Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Αρχαία Ελλάδα: Τι ήταν οι «άσβεστες λυχνίες» που έκαιγαν για αιώνες





Σε ποιες περιοχές της αρχαίας Ελλάδας είχαν βρεθεί

Η φλόγα διατηρείται άσβεστη μόνο όταν υπάρχουν συγκεκριμένα εύφλεκτα υλικά ή κάποιος οξειδωτικός παράγοντας και όλα αυτά στη σωστή αναλογία. Η απουσία ενός ή περισσότερων από αυτά τα στοιχεία θα έσβηνε τη φλόγα.

...

Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές πως υπήρχαν λυχνίες στην αρχαιότητα των οποίων η φλόγα διατηρούνταν άσβεστη για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.

Αυτό το φαινόμενο που παραμένει επιστημονικά ανεξήγητο, προκαλεί το ενδιαφέρον των ερευνητών που προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις. Τι ήταν αυτές οι λυχνίες; Υπήρχαν στην πραγματικότητα; Υπάρχουν καταγραφές για «άσβεστες λυχνίες» από αρχαίους συγγραφείς σε διάφορες περιοχές και διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Ο Πλούταρχος στο «Περί των Εκλελοιπότων Χρηστηρίων» κάνει αναφορά σε μια λυχνία που έκαιγε πάνω από την είσοδο του ναού του Άμωνα στην Αίγυπτο.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, οι ιερείς του ναού ισχυρίζονταν ότι η φλόγα της λυχνίας έμενε άσβεστη ακόμα και στη βροχή και τον άνεμο. Παρόμοιες αναφορές συναντούμε στους ναούς του Κάρνειου Απόλλωνα στην Κυρήνη που υπήρξε ελληνική αποικία στην Βόρεια Αφρική και σε έναν ναό στην Αρμενία..

Ο ναός του Απόλλωνα στην Κυρήνη που λέγεται πως είχε μία τέτοια «άσβεστη» λυχνία

Ένας άλλος κλασικός συγγραφέας, ο Παυσανίας, αναφέρεται σε μία χρυσή λυχνία στον ναό της Πολιάδος Αθηνάς, στην Αθήνα. Αυτή η λυχνία που είχε κατασκευαστεί από τον λόγιο Καλλίμαχο, λέγεται πως μπορούσε να διατηρήσει τη φλόγα άσβεστη για έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς να χρειάζεται να συμπληρωθεί η καύσιμη ύλη ή να αλλάξουν το φιτίλι.

Λέγεται επίσης ότι ο Νουμάς Πομπίλιος, ο θρυλικός βασιλιάς της Ρώμης και δεύτερος κατά σειρά μετά τον Ρωμύλο , είχε την «ικανότητα» να επικοινωνεί απευθείας με τους θεούς και ότι είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια φλόγα που έκαιγε αιώνια σε έναν ναό αφιερωμένο σε κάποια πνευματική οντότητα. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι ο Νουμάς είχε γνώσεις περί ηλεκτρισμού και ότι ο διάδοχος του σκοτώθηκε στην προσπάθεια του να τραβήξει ηλεκτρικό ρεύμα από αστραπή…

Ο Παυσανίας έγραψε για μία χρυσή λυχνία στο ναό της Αθηνάς. Το Ερεχθείο όπου μπροστά του έκαιγε η περίφημη » άσβεστος λυχνία » και το Πανδρόσειο που ήταν αφιερωμένο στην λατρεία της Πανδρόσου, κόρης του Κέκροπα στην Ακρόπολη, όπως αναφέρει το mymind.gr.

Στον Μεσαίωνα

Άσβεστες λυχνίες περιγράφονται και κατά τον Μεσαίωνα. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού, βρέθηκε μια τέτοια λυχνία από στρατιώτες στην Έδεσσα ή την Αντιόχεια. Σύμφωνα με την ιστορία, η λυχνία βρέθηκε μέσα σε μία εσοχή στις πύλες της πόλης και οι επιγραφές λένε ότι έκαιγε για πάνω από 500 χρόνια.

Ο Άγιος Αυγουστίνος κάνει επίσης αναφορά σε μια άσβεστη λυχνία σε έναν αιγυπτιακό ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη, αλλά προσθέτει ότι το θεωρούσε έργο του Σατανά.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου του 8ου (1509-1547) ή ίσως νωρίτερα σύμφωνα με άλλες πηγές, μια άσβεστη λυχνία βρέθηκε στην Αγγλία. Όταν ο Ερρίκος αποσχίστηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ίδρυσε την Αγγλικανική, διέταξε να καταστραφούν όλες οι καθολικές εκκλησίες και κοινότητες που αρνούνταν να ενσωματωθούν στην Αγγλικανική.

