Eισερχόμενο μέιλ – Άποψη: Από πότε οι γυναίκες φορούν φουστανέλες και ποια περιοχή εκπροσωπούν ;

Αλλοιώσαμε τα πρόσωπα για ευνόητους λόγους.

Αδιανόητες εικόνες εκτυλίχθησαν μπροστά στα μάτια μας στη λιτανεία για την Έξοδο του Μεσολογγίου και δυστυχώς χωρίς να υπάρχει παρέμβαση από κανέναν.

Μέσα στο πλήθος των ομάδων που στελέχωναν τη επιμνημόσυνη λιτάνευση  των νεκρών της Εξόδου, είδαμε και κάποια γυναικεία ομάδα να είναι ντυμένη με φουστανέλες και γενικώς με όλα τα εξαρτήματα ανδρικής στολής.

Εγώ τουλάχιστον, έμεινα με το στόμα ανοικτό, πιστεύοντας ότι τα κορίτσια μάλλον ήθελαν να διακωμωδήσουν ή στη καλύτερη περίπτωση να δώσουν κάποιο μήνυμα ηθικού προσανατολισμού.

...

Έψαξα στο διαδίκτυο αναζητώντας τη περιοχή όπου οι τοπική ενδυμασία επέβαλε την ανδρική στολή ως υποχρεωτική.

Πουθενά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Ρώτησα τις ίδιες και μου είπαν ότι ντύθηκαν έτσι για να αναπαραστήσουν τη στιγμή της Εξόδου, όπου οι Σουλιώτισσες ντύθηκαν ανδρικά, για να μη δώσουν στόχο στους Οθωμανούς και τις αιχμαλωτίσουν, εμπλουτίζοντας τα χαρέμια και τις τσέπες τους στο δουλεμπόριο.

Καλά όλα αυτά και καλά έκαναν αυτές οι γυναίκες και διάβασαν τις λεπτομέρειες της Εξόδου, εγώ όμως παρέμεινα και παραμένω με την απορία.

Μήπως δεν το κατάλαβαν ότι η λιτάνευση νεκρών δεν είναι αναπαράσταση (και προχωρώντας ακόμη ποιο πέρα),  ούτε μπαταριές στο δρόμο, ούτε νταούλια και πίπιζες ;

Μήπως νόμισαν ότι είναι μέλη σε θεατρική παράσταση και δίνουν σόου πριν την έναρξη;

Άντε και καλά κάνανε τα κορίτσια, ντύθηκαν όπως ντύθηκαν, γιατί πιστεύω ότι ήθελαν να βοηθήσουν να δώσουν ένα άλλο στίγμα, οι διοργανωτές που ήταν ;

Κανείς δεν τους ενημέρωσε ότι εδώ κάποιοι, προφανώς άθελά τους ασεβούν στη μνήμη των Εξοδιτών;

Δυστυχώς για τη συγκεκριμένη ομάδα, η λιτανεία είναι νεκρώσιμη πομπή, είναι Θεία Ακολουθία και κάθε περιοχή της Ελλάδας αντιπροσωπεύεται με την στολή που την χαρακτηρίζει.

Δεν είναι αναπαράσταση στιγμής, ούτε ηθικό μήνυμα, (συγχωρέστε με που θα το πω), σεξουαλικού  προσανατολισμού.

Αν αναπαριστούσαμε τις στιγμές που έζησαν οι Πολιορκημένοι εκείνες τις ώρες, τότε θα έπρεπε να βλέπουμε συμμετέχοντες πεινασμένους, ρακένδυτους, αφυδατωμένους και τραυματίες με δεμένα κεφάλια , όπου η αναπαράσταση θα γίνονταν στη κεντρική πλατεία του Μεσολογγίου και όχι πίσω από τις ψαλμωδίες των ιερέων και τα κόλλυβα των νεκρών.

Η λιτανεία και μάλιστα με παραδοσιακές στολές  αντιπροσωπεύει την συμμετοχή όλων των περιοχών της Ελλάδας στη θλίψη για τον θάνατο των αγωνιστών και αν αυτό σας ακούγετε βαρετό, θυμηθείτε την αρχαία ρήση <Πλην Λακεδαιμονίων> , όπου αποκαλύπτεται η βαθιά τομή του Έθνους των Ελλήνων, όπου δήλωνε ότι η απόφαση για συμμετοχή σε κάποια εθνική πράξη, δεν ήταν δεδομένη για όλους.

Εδώ λοιπόν έχουμε την Πανελλήνια συμμετοχή στο θρήνο της πτώσης του Μεσολογγίου και του θανάτου των υπερασπιστών του. Από τις ελάχιστες στιγμές όπου όλοι οι Έλληνες δήλωσαν παρών, έστω  και με το πένθιμο συναίσθημά τους.

Βέβαια μακάρι να ήταν αυτό η μόνη αβλεψία από μέρους των διοργανωτών.

Η ομάδα των γυναικών που κρατάει πανό όπου αναγράφει το απίστευτο EX- ΟΔΟΣ, μάλλον υπερβαίνει κάθε όριο λογικής.

