Επεισόδιο της γαλλικής σειράς “Les grands mythes” είναι αφιερωμένο στην ελληνική μυθολογία και συγκεκριμένα στον θεό Διόνυσο και την ακόρεστη οινοποσία του.
...
Η ιστορία του θεού Διονύσου έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον καθώς
παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με αυτήν του Ιησού Χριστού.
Δείτε το βίντεο:
Η παλιότερη αναφορά του γίνεται μέσα στην Ιλιάδα, όπου ο εγγονός του, ο Γλαύκος της Λυκίας, διηγείται την ιστορία του Βελλεροφόντη…
Κάποτε σκότωσε άθελά του τον αδελφό του και γι’ αυτό εξορίστηκε στην αυλή του βασιλιά του Άργους Προίτου. Αλλά η γυναίκα του Προίτου που ονομαζόταν Άντεια ή Σθενέβοια, ερωτεύτηκε με πάθος το Βελλεροφόντη. Επειδή όμως ο ήρωας δεν θέλησε να προδώσει την εμπιστοσύνη του Προίτου, δεν ανταποκρίθηκε στο αίσθημά της. Τότε αυτή θύμωσε και τον συκοφάντησε στον άντρα της, ότι τάχα θέλησε να την κακοποιήσει. Ο βασιλιάς θύμωσε πολύ, αλλά δεν θέλησε να τον σκοτώσει ο ίδιος. Σκέφτηκε λοιπόν και τον έστειλε στον πεθερό του Ιοβάτη, βασιλιά της Λυκίας, μ’ ένα γράμμα σφραγισμένο.
Η επιστολή έγραφε “σε παρακαλώ πολύ δολοφόνησε τον, προσπάθησε να βιάσει την σύζυγο μου και κόρη σου”. Ο Ιοβάτης τον φιλοξένησε μεγαλοπρεπώς για εννιά μέρες στην συνέχεια άνοιξε την επιστολή, δίστασε να τον σκοτώσει ο ίδιος επειδή φοβήθηκε τις Ερινύες και του ανέθεσε αποστολή να σκοτώσει την Χίμαιρα, ένα φοβερό γειτονικό τέρας στην Καρία. Η Χίμαιρα ήταν ένα ον με κεφάλι λιονταριού, σώμα κατσίκας και ουρά φιδιού, ήταν ανίκητη από όλους. Ο Βελλεροφόντης ξεκίνησε την αποστολή, στον δρόμο του συνάντησε τον Κορίνθιο μάντη Πολύειδο και του έδωσε οδηγίες για να την αντιμετωπίσει. Ο Πολύειδος είπε στον Βελλεροφόντη ότι χρειαζόταν ένα πανίσχυρο άλογο τον Πήγασο, θα μπορούσε να τον αποκτήσει αν κοιμόταν μια νύχτα στον ναό της θεάς Αθηνάς. Η θεά του παρουσιάστηκε, έβαλε δίπλα του ένα χρυσό πέταλο και του είπε “κοιμήσου πρίγκιπα από τον Οίκο του Αιόλου, πάρε αυτό το πέταλο και δείξτο στον πατέρα σου όταν του θυσιάζεις έναν λευκό ταύρο”.
...Ο Βελλεροφόντης προσπάθησε να πλησιάσει τον Πήγασο την ώρα που έπινε σε ένα πηγάδι, σύμφωνα με μερικές πηγές του έφερε τον ταύρο η ίδια η θεά Αθηνά δαμασμένο, όπως γράφει ο Παυσανίας τον δάμασε ο πατέρας του Ποσειδώνας. Ο Βελλεροφόντης ανέβηκε στην ράχη του Πήγασου και έσπευσε αμέσως να συναντήσει την Χίμαιρα για να την αντιμετωπίσει.
O Βελλεροφόντης έφτασε στην Λυκία για να αντιμετωπίσει την τρομερή Χίμαιρα αλλά δεν μπορούσε να την δαμάσει αφού ένοιωθε την καυτή της ανάσα. Τότε σκέφτηκε μια σωτήρια ιδέα. Τοποθέτησε στο βέλος του ένα μεγάλο κομμάτι μολύβδου και το κάρφωσε στον λαιμό της, ο μόλυβδος έλειωσε στον λαιμό της Χίμαιρας, έκοψε την αναπνοή της και πέθανε. Ο Βελλεροφόντης επέστρεψε θριαμβευτής στον βασιλιά Ιοβάτη. Εκείνος δεν μπορούσε να πιστέψει το μεγάλο κατόρθωμα του.
Αποφάσισε να του αναθέσει και άλλες αποστολές. Τον έστειλε να αντιμετωπίσει τους Σόλυμους έναν πολεμοχαρή λαό που κατοικούσε στα ανατολικά της Λυδίας αλλά τους υπέταξε επιτυχώς.
Στην τρίτη αποστολή τον έστειλε να αντιμετωπίσει τις Αμαζόνες που ήταν γυναίκες αλλά πολεμούσαν σκληρότερα από τους άντρες. Τις θανάτωσε αφού έριξε μεγάλες πέτρες από το φτερωτό του άλογο.
