142857: Ο «μαγικός» αριθμός που αποκαλύπτει τα μυστικά των μαθηματικών

Οι εντυπωσιακές ιδιότητες του κυκλικού αριθμού που συνεχίζει να συναρπάζει επιστήμονες και λάτρεις των αριθμών

Υπάρχουν αριθμοί που ξεχωρίζουν όχι για τη χρησιμότητά τους, αλλά για την ομορφιά και την «ιδιοφυΐα» που κρύβουν στις ιδιότητές τους. Ένας από αυτούς είναι ο 142857, ένας αριθμός που εδώ και αιώνες προκαλεί θαυμασμό στον κόσμο των μαθηματικών.

...

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αποκαλύπτεται μέσα από απλούς πολλαπλασιασμούς: όταν πολλαπλασιαστεί με τους αριθμούς από το 1 έως το 6, τα ίδια ψηφία επανεμφανίζονται κάθε φορά, απλώς σε διαφορετική σειρά, σαν να περιστρέφονται κυκλικά. Αυτή η σπάνια συμπεριφορά τον κατατάσσει στους λεγόμενους «κυκλικούς αριθμούς».

Η σχέση του με το κλάσμα 1/7 ενισχύει ακόμη περισσότερο τη μοναδικότητά του, καθώς η δεκαδική του μορφή (0,142857…) επαναλαμβάνεται αέναα. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι, όταν πολλαπλασιαστεί με το 7, το αποτέλεσμα είναι 999999, επιβεβαιώνοντας την αρμονική μαθηματική του δομή.

Πέρα από τη θεωρητική του αξία, ο 142857 χρησιμοποιείται συχνά σε αριθμητικά «τρικ» και μαθηματικά παιχνίδια που εντυπωσιάζουν, αναδεικνύοντας τη γοητεία των αριθμών και των μοτίβων. Αν και δεν έχει άμεσες εφαρμογές στην καθημερινότητα, αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για την κατανόηση εννοιών στην αριθμοθεωρία και την κρυπτογραφία.

Τελικά, ο 142857 υπενθυμίζει ότι τα μαθηματικά δεν είναι μόνο πράξεις και τύποι, αλλά ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις, συμμετρίες και κρυμμένη ομορφιά.

https://www.alfavita.gr/koinonia/510887_142857-o-magikos-arithmos-poy-apokalyptei-ta-mystika-ton-mathimatikon

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

28η Οκτωβρίου: Σχολική ιστορία, ιστορική μνήμη και ο κανιβαλισμός εναντίον μαθητών και εκπαιδευτικών

Τα παιδιά μαθαίνουν την ιστορία ως μια αδιάσπαστη γραμμή πλήθους γεγονότων, ημερομηνιών, προσώπων, μαχών, χωρίς σοβαρή ανάλυση, χωρίς παρουσίαση πηγών, χωρίς παιγνιώδη τρόπο, χωρίς διαθεματικότητα. Σε ένα τέτοιο αντιεπιστημονικό, αντιπαιδαγωγικό πλαίσιο, οι μαθητές με δυσκολία συγκρατούν ακόμη και τα βασικά

Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου μας δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε για ένα θέμα που προκύπτει τέτοιες ημέρες σε ΜΜΕ και στο δημόσιο διάλογο.

...

Για το «έλλειμμα» ιστορικής μνήμης των μαθητών και  για την υποτιθέμενη ανικανότητα των εκπαιδευτικών. «Μπερδεύουν Γερμανούς με Τούρκους», «δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το 1821 από το 1940», «νομίζουν ότι οι ήρωες του ’21 είναι αρχαίοι Έλληνες», είναι παρατηρήσεις δημοσιογράφων και πολιτών που χρησιμοποιούνται για να δαιμονοποιηθούν οι εκπαιδευτικοί και το έργο τους, την ίδια ώρα που αποσιωπάται πλήρως η ευθύνη όσων καταρτίζουν αναλυτικά προγράμματα και σχολικά εγχειρίδια, αλλά και όσων έχουν μετατρέψει το μάθημα της ιστορίας από επιστημονικό εργαλείο σε όργανο προπαγάνδας.

Σχολική ιστορία και εθνική διαπαιδαγώγηση

Στην Ελλάδα η ιστορία καθίσταται αυτόνομο αντικείμενο διδασκαλίας στο δημοτικό σχολείο το 1881. Ως κύριος σκοπός του μαθήματος παρουσιάζεται «η έμπνευσις φρονήματος εθνικού και φιλοτιμίας, όπως καταστή μέλος άξιον μεγαλουργήσαντος έθνους». Κύριο αντικείμενο της σχολικής ιστορίας, όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ήταν «το ιδεώδες της πατριωτικής εκπαίδευσης» και, όπως γράφει ο Moniot, τα βασικά σημεία αναφοράς της διδασκαλίας της ιστορίας εκείνη την περίοδο είναι ο πατριωτισμός, η εμπέδωση της ιδιότητας του πολίτη και η ηθική.

