Ευτυχώς να λέτε που ήταν στην Αμερική, οι εκπρόσωποι της Εξόδου του
Μεσολογγίου και έσωσαν τον πρόεδρο και σχεδόν όλη την ηγεσία του Λευκού
Οίκου, μαζί με τη Μελάνια…
Μπορεί να δέχτηκαν επικρίσεις, να λοιδορήθηκαν, να σπατάλησαν κάτι τι
παραπάνω… αλλά όμως το έργο τους ήταν πέραν του δέοντος, αποδοτικό.
Όχι μόνο μεταλαμπάδευσαν την επέτειο των 200 χρόνων στα Αμερικανάκια,
αλλά έκαναν και αναπαράσταση του ιερού exit,
όταν αυτό κρίθηκε χρειαζούμενο.
Ακούσαμε όλοι το περιστατικό της τρομοκρατικής επίθεσης στο δείπνο που
έδινε εκείνη την ώρα ο πρόεδρος, αλλά δεν μάθαμε ποτέ την πραγματική
αλήθεια για το ρόλο που έπαιξε η ομάδα μας στην αποτροπή της επίθεσης.
Μετά το φαγοπότι των παγκόσμιων,
είχε προγραμματιστεί η αναπαράσταση του exit
του Μεσολογγίου, από τη θεατρική ομάδα του ιερού Ραδιομεγάρου,
οπότε τα μέλη περίμεναν καρτερικά έξω από την αίθουσα, κάνοντας πρόβα για
το πώς θα μπορέσουν να πουν στα Αμερικάνικα… Η πόλις εάλω.
Εκείνη την ώρα εμφανίζεται ο τρομοκράτης, έτοιμος να τουφεκίσει το
πρόεδρο.
Πρώτος τον πλησιάζει ο Φαρμάκης…
Συγνώμη κύριε, μήπως να το συζητήσουμε πρώτα και μετά κάντε ότι σας
φωτίσει η αστερόεσσα.
Ρε άντε και φακ του λέει ο τρομοκράτης και προχωράει.
Αμέσως μετά και χωρίς δισταγμό τον πλησιάζει ο Μαυρομάτης.
Κοίτα φιλαράκι, του λέει, εγώ μένω στο χωριό του πατέρα μου και μόνο για
αυτόν, εσένα σε βλέπω σαν τον άλλο μου πατέρα
που με έβγαλε στη πιάτσα, το Νικήτα και γι’ αυτό θα σε σεβαστώ.
Ρίξε λοιπόν τα άρματα, δεν είναι εδώ το Τούλι, εδώ είσαι επισκέπτης και
πρέπει να σεβαστείς το ντίνερ του προέδρου.
Αρ γιου malakas
ίντιοτ ; Ρε άντε και φακ και εσύ μαζί με τον άλλον, τουλέι ο τερορίστας
!
Έλα όμως που ήρθε η σειρά του Βούρβαχη, ο οποίος τον
πλησιάζει απειλητικά, ακινητοποιώντας τον τρομοκράτη με το μεταφυσικό του
βλέμμα.
Αφού συγκρούστηκαν τα βλέμματά τους για κάμποση ώρα και εκεί που λες τώρα
θα γίνει μακελειό… ο Βούρβαχης του λέει, Γιου αρ τέροριστ, αλλά εγώ είμαι
της θάλασσας και δεν έχω δικαιοδοσία στη στεριά, τη σκαπούλεψες μάι φρέντ,
ειδάλλως θα σε είχα αιματοκυλήσει πριν το καταλάβεις.
Τα πρώτα σημάδια κούρασης, ήδη ήταν ήδη ορατά στον Τζον.
Ο τρομοκράτης από την απελπισία του άρχισε να φωνάζει… Να ζει κανείς ή να
μη ζει; Ελπίζοντας ότι ο Βούρβαχης θα ήταν και το τελευταίο εμπόδιο.
Έλα μου όμως που με βήμα ταχύ τον πλησιάζει ο Διαμαντόπουλος, ντυμένος
με τη στολή εξόδου των 200 χρόνων και λίγων ημερών και πλησιάζει τον
τρομοκράτη έχοντας κοκκινισμένη μούρη, μάλλον από την υπερένταση της
στιγμής.
Σαστισμένος ο τρομοκράτης, περιμένει ιπποτικά να γεμίσει το
καρυοφύλλι του ο Σπύρος ώστε να αναμετρηθούν με φερ πλέι, όπως συνηθίζεται
άλλωστε στη άγρια δύση του φαρ γουέστ.
Ο Διαμαντόπουλος όμως δεν είχε καμιά πρόθεση να πάει σε αναμέτρηση, ούτε
να γεμίσει το όπλο του, όχι γιατί αδυνατούσε ή γιατί φοβήθηκε τον Τζον τον
τρομοκράτη, αλλά γιατί ήθελε να αδειάσει και έψαχνε τουαλέτα.
Δεν πρόφτασε όμως, με αποτέλεσμα να αφήνει μια καφέ γραμμή στο διάβα
του.
Εκείνη την ώρα, τρομοκρατήθηκε ο τρομοκράτης, γιατί νόμισε ότι οι
σεκιουριτάδεςς του προέδρου, του έριξαν χημικά για να τον ακινητοποιήσουν
και άρχισε να τρέχει προς την exit
του Ξενοδοχείου.
Αγαπάει ο Θεός τον κλέφτη, αγαπάει όμως και τον νοικοκύρη.
Πάνω στον πανικό του, ο Τζον ο τρομοκράτης πατάει πάνω στα αποπατήματα
του Διαμαντόπουλου και σωριάζεται κατάχαμα.
Από τη πτώση του, εκσφενδονίστηκε το όπλο που έκρυβε και μόλις τότε τον
πήραν χαμπάρι οι Αμέρικαν σεκιούριτι του προέδρου, όπου και τον
ακινητοποίησαν.
Όταν σηκώθηκε, το μόνο που κατάφερε να πει ήταν… Πάρτε με μακριά από
αυτούς τους malakes
και ας με πάτε και στο Αλκατράζ.
Όσο για τον αδελφό Χρήστο, αυτός εκτελούσε χρέη μυστικού αστυνομικού με
κατάλληλη παραλλαγή, για την προστασία της ηγεσίας της Τοπικής
Αυτοδιοίκησης της περιοχής μας.
Μπορεί τα παιδιά να μας χρέωσαν κάτι τι παραπάνω, να ενθυλάκωσαν ακόμη και τα απομεινάρια των γιαλαντζί έργων του Μεσολογγίου, προς τιμή της ηρωικής Εξόδου των 200 χρόνων… αλλά το αποτέλεσμα είναι ένας θρίαμβος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου