Τι είναι η εμοφιλία και γιατί απασχολεί τους ειδικούς

Η συμπεριφορά που μπορεί να επηρεάσει τις ερωτικές σχέσεις και να οδηγήσει σε λανθασμένες επιλογές

Η εμοφιλία (emophilia) είναι ένας σχετικά νέος όρος στην ψυχολογία και δεν πρέπει να συγχέεται με την αιμοφιλία (haemophilia), τη γνωστή κληρονομική διαταραχή της πήξης του αίματος. Η ονομασία της προέρχεται από την αγγλική λέξη emotion και σχετίζεται με τα συναισθήματα και τις ερωτικές σχέσεις.

...

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η εμοφιλία περιγράφει την τάση ενός ατόμου να ερωτεύεται πολύ γρήγορα και συχνά, αναπτύσσοντας έντονα συναισθήματα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν πρόκειται απλώς για έναν ενθουσιασμό της στιγμής, αλλά για μια έντονη ρομαντική έλξη που μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι ο άλλος είναι ο «ιδανικός» σύντροφος από πολύ νωρίς.

Η έννοια παρουσιάστηκε από τον Δρ Ντάνιελ Τζόουνς, αναπληρωτή καθηγητή Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, στο Handbook of Sexuality-Related Measures. Όπως επισημαίνεται, η εμοφιλία αφορά κυρίως την έντονη επιθυμία για ερωτικό δέσιμο και όχι την ανάγκη για μια σχέση, όπως συμβαίνει σε άλλες μορφές προσκόλλησης.

Πιθανοί κίνδυνοι

Παρότι ο έρωτας αποτελεί φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η εμοφιλία μπορεί να οδηγήσει σε προβληματικές συμπεριφορές.

Ένα άτομο με υψηλά επίπεδα εμοφιλίας ενδέχεται να εμπιστευτεί υπερβολικά γρήγορα έναν νέο σύντροφο, να αγνοήσει προειδοποιητικά σημάδια («κόκκινες σημαίες») ή να πάρει αποφάσεις χωρίς να έχει γνωρίσει επαρκώς τον άλλον.

Έρευνες του Δρ Τζόουνς έχουν δείξει ότι τα άτομα με υψηλή εμοφιλία είναι πιθανότερο να υπερασπιστούν ή να δικαιολογήσουν έναν σύντροφο ακόμη και όταν η σχέση βρίσκεται στα πρώτα της στάδια.

Παράλληλα, μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2021 στο Journal of Personality and Individual Differences διαπίστωσε ότι η εμοφιλία μπορεί να σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα έλξης προς άτομα με χαρακτηριστικά όπως ο ναρκισσισμός, η ψυχοπάθεια και ο μακιαβελισμός.

Πότε χρειάζεται προσοχή

Το γεγονός ότι κάποιος ερωτεύεται εύκολα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι παρουσιάζει εμοφιλία. Ωστόσο, όταν αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται συστηματικά και οδηγεί σε ανθυγιεινές σχέσεις ή σε επιλογές που έχουν αρνητικές συνέπειες, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι αξίζει να διερευνηθούν οι αιτίες αυτής της συμπεριφοράς.

Η καλύτερη κατανόηση των προσωπικών μοτίβων στις σχέσεις μπορεί να βοηθήσει κάποιον να αναπτύξει πιο υγιείς δεσμούς και να αποφύγει καταστάσεις που ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά τη συναισθηματική του ισορροπία.

https://www.alfavita.gr/koinonia/553195_ti-einai-i-emofilia-kai-giati-apasholei-toys-eidikoys

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Η απρόσμενη σχέση που έχει το λίθιο με το Αλτσχάιμερ: Τι ανακάλυψαν ερευνητές του Χάρβαρντ

Δεκαετής έρευνα δείχνει ότι τα επίπεδα του μετάλλου στον εγκέφαλο μειώνονται στα πρώιμα στάδια της νόσου

Το λίθιο, ένα μέταλλο που είναι περισσότερο γνωστό για τη χρήση του στη θεραπεία της διπολικής διαταραχής, φαίνεται να συνδέεται με έναν απρόσμενο μηχανισμό που αφορά τη γήρανση του εγκεφάλου και τη νόσο Αλτσχάιμερ.