Τα Αναλυτικά Προγράμματα στην Ελλάδα είναι προϊόν ενός συγκεντρωτικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η ελληνική σχολική ιστορία και τα αντίστοιχα ΑΠ είναι δέσμια της παραδοσιακής εκπαίδευσης, όπως ορθά παρατηρεί η Νάκου. Η εκπαίδευση που στοχεύει στην εθνική διαπαιδαγώγηση, όπως γράφει η Αβδελά, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας και κεντρικός μοχλός της είναι το εθνικό σχολικό σύστημα. Το ρόλο της εθνικής διαπαιδαγώγησης αναλαμβάνουν τα μαθήματα της ιστορίας, της γλώσσας και της γεωγραφίας.

Ποια είναι η άποψη των μαθητών για το μάθημα της ιστορίας;

Τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία «περιβάλλονται» από ιστορία, καθώς οικογενειακές διηγήσεις, ταινίες, παιδικά βιβλία, επισκέψεις σε μουσεία και τηλεοπτικές εκπομπές έχουν ιστορικό περιεχόμενο. Συστηματικές έρευνες έχουν αποδείξει πως τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία έχουν ιστορική γνώση και ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ιστορία. Η πραγματικότητα, όμως, για την ιστορία ως σχολικό αντικείμενο είναι αρκετά αποθαρρυντική. Αν και τα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για το τι έγινε «τις παλιές μέρες» και το πώς ζούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν, μελέτες έχουν δείξει πως η σχολική ιστορία δεν είναι ένα ευχάριστο αντικείμενο για τους μαθητές. Ερευνητές στο εκπαιδευτικό και στο γνωστικό πεδίο συμφωνούν στην άποψη ότι η ιστορία συγκαταλέγεται στα «αντιπαθή» αντικείμενα. Τα αποτελέσματα της διεθνούς έρευνας Youth and History που διεξήχθη σε 32.000 νέους από είκοσι επτά ευρωπαϊκές χώρες δείχνουν πως δεν είναι η ιστορία ως επιστήμη, αλλά ως διδακτικό αντικείμενο που απωθεί τους μαθητές.

Η έρευνα της Κασίδου σε παιδιά δημοτικού στην Ελλάδα επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό τις προαναφερθείσες απόψεις. Αρκετοί μαθητές, ερωτώμενοι για την άποψή τους για το μάθημα της ιστορίας, απαντούν πως είναι «ένα πολύ δύσκολο μάθημα (…) που πρέπει όλοι να διαβάζουν», πως «κάθε μαθητής είναι αναγκασμένος να μάθει ιστορία γιατί μιλάει για τα παλιά χρόνια, του πολέμου και της πείνας» και που σπάνια το συνδέουν με το παρόν («η ιστορία είναι κάτι που έγινε πριν από χιλιάδες χρόνια»).  Επιπλέον, η επιβολή της αποστήθισης αποτρέπει τα παιδιά από το να γνωρίσουν και να αγαπήσουν το μάθημα της ιστορίας.

Η κατανόηση του ιστορικού χρόνου και το μάθημα της ιστορίας

Ένα επιπλέον εμπόδιο για τους μαθητές είναι η κατανόηση του χρόνου. Η παρουσίαση της ιστορίας με τη μορφή μιας υπερπλήρους λίστας γεγονότων, προσώπων και ημερομηνιών, δεν επιτρέπει τη νοηματική σύνδεση όλων των στοιχείων που θα επέτρεπε στους μαθητές να αντιληφθούν έννοιες, όπως η αλλαγή και η συνέχεια.

Η αίσθηση του χρόνου είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος της ιστορικής κατανόησης των παιδιών. Τα ερευνητικά πορίσματα σχετικά με τη δυνατότητα των παιδιών να κατανοούν τον ιστορικό χρόνο έχει επηρεάσει αποφασιστικά τη συγκρότηση των Αναλυτικών Προγραμμάτων, τη θέση της Ιστορίας μέσα σ’ αυτά και το περιεχόμενο του μαθήματος. O Moniot, με βάση την παρατήρησή του πως ο ιστορικός χρόνος διαφέρει από άλλα είδη χρόνων (βιωματικών και θεσμοθετημένων), εκτιμά πως η διαδικασία κατανόησής του είναι ιδιαίτερα σύνθετη για τους μαθητές.

Οι μαθητές στο ελληνικό σχολείο διδάσκονται τον χρόνο ως μια ενιαία γραμμή. Έρευνες σχετικά με τον ιστορικό λόγο παιδιών δημοτικού σχολείου έδειξαν πως οι μαθητές φαντάζονται το χρόνο ως μια μεγάλη γραμμή που ξεκινάει από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι σήμερα. Πολλοί μελετητές ισχυρίζονται ότι η διδασκαλία του ιστορικού χρόνου με τη γραμμική απεικόνιση των ιστορικών γεγονότων από το μακρινό παρελθόν μέχρι το σήμερα, που αποτελεί τη συνήθη πρακτική στη διδασκαλία της ιστορίας, είναι ακατάλληλη. Η γραμμική παρουσίαση του ιστορικού χρόνου σε αυστηρή σειρά περιορίζει το εύρος των χρονικών περιόδων με τις οποίες μπορούν οι μαθητές να εξοικειωθούν και ισοπεδώνει τη χρονική τους αντίληψη, καθώς βλέπουν όλα τα γεγονότα που έχουν κάποια απόσταση από το παρόν ως να έχουν την ίδια απόσταση από αυτό, μη μπορώντας να αντιληφθούν τις διαφορές ανάμεσα σε ιστορικές περιόδους του παρελθόντος.