Ο Ιοβάτης έστειλε στην συνέχεια εναντίον του Βελλεροφόντη έναν Κάριο πειρατή, προσπάθησε να τον ρίξει σε παγίδα αλλά δεν τα κατάφερε και ο Βελλεροφόντης τον θανάτωσε. Οι φρουροί των ανακτόρων επιτέθηκαν στον Βελλεροφόντη, εκείνος ζήτησε την βοήθεια του Ποσειδώνα που πλημμύρισε με νερό τον Ξάνθο πριν πλησιάσουν οι φρουροί. Οι γυναίκες των ανακτόρων σήκωσαν τα φορέματά τους για να περάσουν το νερό, ο Βελλεροφόντης τις είδε γυμνές, απαξίωσε να τις αντιμετωπίσει και έφυγε.
Ο Ιοβάτης ύστερα από τόσα κατορθώματα αναγνώρισε ότι είναι ανίκητος, τον πάντρεψε με την κόρη του Φιλονόη μικρότερη αδελφή της Σθενέβοιας και του έδωσε προίκα το μισό του βασίλειο, το περισσότερο πλούσιο γεμάτο αμπελώνες. Με την Φιλονόη ο Βελλεροφόντης απέκτησε τον Πείσανδρο, τον Ιππόλοχο και την Λαοδάμεια που πλάγιασε με τον Δία, γέννησε τον Σαρπηδών αλλά θανατώθηκε από την Άρτεμη.
Καθώς η φήμη του Βελλεροφόντη γινόταν συνέχεια όλο και μεγαλύτερη ο ίδιος πλήρης από έπαρση αποφασίζει με το φτερωτό άλογό του να ανέβει στον ουρανό (ή στον Όλυμπο) και να ανακαλύψει την κατοικία των θεών. Η Ύβρις αυτή απέναντι στον μέγιστο των θεών Δία προκάλεσε την οργή του. Εξοργισμένος από το θράσος του, του έριξε κεραυνό με αποτέλεσμα ο Βελλεροφόντης να πέσει από το άλογό στην γη. Με την πρόσκρουσή του σε ακανθώνα έμεινε χωλός και τυφλός χάνοντας τόσο τη βασιλική αρχή όσο και τον Πήγασο (που του «τον πήραν οι θεοί»). Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του σε αθλιέστατη κατάσταση στην πεδιάδα του Αλείου στην Κιλικία και πέθανε “χάνοντας την ψυχή του”.
Η τραγική κατάληξη του μύθου έδωσε στους μελετητές την πρόφαση να καταλήξουν σε μια κοινή άποψη ότι ο Βελλεροφόντης επιχείρησε να εισβάλει με τον Πήγασο στον Όλυμπο και αυτό προκάλεσε την καταστροφή του. Ο Βελλεροφόντης φαίνεται ότι αμφισβητούσε έντονα την παντοδυναμία και την δικαιοσύνη των θεών λόγω της εικόνας που έβλεπε ανάμεσα στους ανθρώπους, αγαθοί να υποφέρουν, κακοί και άπληστοι να κυριαρχούν.
ΠΗΓΕΣ : 1. wikipedia.org
2. sites.google.com
EIKONA : sites.google.com
Μια νέα έρευνα έρχεται να ταράξει τον κόσμο της αρχαιολογίας.
Στον κόσμο της αρχαιολογίας, τα νέα ευρήματα συχνά αμφισβητούν μακροχρόνιες πεποιθήσεις για την ανθρώπινη ιστορία. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η πυραμίδα Gunung Padang στην Ινδονησία, η οποία, σύμφωνα με μια εργασία που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο, μπορεί να έχει ένα στρώμα που χρονολογείται από το 25.000 π.Χ. Ο ισχυρισμός αυτός, αν επαληθευτεί, θα την καθιστούσε πολύ παλαιότερη από την πυραμίδα Djoser Step Pyramid της Αιγύπτου, η οποία αναγνωρίζεται σήμερα από τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες ως η αρχαιότερη πυραμίδα του κόσμου, που χρονολογείται γύρω στο 2.630 π.Χ. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα: ήταν αυτή η δομή ανθρωπογενής ή ένας φυσικός σχηματισμός;
...Η έρευνα, με επικεφαλής τον Danny Hilman Natawidjaja του Ινστιτούτου Επιστημών της Ινδονησίας, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Archaeological Prospection, υποδηλώνει μια συναρπαστική πιθανότητα. Η ομάδα θεωρεί ότι ο πυρήνας της πυραμίδας, κατασκευασμένος από «σχολαστικά σμιλεμένη μαζική λάβα», υποδηλώνει προηγμένες δεξιότητες λιθοτεχνίας που χρονολογούνται από την τελευταία παγετώδη περίοδο. Προτείνουν ότι το παλαιότερο τμήμα της πυραμίδας μπορεί αρχικά να ήταν ένας φυσικός λόφος λάβας, ο οποίος αργότερα διαμορφώθηκε και μεταμορφώθηκε αρχιτεκτονικά από ανθρώπινα χέρια.