Λέγεται πως κανένας δεν γλίτωσε, ούτε και οι νεκροί αφού συλήθηκε και ο τάφος ενός πλούσιου άντρα που είχε πεθάνει πολλούς αιώνες πριν, σχεδόν τον 4ο αιώνα.

Όταν ανοίχτηκε ο τάφος βρέθηκε μέσα μία λυχνία της οποίας η φλόγα έκαιγε ακόμα. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι ο τάφος ανήκε στον Κωνστάντιο Χλωρό (250-306 μ. Χ), πατέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου.

Παρά την πληθώρα ιστορικών αναφορών σε άσβεστες λυχνίες, δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι υπήρξε τέτοια εφεύρεση. Εξάλλου δεν υπάρχει κάποια γνωστή ουσία με τέτοιες ιδιότητες. Ωστόσο, έγιναν πολλές προσπάθειες να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο με μεταφυσικές ερμηνείες.

Βέβαια δεν έλειψαν ακραίες απόψεις που μίλησαν για έργο του Σατανά ή άγνωστων θεών, ενώ οι πιο ρεαλιστές το απέδωσαν στην ευφυία των ανθρώπων.

Άραγε οι αρχαίοι γνώριζαν κάποιο μυστικό και μπορούσαν να διατηρούν μια φλόγα άσβεστη, αλλά αυτό το μυστικό χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου;

Αυτή η εκδοχή είναι πιθανή, δεδομένου όμως ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία, οι περισσότεροι μελετητές συμπεραίνουν ότι η άσβεστη λυχνία είναι ένας μύθος που εξακολουθεί να αποτελεί ένα ανεξήγητο μυστήριο.

https://www.aftodioikisi.gr/koinonia/archaia-ellada-ti-itan-oi-asvestes-lychnies-poy-ekaigan-gia-aiones/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

142857: Ο «μαγικός» αριθμός που αποκαλύπτει τα μυστικά των μαθηματικών




Οι εντυπωσιακές ιδιότητες του κυκλικού αριθμού που συνεχίζει να συναρπάζει επιστήμονες και λάτρεις των αριθμών

Υπάρχουν αριθμοί που ξεχωρίζουν όχι για τη χρησιμότητά τους, αλλά για την ομορφιά και την «ιδιοφυΐα» που κρύβουν στις ιδιότητές τους. Ένας από αυτούς είναι ο 142857, ένας αριθμός που εδώ και αιώνες προκαλεί θαυμασμό στον κόσμο των μαθηματικών.

...

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αποκαλύπτεται μέσα από απλούς πολλαπλασιασμούς: όταν πολλαπλασιαστεί με τους αριθμούς από το 1 έως το 6, τα ίδια ψηφία επανεμφανίζονται κάθε φορά, απλώς σε διαφορετική σειρά, σαν να περιστρέφονται κυκλικά. Αυτή η σπάνια συμπεριφορά τον κατατάσσει στους λεγόμενους «κυκλικούς αριθμούς».

Η σχέση του με το κλάσμα 1/7 ενισχύει ακόμη περισσότερο τη μοναδικότητά του, καθώς η δεκαδική του μορφή (0,142857…) επαναλαμβάνεται αέναα. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι, όταν πολλαπλασιαστεί με το 7, το αποτέλεσμα είναι 999999, επιβεβαιώνοντας την αρμονική μαθηματική του δομή.

Πέρα από τη θεωρητική του αξία, ο 142857 χρησιμοποιείται συχνά σε αριθμητικά «τρικ» και μαθηματικά παιχνίδια που εντυπωσιάζουν, αναδεικνύοντας τη γοητεία των αριθμών και των μοτίβων. Αν και δεν έχει άμεσες εφαρμογές στην καθημερινότητα, αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για την κατανόηση εννοιών στην αριθμοθεωρία και την κρυπτογραφία.