Άρα, τις πταίει;

Είναι κοινό μυστικό ανάμεσα σε γονείς, δασκάλους και μαθητές, ότι η σχολική ιστορία, ιδίως στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι ένα αντιπαθές και δύσκολο αντικείμενο. Τα παιδιά μαθαίνουν την ιστορία ως μια αδιάσπαστη γραμμή πλήθους γεγονότων, ημερομηνιών, προσώπων, μαχών, χωρίς σοβαρή ανάλυση, χωρίς παρουσίαση πηγών, χωρίς παιγνιώδη τρόπο, χωρίς διαθεματικότητα. Σε ένα τέτοιο αντιεπιστημονικό, αντιπαιδαγωγικό πλαίσιο, οι μαθητές με δυσκολία συγκρατούν ακόμη και τα βασικά.

Θέτουμε μια υπόθεση εργασίας. Αν στην Στ’ Δημοτικού οι μαθητές διδάσκονταν ως αυτόνομο αντικείμενο, για παράδειγμα, μόνο τα χρόνια της Επανάστασης του 1821 σε όλες τις διαστάσεις (κοινωνικές, πολιτισμικές, οικονομικές), σε συνδυασμό με επισκέψεις σε μουσεία και ιστορικούς τόπους, με καλλιτεχνικές δραστηριότητες, με εκθέσεις υλικού και δημιουργημάτων των παιδιών αντί της σημερινής καταγραφής μιας ιστορικής γραμμής από το 1453 έως σήμερα (!), θα είχαν καλύτερη ή χειρότερη αίσθηση του ιστορικού χρόνου;

Δυστυχώς, όμως, παρά τις μικρές προόδους που έχουν συντελεστεί, τα συντηρητικά και απαρχαιωμένα αναλυτικά προγράμματα και η τραγική αντίληψη του τεράστιου όγκου ύλης ως του μονόδρομου για την «κατάκτηση της γνώσης» ακρωτηριάζουν παιδαγωγικά γενιές μαθητών. Και, φυσικά, το εύκολο θύμα, ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι ο εκπαιδευτικός κι όχι όσοι έχουν διαχρονικά την ευθύνη της χάραξης της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Ο Γιώργος Χριστόπουλος είναι πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ

Τμήματα του άρθρου έχουν παρθεί από την διδακτορική διατριβή του Γιώργου Χριστόπουλου «Ιστορική παιδεία και εθνική διαπαιδαγώγηση: Αντιλήψεις και πρακτικές των εκπαιδευτικών για το μάθημα της Ιστορίας» (2018)

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/494104_28i-oktobrioy-sholiki-istoria-istoriki-mnimi-kai-o-kanibalismos-enantion-mathiton

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ο Κοπέρνικος, ο Αρίσταρχος και ο «πατέρας» του ηλιοκεντρικού συστήματος

Ο Μάριος Πλωρίτης γράφει για την πατρότητα του ηλιοκεντρικού συστήματος

Στις 24 Μαΐου 1543 πεθαίνει ο εμβληματικός πολωνός αστρονόμος, Nικολάι Κόπερνικ, γνωστός στην Ελλάδα ως Νικόλαος Κοπέρνικος.

Ο Κοπέρνικος, γεννημένος το 1473, υποστήριξε την ηλιοκεντρική θεωρία, συμφώνα με την οποία ο Ήλιος αποτελεί το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος και γύρω του περιστρέφονται η Γη και άλλα ουράνια σώματα.

Αυτή ήταν και η βάση της σύγχρονης αστρονομίας. Ποιος όμως έθεσε για πρώτη φορά επί τάπητος την ηλιοκεντρική θεωρία. Ήταν πράγματι ο Κοπέρνικος;

...

Όλα τα στοιχεία οδηγούν σε αρνητική απάντηση. Δεν ήταν ο Κοπέρνικος ο πρώτος που τοποθέτησε στο κέντρο τον Ήλιο. Είχε προηγηθεί, δύο χιλιάδες περίπου χρόνια πριν, ο αστρονόμος και μαθηματικός Αρίσταρχος ο Σάμιος.