Η θεωρία αυτή αμφισβητεί τη συμβατική πεποίθηση ότι οι προηγμένες κατασκευαστικές τεχνικές και ο ανθρώπινος πολιτισμός εμφανίστηκαν μόλις πριν από περίπου 11.000 χρόνια με την έλευση της γεωργίας. Τα ευρήματα στο Gunung Padang, μαζί με άλλες τοποθεσίες όπως το Gobekli Tepe στην Τουρκία, υποδηλώνουν ότι προηγμένες κατασκευαστικές πρακτικές υπήρχαν ακόμη και πριν αναπτυχθεί η γεωργία.
Ωστόσο, το έγγραφο έχει προκαλέσει διαμάχη και σκεπτικισμό στην αρχαιολογική κοινότητα. Ο Flint Dibble, αρχαιολόγος από το Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ, εξέφρασε την έκπληξή του για το γεγονός ότι η εργασία δημοσιεύθηκε στη σημερινή της μορφή. Μιλώντας στο Nature, ο Dibble υποστήριξε ότι δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις που να υποδηλώνουν ανθρώπινη κατασκευή στα θαμμένα στρώματα του Gunung Padang. Επεσήμανε την έλλειψη ενδείξεων εργασίας ή άλλων ενδείξεων ότι η δομή είναι ανθρώπινης κατασκευής.
Ο Bill Farley, αρχαιολόγος στο Southern Connecticut State University, εξέφρασε επίσης τη γνώμη του, σημειώνοντας ότι ενώ τα δείγματα χώματος ηλικίας 27.000 ετών από το Gunung Padang χρονολογήθηκαν με ακρίβεια, δεν εμφανίζουν τυπικά σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως κάρβουνο ή θραύσματα οστών.
Ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε μόνο λίγα χρόνια στην Ινδική υποήπειρο και οι κατακτήσεις του εκεί ήταν βραχύβιες. Μετά από εκστρατεία κατά μήκος του Ινδού ποταμού και των παραποτάμων του από το 327 έως το 325 π.Χ., έφυγε από την περιοχή, για να μην επιστρέψει ποτέ.
Αλλά ο αντίκτυπος της συνάντησης μεταξύ του ελληνικού στρατού του Αλέξανδρου και του ινδικού κόσμου ήταν τεράστιος. Από το «ελληνοβακτριανικό» βασίλειο της Κεντρικής Ασίας μέχρι τους θρύλους του διαλόγου του Αλέξανδρου με έναν Βραχμάνο, η εκστρατεία του Μακεδόνα ηγέτη διαμόρφωσε την πολιτική και τον πολιτισμό σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο για τους επόμενους αιώνες.
Ένα από τα πιο παράξενα και εντυπωσιακά προϊόντα αυτής της κληρονομιάς
εμφανίστηκε αρκετές εκατοντάδες χρόνια αργότερα, με τη μορφή του τελευταίου
και μακροβιότερου επικού ποιήματος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας: τα
Διονυσιακά.
Γραμμένο ακριβώς τη στιγμή που η λατρεία των Ελλήνων θεών επρόκειτο να
εξαφανιστεί υπέρ του Χριστιανισμού, τα Διονυσιακά εκτείνονται σε
περισσότερες από 20.000 γραμμές (σχεδόν όσο η Ιλιάδα και η Οδύσσεια μαζί). Ο
συγγραφέας του, ο Νόννος ο Πανοπολίτης, έπλεξε δεκάδες μύθους γύρω από μια
κεντρική ιστορία: την κατάκτηση της Ινδίας.
Ο Νόννος γεννήθηκε στην Πανόπολη (σήμερα Αχμίμ), μια πόλη στη νότια Αίγυπτο με μεγάλες ελληνόφωνες και χριστιανικές κοινότητες. Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του. Οι μελετητές δεν μπορούν να πουν με βεβαιότητα ούτε πότε γεννήθηκε ούτε πότε πέθανε. Χρονολογούν τα Διονυσιακά του Νόννου κάπου μεταξύ των τελευταίων δεκαετιών του τέταρτου αιώνα μ.Χ. και των πρώτων δεκαετιών του πέμπτου.
Αυτή ήταν μια εποχή μεγάλων πολιτικών συγκρούσεων και εκτεταμένων πολιτισμικών αλλαγών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καθώς οι γερμανικές φυλές σάρωσαν τα βόρεια σύνορα και οι χριστιανοί αυτοκράτορες επέβαλαν την πίστη τους ως επίσημη θρησκεία. Ο ίδιος ο Νόννος φαίνεται ότι έγινε χριστιανός κάποια στιγμή στη ζωή του, συνθέτοντας μια ποιητική αφήγηση του Βιβλίου των Αποκαλύψεων. Είναι όμως πιο διάσημος ως ο τελευταίος μεγάλος συγγραφέας που γιόρτασε τους θεούς της αρχαίας Ελλάδας.
Ο κατακτητής της Ινδίας ήρωας του μεγάλου ποιήματος του Νόννου δεν ήταν ο Αλέξανδρος, αλλά ο Διόνυσος, ο Έλληνας θεός του κρασιού. Οι θρύλοι είχαν συνδέσει από καιρό τον Διόνυσο με την Ασία. Υποτίθεται ότι είχε έρθει στην Ελλάδα από την Ανατολή με ένα άρμα που το σέρνουν εξωτικοί πάνθηρες, αφού δίδαξε την τέχνη της οινοποίησης σε διάφορους ασιατικούς πολιτισμούς.
Ο Νόννος μεταμόρφωσε αυτές τις ιστορίες και πρόσθεσε σε αυτές κάθε άλλη διαθέσιμη ιστορία για τον Διόνυσο από την ελληνική λογοτεχνία. Δημιούργησε ένα ποίημα άνευ προηγουμένου έκτασης, που είναι ταυτόχρονα ένας κατάλογος μύθων που συνοψίζει χίλια χρόνια ελληνικής κουλτούρας.
Η ιστορία των Διονυσιακών ξεκινά με τον Δία, αρχηγό των Ελλήνων θεών, να διατάζει τον Διόνυσο να ταξιδέψει στην Ινδία, οι κάτοικοι της οποίας αρνούνται να τον προσκυνήσουν. Οι Ινδοί προτιμούν πεισματικά τους προγονικούς τους θεούς της φωτιάς και του νερού. Ακόμη χειρότερα, αρνούνται να πιούν κρασί.
Ο Διόνυσος συγκεντρώνει έναν τεράστιο στρατό. Εχθρός του είναι ο Δεριάδης, ηγεμόνας της Ινδίας και γιος του ποταμού Τζελούμ (όπου ο Αλέξανδρος είχε πολεμήσει τον Πόρο αιώνες πριν). Ο Δεριάδας, όντας ο ίδιος μισός ποταμός, πίνει μόνο νερό. Περιφρονεί το ποτό του Διονύσου, επιμένοντας ότι «το κρασί μου είναι το δόρυ». Βοηθούμενος από Βραχμάνους έμπειρους στη μαγεία, ο Δεριάδης δίνει πολλές μάχες με τον Διόνυσο πριν τελικά υποκύψει στη δύναμη του θεού. Όπως ο Αλέξανδρος, έτσι και ο Διόνυσος επιστρέφει στο σπίτι μετά τη νίκη του.
Ο Νόννος δεν ήταν σε καμία περίπτωση ειδικός στην Ινδία, ακόμη και με τα πρότυπα της εποχής και του τόπου του. Το όραμά του για αυτό είναι γεμάτο με υπέροχες, ανακριβείς λεπτομέρειες. Πήρε όμως κάποια στοιχεία από παλαιότερες ελληνικές αναφορές. Η ιδέα ότι οι Ινδοί λατρεύουν τη φωτιά και το νερό, για παράδειγμα, μπορεί να ήταν μια μπερδεμένη αναφορά στους ζωροαστρικούς ναούς της φωτιάς και στο ιερό καθεστώς του Γάγγη.
Βραχμάνοι και γιόγκι, που από καιρό γοήτευαν τους Έλληνες με τον ασκητικό τρόπο ζωής, τη φιλοσοφική τους ικανότητα και τις υποτιθέμενες μαγικές δυνάμεις τους, εμφανίζονται πολλές φορές στα Διονυσιακά, πάντα ως τρομερές μορφές. Δεδομένου ότι ο Νόννος δεν ήξερε τίποτα για την ινδική ιστορία, αλλά προφανώς πίστευε ότι κάθε μεγάλος λαός πρέπει να είχε ιδρυθεί από έναν ήρωα, επινόησε τον Ινδό, έναν τιτάνα που υποτίθεται ότι είχε πολεμήσει με τον ίδιο τον Δία και ήταν πατέρας της «ινδικής φυλής».
Τα Διονυσιακά ήταν ξεχασμένα για μεγάλο μέρος του Μεσαίωνα, αλλά ανακαλύφθηκαν ξανά τον 17ο αιώνα. Μεταφρασμένο στα γαλλικά, ιταλικά και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, οι περίπλοκες, αλληλένδετες ιστορίες του, οι αλλαγές μεταξύ διαφορετικών ειδών και η μαεστρία του κλασικού μύθου ενέπνευσαν ποιητές του μπαρόκ καθώς και ζωγράφους όπως ο Nicolas Poussin. Αργότερα, καθώς οι Ινδοί κλασικοί λογοτεχνικοί όπως η Mahabharata και η Ramayana έγιναν πιο εξοικειωμένοι με τους Ευρωπαίους, οι μελετητές στη Δύση άρχισαν να αναλογίζονται τις πιθανές συνδέσεις τους με το ποίημα του Νόννου.
Ο Blake Smith είναι υποψήφιος διδάκτορας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Northwestern και στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales και σημερινός Διεθνής Συνεργάτης στο New Europe College.
https://hellas-now.com/dionysiaka-archaio-epiko-poiima-afigeitai-ton-indiko-polemo/
Πριν από περίπου 2.500 χρόνια, οι αρχαίοι φυσικοί φιλόσοφοι έθεσαν τις βάσεις για την επιστημονική μελέτη τον κόσμου.
Αν και οι γνώσεις μας γι’ αυτές τις πρώτες θεωρητικές αντιλήψεις είναι γνωστές από τα ιστορικά κείμενα, τη μελέτη της φιλοσοφίας και την εξέλιξη των ιδεών στη φυσική και στην αστρονομία, η προσπάθειά μας να ανιχνεύσουμε στα βάθη τον χρόνου τις μύχιες σκέψεις και τους πόθους τον ανθρώπου να φτάσει στ’ άστρα είναι ίσως πιο δύσκολες, αφού οι μόνες πηγές μας γι’ αυτό είναι ουσιαστικά η μυθολογία, η λαϊκή παράδοση και η λογοτεχνία
Μια προφητική και ευφάνταστη ιστορία… πριν από 1850 χρόνια!
...«…τυφὼν ἐπιγενόμενος καὶ περιδινήσας τὴν ναῦν καὶ μετεωρίσας ὅσον ἐπὶ σταδίους τριακοσίους οὐκέτι καθῆκεν εἰς τὸ πέλαγος, ἀλλ᾿ ἄνω μετέωρον»
«Δημιουργήθηκε τυφώνας που περιέστρεψε το πλοίο και το σήκωσε στον αέρα τριακόσια στάδια χωρίς να ξαναπέσει στο πέλαγος, αλλά έμεινε εκεί μετέωρο»
Μπορεί ο Ιούλιος Βερν να πήγε «είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα» και να είδε το μυστηριώδη βυθό, μπορεί η…. προσελήνωση των Αμερικανών να έγινε τη δεκαετία του ’60, πριν όμως από αυτά, ο Λουκιανός όχι μόνο πήγε στη Σελήνη με το αερό – πλοίο του, αλλά έφθασε μέχρι το διαστημικό οικισμό που είχε το όνομα Λυχνόπολις.
Με μια φαντασία που εκτινάσσεται στα ουράνια, ο συγγραφέας της ύστερης Αρχαιότητας, με εξαιρετική δεινότητα στο γραπτό λόγο, μας παρασύρει και μας οδηγεί σε μαγικούς κόσμους του… διαστήματος. Η… εκτόξευση της “νηώς” και η… προσελήνωση:
Αποφάσισε, λέει, το ταξίδι αυτό από … περιέργεια «ἡ τῆς διανοίας περιεργία». Αλλά και για έναν ακόμη λόγο, να μάθει τι υπάρχει στην άκρη του Ωκεανού και ποιοι άνθρωποι κατοικούν εκεί.
Λέει επί λέξει: «τὸ βούλεσθαι μαθεῖν τί τὸ τέλος ἐστὶν τοῦ ὠκεανοῦ καὶ τίνες οἱ πέραν κατοικοῦντες ἄνθρωποι» Μετά από ογδόντα μέρες ταξίδι στον άγνωστο ωκεανό έφθασαν σε ένα παράξενο νησί.
Εκεί βρήκαν μια τεράστια χάλκινη στήλη που ήταν γραμμένη στα Ελληνικά και έλεγε πως μέχρι εκεί είχανε φθάσει ο Ηρακλής και ο Διόνυσος. (Στο σημείο αυτό υπάρχει ένα “παιχνίδισμα” του συγγραφέα με την Ελληνική μυθολογία και με τα υπερατλαντικά ταξίδια των αναφερομένων μυθικών προσώπων, των οποίων οι ιστορίες πολύ συζητούνταν στην εποχή του).
Όταν βγήκαν για αναγνώριση στο νησί βρήκαν κι έναν ποταμό τεράστιο που δεν έτρεχε νερό αλλά κρασί που έβγαινε απευθείας από τις ρίζες των …αμπελιών. Υπήρχαν και ψάρια που όταν τα έτρωγε κανείς μεθούσε… Φύγανε από το νησί και όταν βρεθήκανε στο πέλαγος δημιουργήθηκε ξαφνικά τυφώνας που άρπαξε το πλοίο και το σήκωσε τριακόσια στάδια αλλά δεν το άφησε να πέσει πάλι στη θάλασσα.
Επτά μέρες και επτά νύκτες βρισκόταν στον αέρα. Την όγδοη μέρα είδαν μια μεγάλη γη στον αέρα σαν ένα νησί λαμπερό που είχε σχήμα σφαίρας με φωτισμό μεγάλο. Προσγειώθηκαν σε αυτή όπου και αποβιβάστηκαν.
Διερευνώντας την παράξενη γη διαπίστωσαν πως ήταν κατοικήσιμη και καλλιεργημένη. Η συνθήκη ήταν γραμμένη με… ηλεκτρισμό! Ο Λουκιανός μας λέει πως η γη που βρήκαν κατοικούνταν από τερατόμορφα όντα. Ένα είδος από αυτά τους.. συνέλαβε και τους οδήγησε στο βασιλιά τους που είχε το όνομα Ενδυμίων.
Αυτός κατάλαβε πως ήταν …Έλληνες από τη στολή τους. Απόρησε πως κατάφεραν να ταξιδεύσουν στον …ουρανό.
Λέει ακριβώς: «ὁ δὲ θεασάμενος καὶ ἀπὸ τῆς στολῆς εἰκάσας, ῞Ελληνες ἆρα, ἔφη, ὑμεῖς, ὦ ξένοι; Πῶς οὖν ἀφίκεσθε, ἔφη, τοσοῦτον ἀέρα διελθόντες;»
Τους εξήγησε μάλιστα πως ο τόπος που βρίσκονται είναι η σελήνη που βλέπουν από τη γη. Τότε πληροφορήθηκε πως εκεί, στο διάστημα, κατοικούσαν άλλα όντα αλλά με κοινά γνωρίσματα αυτών της γης. Με κράτη, με διενέξεις και πολέμους. Υπήρχαν οι “Σεληνίτες”, και οι Ηλιώτες που είχαν κοινή αποικία τον Εωσφόρο.
Είχαν υπογράψει μάλιστα και συνθήκη ειρήνης μεταξύ τους. Τη συνθήκη αυτήν την γράψανε με ηλεκτρισμό και τη στήσανε στο μέσο του αέρα στα σύνορά τους. «ἐγγράψαι δὲ τὰς συνθήκας στήλῃ ἠλεκτρίνῃ καὶ ἀναστῆσαι ἐν μέσῳ τῷ ἀέρι ἐπὶ τοῖς μεθορίοις»
Το κάτοπτρο της Σελήνης!
Το ευφάνταστο μυαλό του Λουκιανού δεν σταματά στα παραπάνω.
Μας λέει με τι τρόπο οι σεληνίτες είχαν… επαφή με τους γήινους. «Υπάρχει ένα μεγάλο κάτοπτρο πάνω από ένα αβαθή φρεάτιο. Αν κατέβει κάποιος στο φρεάτιο ακούει όλα όσα εμείς λέμε στη γη. Κι εάν στραφεί κάποιος προς το κάτοπτρο βλέπει όλες τις πόλεις όλα τα έθνη όπως βλέπουμε τον καθένα (τηλεσκόπιο).Τότε και εγώ τους συγγενείς μου είδα και όλη την πατρίδα, αν, βέβαια, και αυτοί με έβλεπαν δεν μπορώ με ασφάλεια να το πω. Και αν κάποιος δε με πιστεύει όταν κάποτε και αυτός πάει εκεί θα διαπιστώσει ότι λέω αλήθεια…»
Ταξίδι μέχρι τις Πλειάδες…
Αφού ταξιδεύσαμε, γράφει, την επομένη όλη τη νύκτα και την ημέρα, γύρω στο απόγευμα φθάσαμε στη Λυχνόπολη. Αυτή βρίσκεται μεταξύ των Πλειάδων και των Υάδων. Ο Λουκιανός μετά το διαστημικό ταξίδι του επιστρέφει προσθαλασσώνεται στη γη αλλά για κακή του τύχη ολόκληρο το καράβι του καταπίνεται από τεράστιο θαλάσσιο κύτος.
Και οι περιπέτειες συνεχίζονται μέχρι το θάνατο του κύτους – μετά από πολύ καιρό- και την απελευθέρωση τους από την κοιλιά του κύτους.
Λουκιανός ο Σαμοσατεύς (+120 έως +190) «Ἡ ἀληθής ἱστορία»
https://hellas-now.com/to-diastimiko-taxidi-loykianoy-ti-gnorize-o/
Χριστιανική ιστορία
Ο πρώτος άνθρωπος ο Αδάμ
Η Παλαιά Διαθήκη μας αναφέρει ότι ο πρώτος άνθρωπος ήτο ο Αδάμ.
15 Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν.
16 καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεὸς τῷ ᾿Αδὰμ λέγων· ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ
παραδείσῳ βρώσει φαγῇ,
[Γένεσις,
κεφάλαιον 2ον , στίχοι 15-16 – Παλαιά Διαθήκη, Βίβλος]
Ο πρώτος άνθρωπος ο Φορωνεύς
Κατά τον Ακουσίλαο, που άντλησε πληροφορίες από το χαμένο τώρα έπος της
«Φορωνίδος» αναφέρει ότι ο Φορωνεύς είναι ο πρώτος άνθρωπος και πατήρ των
ανθρώπων.