Τελικά, ο 142857 υπενθυμίζει ότι τα μαθηματικά δεν είναι μόνο πράξεις και τύποι, αλλά ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις, συμμετρίες και κρυμμένη ομορφιά.

https://www.alfavita.gr/koinonia/510887_142857-o-magikos-arithmos-poy-apokalyptei-ta-mystika-ton-mathimatikon

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Η «άγνωστη» ιστορία πίσω από το «Άνοιξε πέτρα» της Μαρινέλλας (βίντεο)





Το ιατρικό πρόβλημα και η άμεση ηχογράφηση

Αδιαμφισβήτητα η ερμηνεία του «Άνοιξε πέτρα» που ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Γοργόνες και μάγκες» από τη Μαρινέλλα, έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

...

Ωστόσο, υπάρχει μια «άγνωστη» ιστορία πίσω από το αξέχαστο τραγούδι.

Αρχικά, οι δημιουργοί δεν είχαν στο μυαλό τους τη συγκεκριμένη μελωδία για τις ανάγκες της ταινίας.

Το καλλιτεχνικό δίδυμο, δηλαδή ο συνθέτης Μίμης Πλέσσας και ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος, είχε παραδώσει στην παραγωγή ένα άλλο κομμάτι με τον τίτλο «Πες μου πού πας».

Ο Γιάννης Δαλιανίδης έκρινε πως η συγκεκριμένη επιλογή διέθετε έντονα δυτικά και μοντέρνα στοιχεία, τα οποία δεν εναρμονίζονταν με την αισθητική του έργου, και συνεπώς το απέρριψε.

Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος εμπνεύστηκε εντελώς νέους στίχους και ο Μίμης Πλέσσας έγραψε τη μουσική που έμελλε τελικά να εγκριθεί και να αγαπηθεί από το κοινό.

Το ιατρικό πρόβλημα και η άμεση ηχογράφηση

Μετά την τελική επιλογή του τραγουδιού, ο χρόνος άρχισε να πιέζει ασφυκτικά τους συντελεστές. Τα γυρίσματα της επίμαχης σκηνής έπρεπε να ολοκληρωθούν μέσα σε μόλις δύο εικοσιτετράωρα. Όταν η Μαρινέλλα άκουσε το κομμάτι, γοητεύτηκε αμέσως από τη μελωδία.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της όλης διαδικασίας ήταν πως η σπουδαία ερμηνεύτρια ταλαιπωρούνταν εκείνη την περίοδο από ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα στις φωνητικές της χορδές και μάλιστα ετοιμαζόταν να υποβληθεί σε προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση.

Κόντρα στις ιατρικές συμβουλές, στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο του στούντιο και ολοκλήρωσε την ηχογράφηση με την πρώτη κιόλας λήψη, χαρίζοντας μια αψεγάδιαστη φωνητική εκτέλεση.

Η ενδυματολογική έκπληξη στο πλατό

Το κινηματογραφικό αποτέλεσμα συνοδεύτηκε από ένα παρασκηνιακό περιστατικό που αφορούσε την εμφάνιση της τραγουδίστριας. Η Μαρινέλλα γνώριζε καλά ότι θα συμμετείχε σε ένα φαντασμαγορικό μιούζικαλ με την υπογραφή του Γιάννη Δαλιανίδη.

Για τον λόγο αυτόν, ανέμενε πως το ντύσιμό της θα περιελάμβανε εντυπωσιακά φορέματα και πολυτελή κοσμήματα.

Την πραγματικότητα που αντίκρισε φτάνοντας στο γύρισμα, περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο ο Μίμης Πλέσσας σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Διατηρώντας τη δήλωση αυτούσια, ο συνθέτης είχε αναφέρει:

«Έρχεται, λοιπόν, η Μαρινέλλα να τραγουδήσει το “Άνοιξε πέτρα” και επειδή είχε ακούσει για μιούζικαλ και Δαλιανίδη, πίστευε ότι θα έβαζε τουαλέτες και στολίδια και εκείνος τελικά της φόρεσε τσεμπέρι!».

Η συγκεκριμένη επιλογή του σκηνοθέτη δημιούργησε τελικά την απόλυτα λιτή και χαρακτηριστική εικόνα που άφησε εποχή στις κινηματογραφικές αίθουσες.

https://www.pronews.gr/politismos/prosopa/i-agnosti-istoria-piso-apo-to-anoikse-petra-tis-marinellas-vinteo/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

Αφήστε τα παιδιά να αποτύχουν




Ένα παιδάκι δοκιμάζει τον εαυτό του, παίζοντας με τα κύματα που σπάνε στην ακτή, σε παραλία της Τενερίφης, στα Κανάρια Νησιά. Ισπανία, Μάρτιος 2020.(AP Photo/Joan Mateu)


Τα παιδιά χρειάζονται μικρές αποτυχίες για να χτίσουν ανθεκτικότητα. Οι γονείς, με τη στάση τους απέναντι στο λάθος, καθορίζουν πώς θα το διαχειρίζονται.