Με την «πατρότητα» του ηλιοκεντρικού μοντέλου του Ηλιακού Συστήματος καταπιάστηκε και ο Μάριος Πλωρίτης, ο οποιός έγραψε στο «ΒΗΜΑ» της 15ης Αυγούστου 2004:

Γεωκεντρικό σύστημα

«Όπως είναι γνωστό, οι αρχαίοι, επιστήμονες και μη, πίστευαν πως η Γη αποτελεί το κέντρο του Σύμπαντος, είναι ακίνητη και γύρω της στρέφονται ο Ηλιος, η Σελήνη και τ’ άλλα ουράνια σώματα. Αυτό το γεωκεντρικό σύστημα (που ονομάστηκε και «Πτολεμαϊκό σύστημα», από το όνομα του μεγάλου αλεξανδρινού αστρονόμου, γεωγράφου και μαθηματικού του B’ μ.X. αιώνα Κλαύδιου Πτολεμαίου) κυριάρχησε ως την Αναγέννηση κι έγινε δόγμα της Εκκλησίας, που ήταν η υπερδύναμη των καιρών εκείνων.

»Ωσπου ο γεωκεντρισμός αμφισβητήθηκε και τελικά ανατράπηκε από την αντίθετη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματος – ότι η Γη και οι άλλοι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ηλιο – πράγμα που είχε κοσμοϊστορική σημασία, αφού στάθηκε το θεμέλιο της νεότερης αστρονομίας.

»Γεννήτωρ του συστήματος αυτού θεωρείται ο κορυφαίος πολωνός αστρονόμος Νικόλαος Κοπέρνικος (1473-1543), γι’ αυτό και ονομάστηκε «Κοπερνίκειο σύστημα». (…) Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Γυρίζουν 18 αιώνες πίσω.

Αρίσταρχος ο Σάμιος

»Από καιρούς, ιστορικοί της αστρονομίας είχαν διαπιστώσει και διατυπώσει ως γεγονός αναμφισβήτητο, πως ο πρώτος που υποστήριξε την ηλιοκεντρική άποψη ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, επιφανής αστρονόμος και ερευνητής της Βιβλιοθήκης και του Μουσείου της Αλεξάνδρειας (320;-250 π.X.), που με τη θεωρία του αυτή εξηγούσε και τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων.

»H άποψή του ήταν φοβερά «αιρετική» για την εποχή της – μάλιστα, ο Κλεάνθης, αν και στωικός φιλόσοφος, ζήτησε να κατηγορηθεί ο Αρίσταρχος για ασέβεια και να τιμωρηθεί.

Μελέτη του Αρίσταρχου περί μεγεθών γης, ήλιου και σελήνης (χειρόγραφο του 10ου αι., Βατικανό)

Μάρτυρας ο Αρχιμήδης

»Ισως οι αντιδράσεις αυτές έγιναν αιτία να μη σωθεί το σχετικό σύγγραμμα του σάμιου αστρονόμου. Ευτυχώς, όμως, το αναφέρει ρητά ο πολύς Αρχιμήδης (287-212 π.X.), λέγοντας, στο βιβλίο του Περί ψαμάθου: «Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος δημοσίευσε ένα βιβλίο για ορισμένες υποθέσεις, όπου… υποθέτει ότι οι απλανείς αστέρες και ο ήλιος παραμένουν ακίνητοι, η δε Γη περιφέρεται γύρω από τον ήλιο στην περιφέρεια ενός κύκλου, ο οποίος [ήλιος] παραμένει στο κέντρο της τροχιάς».

To ηλιακό μας σύστημα

Tι έγραψε ο Κοπέρνικος

»Και, εδώ, αρχίζουν τα «περίεργα»: τη θεωρία του Αρίσταρχου τη γνώριζαν όχι μόνο οι αρχαίοι, αλλά και ο ίδιος ο Κοπέρνικος, που ήξερε άριστα ελληνικά. Στο χειρόγραφο του ονομαστού έργου του Περί περιφορών των ουρανίων σωμάτων (De revolutionibus orbium celestium), έγραφε:

«Ο Φιλόλαος [πυθαγόρειος φιλόσοφος του E’ αιώνα] πίστευε στην κίνηση της Γης… την ίδια άποψη είχε και ο Σάμιος Αρίσταρχος… όπως είχε σχολιασθεί και από τον Αριστοτέλη, ο οποίος όμως απέρριπτε αυτή τη θεωρία» (…)

»Ομως, στο χειρόγραφο που έδωσε στον εκδότη του για εκτύπωση, ο Κοπέρνικος αφαίρεσε δυο σελίδες – αυτές ακριβώς που μνημονεύουν την προδρομική ανακάλυψη του Αρίσταρχου!

»Πολλοί ιστορικοί της αστρονομίας προσπάθησαν να «λύσουν το μυστήριο» αυτής της… αυτολογοκρισίας. Ορισμένοι – όπως ο διεθνούς φήμης έλληνας αστρονόμος E. Αντωνιάδης – την απόδωσαν σε πρόθεση του Κοπέρνικου να «διαγράψει» τον αρχαίο πρόδρομό του και να θεωρηθεί αυτός επινοητής του ηλιοκεντρικού συστήματος. Οπως κι έγινε, άλλωστε.