Ο Παυσανίας εις το έργο του Κορινθιακά εις το 15ο κεφάλαιο και εις την παράγραφον 5 αναφέρει :
[5] λέγεται δὲ καὶ ὧδε λόγος· Φορωνέα ἐν τῇ γῇ ταύτῃ γενέσθαι πρῶτον, Ἴναχον δὲ οὐκ ἄνδρα ἀλλὰ τὸν ποταμὸν πατέρα εἶναι Φορωνεῖ· τοῦτον δὲ Ποσειδῶνι καὶ Ἥρᾳ δικάσαι περὶ τῆς χώρας, σὺν δὲ αὐτῷ Κηφισόν τε καὶ Ἀστερίωνα [καὶ τὸν Ἴναχον] ποταμόν· κρινάντων δὲ Ἥρας εἶναι τὴν γῆν, οὕτω σφίσιν ἀφανίσαι τὸ ὕδωρ Ποσειδῶνα. καὶ διὰ τοῦτο οὔτε Ἴναχος ὕδωρ οὔτε ἄλλος παρέχεται τῶν εἰρημένων ποταμῶν ὅτι μὴ ὕσαντος τοῦ θεοῦ· θέρους δὲ αὖά σφισίν ἐστι τὰ ῥεύματα πλὴν τῶν ἐν Λέρνῃ. Φορωνεὺς δὲ ὁ Ἰνάχου τοὺς ἀνθρώπους συνήγαγε πρῶτον ἐς κοινόν, σποράδας τέως καὶ ἐφ᾽ ἑαυτῶν ἑκάστοτε οἰκοῦντας· καὶ τὸ χωρίον ἐς ὃ πρῶτον ἠθροίσθησαν ἄστυ ὠνομάσθη Φορωνικόν.
O Φορωνεύς ήτο ο πρώτος που συνήγαγε «ες κοινόν» τους ανθρώπους, οι οποίοι έως τότε ζούσαν διάσπαρτοι και μοναχικοί, και ο τόπος της πρώτης συναθροίσεως ονομάσθηκε «άστυ Φορωνικόν.
Ο Παυσανίας εις το έργο του Κορινθιακά εις το 19ο κεφάλαιο και εις την παράγραφον 5 αναφέρει :
[5] ἐνταῦθα ἀνάκειται μὲν θρόνος Δαναοῦ, κεῖται δὲ εἰκὼν Βίτωνος, ἀνὴρ ἐπὶ
τῶν ὤμων φέρων ταῦρον· ὡς δὲ Λυκέας ἐποίησεν, ἐς Νεμέαν Ἀργείων ἀγόντων
θυσίαν τῷ Διὶ ὁ Βίτων ὑπὸ ῥώμης τε καὶ ἰσχύος ταῦρον ἀράμενος ἤνεγκεν. ἑξῆς
δὲ τῆς εἰκόνος ταύτης πῦρ καίουσιν ὀνομάζοντες Φορωνέως εἶναι· οὐ γάρ τι
ὁμολογοῦσι δοῦναι πῦρ Προμηθέα ἀνθρώποις, ἀλλὰ ἐς Φορωνέα τοῦ πυρὸς μετάγειν
ἐθέλουσι τὴν εὕρεσιν.
Εδώ αναφέρει ότι
εις το Άργος υπάρχει βωμός όπου καίει το άσβεστο πυρ εις το όνομα του
Φορωνέως, διότι οι Αργείοι αποδίδουν εις αυτόν την εύρεση του πυρός και όχι
εις τον Προμηθέα.
Επίσης υπήρχε ο Πρωτεύς, ο οποίος εθεωρείτο ο πρώτος άνθρωπος επί της γης, όπου και η ερμηνεία του ονόματός του σημαίνει ο «πρώτος άνθρωπος».
Απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέως Ομήρου Ερμείδη με τον τίτλο «Έλληνες ή Ελληνίζοντες χριστιανοί»
Άπαντες εντός και εκτός Ελλάδας γνωρίζουν την ιστορία γύρω από τον Οδυσσέα, όμως πολύ λίγοι γνωρίζουν ποιο ήταν το τέλος του.
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι αφού σκότωσε τους μνηστήρες και ανακατέλαβε το βασίλειο του, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Όμως δεν είναι έτσι.
Ας εξερευνήσουμε λοιπόν την Οδύσσεια με μια δεύτερη ανάγνωση:
Διαβάζουμε λοιπόν στο τέλος της Ι Ραψωδίας τα εξής:
Είπα, κ’ εκείνος εύχονταν ‘ς τον μέγαν Ποσειδώνα, ‘ς τον αστροφόρον ουρανόν απλόνοντας τα χέρια• «ω Ποσειδώνα, εισάκου με, γεωφόρε μαυροχήτη• αν είμ’ υιός σου αληθινά, πατέρα, μην αφήσης ο Οδυσσηάς ο πορθητής ‘ς σπίτι του να φθάση 530 Λαερτιάδης, κάτοικος της πετρωτής Ιθάκης• αλλ’ αν το θέλ’ η μοίρα του να ιδή τους ποθητούς του, το σπίτι το καλόκτιστο, και την γλυκειά πατρίδα, ας κακοφθάση αργά πολύ και από συντρόφους έρμος, με ξένην πλώρη, και κακά ‘ς το σπίτι μέσα ναύρη». 535
Και κάπου στην Ψ Ραψωδία, την συνομιλία με την Πηνελόπη:
Εκείνης ο πολύγνωμος απάντησε Οδυσσέας· «Ω τρομερή, πόσο σφοδρά με βιάζεις να τον είπω· κ’ ιδού τον φανερόνω εγώ, χωρίς το ουδέν να κρύψω, 265 αλλά ποσώς δεν θα χαρής, καθώς κ’ εγώ δεν χαίρω· ότ’ εις πολλαίς χώραις θνητών παράγγειλε μου εκείνος να πάρω δρόμο, φέρνοντας ίσιο κουπί μαζή μου, όσο να φθάσω ‘ς τους θνητούς ‘που θάλασσα δεν ξεύρουν, και οπού δεν τρώγουν φαγητό με άλατ’ αρτυμένο. 270 ούτε τα κοκκινόπλωρα καράβι’ αυτοί γνωρίζουν, ούτε τα ίσια κουπιά, ‘που ‘ναι πτερά των πλοίων, κ’ ένα σημάδι φανερό μου είπε, οπού δεν κρύβω· ‘ς τον δρόμον άμ’ απαντηθή μ’ εμέν’ άλλος οδίτης και ειπή, ‘ς τον λαμπρόν ώμον μου πως έχω λιχνιστήρι, 275 ‘ς την γη να στήσω το κουπί, μου είπε, και, αφού κάμω του Ποσειδώνα βασιληά καλόδεκταις θυσίαις, κριάρι, ταύρον σφάζοντας, και χοίρον αναβάτην, να γύρω ‘ς την πατρίδα μου και να δώσ’ εκατόμβαις των αθανάτων, ‘πώχουσι των ουρανών τους θόλους, 280 με την σειρά του καθενός· και θάνατος θα μ’ εύρη έξω απ’ τα πέλαγα ελαφρός, και θα με σβύση αγάλι μες τα λαμπρά γεράματα· και ωστόσ’ ολόγυρά μου θα ‘ναι μακάριος ο λαός· τούτ’ όλ’, είπε, θα γείνουν».