...

Μελέτη που πραγματοποιήθηκε από ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Bruce Yankner, καθηγητή γενετικής και νευρολογίας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, δείχνει ότι η ποσότητα φυσικού λιθίου στον εγκέφαλο μειώνεται σε ανθρώπους με ήπια γνωστική εξασθένηση και νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι ερευνητές τονίζουν, ωστόσο, ότι τα αποτελέσματα δεν αποδεικνύουν πως η λήψη λιθίου μπορεί να προλάβει ή να θεραπεύσει την άνοια.

Το λίθιο ήταν το μόνο από τα 27 μέταλλα που παρουσίασε αυτή την αλλαγή

Η ερευνητική ομάδα εξέτασε 27 διαφορετικά μέταλλα σε δείγματα εγκεφαλικού ιστού και αίματος ηλικιωμένων ανθρώπων. Οι συμμετέχοντες χωρίζονταν σε άτομα με φυσιολογική γνωστική λειτουργία, με ήπια γνωστική εξασθένηση και με νόσο Αλτσχάιμερ.

Το λίθιο ήταν το μόνο μέταλλο που παρουσίασε σημαντική μείωση στον προμετωπιαίο φλοιό σε ανθρώπους που εμφάνιζαν ήπια γνωστική εξασθένηση ή Αλτσχάιμερ.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η αντίστοιχη μείωση δεν καταγράφηκε στο αίμα. Αντίθετα, οι ερευνητές εντόπισαν λίθιο συγκεντρωμένο μέσα στις πλάκες αμυλοειδούς-βήτα, οι οποίες αποτελούν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της νόσου Αλτσχάιμερ.

Η υπόθεση που εξετάζουν είναι ότι η συσσώρευση του αμυλοειδούς μπορεί να «παγιδεύει» το λίθιο, μειώνοντας έτσι την ποσότητα που παραμένει διαθέσιμη στον γειτονικό εγκεφαλικό ιστό.

Τι έδειξαν τα πειράματα σε ποντίκια

Για να εξετάσουν εάν η έλλειψη λιθίου μπορεί να έχει συνέπειες στον εγκέφαλο, οι επιστήμονες προχώρησαν και σε πειράματα σε ποντίκια.

Όταν μείωσαν το λίθιο στη διατροφή των ζώων σε επίπεδο που οδήγησε σε περίπου 50% χαμηλότερη συγκέντρωση λιθίου στον εγκέφαλο, παρατηρήθηκε αύξηση αρκετών χαρακτηριστικών που συνδέονται με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Μεταξύ αυτών ήταν μεγαλύτερες εναποθέσεις αμυλοειδούς-βήτα, αυξημένη παρουσία παθολογικής φωσφορυλιωμένης tau, φλεγμονώδεις αλλαγές στα μικρόγλοια, βλάβες στις συνάψεις και στη μυελίνη, αλλά και επιδείνωση της μνήμης.

Οι ερευνητές δοκίμασαν στη συνέχεια πολύ χαμηλή δόση οροτικού λιθίου, μιας μορφής που, σύμφωνα με τα πειράματα, είχε μικρότερη τάση να δεσμεύεται στο αμυλοειδές.

Σε μοντέλα ποντικών, η συγκεκριμένη παρέμβαση φάνηκε να προλαμβάνει ή να αντιστρέφει ορισμένες από τις παθολογικές αλλαγές και τα προβλήματα μνήμης.

Τι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα στους ανθρώπους

Παρά τα ενθαρρυντικά ευρήματα, η εικόνα στους ανθρώπους παραμένει πολύ πιο σύνθετη.