Ένας καθηγητής, σε ιδιωτικό λύκειο στη Βοστώνη των ΗΠΑ, διηγήθηκε πως μια μητέρα τον επισκέφθηκε για να συζητήσουν τον βαθμό της κόρης της. Δεν είχε αποτύχει. Είχε πάρει Β. Σε ένα απαιτητικό μάθημα.

Για τη μητέρα, όμως, αυτός ο βαθμός δεν ήταν απλώς μια επίδοση. Ήταν κάτι που έβλεπε ως «λεκέ» σε ένα κατά τα άλλα άψογο απολυτήριο. Ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί. Ρώτησε εάν υπάρχει τρόπος να βελτιωθεί, εάν μπορεί να δοθεί μια επιπλέον εργασία, εάν αυτός ο βαθμός θα επηρεάσει το μέλλον της. Ο καθηγητής προσπάθησε να εξηγήσει ότι ένα Β σε ένα δύσκολο μάθημα δεν είναι αποτυχία. Ότι ίσως αυτή η εμπειρία να είναι χρήσιμη. Η αντίδραση της μητέρας έδειξε πολλά. Δεν ανησυχούσε μόνο για τον βαθμό. Ανησυχούσε για το πώς θα αντέξει το παιδί της εκείνο που θεωρούσε αποτυχία.

...

Φαίνεται ότι οι γονείς σε άλλες χώρες δεν είναι τόσο διαφορετικοί όσο νομίζουμε. Αυτό που αλλάζει είναι τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους για να παρεμβαίνουν. Το παράδειγμα, γνώριμο στους περισσότερους, αποτυπώνει ένα παράδοξο της σύγχρονης γονεϊκότητας: προσπαθώντας να προστατεύσουν τα παιδιά από κάθε ίχνος αποτυχίας, τα αφήνουν απροετοίμαστα για την πραγματική ζωή.

Σχετικό θέμα: FAFO γονεϊκότητα: αφήνοντας τα παιδιά να μάθουν με τον σκληρό τρόπο

Εδώ και χρόνια, γονείς και ψυχολόγοι συζητούν πόση υποστήριξη είναι υπερβολική. Όμως σήμερα η πίεση μοιάζει διαφορετική. Σε έναν κόσμο γεμάτο άγχος, η εντατική γονεϊκότητα έχει γίνει ακόμη πιο απαιτητική. Ορισμένοι γονείς καταφεύγουν σε όλο και πιο σύνθετους τρόπους για να ελέγξουν τη ζωή των παιδιών τους. Δίνουν υπερβολική έμφαση στους καλούς βαθμούς. Προσπαθούν να χτίσουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών τους αποφεύγοντας κάθε απογοήτευση. Και οργανώνουν προσεκτικά φροντιστήρια και δραστηριότητες για να τους εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που οι έφηβοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα προς την ανεξαρτησία.

Να «εμβολιάζουμε» τα παιδιά με μικρές δόσεις αποτυχίας

Πολλοί γονείς, πιθανότατα χωρίς να το συνειδητοποιούν, μαθαίνουν στα παιδιά τους να φοβούνται το λάθος. Όμως η εμπειρία της αποτυχίας και η ικανότητα να ανακάμπτει κανείς από αυτήν είναι βασικές προϋποθέσεις για τη μακροπρόθεσμη επιτυχία και, κυρίως, για την ψυχική υγεία.

Για να το εξηγήσουμε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια αναλογία από την ανοσολογία και την έννοια της «επίκτητης ανοσίας», δηλαδή την ικανότητα του οργανισμού να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει απειλές που έχει ήδη συναντήσει. Για χρόνια, η λογική ήταν ότι η αποφυγή κάθε πιθανής απειλής προστατεύει. Ωστόσο, στην πράξη φάνηκε ότι όταν ο οργανισμός δεν εκτίθεται καθόλου, δεν μαθαίνει πώς να αντιδρά. Αντίθετα, η σταδιακή έκθεση σε ελεγχόμενες συνθήκες βοηθά να αναπτυχθεί αυτή η ικανότητα. Κάπως έτσι λειτουργούν και τα εμβόλια. Ο οργανισμός έρχεται σε επαφή με μια ήπια μορφή μιας απειλής και μαθαίνει πώς να την αντιμετωπίζει. Με απλά λόγια, μαθαίνει μέσα από την εμπειρία.

Ίσως, λοιπόν, να χρειάζεται να «εμβολιάζουμε» τα παιδιά με μικρές δόσεις αποτυχίας.

Η αποτυχία φαίνεται να λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Είναι προς όφελος του παιδιού να έρχεται από νωρίς σε επαφή με διαχειρίσιμες δυσκολίες, ώστε να αναπτύσσει αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ανοσία στην αποτυχία», δηλαδή τα ψυχολογικά «αντισώματα» που του επιτρέπουν να αντέχει τις απογοητεύσεις χωρίς να καταρρέει.

Αυτό απαιτεί εξάσκηση. Την εμπειρία του να αντιμετωπίζει εμπόδια και να συνεχίζει. Δεν μπορεί κανείς να μάθει την επιμονή εάν δεν έχει χρειαστεί να επιμείνει.

Το δώρο της αποτυχίας

Η Αν Σ. Μάστεν (Ann S. Masten), αναπτυξιακή ψυχολόγος, περιγράφει την ανθεκτικότητα ως «συνηθισμένη μαγεία», αποτέλεσμα φυσιολογικών αναπτυξιακών διαδικασιών και όχι σπάνιων ικανοτήτων. Όμως αυτές οι διαδικασίες απαιτούν την ικανότητα διαχείρισης του στρες.

Όταν τα παιδιά προστατεύονται συνεχώς από καθημερινές δυσκολίες, δεν εξασκούνται σε αυτό. Και όταν αργότερα βρεθούν μπροστά σε μεγαλύτερες απογοητεύσεις, μπορεί να δυσκολευτούν να τις αντέξουν. Οι συνέπειες φαίνονται συχνά στην ψυχική υγεία. Όταν ένα παιδί δεν έχει μάθει να διαχειρίζεται μικρές απογοητεύσεις, ακόμη και μια δυσκολία της καθημερινότητας μπορεί να μοιάζει δυσανάλογα μεγάλη.

Δεν θα ξεχάσω την κόρη μιας φίλης μου, ένα νέο κορίτσι που είχε πάθει υστερία όταν ο φίλος της είπε ότι θέλει να χωρίσουν. Δεν ήταν μόνο ο χωρισμός. Ήταν ότι δεν είχε τα εφόδια να τον αντέξει.

Κι έτσι, μια εμπειρία που είναι μέρος της ζωής μετατρέπεται σε κάτι που μοιάζει αβάσταχτο. Αυτό συμβαίνει όταν τα παιδιά δεν έχουν προλάβει να αναπτύξουν «ανοσία στην αποτυχία». Δεν έχουν μάθει ότι η απογοήτευση αντέχεται, ότι τα λάθη διδάσκουν και ότι οι δυσκολίες περνούν.

Πώς καλλιεργείται η ανθεκτικότητα στα παιδιά

Το πρώτο βήμα είναι να αντισταθούν στην παρόρμηση να τα «σώσουν». Κάθε παρέμβαση περνά το ίδιο μήνυμα: «Δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα αφήνουν μόνα τους. Σημαίνει ότι είναι δίπλα τους, αλλά τους δίνουν χώρο να δοκιμαστούν.

Σχετικό θέμα: Τα 7 στοιχεία της ψυχικής ανθεκτικότητας- Πώς μπορούν να τα αποκτήσουν τα παιδιά

Οι γονείς μπορούν επίσης να δείξουν ότι η αποτυχία είναι μέρος της ζωής. Να μιλούν για τα δικά τους λάθη. Έρευνες του Άλμπερτ Μπαντούρα (Albert Bandura) δείχνουν ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν παρατηρώντας τους άλλους. Τo παιδί δεν ακολουθεί μόνο οδηγίες. Αντιγράφει στάσεις και αντιδράσεις. Όταν βλέπει πώς ένας ενήλικας αντιμετωπίζει μια δυσκολία, διαμορφώνει τη δική του στάση απέναντι σε αυτήν.

Ίσως το πιο σημαντικό είναι να εξετάσουμε τη δική μας σχέση με την αποτυχία. Συχνά, εμείς, είμαστε εκείνοι οι οποίοι φοβόμαστε ότι ένα λάθος μπορεί να καθορίσει το μέλλον του παιδιού. Η εμπειρία όμως δείχνει το αντίθετο. Όταν μαθαίνουμε να ξεπερνάμε δυσκολίες, γινόμαστε πιο ανθεκτικοί.

