος.

Και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά, ο Τέσλα είχε περισσότερα! Το εσωτερικό του δίσκου ήταν εξοπλισμένο με επίπεδες οθόνες και εξωτερικές κάμερες για τυφλή πλοήγηση από τους πιλότους.

Το «UFO» του Τέσλα είχε «μάτια», και αυτά δημιουργήθηκαν από ηλεκτρο-οπτικούς φακούς, διαμορφωμένους σε τεταρτημόρια, που επέτρεπε στον χειριστή να δει τα πάντα.

Σε άρθρο του στην εφημερίδα “The Sun” το 1911, ο Τέσλα περιγράφει την ιπτάμενη μηχανή του, χωρίς φτερά και έλικες ή συσκευές κάθε είδους που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα (1911).

Θα μπορούσε να κατασκευαστεί σε οποιοδήποτε μέγεθος, και θα είχε την ικανότητα να μεταφέρει οποιοδήποτε βάρος. Σύμφωνα με την εφημερίδα «The Sun», «ο Τέσλα υπόσχεται μεγάλα πράγματα!».

Την ίδια χρονιά, στις 15 Οκτωβρίου στην εφημερίδα «New York Herald», ο Τέσλαεξηγεί συγκεκριμένα ότι η ιπτάμενη μηχανή του δεν είναι ένα συμβατικό αεροπλάνο, ούτε ελαφρύτερο από ένα αερόπλοιο, τύπου Zeppelin.

Θα ήταν μικρό και συμπαγές, και σε θέση να κινηθεί κατά βούληση μέσω του αέρα σε οποιαδήποτε κατεύθυνση με πλήρη ασφάλεια, υψηλότερες ταχύτητες απ’ότι έχουν επιτευχθεί ακόμη, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες.

Μας λέει επίσης ότι η ιπτάμενη μηχανή του θα μπορεί να αιωρηθεί στον αέρα, για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οποιοσδήποτε είναι εξοικειωμένος με τις αρχές λειτουργίας των λεγόμενων «συμβατικών αεροπλάνων» αντιλαμβάνεται ότι η ιπτάμενη μηχανή του Νίκολα Τέσλα που περιγράφονται το 1911 πρέπει να είναι ένα σκάφος «αντι-βαρύτητας», δηλαδή, ένας πραγματικός «Ιπτάμενος Δίσκος».

Η περίοδος κατά την οποία ο Τέσλα γεννήθηκε συνέπεσε με την παλιά Ζοχαρική προφητεία για το άνοιγμα των πυλών της σοφίας πάνω στη γη.

Συμπτωματικά, και ο Αϊνστάιν γεννήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου! Είναι κρίμα που ένα τόσο προικισμένο μυαλό έμεινε στις υποσημειώσεις της Ιστορίας και δεν τη στιγμάτισε όπως και έπρεπε.

https://www.pronews.gr/x-files/nikola-tesla-o-iptamenos-diskos-pou-sxediase-kai-den-kataskeyastike-pote-foto/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824



Το σχέδιο των Τούρκων για εξόντωση των Ελλήνων στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα - Ο νέος βαλεσή (πασάς) της Ρούμελης, Ιμπραήμ Δερβίς - 10.000 και πλέον άνδρες του, απέναντι σε 2.000 Έλληνες - Η πολύωρη μάχη της Άμπλιανης Φωκίδας στις 14/26 Ιουλίου 1824 και η μεγάλη ελληνική νίκη- Οι τεράστιες τουρκικές απώλειες

Μία από τους άγνωστες μάχες της Επανάστασης του 1821 που έληξε με νίκη των Ελλήνων και είχε πολύ μεγάλη σημασία για τη συνέχεια είναι αυτή που έγινε στην Άμπλιανη Φωκίδας (δεν πρέπει να συγχέεται με την Άμπλιανη Ευρυτανίας ή την Άμπλιανη Φθιώτιδας), στις 14/26 Ιουλίου 1824. Περίπου 2.000 Έλληνες, με επικεφαλής μερικούς σπουδαίους οπλαρχηγούς επικράτησαν επί 10.000 και πλέον αντιπάλων....

Η κατάσταση πριν τη μάχη της Άμπλιανης

Το φθινόπωρο του 1823 οι Έλληνες πετύχαιναν τη μία νίκη μετά την άλλη επί των Τούρκων, που βρίσκονταν σε απελπισία. Ο εμφύλιος πόλεμος όμως που ξέσπασε τον Νοέμβριο του 1823, σε συνδυασμό με την συμφωνία του σουλτάνου με τον Μοχάμεντ Άλη της Αιγύπτου, να στείλει τον θετό του γιο Ιμπραήμ εναντίον των επαναστατημένων Ελλήνων με αντάλλαγμα την Κρήτη για τον ίδιο και τον Μοριά για τον Ιμπραήμ, ανέτρεψαν την κατάσταση. Μάλιστα, ο σουλτάνος αντικατέστησε τον Μεχμέτ Εμίν Εμπού Λουμπούτ της Θεσσαλονίκης, που είχε αποτύχει στην Ανατολική Στερεά, με τον Ιμπραήμ Δερβίς στη θέση του Ρούμελη Βαλεσή (πασά), στις αρχές του 1824. Αυτός είχε υπό τις διαταγές του, τον Γιουσούφ πασά Περκόφτσαλη και τον Αμπάζ Ντίπρα πασά.