Σε τυχαιοποιημένη πιλοτική μελέτη του 2026 συμμετείχαν 80 ηλικιωμένοι με ήπια γνωστική εξασθένηση, οι οποίοι έλαβαν χαμηλή δόση ανθρακικού λιθίου ή εικονικό φάρμακο για δύο χρόνια.

Κανένα από τα έξι προκαθορισμένα γνωστικά, απεικονιστικά ή βιοδεικτικά αποτελέσματα της μελέτης δεν έφτασε το απαιτούμενο επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας.

Κάποια διερευνητικά ευρήματα έδειξαν πιθανές ενδείξεις οφέλους, όμως χρειάζονται μεγαλύτερες και πιο μακροχρόνιες μελέτες για να εξακριβωθεί εάν υπάρχει πραγματική θεραπευτική επίδραση.

Έτσι, η νέα έρευνα προσθέτει σημαντικά στοιχεία στην υπόθεση ότι το λίθιο μπορεί να παίζει ρόλο στη διατήρηση της υγείας του εγκεφάλου, αλλά δεν αποδεικνύει ότι η αύξηση των επιπέδων του μπορεί να αποτρέψει το Αλτσχάιμερ.

Δεν συνιστάται η λήψη λιθίου χωρίς ιατρική παρακολούθηση

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι τα συγκεκριμένα αποτελέσματα δεν αποτελούν λόγο για να αρχίσει κάποιος να λαμβάνει μόνος του λίθιο ή σκευάσματα που περιέχουν λίθιο με στόχο την προστασία της μνήμης.

Το λίθιο είναι βιολογικά δραστική ουσία και σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να γίνει τοξικό.

Η θεραπευτική χρήση του απαιτεί ιατρική παρακολούθηση, καθώς μπορεί να επηρεάσει μεταξύ άλλων τη λειτουργία των νεφρών, τον θυρεοειδή, το νευρικό σύστημα και την καρδιά.

Επιπλέον, τα αποτελέσματα που αφορούν το οροτικό λίθιο προέρχονται από πειράματα σε ζώα και δεν μπορούν να μετατραπούν αυτόματα σε ασφαλή ή αποτελεσματική δοσολογία για ανθρώπους.

Μέχρι να υπάρξουν περισσότερα δεδομένα, οι ερευνητές υπογραμμίζουν τη σημασία των ήδη τεκμηριωμένων τρόπων προστασίας της εγκεφαλικής υγείας, όπως η συνολικά ισορροπημένη διατροφή, με τη Μεσογειακή διατροφή να αποτελεί ένα από τα πρότυπα που έχουν μελετηθεί περισσότερο.

Η νέα μελέτη ανοίγει, πάντως, έναν ενδιαφέροντα δρόμο για την έρευνα γύρω από το Αλτσχάιμερ, καθώς δείχνει ότι η ισορροπία του λιθίου στον εγκέφαλο μπορεί να αποτελεί έναν μέχρι σήμερα υποτιμημένο παράγοντα στη διαδικασία της γήρανσης.

https://www.pronews.gr/ygeia/i-aprosmeni-sxesi-pou-exei-to-lithio-me-to-altsxaimer-ti-anakalypsan-ereynites-tou-xarvarnt/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ο στρατός που νικήθηκε από… μέλισσες – Όταν η φύση μπήκε στη μέση της Ιστορίας

Από το «τρελό μέλι» που εξουδετέρωσε Ρωμαίους μέχρι τις κυψέλες που μετατράπηκαν σε όπλα πολέμου

Στην Ιστορία, οι μάχες δεν κρίθηκαν πάντοτε από ξίφη, τόξα, στρατηγούς και αριθμητική υπεροχή. Υπήρξαν φορές που ένας απρόβλεπτος παράγοντας εμφανίστηκε στο πεδίο και ανέτρεψε τα πάντα: η ίδια η φύση.

...