«Αστρονόμος Κοπέρνικος: Συνομιλία με τον Θεό», ζωγραφικός πίνακας του Γιαν Ματέικο

Οι ιστορικοί

»Ετσι ή αλλιώς, οι περισσότεροι ιστορικοί δεν έχουν δισταγμούς για την πατρότητα της ηλιοκεντρικής θεωρίας. Το 1766 λ.χ., ο γάλλος Dutens έγραφε: «Είναι απορίας άξιον ότι το σύστημα αυτό, τόσο σαφώς διατυπωμένο από τους αρχαίους, πήρε το όνομα ενός νεότερου φιλοσόφου».

»Την ίδιαν απορία-διαμαρτυρία εκφράσανε και άλλοι σημαντικοί ιστορικοί, όπως πριν έναν αιώνα, ο άγγλος Thomas Heath (κατά τον κ. Λ. Π., πάλι) στο βιβλίο του για τον Αρίσταρχο, όπου έγραφε: «Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως ο Αρίσταρχος ήταν ο πρώτος που παρουσίασε την ηλιοκεντρική υπόθεση».

»Ενώ ο καθηγητής της Ιστορίας των Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ George Sarton τονίζει: «Ο Αρίσταρχος είχε διατυπώσει αυτό που ονομάζουμε ‘Σύμπαν του Κοπέρνικου’ δεκαοχτώ αιώνες πριν από τον Κοπέρνικο’.

»Aυτά για την ιστορικο-επιστημονική αλήθεια – χωρίς, φυσικά, καμιά «προγονοπληξία» και καμιά διάθεση «μείωσης» του έργου του μεγάλου πολωνού αστρονόμου, έστω και αν η πράξη του – η αποσιώπηση του Αρίσταρχου – γεννάει πολλά ερωτηματικά.

»Βέβαιο είναι πως οι πρωτοποριακές θεωρίες του «πατέρα»-Αρίσταρχου δεν μπόρεσαν να επικρατήσουν στον καιρό τους, ενώ η επανάληψη και ανάπτυξή τους από τον «γιο»-Κοπέρνικο, έφεραν τη μεγάλη επανάσταση στην αστρονομία και τον ανάδειξαν σε ανάδοχο του συστήματος.

»Αυτή είναι η ειρωνεία ή η αχαριστία της Ιστορίας…».

https://www.in.gr/2024/05/24/istoriko-arxeio/o-kopernikos-o-aristarxos-kai-o-pateras-tou-iliokentrikou-systimatos/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Οι μαθητές της Αιτωλοακαρνανίας που διακρίθηκαν στον «Ευκλείδη» και προκρίθηκαν στην Εθνική Μαθηματική Ολυμπιάδα. Πρωτιά και για το Λύκειο Αιτωλικού

Η Διοικούσα Επιτροπή του Παραρτήματος Αιτωλοακαρνανίας της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας συγχαίρει τους μαθητές της περιοχής  οι οποίοι διακρίθηκαν στον 84ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό στα Μαθηματικά «Ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ» που διενεργήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2024.

Οι παρακάτω μαθητές προκρίνονται για να συμμετάσχουν στην Εθνική Μαθηματική Ολυμπιάδα «Ο ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ», η οποία θα διεξαχθεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου, ώρα 10.00, στην Αθήνα και σε αρκετά Περιφερειακά Κέντρα:

Το Παράρτημα της Αιτωλοακαρνανίας εύχεται στους μαθητές καλή επιτυχία στην επόμενη τρίτη φάση του διαγωνισμού, εκφράζοντας και τη βεβαιότητα ότι «θα πιστοποιήσουν, με τη συμμετοχή τους, το άριστο μαθητικό δυναμικό της περιοχής μας, καθώς και το μεγαλείο των Μαθηματικών αλλά και τη λαμπρότητα του ανθρώπινου πνεύματος».

https://www.agrinionews.gr/oi-mathites-tis-aitoloakarnanias-poy-diakrithikan-ston-eykleidi-prokrithikan-stin-ethniki-mathimatiki-olympiada/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Παρουσιάζεται το παιδικό βιβλίο «Ο Θαλασσοσφυριχτής» του Αιτωλικιώτη συγγραφέα Διονύση Λειμονή

Ο Πολιτιστικός & Μορφωτικός Σύλλογος «Το Αιτωλικό» καλεί στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αιτωλικιώτη συγγραφέα, Διονύση Λειμονή.

«Ο Θαλασσοσφυριχτής», είναι ένα υπέροχο βιβλίο για παιδιά, που αναφέρεται στον τόπο μας, και στη ζωή της Λιμνοθάλασσας!Η παρουσίαση θα γίνει στο Μουσείο Βάσως Κατράκη – Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών, το Σάββατο 11 Μαΐου στις 8 μμ. Θα είναι μαζί μας ο Συγγραφέας, ενώ την παρουσίαση θα κάνουν η φιλόλογος κ.Μαρία Τσιρογιάννη, η δασκάλα κ. Όλγα Κιτέα και ο Ζωγράφος-Χαράκτης κ. Μιχάλης Κότσαρης.