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824

Για άγνωστο λόγο, ο Δερβίς χρονοτριβούσε στη Λάρισα. Μόλις στα μέσα του Ιουνίου 1824 ξεκίνησε επικεφαλής περίπου 10.000 ανδρών για το Λιανοκλάδι. Εκεί, έστειλε εκ των προτέρων, υπό την αρχηγία ενός μπέη από τη Λάρισα, 180 άνδρες με τα πολεμοφόδια του, που περιέχονταν σε τριακόσια κιβώτια. Ενώ τα πολεμοφόδια τοποθετήθηκαν σε έναν πύργο, λίγες ώρες αργότερα, κεραυνός έπεσε σε αυτόν και προκάλεσε έκρηξη. Τα πολεμοφόδια καταστράφηκαν και 30 μέλη της φρουράς σκοτώθηκαν από τις εκρήξεις που ακολούθησαν. Μάλιστα, υπάρχουν αναφορές ότι τα πολεμοφόδια ήταν φορτωμένα σε 400 άμαξες που καταστράφηκαν ολοσχερώς!

Ο Δερβίς, αναμένοντας νέα πολεμοφόδια από τη Λάρισα στρατοπέδευσε κοντά στο Λιανοκλάδι στις 25 Ιουνίου. Το σχέδιο που είχε καταστρώσει προέβλεπε κάθοδο του Ομέρ Βρυώνη, πασά των Ιωαννίνων πλέον, μετά την εξόντωση του Αλή πασά, με 5.000 άνδρες μέσω Άρτας και Αιτωλοακαρνανίας στη Ναύπακτο και του φοβερού Ομέρ, πασά της Καρύστου, με 3.000 άνδρες στην Αττική για κατάπνιξη της Επανάστασης εκεί. Στη συνέχεια και αυτός θα κατευθυνόταν στη Ναύπακτο. Ο Δερβίς σκόπευε όλοι μαζί, με πάνω από 20.000 άνδρες, να μεταβούν από τη Ναύπακτο στον Μοριά.

Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ο… βραδύκαυστος Ομέρ Βρυώνης κωλυσιεργούσε στην Ήπειρο, ενώ ο Ομέρ υπέστη βαριά ήττα, τη μοναδική ίσως, από τους Έλληνες στον Μαραθώνα, με επικεφαλής τον Ιωάννη Γκούρα. Ο Γκούρας, πρωτοπαλίκαρο του Ανδρούτσου, ήταν εξαιρετικός πολεμιστής. Βαρύνεται όμως με τη δολοφονία του άλλοτε αρχηγού του, κάτι που αμαύρωσε την προσφορά του στον Αγώνα. Ας δούμε τώρα τη δράση του Δερβίς πασά, που και αυτός, μάλλον απέτυχε παταγωδώς, ενώ και το σχέδιο στο οποίο αναφερθήκαμε δεν φαίνεται και ιδιαίτερα ευφυές… Η προφυλακή του στρατεύματός του εγκαταστάθηκε στις 6 Ιουλίου στο Χάνι της Γραβιάς, αφού πρώτα αιχμαλώτισε 300 οικογένειες από το Πετρετσίκι (τη σημερινή Υπάτη, γνωστή τότε και ως Νέαι Πάτραι) και τα γύρω βλαχοχώρια. Το ίδιο βράδυ όμως, ο Μήτσος Κοντογιάννης, ο Σκαλτσοδήμος και ο Σιαφάκας επιτίθενται εναντίον των Τουρκαλβανών και απελευθερώνουν τις 300 οικογένειες που είχαν αιχμαλωτίσει.

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824
Χάρτης της μάχης της Άμπλιανης

Στις 8 Ιουλίου, ισχυρή δύναμη των Αλβανών εγκατέλειψε το Χάνι της Γραβιάς και κινήθηκε προς το Λιδωρίκι Δωρίδας (γράφεται επίσης και Λιδορίκι). Εκεί βρισκόταν με λίγους άντρες ο Σκαλτσάς. Οι Τουρκαλβανοί επιτέθηκαν εναντίον τους και θα τους εξόντωναν, αν δεν ερχόταν ως από μηχανής θεός ο Σιαφάκας με 350 Κραβαρίτες (Κράβαρα= η ορεινή Ναυπακτία). Τρεις φορές οι εχθροί «πάτησαν» τις ελληνικές θέσεις. Τρεις φορές οι Έλληνες τους απομάκρυναν. Τελικά, οι επιτιθέμενοι αποχώρησαν παίρνοντας μαζί τους κάπου 8.000 γιδοπρόβατα… Σύμφωνα με τον Διονύσιο Κόκκινο, αλλά και το stratistoria.wordpress.com, αρχηγός του εχθρικού σώματος ήταν ο Αλβανός Αμπάζ πασάς και υπαρχηγοί του οι Βελή Αγά και Πράχο Πρεβίστα. Αν σκεφτούμε ότι είχαν στη διάθεσή τους 6.000 Αλβανούς στη συντριπτική τους πλειοψηφία, πεζούς και 1.000 ιππείς, η τελική ελληνική νίκη μοιάζει με άθλο…

Πριν τη μάχη της Άμπλιανης (14/26 Ιουλίου 1824)

Μαθαίνοντας τα νέα από τη Ρούμελη, η κυβέρνηση πανικοβλήθηκε. Μόλις πριν ένα μήνα είχε τελειώσει ο εμφύλιος πόλεμος, ενώ η Κάσος και τα Ψαρά είχαν καταστραφεί. Με διάταγμα της 9ης Ιουλίου, δόθηκε εντολή να ξεκινήσει εκ νέου η πολιορκία της Πάτρας και να δημιουργηθούν στον Μοριά στρατόπεδα σε Αχαΐα, Κορινθία, Ηλεία και Μεσσηνία από 13.500 ενόπλους. Βέβαια, η συγκέντρωση τόσων ανδρών μετά από όσα προηγήθηκαν δεν ήταν και πολύ εύκολη… Για τη Στερεά, το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία 7 στρατοπέδων με 11.000 άνδρες. Τα στρατόπεδα θα δημιουργούνταν στα Άγραφα και το Μακρυνόρος Αιτωλοακαρνανίας, για αντιμετώπιση τυχόν καθόδου του Ομέρ Βρυώνη, στη Ναύπακτο, στο Λιδωρίκι, στα Σάλωνα, στο Ζεμενό (όπου επικεφαλής ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος) και στην Αττική, υπό τους Γκούρα και Κατσικογιάννη, με 1.000 άνδρες, για πιθανή νέα επίθεση του Ομέρ.

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824
Ο θρυλικός Πανουργιάς Πανουργιάς ή γερο-Πανουργιάς
Στη Φωκίδα όμως, ήταν ετοιμοπόλεμοι μόλις 600 άνδρες, με επικεφαλής τον 23χρονο οπλαρχηγό Νάκο Πανουργιά (γεννήθηκε το 1801), γιο του θρυλικού γερο- Πανουργιά και 250 μπαρουτοκαπνισμένοι Σουλιώτες υπό τους Γεώργιο Δράκο, Γιώτη Δαγκλή, Διαμαντή Ζέρβα, Τούσια Ζέρβα και Χριστόφορο Περραιβό. Από την Πελοπόννησο ήρθε στις 13 Ιουλίου ένα σώμα με 130 (200 σύμφωνα με άλλες πηγές)ενόπλους, υπό τον 21χρονο Παναγιώτη Νοταρά. Ο Κίτσος Τζαβέλλας, ένας ακόμα 23χρονος, γιος του θρυλικού Φώτου Τζαβέλλα, βρισκόταν με 130 Σουλιώτες στα Τριζόνια (νησί του Κορινθιακού Κόλπου κοντά στη Φωκίδα). Είχε «στοχοποιηθεί» από την κυβέρνηση και είχε απογοητευθεί. Μαθαίνοντας τις εξελίξεις, στις 10 Ιουλίου στέλνει στην κυβέρνηση την παρακάτω επιστολή: «Ενταύθα (εδώ) πληροφορήθην ότι επλησίαζον οι εχθροί εις τα Σάλωνα. Είδα τον κίνδυνο της πατρίδος και την απελπισίαν των αδυνάτων και απεφάσισα να υπάγω αυτός εγώ εναντίον των (εχθρών)». Την επιστολή παραθέτει στα «Απομνημονεύματά» του ο Νικόλαος Σπηλιάδης. Στη Φωκίδα έσπευσε ένας ακόμα «κακός» κατά την κυβέρνηση, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Η παρουσία όλων αυτών, τόνωσε ιδιαίτερα το ηθικό των υπολοίπων Ελλήνων. Μεγάλη εντύπωση προκαλεί το νεαρό της ηλικίας τριών σπουδαίων οπλαρχηγών (Ν. Πανουργιάς, Π. Νοταράς, Κ. Τζαβέλλας). Συνολικά, συγκεντρώθηκαν 1.200 Έλληνες (Χ. Περραιβός, Σ. Τρικούπης, Α. Βακαλόπουλος), απέναντι σε 10.000-12.000 Τουρκαλβανούς. Ο Περραιβός, που πολέμησε εκεί ανεβάζει τον αριθμό τους σε 16.000.

Ο Λ. Κουτσονίκας ανεβάζει τον αριθμό των Ελλήνων σε 2.000, ενώ οι Σπηλιάδης και Περραιβός, σε 3.000. Σίγουρα υπήρχαν κάποια εφεδρικά στρατεύματα και άλλα σώματα που είχαν αναλάβει τη φρούρηση μερικών περασμάτων, οπότε πιθανότατα οι αναφορές περιλαμβάνουν και τα τμήματα αυτά.

Η μάχη της Άμπλιανης (14/26 Ιουλίου 1824)

Το βράδυ της 13ης Ιουλίου 1824, οι Τουρκαλβανοί ξεκίνησαν από τη Γραβιά με προορισμό τα Σάλωνα (Άμφισσα) και στη συνέχεια την Ιτέα και τη Ναύπακτο. Ο γέρο-Πανουργιάς, άριστος γνώστης της περιοχής και με μεγάλη πολεμική εμπειρία ως παλιός κλέφτης οργάνωσε μια αμυντική γραμμή στην Άμπλιανη Φωκίδας, κοντά στο χωριό Βάργιανη, σε σημείο από το οποίο θα περνούσαν οι εχθροί. Εκεί πίστευε, και σωστά, ότι θα μπορούσαν να αναχαιτιστούν οι αντίπαλοι και να εξισορροπηθεί η τεράστια αριθμητική τους υπεροπλία. Η Άμπλιανη βρίσκεται μεταξύ των βορείων άκρων του Παρνασσού και της Γκιώνας, στον δρόμο που συνδέει τη Γραβιά με την Άμφισσα, από την οποία απέχει 33 χιλιόμετρα. Το τοπωνύμιο Άμπλιανη είναι παλαιοσλαβικό: Άμπλιανη < *Obljane "κάτοικοι πηγής" (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Π. ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ, "ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΙΚΩΝΥΜΙΩΝ").