Και μία από τις πιο παράξενες ιστορίες έχει πρωταγωνίστριες τις μέλισσες – ή, για την ακρίβεια, το μέλι τους.

Γύρω στο 65 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου, ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος καταδίωκε τις δυνάμεις του βασιλιά Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου.

Καθώς τμήματα του ρωμαϊκού στρατού περνούσαν από την ορεινή περιοχή του Πόντου, συνάντησαν κάτι που έμοιαζε με ανέλπιστο δώρο: δοχεία με μέλι.

Οι στρατιώτες έφαγαν.

Και λίγο αργότερα άρχισε το χάος.

Το μέλι που έγινε όπλο

Δεν επρόκειτο για συνηθισμένο μέλι.

Στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου φύονται είδη ροδόδενδρου που περιέχουν γραγιανοτοξίνες. Οι μέλισσες μπορούν να μεταφέρουν τις συγκεκριμένες ουσίες στο μέλι, δημιουργώντας αυτό που είναι γνωστό μέχρι σήμερα ως mad honey ή «τρελό μέλι».

Σε αρκετή ποσότητα μπορεί να προκαλέσει ζάλη, ναυτία, εμετό, πτώση της αρτηριακής πίεσης, διαταραχές του καρδιακού ρυθμού και έντονη αδυναμία.

Οι Επτακωμήτες, λαός της περιοχής και σύμμαχοι του Μιθριδάτη, γνώριζαν τις ιδιότητές του.

Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα, άφησαν σκόπιμα το συγκεκριμένο μέλι στον δρόμο από τον οποίο θα περνούσαν οι Ρωμαίοι.

Η παγίδα λειτούργησε.

Όταν οι στρατιώτες το κατανάλωσαν, έχασαν τις αισθήσεις και τον προσανατολισμό τους. Τότε οι Επτακωμήτες επιτέθηκαν στους ανήμπορους πλέον αντιπάλους τους και εξουδετέρωσαν τρία ρωμαϊκά στρατιωτικά τμήματα. Ο ακριβής αριθμός των ανδρών παραμένει αβέβαιος, καθώς η αρχαία περιγραφή των μονάδων επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες.

Ένα τρόφιμο είχε μετατραπεί σε πολεμικό όπλο.

Δεν ήταν η πρώτη φορά

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι επικίνδυνες ιδιότητες του μελιού της ίδιας περιοχής ήταν γνωστές αιώνες νωρίτερα.

Περίπου το 400 π.Χ., οι περίφημοι Μύριοι του Ξενοφώντα πέρασαν από την περιοχή κοντά στην Τραπεζούντα.

Οι στρατιώτες βρήκαν κυψέλες και έφαγαν μεγάλες ποσότητες μελιού. Σύντομα εκατοντάδες άνδρες παρουσίαζαν εμετούς, διάρροια, αποπροσανατολισμό και αδυναμία να σταθούν όρθιοι.

Ο Ξενοφών περιέγραψε ανθρώπους που έμοιαζαν μεθυσμένοι ή ακόμη και σαν να είχαν χάσει τα λογικά τους.

Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπήρχε εχθρικός στρατός που περίμενε να επιτεθεί. Οι περισσότεροι άρχισαν να συνέρχονται την επόμενη ημέρα και μέσα σε λίγες ημέρες μπορούσαν να συνεχίσουν την πορεία τους.

Όταν οι κυψέλες έγιναν… πυρομαχικά

Οι μέλισσες δεν επηρέασαν τον πόλεμο μόνο μέσω του μελιού τους.

Ιστορικές πηγές καταγράφουν τη χρήση κυψελών ως όπλων, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια πολιορκιών. Κυψέλες ή δοχεία με έντομα μπορούσαν να εκτοξευθούν εναντίον αντιπάλων, προκαλώντας πανικό και διαλύοντας τη συνοχή των στρατιωτών.

Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ανάλογες πρακτικές ήταν γνωστές και στον βυζαντινό κόσμο, αν και τα αρχαιολογικά στοιχεία είναι περιορισμένα και δεν επιτρέπουν βεβαιότητα για την έκταση της χρήσης τους.

Για έναν στρατιώτη με ασπίδα και πανοπλία, ένας τέτοιος αντίπαλος ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπιστεί.

Γιατί μπορείς να υψώσεις τείχη απέναντι σε έναν στρατό.

Πολύ δυσκολότερα, όμως, υψώνεις τείχη απέναντι στη φύση.

https://www.pronews.gr/istoria/o-stratos-pou-nikithike-apo-melisses-otan-i-fysi-mpike-sti-mesi-tis-istorias/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

4 Σεπτεμβρίου 476 μ.Χ.: Η ημέρα που έπεσε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Δύσης

Η εκθρόνιση του τελευταίου αυτοκράτορα έκλεισε μια ιστορική περίοδο χιλίων ετών και άνοιξε τον δρόμο προς τον Μεσαίωνα

Στις 4 Σεπτεμβρίου του 476 μ.Χ. ένα γεγονός που εκείνη τη στιγμή ίσως δεν φάνηκε κοσμοϊστορικό έμελλε να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα της ανθρώπινης ιστορίας.

...

Ο νεαρός αυτοκράτορας Ρωμύλος Αύγουστος εκθρονίστηκε από τον Γερμανό στρατιωτικό ηγέτη Οδόακρο, βάζοντας συμβολικά τέλος στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Η Ρώμη, η δύναμη που είχε κυριαρχήσει για αιώνες στη Μεσόγειο, στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αφρική, δεν κατέρρευσε μέσα σε μία ημέρα. Η εκθρόνιση του τελευταίου αυτοκράτορα αποτέλεσε απλώς την τελευταία πράξη μιας μακράς παρακμής, η οποία είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Ένας αυτοκράτορας χωρίς πραγματική εξουσία

Ο Ρωμύλος Αύγουστος ανέβηκε στον θρόνο τον Οκτώβριο του 475, όταν ήταν ακόμη έφηβος. Την πραγματική εξουσία ασκούσε ο πατέρας του, Ορέστης, ένας έμπειρος στρατιωτικός που είχε υπηρετήσει ακόμη και στην αυλή του Αττίλα.

Ο Ορέστης είχε ανατρέψει τον αυτοκράτορα Ιούλιο Νέπωτα και είχε τοποθετήσει στη θέση του τον γιο του. Ο νεαρός ηγεμόνας δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τον αυτοκράτορα της Ανατολής και παρέμεινε μια συμβολική μορφή, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο του κράτους.

Ακόμη και το όνομά του έμοιαζε να αποτελεί παράξενη ειρωνεία της Ιστορίας. Ονομαζόταν Ρωμύλος, όπως ο μυθικός ιδρυτής της Ρώμης, και Αύγουστος, όπως ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας. Οι αντίπαλοί του, όμως, τον αποκαλούσαν περιφρονητικά «Αυγουστύλο», δηλαδή «μικρό Αύγουστο».

Η αυτοκρατορία είχε ήδη καταρρεύσει

Στα τέλη του πέμπτου αιώνα, η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποτελούσε πλέον σκιά του παλαιού εαυτού της.

Οι επαρχίες χάνονταν η μία μετά την άλλη, τα δημόσια έσοδα μειώνονταν και ο στρατός στηριζόταν ολοένα περισσότερο σε γερμανικά φύλα που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι.

Η ίδια η Ρώμη είχε λεηλατηθεί από τους Βησιγότθους το 410 και από τους Βανδάλους το 455. Η πρωτεύουσα της Δυτικής Αυτοκρατορίας είχε μεταφερθεί στη Ραβέννα, μια πόλη προστατευμένη από έλη και ισχυρές οχυρώσεις.

Η τελική κρίση ξέσπασε όταν οι στρατιώτες γερμανικής καταγωγής ζήτησαν να λάβουν γη στην Ιταλία ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους. Ο Ορέστης απέρριψε το αίτημά τους. Εκείνοι εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν αρχηγό τους τον Οδόακρο.