Σας περιμένουμε όλους, ιδιαίτερα τους μικρούς μας φίλους!», αναφέρει η ανακοίνωση του συλλόγου. Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΣΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ , Κατάληψη σήμερα του λυκείου από τους μαθητές

Κατάληψη σήμερα στο Λύκειο από τους μαθητές, για το εθνικό ζήτημα του ξεπουλήματος της Μακεδονίας μας, από όλες τις κυβερνήσεις, που έχουν παρελάσει από τη βουλή.

Ευκαιρία είναι όχι μόνο για τους μαθητές αλλά και για όλους μας να αδράξουμε τη στιγμή και να μελετήσουμε, από πότε και γιατί καταλήξαμε σε αυτή τη προδοτική και αντεθνική συμφωνία.

Ο εθνομηδενισμός που αντιπροσωπεύουν οι κύριοι που μας διοικούν, δεν είναι τυχαίος.

Κουβαλά στρατηγικούς στόχους και μια λυσσασμένη πείνα, από τους διοικούντες τον πλανήτη, να σβήσουν οτιδήποτε ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Πλούταρχος: «Δεν υπάρχει πιο ευτελισμένο ΕΙΔΟΣ ανθρώπου από το γένος των Κολάκων…»

Αμαρτήματα. Μόνο…. επτά;

Αμαρτήματα…. να σου πω εγώ. Πιο κοντινά μας. Μέσα στην καθημερινότητά μας. Αμαρτήματα που…. περιέργως ταλάνιζαν το ίδιο, την καθημερινότητα και των παλιών.

Για λόγους αμεσότητας θα αναφέρω τους… «αμαρτωλούς» και όχι το «αμάρτημα».

Για σήμερα:

1) Ο κόλακας, το.. ερπετό.

Δεν υπάρχει χειρότερο αμάρτημα και πιο ευτελισμένο ΕΙΔΟΣ ανθρώπου

από το γένος των Κολάκων, φάρα τόσο βρωμερή, σύμφωνα με τον ΠΛΟΥΤΑΡΧΟ. («Γένος ουδέν εξωλέστερον των κολάκων….μιαρόν το φύλον»).

Μέχρι εδώ…. καλά. Να δούμε όμως και την…. γλωσσική ΔΙΑΠΛΟΚΗ του πράγματος.

Θα τα πω όσο πιο ΑΠΛΑ γίνεται, σε μορφή…σχεδόν αφήγησης, παρότι….«τεχνοκρατικό» το θέμα.

Όντως διαπιστώθηκε ότι με το πέρασμα των χρόνων, η λέξη «κόλακας», άδειασε από το νόημά της.

Όσο κι αν μια κολλημένη Γλωσσική ΠΑΙΔΕΙΑ (που μπέρδευε την ΣΧΟΛΙΚΗ αίθουσα με το ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ) στο παρελθόν προσπάθησε

να την «κρατήσει» αναλλοίωτη, και να την ΕΠΙΒΑΛΕΙ…., ΩΣ… ΑΚΡΙΒΩΣ έχει, μέσα στην «ΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗ», με Ετυμολογία, ορισμούς και κλίσεις, κανόνες και εξαιρέσεις….κλπ.

Η…. γνωστή «διδασκαλία» (!!!) του…… ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ της Ελληνικής γλώσσας (!). Και πώς εννοούσαν «διδάσκω το μεγαλείο της αρχαίας Ελληνικής»;

Θυμάστε….. «κόλαξ»= Όνομα τριτόκλιτο, συμφωνόληκτο, αφωνόληκτο, ειδικώς ουρανικόληκτο, περιττοσύλλαβο, μονόθεμο, (κρυφο)καταληκτικό (καθότι ξ=κς) , διγενές μονοκατάληκτο, κλινόμενον ως εξής: ο κόλαξ, του κόλακος, τω κόλακι….!

Θυμάστε τί…. ΝΟΜΙΖΑΝ ότι μας…. μαθαίνουν;;

Τί συνέβη λοιπόν; Χάσαμε τον….. κόλακα; Όχι βέβαια, προς θεού…!

Η λέξη άδειασε, όπως είπαμε, αλλά ο «κόλακας»… έμεινε.

Kαι όχι μόνο έμεινε,

αλλά και αβγάτισε ( ή…. αυγάτισε, για να μην πουν κάποιοι ότι αδειάζουμε και τα… «ωά», «καταργώντας» το… «φυσει και θέσει» μακρόχρονον «ω»).

Πώς όμως έγινε αυτό το θαύμα; (ή το «θάμα», για να μην πουν, αυτή την φορά…. κάποιοι άλλοι, ότι αποκλίνουμε από το «λαϊκό γλωσσικό αισθητήριο»).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τί κακό είναι αυτό μ’ εμάς; Δεν μας βρίσκεις πουθενά….!

Την απάντηση μας την δίνει ο ΟΜΗΡΟΣ. Και τί μας λέει, δηλαδή ο ερίφης:

«Οι…. λέξεις είναι υποχρεωμένες να τρέχουν…. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ (!!!) με την ζωή». Ή αλλιώς «οι λέξεις είναι το γλωσσικό ταυτόσημο της ζωής».