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824
Η περιοχή της Άμπλιανης σήμερα

Η περιοχή ήταν δασώδης, με βράχους και γκρεμούς. Με εντολή του Πανουργιά και πάλι, κόπηκαν κορμοί από έλατα και τοποθετήθηκαν στον δρόμο, για να φράξουν την πορεία του ιππικού. Παράλληλα στήθηκαν και δέκα ταμπούρια (προμαχώνες). Το πρωί της 14/26 Ιουλίου οι Τουρκαλβανοί έφτασαν στην Άμπλιανη. Μετά τον αρχικό τους αιφνιδιασμό, χωρίστηκαν σε τρία τμήματα: το δεξιό, με επικεφαλής τους Αμπάζ Ντίπρα και Πράχο Πρεβίστα, με 3.000 άνδρες, χτύπησε τον Νάκο Πανουργιά, που είχε 600 άνδρες. Στο κέντρο, απέναντι στους 250 Σουλιώτες επιτέθηκαν 3.500, με δύο κανόνια και επικεφαλής τον Γιουσούφ Περκόφτσαλη και στο αριστερό τμήμα της ελληνικής παράταξης, όπου βρίσκονταν ο Κίτσος Τζαβέλλας με τους άνδρες του, ενισχυμένος από μερικούς άντρες του Νάκου Πανουργιά επιτέθηκαν 4.000 Τούρκοι άτακτοι, κυρίως ένοπλοι Μουσουλμάνοι από τη Θράκη και τη Μακεδονία, υπό τον Σουλεϊμάν πασά της Ζίχνης, που καταγόταν από τη Θράκη. Η μάχη ξεκίνησε γύρω στις 9 το πρωί. Οι Τουρκαλβανοί έκαναν διαδοχικές, λυσσαλέες επιθέσεις, αλλά οι Έλληνες με άριστη κάλυψη τις απέκρουαν. Νωρίς το απόγευμα είχε αρχίσει να κάμπτεται το ηθικό των επιτιθεμένων, οι οποίοι δεν σταματούσαν όμως τις επιθέσεις. Τότε, στο αριστερό τμήμα της τουρκικής παράταξης επιτέθηκαν 200 περίπου Σαλωνίτες (Αμφισσιώτες) που είχαν επικεφαλής τον Γ. Καλμούκη και ήρθαν μέσω Γκιώνας - Παρνασσού. Οι Τουρκαλβανοί αιφνιδιάστηκαν. Ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Λάμπρος Ζάρμπας και ο Γιαννούσης Πανομάρας έκαναν με τους άνδρες τους κι αυτοί επίθεση στο αριστερό τμήμα της τουρκικής παράταξης, οι άνδρες του οποίου υποχωρούσαν προς το κέντρο. Τον πανικό των Τούρκων εκμεταλλεύτηκαν οι Σουλιώτες υπό τους Κίτσο Τζαβέλλα, Δράκο, Περραιβό και Ζέρβα και επιτέθηκαν στο κέντρο των αντιπάλων. Ο Περκόφτσαλης θεώρησε μάταια κάθε περαιτέρω σύγκρουση και οπισθοχώρησε προς τη Γραβιά με τους άνδρες του. Είχαν απομείνει οι Αμπάζ Ντίπρο και Πράχο Πρεβίστα να μάχονται. Νέες ελληνικές επιθέσεις, σε συνδυασμό με τη φυγή των υπόλοιπων έκαναν και αυτούς να οπισθοχωρήσουν. Γύρω στις 6 το απόγευμα, μετά από εννιά ώρες, η μάχη της Άμπλιανης είχε τελειώσει με ελληνικό θρίαμβο, έναν μήνα μόλις μετά το τέλος του πρώτου εμφυλίου και ενώ ακόμα τα πάθη μεταξύ των Ελλήνων δεν είχαν καταλαγιάσει...

Απολογισμός της μάχης της Άμπλιανης

Άγνωστη στους περισσότερους, η μάχη της Άμπλιανης είχε πολύ μεγάλη σημασία, γιατί έβαλε τέλος στα τουρκικά σχέδια για κάθοδο στον Μοριά. Η νίκη ήταν μεγαλειώδης. Τουλάχιστον 500 Τούρκοι σκοτώθηκαν (για «υπέρ τους πεντακοσίους» κάνει μνεία ο Ν. Σπηλιάδης), ενώ συνολικά οι απώλειες των εχθρών (νεκροί και τραυματίες) ήταν περισσότεροι από 2.000. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Σουλεϊμάν πασάς. Πολλοί Τουρκαλβανοί είτε κυνηγημένοι από Έλληνες, είτε παρασυρόμενοι από άλλους έπεφταν στους γκρεμούς και τσακίζονταν στα βράχια γύρω από την Άμπλιανη. Οι Έλληνες είχαν 9 νεκρούς και 12 τραυματίες (21 συνολικά) ή 37 νεκρούς και τραυματίες κατά τον Δ. Κόκκινο. Η πολεμική λεία των Ελλήνων ήταν πλούσια: η σκηνή του Γιουσούφ Περκόφτσαλη, τα δύο κανόνια, πολεμοφόδια, 23 σημαίες, άλογα, ανάμεσά τους και αυτό του Περκόφτσαλη, αποσκευές των Τούρκων κ.ά.