Η πτώση της Ραβέννας

Ο Οδόακρος κινήθηκε γρήγορα εναντίον του αυτοκρατορικού καθεστώτος. Στις 28 Αυγούστου του 476 συνέλαβε τον Ορέστη κοντά στην Παβία και διέταξε την εκτέλεσή του. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 4 Σεπτεμβρίου, κατέλαβε τη Ραβέννα και ανάγκασε τον Ρωμύλο Αύγουστο να εγκαταλείψει τον θρόνο.

Ο νεαρός αυτοκράτορας δεν εκτελέστηκε. Σύμφωνα με τις πηγές, ο Οδόακρος εντυπωσιάστηκε από τη νεότητα και την ομορφιά του και του επέτρεψε να αποσυρθεί σε κτήμα στην Καμπανία, κοντά στη σημερινή Νάπολη. Του χορηγήθηκε, μάλιστα, ετήσια σύνταξη, γεγονός ασυνήθιστο για έναν ηττημένο μονάρχη.

Ο Οδόακρος δεν τοποθέτησε νέο αυτοκράτορα στη Δύση. Έστειλε τα αυτοκρατορικά σύμβολα στην Κωνσταντινούπολη, αναγνωρίζοντας τυπικά την εξουσία του Ανατολικού Ρωμαίου αυτοκράτορα Ζήνωνα, και κυβέρνησε την Ιταλία ως βασιλιάς.

Έπεσε πράγματι η Ρώμη το 476;

Οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν υπήρξε ένα στιγμιαίο γεγονός.

Ο Ιούλιος Νέπως εξακολουθούσε να θεωρείται από την Κωνσταντινούπολη νόμιμος αυτοκράτορας της Δύσης μέχρι τη δολοφονία του το 480. Παράλληλα, πολλοί ρωμαϊκοί θεσμοί, νόμοι και διοικητικές δομές συνέχισαν να λειτουργούν υπό τον Οδόακρο.

Επιπλέον, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, επέζησε για σχεδόν ακόμη μία χιλιετία, μέχρι την Άλωση του 1453.

Ωστόσο, η 4η Σεπτεμβρίου του 476 μ.Χ. παραμένει το συμβολικό τέλος της αρχαίας Ρώμης στη Δύση.

Χωρίς μάχες στους δρόμους, χωρίς φλεγόμενα ανάκτορα και χωρίς έναν αυτοκράτορα νεκρό, μια αυτοκρατορία αιώνων πέρασε στην Ιστορία και η Ευρώπη εισήλθε σταδιακά σε μια νέα εποχή: τον Μεσαίωνα.

https://www.pronews.gr/istoria/4-septemvriou-476-m-x-i-imera-pou-epese-i-romaiki-aytokratoria-tis-dysis/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Το κοινό στοιχείο όσων ζουν μέχρι τα 100 δεν έχει να κάνει με διατροφή ή άσκηση, υποστηρίζει μελέτη

Ένα στοιχείο που συχνά παραβλέπεται στις έρευνες εντόπισε νέα μελέτη για τη μακροζωία

Rawpixel.com/Magnific

Η διατροφή, η άσκηση και οι κοινωνικές σχέσεις θεωρούνται βασικοί παράγοντες στη μακροζωία. Ωστόσο, νέα έρευνα από τη Σαρδηνία υποδεικνύει ότι σημαντικό ρόλο μπορεί να παίζει και ένα στοιχείο που συχνά παραβλέπεται: η προσωπικότητα.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε κατοίκους της Σαρδηνίας, μιας από τις περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί «Μπλε Ζώνες», επειδή εμφανίζουν υψηλά ποσοστά μακροζωίας και μεγάλο αριθμό ανθρώπων που φτάνουν ή ξεπερνούν τα 100 χρόνια ζωής, αναφέρει το Science Alert.