Θα πρότεινα στους διοργανωτές να αναρτήσουν και το σύνθημα Αλού Αλαχ μπαρ ή το VEN-ΣΕΡΕ-MOS  ή το πολύ-πολύ  As-ΧΕΤΟΙ.

Δεν ξέρω αν κάποιος είναι εντεταλμένος να μετατρέψει τη λιτανεία της Εξόδου, σύμφωνα με τους όρους και τα κριτήρια της WOKE ατζέντας, λίγο με ενδιαφέρει.

Θλίβομαι όμως να βλέπω την νέα  άλωση και πτώση του Μεσολογγίου από νέες ορδές βαρβάρων και αμόρφωτων, που διοργανώνουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις, ασελγώντας πάνω στη μνήμη των νεκρών,  αφαιρώντας τους το φωτοστέφανο που τους χάρισε η ιστορία για την απόλυτη προσφορά τους, που μόνο οι υπεράνθρωποι το κάνουν πράξη, Τη Ζωή τους Για το καλό και την Αξιοπρέπεια όλων των Ανθρώπων.

Υ.Γ

Θα το επαναλάβω για ακόμα μια φορά, δεν κατηγορώ τους συμμετέχοντες, οι οποίοι δούλεψαν, κουράστηκαν και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.

Επίσης σας παρακαλώ να μην δημοσιεύσετε το όνομά μου, γιατί η τσοκαροποίηση της δημόσιας ζωής της περιοχής μας, έχει γίνει θεσμός και κυρίαρχη δύναμη.

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Finos Film: Το βίντεο – αφιέρωμα με τις εμφανίσεις της Μαρινέλλας στον κινηματογράφο

«Έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών

Η Finos Film, με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τίμησε τη Μαρινέλλα που «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.

...

Συγκεκριμένα, δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής ένα βίντεο με σκηνές από ταινίες στις οποίες είχε κάνει την εμφάνισή της, ερμηνεύοντας εμβληματικά τραγούδια.

Μεταξύ αυτών, τα φιλμ «Γοργόνες και Μάγκες» και «Γυμνοί στον δρόμο». «Μαρινέλλα. Τα λόγια είναι περιττά», αναφερόταν απλώς πάνω στη λεζάντα.

https://www.pronews.gr/politismos/kinimatografos/finos-film-to-vinteo-afieroma-me-tis-emfaniseis-tis-marinellas-ston-kinimatografo/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Έπος: Το βίντεο που παρακαλάς να μην είναι αληθινό…κι όμως είναι!

Ένα βίντεο κλιπ από μια αραβική τηλεοπτική εκπομπή, δείχνει καλλιτέχνες με κεφίγιες και παραδοσιακές ρόμπες να παρουσιάζουν μια κωμικά παράλογη διασκευή του τραγουδιού «Billie Jean» του Μάικλ Τζάκσον,

Η λεζάντα γράφει: «Ο Μάικλ Τζάκσον αναποδογυρίζει στον τάφο του!».

...

photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ – EPA-APA

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τα δέντρα στη λαϊκή παράδοση των Ελλήνων – Η σύνδεσή τους με την αρχαιότητα

Παραδόσεις, ποιήματα και συνήθειες

H ιδέα ότι το δέντρο ανήκει στην αμφίβολη και υποβλητική σφαίρα ύπαρξης ανάμεσα στον κόσμο των εμψύχων και στο φυτικό κόσμο, είναι παλαιότατη.

...

Ήταν ήδη αρχαία όταν, στις αρχές του 3ου αι. π.X., ο Καλλιμάχος έγραφε τον Yμνο στη θεά Δήμητρα: «Tις μοι καλά δένδρεα κόπτει;», ρωτά η θεά, ποιος είναι ο βέβηλος που κόβει την ιερή βελανιδιά της;

Hταν ο Eρυσίχθων, που είχε μπει το ιερό άλσος της, όπου υπήρχαν «πίτυς, μεγάλαι πτελέαι και όχναι», πεύκα, φτελιές μεγάλες και αχλαδιές.

Στα χτυπήματα του τσεκουριού η βελανιδιά, δέντρο πελώριο με κορμό δεκαπέντε οργιές χοντρό, αναστέναξε κι από την πληγή έτρεξε αίμα· και η νύμφη που ζούσε μέσα του, πεθαίνοντας μαζί του, προέβλεψε την τιμωρία του ιερόσυλου Ερυσίχθονα, που ήταν να δέρνεται ακατάπαυστα από αιώνια πείνα.

Η ανάθεση δένδρων και αλσυλλίων ή δασών σε ιερά αποτελεί έμμεση πρόνοια για την προστασία τους από την αλόγιστη ξύλευση.

Η σύνδεση των δέντρων με θεούς, ημίθεους και νύμφες απηχεί αυτήν την πρόνοια, τον σεβασμό και την αγάπη προς τα δέντρα, που, βουβά καθώς είναι, δεν μπορούν να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους.