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824
Ο Παναγιώτης Νοταράς σε μεγάλη ηλικία


Επίλογος

Μετά την ήττα στην Άμπλιανη, ο Δερβίς δεν προέβη σε καμία άλλη ενέργεια το καλοκαίρι του 1824. Οι Έλληνες απέδειξαν ότι όταν είναι ενωμένοι μεγαλουργούν. Ο Ομέρ Βρυώνης, όχι μόνο δεν κινήθηκε προς τη Ναύπακτο (παρέμεινε μεταξύ Ιωαννίνων και Άρτας), αλλά κατηγορούσε τους άλλους για την ήττα στην Άμπλιανη. Από τη στοιχειώδη γνώση της Επανάστασης του 1821 που διαθέτουμε φαίνεται καθαρά ότι οι υψηλόβαθμοι Τούρκοι στρατιωτικοί της εποχής ήταν, ευτυχώς για μας, κάκιστοι. Ο μόνος ικανός, ο Χουρσίτ πασάς συκοφαντήθηκε στον σουλτάνο και αυτοκτόνησε. Ο Κιουταχής, λίγα χρόνια μετά την Επανάσταση συνετρίβη από τον Ιμπραήμ, κατά τον πόλεμο Αιγυπτίων - Οθωμανών. Μηχανορραφίες και συκοφαντίες συμπλήρωναν το παζλ της ανικανότητάς τους. Το μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα ήταν ο Ιμπραήμ, ο στρατός του οποίου ήταν όχι μόνο πολυπληθής, αλλά και οργανωμένος κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, από Γάλλους αξιωματικούς. Αν οι Τούρκοι νικούσαν στην Άμπλιανη και περνούσαν στον Μοριά (με ή χωρίς τον Ομέρ Βρυώνη...), με την άφιξη του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο η κατάσταση θα ήταν δραματική για τους προγόνους μας. Ευτυχώς, η πείρα και η άριστη γνώση κάθε περιοχής (βλ. γέρο - Πανουργιάς), η γενναιότητα και ο ενθουσιασμός των υπολοίπων, το πολεμικό dna των Σουλιωτών και οι ενισχύσεις του Γεώργιου Καλμούκη (τον οποίο μάλλον δεν γνωρίζει κανένας σήμερα...), Υδραίου στην καταγωγή, απέτρεψαν αυτό το ενδεχόμενο και έδωσαν μια, καθοριστικής σημασίας για την Επανάσταση, νίκη στην Ελλάδα...

Η μεγάλη, άγνωστη νίκη 2.000 Ελλήνων επί 12.000 Τουρκαλβανών στην Άμπλιανη Φωκίδας τον Ιούλιο του 1824
Ηρώο στην Άμπλιανη Φωκίδας


Πηγές:
- "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ", τ. ΙΒ', ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ
- ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Α. ΚΟΚΚΙΝΟΥ, "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ", Τόμος 4, ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΜΕΛΙΣΣΑ", 1974
- ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ, "Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821", Τόμος γ', ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ, ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, 2018
-  stratistoria.wordpress, "Μάχη στην Άμπλιανη Φωκίδας, 14 Ιουλίου 1824"
https://www.protothema.gr/stories/article/1856050/1426-iouliou-1824-i-megali-agnosti-niki-2000-ellinon-epi-12000-tourkalvanon-stin-abliani-fokidas/
Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Αυτές είναι οι λοιμώξεις που συνδέονται με το 12% των νέων περιστατικών καρκίνου παγκοσμίως




Πώς μπορεί να περιοριστεί ο κίνδυνος

Περίπου το 12% των νέων περιστατικών καρκίνου παγκοσμίως το 2024 συνδέθηκε με λοιμώξεις από ιούς και βακτήρια, σύμφωνα με μελέτη του Διεθνούς Οργανισμού Έρευνας για τον Καρκίνο (IARC), η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Lancet Oncology.

...

Συγκεκριμένα, περίπου 2,3 εκατομμύρια από τα 20 εκατομμύρια νέα περιστατικά καρκίνου που καταγράφηκαν διεθνώς εκείνη τη χρονιά σχετίζονταν με λοιμογόνους παράγοντες.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ένα μέρος αυτών των περιπτώσεων θα μπορούσε να προληφθεί με τη χρήση διαθέσιμων μέσων, όπως ο εμβολιασμός και ο προσυμπτωματικός έλεγχος.

Ο Γκάρι Κλίφορντ, επιδημιολόγος και ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, τόνισε ότι υπάρχουν συγκεκριμένες δυνατότητες παρέμβασης για τον περιορισμό των λοιμώξεων που συνδέονται με την εμφάνιση καρκίνου.

Ποιοι ιοί και βακτήρια συνδέονται με τον καρκίνο

Ορισμένοι μικροοργανισμοί μπορούν να επηρεάσουν τη φυσιολογική λειτουργία των κυττάρων, να προκαλέσουν γενετικές μεταβολές ή να οδηγήσουν σε χρόνια φλεγμονή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μηχανισμοί αυτοί συμβάλλουν στην ανάπτυξη κακοηθειών.

Μεταξύ των σημαντικότερων λοιμώξεων που έχουν συνδεθεί με τον καρκίνο βρίσκονται οι ακόλουθες:

Ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV): Συνδέεται με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, καθώς και με κακοήθειες του πρωκτού, του αιδοίου, του κόλπου, του πέους και του στοματοφάρυγγα. Ο εμβολιασμός κατά του HPV αποτελεί βασικό μέτρο πρόληψης των μορφών καρκίνου που σχετίζονται με τους τύπους του ιού που καλύπτει.

Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού: Πρόκειται για βακτήριο που μπορεί να εγκατασταθεί στο στομάχι και να προκαλέσει χρόνια φλεγμονή. Η παρατεταμένη λοίμωξη αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στομάχου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι οι φορείς θα αναπτύξουν τη νόσο.

Ιός Epstein-Barr: Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος και μεταδίδεται κυρίως μέσω του σάλιου. Έχει συσχετιστεί με συγκεκριμένα λεμφώματα, τον καρκίνο του ρινοφάρυγγα και ορισμένες περιπτώσεις καρκίνου του στομάχου.

Ιός της ηπατίτιδας Β: Η χρόνια λοίμωξη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στο ήπαρ και να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του συγκεκριμένου οργάνου. Ο ιός μεταδίδεται μέσω μολυσμένου αίματος και ορισμένων σωματικών υγρών, καθώς και από τη μητέρα στο παιδί κατά τον τοκετό.

HIV: Η λοίμωξη από τον ιό HIV αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης συγκεκριμένων κακοηθειών, μεταξύ των οποίων το σάρκωμα Kaposi και ορισμένα λεμφώματα.

Οι ειδικοί διευκρινίζουν ότι η παρουσία μιας λοίμωξης δεν οδηγεί απαραίτητα σε καρκίνο. Ο κίνδυνος εξαρτάται από τον τύπο του μικροοργανισμού, τη διάρκεια της λοίμωξης, την κατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος και άλλους παράγοντες.

Πώς μπορεί να περιοριστεί ο κίνδυνος

Η πρόληψη των λοιμώξεων αποτελεί σημαντικό πεδίο παρέμβασης για τη μείωση ορισμένων μορφών καρκίνου. Τα διαθέσιμα μέτρα περιλαμβάνουν τον εμβολιασμό, την έγκαιρη διάγνωση και την κατάλληλη αντιμετώπιση συγκεκριμένων λοιμώξεων.

Το εμβόλιο κατά του HPV συμβάλλει στην προστασία από τους τύπους του ιού που ευθύνονται για μεγάλο μέρος των σχετικών κακοηθειών. Αντίστοιχα, ο εμβολιασμός κατά της ηπατίτιδας Β περιορίζει τον κίνδυνο χρόνιας λοίμωξης και των επιπλοκών της, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του ήπατος.

Παράλληλα, ο προσυμπτωματικός έλεγχος για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, μέσω των κατάλληλων εξετάσεων, μπορεί να εντοπίσει λοιμώξεις ή κυτταρικές αλλοιώσεις πριν εξελιχθούν σε κακοήθεια. Στην περίπτωση του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού, η διάγνωση και η θεραπεία, όταν ενδείκνυνται, μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης επιπλοκών.

Σύμφωνα με τον Κλίφορντ, οι ανισότητες στην πρόσβαση σε εμβόλια και υπηρεσίες υγείας εξακολουθούν να επηρεάζουν την πρόληψη των καρκίνων που σχετίζονται με λοιμώξεις.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η διεύρυνση της εμβολιαστικής κάλυψης και η καλύτερη πρόσβαση στον προσυμπτωματικό έλεγχο μπορούν να συμβάλουν στη μείωση των περιστατικών τα επόμενα χρόνια. Τα οφέλη, ωστόσο, ενδέχεται να χρειαστούν χρόνο για να αποτυπωθούν στα συνολικά ποσοστά εμφάνισης καρκίνου.

https://www.pronews.gr/ygeia/aytes-einai-oi-loimokseis-pou-syndeontai-me-to-12-ton-neon-peristatikon-karkinou-pagkosmios/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Η πρόγνωση του καιρού μπορεί να «προβλέψει» τις καρδιακές ανακοπές





Μελέτη δείχνει ότι οι καιρικές συνθήκες μπορεί να συνδέονται με αύξηση των περιστατικών

Οι καιρικές συνθήκες ενδέχεται να βοηθούν τις υγειονομικές Αρχές να εντοπίζουν περιόδους κατά τις οποίες μπορεί να αυξηθούν οι εξωνοσοκομειακές καρδιακές ανακοπές, σύμφωνα με νέα μελέτη από την Ουγγαρία.

Οι ερευνητές ανέλυσαν 114.830 περιστατικά εξωνοσοκομειακής καρδιακής ανακοπής που καταγράφηκαν στη χώρα από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Δεκέμβριο του 2023. Στη συνέχεια συνέκριναν τα περιστατικά με δεδομένα για τη θερμοκρασία, την ταχύτητα των ανέμων, την ατμοσφαιρική πίεση, την υγρασία και την ποιότητα του αέρα.

Κατά μέσο όρο, καταγράφονταν 60,9 καρδιακές ανακοπές την ημέρα. Τα στοιχεία έδειξαν ότι τον χειμώνα τα περιστατικά ήταν κατά 17,8% περισσότερα σε σχέση με το καλοκαίρι.

...

Παράλληλα, κάθε πτώση της θερμοκρασίας κατά 1 βαθμό Κελσίου συνδεόταν με αύξηση κατά 1,4% στις ημερήσιες καρδιακές ανακοπές.

Σε ημέρες με τη μεγαλύτερη συχνότητα περιστατικών, οι ανακοπές ήταν 31,9% περισσότερες από το αναμενόμενο, δηλαδή περίπου 19 επιπλέον περιστατικά ημερησίως.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η επίδραση των καιρικών συνθηκών δεν εμφανιζόταν απαραίτητα αμέσως. Σύμφωνα με την ανάλυση, μπορούσε να υπάρξει καθυστέρηση έως και τριών ημερών.

Με τη χρήση μοντέλων μηχανικής μάθησης, η θερμοκρασία και η ταχύτητα του ανέμου αναδείχθηκαν ως οι σημαντικότεροι προγνωστικοί παράγοντες.

Ωστόσο, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι το μοντέλο δεν μπορεί να προβλέψει αν ένα συγκεκριμένο άτομο θα υποστεί καρδιακή ανακοπή. Η πρόβλεψη αφορά τον αριθμό των περιστατικών σε επίπεδο πληθυσμού.

Επιπλέον, πρόκειται για παρατηρησιακή μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε μία χώρα, επομένως δεν αποδεικνύει ότι ο καιρός προκαλεί τις καρδιακές ανακοπές.