Σημείωση: Στον Όμηρο δεν υπάρχουν «καθηλωμένοι=ληγμένοι» Τύποι. Η κάθε λέξη και η ΜΟΡΦΗ που θα έχει, θεωρείται και λειτουργεί ως αυτόνομη ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ (!) οντότητα και όχι ως ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟ «προϊόν» ΚΑΝΟΝΩΝ. («Όμηρος: Ανυπάκουος και αθυρόστομος»).

Έτσι οι «Λέξεις» (ΑΥΤΟΥΣΙΕΣ ή ΣΥΝΩΝΥΜΙΚΕΣ….!) και κατ’ επέκταση η ΓΛΩΣΣΑ, διασφαλίζουν την εθνική τους ΥΠΑΡΞΗ, ΣΥΝΟΧΗ και ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Όπως λέμε ότι «χωρίς τους ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ τους, θα είχαν ξεχαστεί και οι… ΠΡΟΓΟΝΟΙ, Ό,ΤΙ και ΟΠΟΙΟΙ κι αν ήταν….»

Αυτά μας λέει ο Όμηρος, ο εγγονός του ΟΜΥΡΗΤΟΥ…!

Πώς το λέει, αιώνες- αιώνες αργότερα (ΚΑΙ) ο ΚΟΡΑΗΣ:

«Γιατί, διά της βίας, ντε και καλά, «κωλύω» και όχι….. το συνωνυμικό «εμποδίζω, αφού αυτό μας εκφράζει πλέον»;;;;. Δικό μας και το ένα… Δικό μας και το άλλο.

ΈΤΣΙ ο λαός, ακολουθώντας τον ΔΑΣΚΑΛΟ του Όμηρο, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ δικαιωματικά να ΕΝΝΟΕΙ (!!!) αυτά που… «λέει»(η ουσία της… γλώσσας),

μετουσίωσε τον «κόλακα» (από ό,τι μπόρεσα και βρήκα) σε :

σκουλήκι / παρακοιμώμενο/ γλειφτράκι/ σφουγγοκωλάριο/ δουλοπρεπή/ δουλικό/ χαμερπή /γραικύλο /ασπόνδυλο /ερπετό/αυλικό/αυλοκόλακα/ κομματικό/ ημέτερο/ κομματόσκυλο/παρατρεχάμενο/ μαλαγάνα/ τσανακογλύφτη / κωλογλείφτη / λιβανιστήρι / τσάτσο/ γαλίφη… κλπ.

Πώς ΘΑ (!) το έλεγε σήμερα ο Κοραής: Γιατί «κόλακας» και όχι «παρατρεχάμενος», «γλειφτράκι», «ασπόνδυλο» κλπ κλπ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να συγχέουμε την «κολακεία» με την «φιλοφρόνηση»,

ή τα λεγόμενα ακόμη «κατά συνθήκην ψεύδη», ΟΥΤΕ καν με ΟΜΟΘΕΜΕΣ (!) εκφράσεις, όπως λ.χ «αυτό το ντύσιμο σε κολακεύει».

Κι εδώ είναι το (πραγματικό) ΜΕΓΑΛΕΙΟ και η ΥΠΕΡΟΧΗ ΔΥΝΑΜΗ της «ελεύθερης» γλώσσας:

Προστατεύει και ΔΕΝ…. καταργεί (Η γνωστή καραμέλα της αρχαιόπληκτης γλωσσικής διδασκαλίας).

του Χρυσόστομου Τσιρίδη

(εικόνα διαδικτύου)

«Δεν υπάρχει πιο ευτελισμένο ΕΙΔΟΣ ανθρώπου από το γένος των Κολάκων…» (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

http://www.pronews.gr/ Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Tι σημαίνουν όλες οι λατινικές φράσεις που ακούμε καθημερινά

Από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες και τα περιοδικά, δεν υπάρχει περίπτωση να μην συναντήσουμε τη λατινική γλώσσα. Αν και πολλοί από εμάς την έχουμε διδαχθεί, σχεδόν πάντα “σκαλώνουμε” σε αυτή την φράση, που έχουμε ακούσει πολλές φορές, αλλά δεν θυμόμαστε τι ακριβώς σημαίνει.

Επειδή λοιπόν η λατινική γλώσσα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και καθημερινότητάς μας, καλό είναι να θυμηθούμε ξανά τις πιο κοινές φράσεις και γιατί όχι να ξεκινήσουμε να τις βάζουμε περισσότερο στη ζωή μας.

Τα λατινικά είναι η γλώσσα που μιλούσαν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, το λεγόμενο Λάτιο. Έγινε πολύ σημαντική ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλες οι ρομανικές γλώσσες (γνωστές και ως λατινογενείς) προέρχονται από τα λατινικά και πολλές λατινικές λέξεις υπάρχουν στις σύγχρονες γλώσσες όπως τα αγγλικά.

Οι πιο σημαντικές φράσεις: ...

a posteriori [συμπέρασμα] μετά από εμπειρική παρατήρηση

a priori εκ των προτέρων, θεωρητικά, χωρίς παρατήρηση

ad hoc γι 'αυτό ειδικά

advocatus diaboli ο δικηγόρος του διαβόλου

alma mater τροφός μητέρα (χρήσ. για πανεπιστήμια)

alter ego ο άλλος εαυτός

altera pars η άλλη πλευρά

a cappella στην εκκλησία (μτφ., χωρίς τη συνοδεία μουσικής)

anno domini [κατά] το έτος του Κυρίου

aqua fortis νιτρικό οξύ

aqua vitae νερό της ζωής (χρησ. για αλκοολούχα ποτά)

audio, video, disco ακούω, βλέπω, μαθαίνω

aurora borealis βόρειο σέλας

ave maria χαίρε Μαρία

bona fide με καλή πίστη

bona fortuna καλή τύχη

casus belli αιτία πολέμου

corpus Christi το σώμα του Χριστού

cui bono? ποιος ωφελείται (ποιος είχε κίνητρο)

cum laude μετά επαίνου

curriculum vitae πορεία της ζωής (βιογραφικό σημείωμα)

de facto εμπράκτως εκ των πραγμάτων

de iure σύμφωνα με το νόμο δικαιωματικά

de profundis εκ βαθέων (Ψαλμοί Δαβίδ)

erga omnes έναντι όλων

ex cathedra από καθέδρας

ex libris από τη βιβλιοθήκη, από τη βιβλιογραφία

ex officio από θέσεως ισχύος

habeas corpus πρέπει να έχεις το σώμα (πρέπει να δικαιολογείς την δίκη)

habemus Papam! έχουμε Πάπα (στην αναγγελία εκλογής Πάπα)

hic et nunc εδώ και τώρα

homo erectus όρθιος άνθρωπος (ανθρωπολογικός όρος)

homo sapiens έμφρων άνθρωπος (ανθρωπολογικός όρος)

homo universalis άνθρωπος με γενικά ενδιαφέροντα και πολλές γνώσεις

honoris gratia τιμής ένεκεν

in absentia ερήμην

in extremis στα άκρα, σε ακραία περίπτωση, στην εσχάτη περίπτωση

in memoriam εις μνήμην

in nomine domini εις το όνομα του Κυρίου

in principio επί της αρχής

in promptu με ετοιμότητα, άμεσα (γρήγορα)

in situ επί τόπου, αυτοψία

in vitro στο γυαλί (μτφ. σε τεχνητές συνθήκες, στο εργαστήριο)

in vivo σε πραγματικές συνθήκες

ipso facto με βάση το γεγονός αυτό καθαυτό

lapsus calami τυπογραφικό λάθος

lapsus linguae γλωσσικό ολίσθημα

lingua franca Γαλλική γλώσσα (μτφ., οικουμενική γλώσσα)

Magna Carta μεγάλο χαρτί, η σύμβαση των δικαιωμάτων του 1215 (Αγγλία)

magna cum laude με μεγάλο έπαινο

magnum opus το μεγάλο έργο [της ζωής]

manus in mano χέρι-χέρι

mare nostrum η θάλασσά μας (η Μεσόγειος)

mea culpa λάθος μου

memorandum υπόμνημα, μνημόνιο

modus vivendi τρόπος ζωής

moratorium καθυστέρηση

mutatis mutandis μετά τις απαραίτητες αλλαγές, τηρουμένων των αναλογιών

novus ordo νέα τάξη

Opus Dei έργο του Θεού (παραθρησκευτική οργάνωση των Καθολικών)

pater familias ο πατέρας της οικογένειας

pax romana ρωμαϊκή ειρήνη

per capita κατά κεφαλήν

per cent τοις εκατό

per se καθ' ευατόν, μόνος του, μόνο του

persona non grata ανεπιθύμητο πρόσωπο

post hoc μετά από αυτό

post mortem μετά θάνατον (και αυτοψία)

primus inter pares πρώτος μεταξύ ίσων (τίτλος των Ρωμαίων αυτοκρατόρων)

pro bono [publico] για το [κοινό] καλό

pro forma για τους τύπους (τυποποιημένο έγγραφο)

pro patria υπέρ πατρίδος

quid pro quo κάτι για κάτι (κάτι σε ανταπόδοση)

quo vadis? πού πηγαίνεις;

scripta manent τα γραπτά μένουν

sine nobilitatis χωρίς ευγενική καταγωγή (προέλευση του SNOB)

sine qua non εκ των ων ουκ άνευ

status quo το κατεστημένο, η υπάρχουσα κατάσταση

sui generis ιδιότυπος, ιδιότροπος, ιδιόμορφος

summa summarum το άθροισμα των αθροισμάτων, τελικό άθροισμα

tabula rasa λευκή πλάκα, μετφ. άγραφο χαρτί, σε νέα βάση

terra incognita άγνωστη γη

veni, vidi, vici ήρθα, είδα, νίκησα

verbatim [ακριβώς] κατά λέξη

verbatim ac litteratim κατά λέξη και κατά γράμμα

vice versa και αντιστρόφως, ανάποδα

vivat ζήτω

Πηγή: bovary.gr Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...