...

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχολόγο Μαρία Κιάρα Φαστάμε από το Πανεπιστήμιο του Κάλιαρι στην Ιταλία, εξέτασαν κατά πόσο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας συνδέονται με την ψυχολογική ευεξία, την ποιότητα ζωής και έναν πιο δραστήριο τρόπο ζωής κατά την τρίτη ηλικία.

Στην έρευνα συμμετείχαν 125 άτομα ηλικίας από 71 έως 101 ετών. Από αυτά, τα 55 ζούσαν στη Μπλε Ζώνη της Σαρδηνίας, ενώ τα υπόλοιπα 70 προέρχονταν από γειτονική περιοχή εκτός της ζώνης. Οι δύο πληθυσμοί είχαν παρόμοιο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, καθώς και πρόσβαση στο ίδιο δημόσιο σύστημα υγείας.

5 βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας

Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε τεστ, ερωτηματολόγια και συνεντεύξεις σχετικά με τη σωματική και ψυχική τους υγεία, τις καθημερινές τους δραστηριότητες, τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι τους. Παράλληλα αξιολογήθηκαν με βάση τα πέντε βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας: εξωστρέφεια, δεκτικότητα σε νέες εμπειρίες, ευσυνειδησία, προσήνεια και νευρωτισμός

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα ήταν ότι οι κάτοικοι της Μπλε Ζώνης δεν εμφάνιζαν σημαντικά καλύτερη ποιότητα ζωής σε σχέση με όσους ζούσαν εκτός αυτής. Παρουσίαζαν, όμως, πολύ υψηλότερα επίπεδα δεκτικότητας σε νέες εμπειρίες.

Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό συνδέεται με την περιέργεια, τη διάθεση για μάθηση, το ενδιαφέρον για νέες ιδέες και την προθυμία δοκιμής διαφορετικών δραστηριοτήτων. Οι κάτοικοι της Μπλε Ζώνης εμφάνισαν επίσης καλύτερες δεξιότητες αντιμετώπισης δυσκολιών, μεγαλύτερη συναισθηματική επάρκεια και περισσότερη ενασχόληση με δραστηριότητες που κρατούν ενεργό το μυαλό ή το σώμα.

Στο σύνολο των συμμετεχόντων, όσοι είχαν μεγαλύτερη δεκτικότητα σε νέες εμπειρίες παρουσίαζαν καλύτερη ψυχολογική ευεξία και αφιέρωναν περισσότερο χρόνο σε χόμπι. Τα υψηλότερα επίπεδα ευσυνειδησίας συνδέονταν με μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη ζωή και καλύτερη διαχείριση των προβλημάτων. Αντίθετα, ο αυξημένος νευρωτισμός συσχετίστηκε με χαμηλότερη ποιότητα ζωής.

Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι η προσωπικότητα πιθανότατα δεν επηρεάζει άμεσα τη μακροζωία. Μπορεί, όμως, να διαμορφώνει συνήθειες που ευνοούν την υγιή γήρανση. Ένας περίεργος και ανοιχτός άνθρωπος είναι πιθανότερο να αναζητά νέες εμπειρίες, να διατηρεί κοινωνικές επαφές, να μαθαίνει, να ασχολείται με χόμπι και να παραμένει δραστήριος.

Η μελέτη ήταν μικρή και παρατηρητική, επομένως δεν μπορεί να αποδείξει ότι συγκεκριμένα χαρακτηριστικά προκαλούν καλύτερη γήρανση. Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό International Journal of Applied Positive Psychology, ενισχύουν πάντως την άποψη ότι η ψυχολογία μπορεί να λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη διατροφή, την άσκηση και την κοινωνική ζωή.

https://www.cnn.gr/kosmos/story/544781/to-koino-stoixeio-oson-zoun-mexri-ta-100-den-exei-na-kanei-me-diatrofi-i-askisi-ypostirizei-meleti

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...