Το εύρημα θα μπορούσε, πάντως, να αξιοποιηθεί για την καλύτερη προετοιμασία των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης. Μια πρόγνωση για πιθανή αύξηση των περιστατικών θα μπορούσε να βοηθά ασθενοφόρα, διασώστες και νοσοκομεία να προετοιμάζονται εγκαίρως για αυξημένη ζήτηση.

Παράλληλα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τόσο το ακραίο ψύχος όσο και η ακραία ζέστη μπορούν να επιβαρύνουν το καρδιαγγειακό σύστημα. Η προστασία από τις ακραίες θερμοκρασίες και η συνέχιση της prescribed θεραπείας χωρίς αυθαίρετες αλλαγές παραμένουν σημαντικά μέτρα πρόληψης.

https://www.pronews.gr/ygeia/i-prognosi-tou-kairou-mporei-na-provlepsei-tis-kardiakes-anakopes/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Η Μόσχα στις φλόγες: Η νίκη του Ναπολέοντα που έγινε η αρχή της καταστροφής του





Στις 14 Σεπτεμβρίου 1812 κατέλαβε τη ρωσική πρωτεύουσα – Την επομένη βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια φλεγόμενη πόλη

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1812, ο Ναπολέων Βοναπάρτης στεκόταν στον λόφο Ποκλόναγια, στα δυτικά της Μόσχας, περιμένοντας μια αντιπροσωπεία που δεν θα ερχόταν ποτέ. Ύστερα από μήνες εξαντλητικής εκστρατείας και αιματηρών συγκρούσεων, ο Γάλλος αυτοκράτορας είχε φτάσει μπροστά στην πόλη που πίστευε ότι θα του παρέδιδε ολόκληρη τη Ρωσία.

...

Περίμενε τους αξιωματούχους της Μόσχας να του προσφέρουν τα κλειδιά της πόλης και να ζητήσουν έλεος. Αντί γι’ αυτό, αντίκρισε μια πρωτεύουσα σιωπηλή, σχεδόν εγκαταλελειμμένη και τρομακτικά αφιλόξενη. Η μεγάλη νίκη του δεν έμοιαζε με θρίαμβο. Έμοιαζε περισσότερο με την αρχή μιας παγίδας.

Η εκστρατεία είχε ξεκινήσει τον Ιούνιο του 1812, όταν η Μεγάλη Στρατιά του Ναπολέοντα πέρασε τον ποταμό Νέμαν και εισέβαλε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Επρόκειτο για μια τεράστια πολυεθνική δύναμη, αποτελούμενη από Γάλλους, Πολωνούς, Ιταλούς, Γερμανούς και στρατιώτες άλλων ευρωπαϊκών λαών. Ο Ναπολέων υπολόγιζε ότι θα συνέτριβε γρήγορα τον ρωσικό στρατό και θα ανάγκαζε τον τσάρο Αλέξανδρο Α΄ να διαπραγματευτεί.

Οι Ρώσοι, όμως, απέφευγαν συστηματικά την αποφασιστική σύγκρουση. Υποχωρούσαν βαθύτερα στο εσωτερικό της χώρας, καταστρέφοντας αποθήκες τροφίμων, καλλιέργειες και εφόδια που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι εισβολείς.

Η τακτική της «καμένης γης» ανάγκαζε τους Γάλλους να προχωρούν όλο και πιο μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους, σε μια αχανή περιοχή όπου οι αποστάσεις αποδεικνύονταν εξίσου επικίνδυνες με τον αντίπαλο στρατό.

Στις 7 Σεπτεμβρίου, στη μάχη του Μποροντίνο, οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν σε μία από τις πιο αιματηρές μάχες των Ναπολεόντειων Πολέμων. Ο Ναπολέων κατέλαβε το πεδίο, αλλά δεν κατάφερε να καταστρέψει τον ρωσικό στρατό. Οι δυνάμεις του στρατάρχη Μιχαήλ Κουτούζοφ υποχώρησαν συντεταγμένα και παρέμειναν ικανές να συνεχίσουν τον πόλεμο.

Μπροστά στο ενδεχόμενο μιας νέας καταστροφικής αναμέτρησης, ο Κουτούζοφ πήρε μια απόφαση που συγκλόνισε τη ρωσική κοινωνία: εγκατέλειψε τη Μόσχα χωρίς μάχη. Για τον ίδιο, η διάσωση του στρατού είχε μεγαλύτερη σημασία από την προσωρινή απώλεια της πόλης. Εφόσον ο ρωσικός στρατός παρέμενε ζωντανός, ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει.

Όταν οι πρώτες γαλλικές μονάδες μπήκαν στη Μόσχα το απόγευμα της 14ης Σεπτεμβρίου, βρήκαν άδειους δρόμους, κλειστά σπίτια και ελάχιστους κατοίκους. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είχε αποχωρήσει μαζί με τον στρατό.

Δεν υπήρχαν πανηγυρισμοί, επίσημη παράδοση ή εκπρόσωποι του τσάρου. Ο Ναπολέων εγκαταστάθηκε στο Κρεμλίνο, εξακολουθώντας να πιστεύει ότι η κατάληψη της πόλης θα οδηγούσε σύντομα σε πρόταση ειρήνης.

Το ίδιο βράδυ άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες εστίες πυρκαγιάς. Αρχικά έμοιαζαν με μεμονωμένα περιστατικά, όμως μέσα σε λίγες ώρες οι φλόγες εξαπλώθηκαν στις συνοικίες της Μόσχας.

Στις 15 Σεπτεμβρίου ο άνεμος δυνάμωσε και η φωτιά μετατράπηκε σε πύρινη καταιγίδα. Χιλιάδες ξύλινα κτίρια τυλίχθηκαν στις φλόγες, αποθήκες ανατινάχθηκαν και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα εξαφανίστηκαν.

Ο ουρανός βάφτηκε κόκκινος, ενώ σύννεφα καπνού σκέπασαν την πόλη. Στρατιώτες έσπαγαν πόρτες αναζητώντας τρόφιμα και καταλύματα, την ώρα που άλλοι προσπαθούσαν μάταια να περιορίσουν τις φλόγες.

Το χάος επιδεινώθηκε από τις λεηλασίες, την έλλειψη οργάνωσης και την απουσία λειτουργικού πυροσβεστικού μηχανισμού. Η πυρκαγιά συνεχίστηκε για ημέρες και κατέστρεψε μεγάλο μέρος της Μόσχας. Σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, περίπου τα δύο τρίτα της πόλης παραδόθηκαν στις φλόγες.

Το ποιος έβαλε τη φωτιά παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ιστορικής διαμάχης. Οι Γάλλοι κατηγόρησαν τις ρωσικές αρχές ότι είχαν οργανώσει έναν μαζικό εμπρησμό ώστε να στερήσουν από τους εισβολείς τα μέσα επιβίωσης. Ιδιαίτερες υποψίες στράφηκαν εναντίον του κυβερνήτη της Μόσχας, κόμη Φιοντόρ Ροστόπτσιν, ο οποίος φέρεται να είχε διατάξει την απομάκρυνση ή την καταστροφή πυροσβεστικού εξοπλισμού.

Άλλοι ιστορικοί θεωρούν ότι η καταστροφή προκλήθηκε από έναν συνδυασμό παραγόντων. Η Μόσχα ήταν σε μεγάλο βαθμό χτισμένη από ξύλο, οι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει τις περιουσίες τους και δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες άναβαν φωτιές για να μαγειρέψουν ή να ζεσταθούν.

Οι λεηλασίες και η διάλυση κάθε οργανωμένης υπηρεσίας μπορούσαν να μετατρέψουν ακόμη και μια μικρή εστία σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Αυτόπτες μάρτυρες της γαλλικής πλευράς περιέγραψαν μια πόλη όπου οι φλόγες ξεπηδούσαν σχεδόν ταυτόχρονα από διαφορετικά σημεία.

Ο Ναπολέων βρέθηκε αντιμέτωπος με μια κατάσταση που δεν είχε προβλέψει. Είχε καταλάβει τη Μόσχα, αλλά δεν είχε νικήσει τη Ρωσία. Ο τσάρος δεν απαντούσε στις προτάσεις του και δεν έδειχνε καμία διάθεση να διαπραγματευτεί.

Παράλληλα, η κατεστραμμένη πόλη δεν μπορούσε να προσφέρει επαρκή τρόφιμα, ζωοτροφές και ασφαλή καταλύματα για τον εξαντλημένο γαλλικό στρατό.

Ο αυτοκράτορας παρέμεινε στη Μόσχα για περισσότερο από έναν μήνα, ελπίζοντας ότι ο Αλέξανδρος Α΄ θα λύγιζε. Κάθε ημέρα που περνούσε, όμως, λειτουργούσε υπέρ των Ρώσων. Τα αποθέματα μειώνονταν, η πειθαρχία υποχωρούσε και ο χειμώνας πλησίαζε. Στις 19 Οκτωβρίου, ο Ναπολέων διέταξε τελικά την αποχώρηση.

Η υποχώρηση εξελίχθηκε σε καταστροφή. Η πείνα, το κρύο, οι ασθένειες, οι ρωσικές επιθέσεις και η πλήρης κατάρρευση του ανεφοδιασμού αποδεκάτισαν τη Μεγάλη Στρατιά.

Χιλιάδες άνδρες πέθαναν στους παγωμένους δρόμους ή εγκαταλείφθηκαν επειδή δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Η δύναμη που είχε εισβάλει στη Ρωσία ως ο ισχυρότερος στρατός της Ευρώπης επέστρεψε ως σκιά του εαυτού της.

Η πυρκαγιά της Μόσχας δεν κατέστρεψε αμέσως τον Ναπολέοντα, αλλά αποκάλυψε τα όρια της ισχύος του. Η κατοχή μιας πρωτεύουσας αποδείχθηκε άχρηστη όταν ο αντίπαλος αρνήθηκε να θεωρήσει τον πόλεμο χαμένο.

Ο Κουτούζοφ θυσίασε την πόλη για να διατηρήσει τον στρατό του, ενώ ο τσάρος αρνήθηκε να προσφέρει στον Γάλλο αυτοκράτορα την πολιτική νίκη που αναζητούσε.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1812, ο Ναπολέων μπήκε στη Μόσχα πιστεύοντας ότι είχε φτάσει στο αποκορύφωμα του θριάμβου του.

Στις 15 Σεπτεμβρίου, καθώς έβλεπε τις φλόγες να πλησιάζουν το Κρεμλίνο, άρχισε να γίνεται φανερό ότι η κατάκτηση της πόλης δεν ήταν το τέλος της εκστρατείας αλλά η αρχή της συντριβής του.

Η Μόσχα είχε πέσει, όμως η Ρωσία παρέμενε όρθια. Και μέσα στα αποκαΐδια της πόλης άρχισε να καίγεται μαζί της και ο μύθος του αήττητου Ναπολέοντα.

https://www.pronews.gr/istoria/i-mosxa-stis-floges-i-niki-tou-napoleonta-pou-egine-i-arxi-tis-katastrofis-tou/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...