Διαπιστώνουμε λοιπόν από τα παραπάνω ότι, ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη (όπως τον είχε συμβουλέψει η Κίρκη) βρίσκει και ρωτάει τη σκιά του τυφλού μάντη Τειρεσία (ως ο μόνος έμφρονας, ακόμη και στον κάτω κόσμο!) την εξέλιξη και το τέλος της περιπέτειας του. Ο μάντης πράγματι του απαντά στο ερώτημα του αλλά με μια παράδοξη εντολή: ότι οφείλει να εγκαταλείψει για δεύτερη φορά την Ιθάκη, μ’ ένα κουπί στο χέρι να αποδημήσει στο εσωτερικό της απέναντι στεριάς, σε κάποια χώρα, που οι κάτοικοί της ιδέα δεν έχουν από θάλασσα, κουπιά κι αλάτι. Σ’ αυτή τη νέα περιπλάνησή του θα συναντήσει κάποιον που θα νομίσει πως το κουπί στον ώμο του είναι λιχνιστήρι. Εκεί να σταματήσει, θυσιάζοντας στον Ποσειδώνα ένα κριάρι, έναν κάπρο κι έναν ταύρο. Μόνο έτσι θα εξασφαλίσει τον οριστικό του πια νόστο στην Ιθάκη· όπου τον περιμένουν ήσυχα χρόνια και βαθιά γεράματα· εκεί θα τον βρει ανώδυνος θάνατος, κάπου μακριά ωστόσο από το νερό της θάλασσας.
Πράγματι κατά τη μυθολογία έτσι κι έγινε. Δηλαδή ο Οδυσσέας μετά τα γνωστά “επεισόδια” έφυγε πάλι γρήγορα μ’ ένα κουπί στον ώμο, για τη Θεσπρωτία της Ηπείρου. Προχωρώντας στο εσωτερικό της χώρας, συνάντησε κάποιους ανθρώπους που τον ρώτησαν γιατί κουβαλούσε μαζί του το λιχνιστήρι. Τότε κατάλαβε πως αυτός ήταν ο τόπος που έπρεπε να μπήξει το κουπί και να θυσιάσει στον Ποσειδώνα. Στη Θεσπρωτία ο Οδυσσέας παντρεύτηκε τη βασίλισσα Καλλιδίκη. Ύστερα από έναν πόλεμο των Θεσπρωτών με τους Βρύγους, η Καλλιδίκη πέθανε και στο θρόνο ανέβηκε ο Πολυποίτης, ο γιος της, και ο Οδυσσέας ξαναγύρισε την Ιθάκη πιστεύοντας πως θα περάσει ήρεμα γεράματα.
Στο μεταξύ ο Τηλέγονος, γιος του Οδυσσέα από την Κίρκη, αναζητώντας τον πατέρα του αποβιβάστηκε στην Ιθάκη και οι σύντροφοί του κατέστρεψαν το νησί. Ο βασιλιάς βγήκε να τους διώξει και σκοτώθηκε από τον Τηλέγονο, ο οποίος δεν τον γνώριζε. Όταν ο Τηλέγονος κατάλαβε πως είχε σκοτώσει τον πατέρα του, ήταν πια αργά. Πήρε το άψυχο κορμί του, το γιο του, τον Τηλέμαχο, και την Πηνελόπη και κατευθύνθηκε στην Αία. Εκεί η Κίρκη τους έκανε όλους αθάνατους.
Η ιστορία τελειώνει με δύο παράξενους γάμους: η Κίρκη παντρεύεται τον
Τηλέμαχο και η Πηνελόπη τον Τηλέγονο
…