Τα δέντρα που ανήκαν σε ιερά από την αρχαιότητα, εκκλησιαστικά και μοναστηριακά δέντρα στα χριστιανικά χρόνια, προστατεύονταν από την κοπή και την κακοποίηση. Oι παραδόσεις τονίζουν εμφατικά την τιμωρία των βέβηλων.

Δέντρα στοιχειωμένα

Kάθε που γίνεται λόγος για δέντρα με ψυχή ο νους πάει στη «Βασιλική δρυ» του Παπαδιαμάντη, στο «…περικαλλές δένδρον, μεμονωμένον, πελώριον… την άνασσα του δρυμού, δέσποινα αγρίας καλλονής, βασίλισσαν της δρόσου…», με την «κορυφήν της βαθύκομον ως στέμμα παρθενικόν, διάδημα θείον», αυτό που στο εναργές όνειρό του το είδε ο Σκιαθίτης ως γυναίκα, «κόρη ερατεινή, Αμαδρυάδα» ενσαρκωμένη στην πελώρια βελανιδιά.

O αφανισμός του δέντρου από τον «σχωρεμένο το Βαργένη, που δεν είχε κάμει νισάφι με το τσεκούρι του, όλο θεόρατα δέντρα, τόσα σημαδιακά πράματα…» είχε σαν αποτέλεσμα «σαν το ‘κοψε κι ύστερα, δεν είδε χαΐρι και προκοπή. Αρρώστησε, και σε λίγες μέρες πέθανε. Το Μεγάλο Δέντρο ήτον στοιχειωμένο.»

O Ν. Γ. Πολίτης διασώζει ανάλογη παράδοση για τη νεράιδα της ιτιάς, από την Αλωνίσταινα Μαντινείας: «Στης Μηλιάς τον κάμπο, στ’ αμπέλια κοντά στην Τουρκόβρυση, ήτανε νια ετιά. Ο συχωρεμένος ο Δημητράς… ανέβηκ’ ένα μεσημέρι να κόψει κλάρες».

«Ήτανε μοναχός, κι έκοψε δυο τρεις κλάρες, ακούει και σειέται η ετιά και σκούζει, «Ωχ! Εγώ ‘μαι, η ετιά. Γιατί με κόβεις; Βάνε στη στιγμή τούς κλώνους στη θέση τους». Ο άνθρωπος που άκουσε το δέντρο να μιλάει, εκατέβηκε λιγοθυμισμένος. Σε τρεις μέρες επέθανε…» (Παραδόσεις, τ. Α΄, 1904, σ. 178-9, αρ. 326).

«Τα μεγάλα και παλαιά δέντρα είναι στοιχειωμένα, και οι άνθρωποι αποφεύγουν να κάθωνται πολλήν ώρα αποκάτω σ’ αυτά, ή να κοιμώνται στον ήσκιο των, για να μην πάθουν.

Και όταν κόβουν κανένα απ’ αυτά οι ξυλοκόποι και το ιδούν πως γέρνει να πέσει, πέφτουν μπρούμυτα καταγής και δε βγάνουν μιλιά, για να μην τους εννοήσει η ψυχή του δέντρου, όταν θα βγαίνει, πως είναι εκεί, και καθώς είναι αγαναχτισμένη τους λαβώσει».

«Και στον κορμό στη μέση όταν κόβουν βάνουν μια πέτρα για να εμποδιστεί να μην έβγει με ορμή η ψυχή του δέντρου. Τι αλλιώς θα τους κάμει κακό και θα τους κοψομεσιάσει…» (ό.π., σ. 177-178, αρ. 324).

Yπήρχε επίσης η δοξασία ότι όποιος φυτέψει στοιχειωμένο δέντρο θα πεθάνει: «Πολλά δέντρα θεριακωμένα και μοναχικά είναι στοιχειωμένα, και τα φυλάνε το καθένα το στοιχειό του, γι’ αυτό κανείς δεν κοττάει να τα πειράξει.

Και γνωρίζεται εύκολα ποιο δέντρο στοιχειώνει, γιατί πρόωρα μεγαλώνει και δυναμώνει πολύ. Oποιος φυτέψει τέτοιο μεγάλο δέντρο θα πεθάνει, γιατί χωρίς άλλο θα τον πνίξει το στοιχειό.»

Tέτοιο δέντρο είναι η καρυδιά, που με τους βαρείς χυμούς που διατρέχουν τις φλέβες της κάνει, όπως και η συκιά κι η ακακία- ίσκιο βαρύ και ανθυγιεινό. Tη βαραίνει, λέει, κατάρα, γιατί «… μαθές, σαν κρεμάσανε τον Χριστό ο Ιούδας ένιωσε τι πράμα είχε καμωμένο και δεν τ’ άντεξε η καρδιά του».

«Είδε και απόειδε, λέει, και πήε να κρεμαστεί. Δω-κει, δω-κει βρίσκει μια γερή καρυδιά και δένει το σκοινί και κρεμιέται.

Κι’ από τότενες, λένε, η καρυδιά έχει ήσκιον βαρύ.» aλλά και τη συκιά «…τηνε καταράστηκε κι ο Χριστός ο ίδιος…»

«Μια βουλά ο Χριστός πάγαινε στη στράτα με τους μαθητές του. Δεν είχανε κουμάντο (φαγητό μαζί τους).

Πείναγε ο Χριστός και ζύγωσε σε μια συκιά να φάει κάνα σύκο. Τηράει δω, τηράει κει ολόυρα το δέντρο, μα δε βρίσκει σύκο πουθενά.

Και τότενες, λέει, την καταράστη, κι η συκιά ξεράθηκε. Κι από τότενες, λέει, ο ήσκιος της συκιάς είναι βαρύς κι άμα πας να γύρεις ‘πο κάτου σε πιάνει το κεφάλι.».

H δύναμη του «στοιχειού»

Κλαδιά δέντρων, διαφορετικά κατά περίσταση, χρησιμοποιούνται στη διάρκεια της χρονιάς για στολισμό, επίτευξη γονιμότητας, προστασία από τη βασκανία και γενικά για ευεργετική επίδραση σε ανθρώπους, ζώα και κτήματα.

H ελιά, σύμβολο μακροβιότητας, γονιμότητας και ευτυχίας, εξακολουθεί να έχει τη μεγαλύτερη χρήση στα κρίσιμα περάσματα του κύκλου της ανθρώπινης ζωής (γέννηση και θάνατο) αλλά και του κύκλου του χρόνου: Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πρωτομαγιά κ.λπ. Αλλά και το πουρνάρι, η καρυδιά, η κρανιά, η μηλιά κ.ά. χρησιμοποιούνται επίσης στον ετήσιο κύκλο.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, αρχή του Δωδεκαήμερου, στα σπίτια άναβαν και κρατούσαν συνεχώς αναμμένη όλο το Δωδεκαήμερο, τη φωτιά στην εστία για να διώχνει τους καλλικάντζαρους. Διάλεγαν ξύλα που αργούν να καούν, ακόμη και χλωρά, και τα «πάντρευαν».

O αριθμός τους συμβολίζει τον νοικοκύρη του σπιτιού ή το αντρόγυνο κ.λπ.

Στα άγραφα «… βάνουν ξύλο αγριοκερασιάς για στοίχειωμα της νοικοκυράς και κέδρου για στοίχειωμα του νοικοκύρη…»· στη Λευκάδα, αφού τοποθετήσουν στη γωνιά δυο ξύλα (ένα μεγάλο, ίσιο, αρσενικό, και ένα με παραφυάδες, θηλυκό), χύνουν επάνω σ’ αυτά λίγο λάδι και κρασί ψάλλοντας… «Ευλογητός ει, Κύριε», (ο νοικοκύρης) ανάβει τα ζευγαρωμένα ξύλα.

Tην Πρωτοχρονιά, στην Hπειρο ρίχνουν στη φωτιά κλαδί πρίνου, λέγοντας: «… όσα φύλλα και κλαριά, τόσα γρόσια και φλουριά.», ενώ στη Μάδυτο «θέτουν κλάδον ελαίας ως σημείον υγείας, φλουριά ως σημείον ευτυχίας…».

Στην Κίο το βράδυ της παραμονής «… ο νοικοκύρης (έπαιρνε) το κλωνί το ελαιόδεντρο… και το κάρφωνε στον άγιο Βασίλη (την ψημένη πίττα) επάνω κ’ έλεγε: «Χρόνια πολλά. Με το καλό να μπη άη Βασίλης…»

Kατά τη διάρκεια των πρωτοχρονιάτικων αγερμών, στην περιφέρεια Αδριανουπόλεως τα παιδιά γύριζαν τα σπίτια μ’ ένα κλαδί κρανιάς (σουρβάκι) και σούρβιζαν, δηλ. κτυπούσαν τον νοικοκύρην και τους οικείους εις την ράχιν, λέγοντα:

«Σούρβα, σούρβα, γερό κορμί, γερό κορμί, γερό σταυρί…»». Στη Σινώπη «μόλις ξημερώση την Αρχιχρονιά… ένα κορίτσι έπαιρνεν ένα κομμάτι δάφνα κ’ επήγαινε στα συγγενικά σπίτια να καλαγγιάση το οτσάκι…

Πήγαινε ίσια στο τζάκι, έρριχνε τη δάφνα μέσ’ στη φωτιά και καούντανε κ’ έλεγε: «Και του χρόνου, καλές δουλειές».

Tην ημέρα των Βαΐων, για να στολίσουν τις εκκλησίες και να μοιράσουν τα βάγια στους εκκλησιαζόμενους, χρησιμοποιούν δάφνες, φοίνικες και ελιές. Στο Λοζέτσι της Ηπείρου, «όσες νύφες γίνουν τη χρονιά μέσα, όλες θα παν του Λαζάρου για τα βάγια».

«Κάθε νύφη στολίζεται με πράσινο φόρεμα, σαν το χρώμα της βάγιας, και με κόκκινη μάλλινη φούστα από μέσα…

Πριν να κινήση η νύφη με τη συνοδεία της, έχει στείλει την κουνιάδα της και την αδερφή της, κορίτσια ανύπαντρα -όχι παντρεμένα, να ‘χουν και μάννα και πατέρα- και πηγαίνουν στο λόγγο.

Κόβουν ένα φόρτωμα βάγια… και τα πηγαίνουν (τραγουδώντας) στ’ Αλωνάκι, όπου περιμένουν οι νύφες…».

Tο μαγιόξυλο

Tην Πρωτομαγιά σε πολλά μέρη συνηθίζεται το κύλισμα γυναικών και κοριτσιών πάνω στη χλόη, η περίζωση της μέσης με λυγαριά κ.ά., και ο εναγκαλισμός χονδρών δένδρων.

https://www.pronews.gr/istoria/ta-dentra-sti-laiki-paradosi-ton-ellinon-i-syndesi-tous-me-tin-arxaiotita-2/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Χρήστος Βλαχογιάννης - «Ἄμμες δὲ γ΄ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες»

Και το απέδειξαν τα νειάτα τού «Σολωμού» πως έχουν γίνει πολύ

καλλίτεροι από μας, στην αποψινή, στα πλαίσια των Εορτών

Εξόδου 2025, μεγαλειώδη συναυλία τους, για την συμπλήρωση 30

χρόνων λειτουργίας τού Συλλόγου «Οι φίλοι της Μουσικής –

Διονύσιος Σολωμός», που τιμά το Μεσολόγγι στα πέρατα της

χώρας μας.

Με την στιβαρή καθοδήγηση του μαέστρου τους, Μάκη

Κουτσαγγέλη, και την καθοριστική βοήθεια των μεγαλυτέρων σε

...

ηλικία μελών, μεγαλούργησαν, αποδίδοντας άκρως εντυπωσιακά

και εξόχως δύσκολα κομμάτια τού διεθνούς «μπαντικού»

ρεπερτορίου.

Προσωπική έκπληξη και θαυμασμό μού προκάλεσε το τεράστιο

ταλέντο τού γιου τού μαέστρου, Έκτορα , ως σολίστ

τής τρομπέτας, τον οποίον άκουγα πρώτη φορά. Ερμήνευσε

υποδειγματικώς ένα από τα δυσκολώτερα και πιο απαιτητικά έργα

για τρομπέτα, τις παραλλαγές από το «Καρναβάλι της Βενετίας»,

τoυ Jean-Baptiste Arban, που ελάχιστοι τολμούν να το αγγίξουν.

Ο έτερος σολίστ της τρομπέτας, ο καλός μου Ανδρέας Χασιώτης,

επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά πως η πρόοδός του και η

τεράστια εξέλιξή του δεν είναι τυχαία αλλά προϊόν σοβαρής και

συστηματικής δουλειάς. Ερμήνευσε με μοναδική εκφραστικότητα

ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια για τρομπέτα, το adagio

από το κοντσέρτο, Aranjuez, του Joaquine Rodrigo.

Το υπόλοιπο πρόγραμμα και τι δεν περιελάμβανε; Τον Tannhäuser

του Richard Wagner, το March Gibraltar, το Colonel Bogey March

(το χαρακτηριστικό εμβατήριο από την ταινία «Η γέφυρα του

ποταμού Kwai»), τον Amleto, του Franco Faccio, που στην Ελλάδα

παίζεται συνήθως κατά την περιφορά του Επιταφίου, κ.ά.

Η έκπληξη της βραδυάς ήταν η παρουσία εκεί τού απόστρατου

αξιωματικού της Στρατ. Μουσικής της ΑΣΔΥΣ, Αντισυνταγματάρχη,

Ιπποκράτη Αθανασιάδη, επίσημος καλεσμένος τού Μάκη

Κουτσαγγέλη, ο οποίος έχει ενοργανώσει το συγκινησιακώς

φορτισμένο τραγούδι «Μακεδονία η ξακουστή» για μπάντα. Ο

Μάκης Κουτσαγγέλης προσκάλεσε τον κ. Αθανασιάδη να ανέβει

στην σκηνή και να διευθύνει ο ίδιος το «πνευματικό παιδί» του,

πράγμα που έγινε εν μέσω θύελλας χειροκροτημάτων.

Εκεί θυμήθηκα τον αείμνηστο, Μάνο Ελευθερίου, και τον στίχο του

«Πώς το ’φεραν η μοίρα και τα χρόνια..». Όταν ξεκινούσα την δική

 

μου μουσική διαδρομή, λίγο πιο μικρός από τον Έκτορα , χάζευα κι

ακολουθούσα τις στρατιωτικές μουσικές, που έρχονταν στην πόλη

μας για τις Γιορτές Εξόδου, και ένας από τους μουσικούς που

συμπαθούσα ιδιαιτέρως ήταν ο Ιπποκράτης Αθανασιάδης.

Βλέπετε, ήταν εκείνος που πρόσεξε την λαχτάρα μου και μου

απαντούσε με χαρά και χαμόγελο σε ό,τι μουσικές απορίες είχα.

Υπήρξε ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες να ενταχθώ

αργότερα στο σώμα τής Στρατιωτικής Μουσικής ως εθελοντής, εκεί

όπου βελτιώθηκα, σπούδασα, ανελίχθηκα και υπηρέτησα, απ’ την

θέση τού Αρχιμουσικού, την μπάντα τού Δήμου μας επί 30 και

πλέον χρόνια. Από παρακινητής και οδηγός μου, πλέον

συνάδελφος και ειλικρινής φίλος ο Ιπποκράτης. Κάθισα δίπλα του

και με συγκίνηση τον καμάρωσα για άλλη μια φορά, μετά τόσα

χρόνια, όσα έκαναν και τα δικά μου και τα δικά του μαλλιά ν’

αραιώσουν, ν’ ασπρίσουν, σαν και των πιο μεγάλων του Σολωμού,

όπως σχολίασε χιουμοριστικώς τους δικούς του «μεγάλους» ο

Μάκης, μηδέ και του εαυτού του εξαιρουμένου.

«Ἄμμες πὸκ΄ ἦμες ἄλκιμοι νεανίαι» (=Εμείς ήμασταν κάποτε

ρωμαλέοι νέοι), έλεγαν οι έμπειροι Σπαρτιάτες προς τα νεαρά

βλαστάρια τους κι εκείνοι απατούσαν «με υπερήφανη καύχηση

αρετής κατά ηλικία», όπως σοφώς σχολιάζει ο Πλούταρχος,

«Ἄμμες δὲ γ΄ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες» (=Εμείς όμως θα

γίνουμε καλλίτεροι).

Κι απόψε οι «μικροί» μάς κέρδισαν κατά κράτος.

Έχετε όλοι τον απεριόριστο θαυμασμό μου!!

Χρήστος Βλαχογιάννης

π. Αρχιμουσικός τής Φιλαρμονικής

του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Ο πολιτιστικός Αύγουστος βρήκε το δάσκαλό του στο θώκο της προέδρου Ζιζής Φούντα

Μιας και μιλάμε για το πολιτιστικό καλοκαίρι του ιερού δήμου μας, δεν θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε τη συμμετοχή της προέδρου του δημοτικού συμβουλίου του Ραδιομεγάρου και στυλοβάτη της έκπτωτης δημοτικής αρχής του Διαμαντόπουλου        κ. Ζιζή Φούντα.

Θα ήταν έγκλημα εάν κάποιος από εμάς απέκρυπτε ή υποβάθμιζε τη παρουσία αυτού του ογκόλιθου στα δημοτικά και πολιτιστικά δρώμενα του δήμου μας.

Η κυρία Ζιζή, έγινε γνωστή όχι από το σύνολο των ψήφων που συγκέντρωσε στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές (πάτωσε όπως και όλοι του Διαμαντόπουλου) , αλλά από το σοσιαλδημοκρατικό αέρα που τη διακρίνει, μάλλον λόγο γονιδίου… ( κληρονομικό χάρισμα ).

Η πρόεδρος Ζιζή λοιπόν, έλαμψε  με την εποικοδομητική της  συμμετοχή, στο μικρόφωνο … όπου καθόριζε το ύψος , την ποιότητα και βέβαια το ποιος έχει το δικαίωμα να ομιλεί,  ανάλογα με τα αλάνθαστα κριτήρια που διέθετε η ίδια.

Την ημέρα της Αγ. Αγάθης έκανε την επέλαση της από όλα τα τραπέζια των πανηγυριστών, με γερμανική ταχύτητα, μάλλον γιατί ανακάλυψε ότι οι γύφτοι, δεν διέθεταν μικροφωνική εγκατάσταση, ώστε να αφήσει ακόμη και εκεί το στίγμα της, παίζοντας πίπιζα ή κάποιο άλλο πνευστό.

...

Όμως αν την είδε κάποιος άλλος κάπου στο Αιτωλικό κάποια μέρα ή ώρα και για οποιοδήποτε θέμα που άπτεται των υποχρεώσεων της δημοτικής αρχής, τότε θα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη

 Δυστυχώς όμως, η Ζιζή λόγο έλλειψης αναγνωρισιμότητας, ακόμη και μέσα στη δημοτική της παράταξη, μάλλον μας δικαιολογεί το κενό ενημέρωσης για τα σοσιαλ-δημοκρατικά της πεπραγμένα.

Τα καλά νέα για τη Ζιζή έρχονται από άλλη απροσδόκητη πηγή.

Μαθαίνουμε ότι ο Τέιλορ από τότε που ο Στέφανος έχασε τη προεδρική καρέκλα, ψάχνει για νέο πρόεδρο.

Λέμε λοιπόν … μήπως είναι το Τζακ ποτ, η μέγιστη ευκαιρία βρε αδερφέ,  που πρέπει να επιβάλει ακόμη και  η ίδια η δημοτική παράταξη του Διαμαντόπουλου στη προεδρίνα μας, η οποία έχει όλα τα ατού και συγχρόνως πρέπει να διορθώσει την επιλεκτική  επιβολή της Φουντέικης δημοκρατίας της;

Εξάλλου το παλικάρι μας, ο Τέιλορ πάνω απ’ όλα διακρίθηκε για τις συμβουλές του και τη στήριξη που παρείχε στο ταίρι του και πρόεδρο του κόμματος, ποτέ δεν τον πρόδωσε, ποτέ δεν πήγε με άλλον.

Θα κλάψει βέβαια ο Στέφανος για την απώλεια, αλλά… όλα είναι μια συνήθεια…  τώρα που έφαγε τη πρώτη, μη σας πω ότι θα του δώσει και την ευχή του.

Ζιζή μας, άντε βρε καλά να περάσετε και ότι είπαμε … νερό και αλάτι !!!

Μ.Ε.Π 

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Το πολιτιστικό καλοκαίρι Διαμαντο-Πούλεια 2024... έλαβαν ΤΕΛΟΣ

Σε μια σεμνή τελετή, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο έκπτωτος δήμαρχος του ιερού Ραδιομέγαρου στο Μεσολόγγι κ.Διαμαντόπουλος, κήρυξε το τέλος των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Αυγούστου για τον ιερό μας δήμο.

Τιμώμενο πρόσωπο  και επίσημος καλεσμένος αυτών των εκδηλώσεων δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, από τον ίδιο τον έκπτωτο δήμαρχο μιας και άδραξε της ευκαιρίας να γνωρίσουν οι δημότες ποιος είναι τελικά αυτός ο δήμαρχος, που δεν ψήφισαν αλλά όπως λέει ο ίδιος, διοικεί από το μετερίζι του Ραδιομεγάρου.

Το χρήμα έπεσε, ο κόσμος αναφώνησε ωσαννά και όλα σιγά - σιγά γυρίζουν στη γνωστή εικονική πραγματικότητα, μιας ανύπαρκτης δημοτικής αρχής, η οποία από ώρα σε ώρα θα βλέπει το δήμο Μεσολογγίου πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα.

...

Αφήνουμε πίσω μας λοιπόν, τον πολιτιστικό Αύγουστο της παρακμής, με τους καύσωνες, τα τούμπατα κλαν και τις πολύχρωμες αναλαμπές των πυροτεχνημάτων, στο νυχτερινό ουρανό, γιατί ο πιλότος… μας προστάζει να δέσουμε τις ζώνες μας, επειδή θα ακολουθήσουν σοβαρές αναταράξεις στο δημόσιο βίο και ιδιαίτερα στην καλποπαράταξη του ψευτοδημάρχου Διαμαντόπουλου.

Καλή Δύναμη σε όλους μας

Μ.Ε.Π

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Στη λιμνοθάλασσα Αιτωλικού το 8ο πανελλήνιο πρωτάθλημα κάνοε-καγιάκ

Η Ελληνική Ομοσπονδία Κάνοε-Καγιάκ, όρθιας σανιδοκωπηλασίας και κυματολίσθησης με σανίδα, σε συνεργασία με το Ναυτικό όμιλο Μεσολογγίου διοργανώνει το Σαββατοκύριακο 1&2 Απριλίου το 8οπανελλήνιο πρωτάθλημα κάνοε-καγιάκ μεγάλων αποστάσεων, στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού.

...

Πιο συγκεκριμένα, 200 περίπου αθλητές, όλων των κατηγοριών, από 25 σωματεία της Ελλάδας θα αγωνιστούν στα 5000μ,2000μ και 1000μ .

Ο στίβος του πανελληνίου πρωταθλήματος θα βρίσκεται στο θαλάσσιο χώρο της δυτικής παραλίας Αιτωλικού.

Ο περσινός πρωταθλητής των κατηγοριών  ανάπτυξης ,Ναυτικός Όμιλος Μεσολογγίου , θα συμμετέχει με 13 αθλητές .

Ελάτε το Σαββατοκύριακο στο Αιτωλικό , να παρακολουθήσετε  το συναρπαστικό άθλημα του κάνοε-καγιάκ ήρεμων νερών.

Πρόγραμμα αγώνων

Σάββατο 16.00-18.00, προπονήσεις-δοκιμαστικά.

Κυριακή 09.30, έναρξη τελικών , απονομές 14.00.

Το πρωτάθλημα είναι ενταγμένο στο πρόγραμμα των Εορτών Εξόδου 2023 του Δήμου ΙΠ Μεσολογγίου.

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Τα παρατράγουδα της προτομής του Καραϊσκάκη (Νούμερο 2)

Η τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του εθνικού μας ήρωα, που έγινε στις 25 του Σεπτέμβρη , έμελλε να περάσει από τον τάραχο των παθών, μιας ομάδας ανίκανων εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, με μοναδικό σκοπό την εγωκεντρική και κενή περιεχομένου παρουσίας τους, ως τιμητές...κήνσορες,  του μέγιστου ήρωα της Επανάστασης του '21.

Τα ευτράπελα μέχρι να λάβει τέλος η τελετή, βομβάρδιζαν το κόσμο που είχε μαζευτεί στη πλατεία του Αιτωλικού, για να τιμήσει πέρα από τη θυσία του Καραϊσκάκη και τον στρατηγό Φλώρο, ο οποίος ήταν από τους λίγους που πράγματι στάθηκαν με δέος,  όταν αντίκρυσαν την προτομή του ήρωα.

Το ίδιο έγινε και όταν ένας συμπολίτης μας, (ο Στράτος Τρικαλινός) τραγούδησε προς τιμή του ένα άσμα, χωρίς ρετούς , χωρίς τεχνικές παρεμβάσεις, με οδηγό την αγάπη για τη Ελλάδα και την ευγνωμοσύνη που πρέπει να έχουμε όλοι μας απέναντι στους μέγιστους του Έθνους μας. 

...

Δεν άργησε η κακοφωνία, να χαλάσει την όλη τελετή και αυτή ήρθε όταν ο Λύρος έπιασε το μικρόφωνο και άρχισε να διαβάζει το κείμενο που του είχαν γράψει οι ημέτεροι, οι οποίοι πίστεψαν ότι εάν του κάνουν εντατικές πρόβες σε καθημερινή βάση, θα μπορέσει να σταθεί αξιοπρεπώς απέναντι στη βάσανο του  μικροφώνου. 

Ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος, σαφώς και δεν περίμενε να ακούσει τον θιασάρχη Λύρο, να ξεδιπλώνει τις δημοτικές του ικανότητες στην ανάγνωση, αλλά λόγω σεβασμού, δεν μπορούσε και να ξεσπάσει σε γέλια ή αποδοκιμασίες, βάζοντας την υπομονή όλων, σε δοκιμασία  ...αλλά  λόγω της ημέρας, όπως έλεγε και ο Κωσταντίνου στην ταινία   "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα" όλοι προτίμησαν να σκέφτονται τις λαχταριστές τσιπούρες που είχαν ήδη μπει στα κάρβουνα. 

Την ίδια γεύση, άφησαν σχεδόν όλοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι που ανέβηκαν στο βήμα για να τιμήσουν με την ομιλία τους τον ήρωα Καραϊσκάκη, αλλά δυστυχώς όλοι τους, μέσω της θυσίας του ήρωα, πυροβολούσαν ακατάπαυστα τον Λύρο, μπας και τον συνετίσουν, με τις αλλοπρόσαλλές παλαβομάρες που κάνει ως δήμαρχος, θέτοντας σε κίνδυνο, το ενιαίο μέτωπο που πρέπει να παρουσιάζει ο πολιτικός χώρος που εκπροσωπούν, αλλά και την ίδια την ύπαρξη του ιερού δήμου.   

 Κανένας από όλους αυτούς, ακόμη και μέχρι το τέλος της τελετής δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχαν αφήσει τον Καραϊσκάκη πίσω τους, με το αυστηρό του βλέμμα να έχει καρφωθεί στα δρόμενα των πολιτικάντηδων και των ανίκανων συνεργατών τους.

Όλοι μας περιμέναμε το θαύμα, περιμέναμε κάποιος από τους ομιλητές να τολμήσει... να παραμερίσει την θεατρική  σεμνοτυφία  των τελετών αυτού του τύπου και να επαναλάβει

 τα λόγια του ίδιου του Καραϊσκάκη - «Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω

κι εγώ, πασά μου, ρώτησα τον πούτζον μου τον ίδιον κι αυτός μου αποκρίθηκε να μην σε προσκυνήσω κι αν έρθεις κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω».       

Ή το ανεπανάληπτο - Πες τους ρε φίλε Πανουργιά,

(ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.

Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ’ τους κι αυτό,
είναι τ’ αρχίδια μου τα δυο.

Δυστυχώς,  δεν τα επανέλαβε κανείς, γιατί ο παραλληλισμός με τη σημερινή πραγματικότητα, θα ήταν άμεσος. 

Ακόμη τον φοβούνται οι Μαυροκορδάτοι  της σημερινής εποχής.

 Ακόμη φοβούνται την τόλμη και την ανδρεία, αυτού του ήρωα.

 Ακόμη δεν τολμούν  να τον αντικρίσουν, γι΄ αυτό και τον είχαν από πίσω τους, όταν χάιδευαν το μικρόφωνο με όμορφες λέξεις και φληναφήματα του γραφείου, απ΄ όπου ασκούν εξουσία.

Ευτυχώς όμως που υπάρχει και ο Λύρος, ο μέγιστος γελωτοποιός της δημοτικής αρχής, όπου μας χάρισε χαμόγελα και έκανε εκείνη τη βραδιά όχι μόνο αξέχαστη με την ομιλία του, αλλά και με την παρουσία του ως τελετάρχη.

Απίθανες  στιγμές, οι οποίες αποθανατίστηκαν σε ένα βίντεο μικρούλικου μήκους.

Απολαύστε το ...

Η ΓΕΚΙΑ

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...