Σχετικό θέμα: Μήπως ανήκετε στα «παιδιά αγριολούλουδα»;

Όταν αφήνουμε τα παιδιά να ξεπερνούν εμπόδια μόνα τους, τους δίνουμε κάτι πολύ ουσιαστικό. Την πίστη ότι μπορούν να ξανασηκωθούν και να συνεχίσουν.

Όπως επισημαίνει και ο καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Μάικλ Σαντέλ (Michael Sandel), στο βιβλίο του «Η τυραννία της αξίας» (The Tyranny of Merit), έχουμε μάθει να συνδέουμε την αξία του ανθρώπου με την επιτυχία του. Ωστόσο, η επιτυχία, επισημαίνει, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ατομικής προσπάθειας και ταλέντου. Διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες: την κοινωνική αφετηρία, τις ευκαιρίες που προσφέρει μια δαπανηρή εκπαίδευση, τα δίκτυα γνωριμιών και τις οικογενειακές επαφές. Και, κυρίως, από αυτό που πολλοί θα ονόμαζαν θεία χάρη, δηλαδή από ευνοϊκές συγκυρίες που δεν εξαρτώνται από εμάς.

Ίσως, λοιπόν, το πιο σημαντικό που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά δεν είναι να τα προστατεύσουμε από κάθε αποτυχία.
Αλλά να τους μάθουμε ότι μπορούν να συνεχίσουν, ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα είχαν φανταστεί.


Με πληροφορίες απόThe Atlantic , RS

https://www.ertnews.gr/eidiseis/mono-sto-ertgr/afiste-ta-paidia-na-apotyxoun/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Η στένωση καρωτίδων οδηγεί σε εγκεφαλικό – Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο





Η στένωση των καρωτίδων αρτηριών αποτελεί μια ύπουλη και συχνά ασυμπτωματική αγγειακή πάθηση, κατά την οποία αθηρωματικές πλάκες μειώνουν τη ροή αίματος προς τον εγκέφαλο.

Οι καρωτίδες είναι οι βασικές αρτηρίες που τροφοδοτούν τον εγκέφαλο με οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά και όταν στενέψουν αυξάνεται δραματικά ο κίνδυνος ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίουΣτατιστικά η στένωση των καρωτίδων αποτελεί την πρώτη αιτία εγκεφαλικών επεισοδίων. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι σε μεγάλο ποσοστό ασθενών η πάθηση δεν προκαλεί συμπτώματα μέχρι να εκδηλωθεί ένα παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο (mini-stroke) ή ένα πλήρες εγκεφαλικό.

Γιατί η στένωση καρωτίδων προκαλεί εγκεφαλικό;

...

Επειδή οι αθηρωματικές πλάκες:



  • Περιορίζουν τη ροή αίματος προς τον εγκέφαλο
  • Αποκολλώνται, δημιουργώντας εμβολή που φράσσει εγκεφαλικά αγγεία
  • Η στροβιλώδης ροή αίματος μπορεί να σχηματίσει θρόμβους που μπορούν να προκαλέσουν ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο
  • Ακόμη και στένωση άνω του 50–60% μπορεί να είναι επικίνδυνη, ειδικά σε ασθενείς με συνοδά νοσήματα

Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο;

Η στένωση καρωτίδων αφορά κυρίως άτομα:

  • Άνω των 60 ετών
  • Με υπέρταση
  • Με σακχαρώδη διαβήτη
  • Με υπερχοληστερολαιμία
  • Καπνιστές
  • Με ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου
  • Με προηγούμενο εγκεφαλικό ή παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο

Σημαντικό: Οι άνδρες εμφανίζουν τη νόσο συχνότερα, αλλά οι γυναίκες έχουν συχνά βαρύτερες επιπλοκές.

Υπάρχουν συμπτώματα;

Στις περισσότερες περιπτώσεις, όχι. Όταν εμφανιστούν, μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Παροδική αδυναμία ή μούδιασμα άκρων
  • Δυσκολία στην ομιλία
  • Απώλεια όρασης από το ένα μάτι
  • Αιφνίδιο ίλιγγο

Ακόμη και αν τα συμπτώματα υποχωρήσουν, χρήζουν άμεσου ιατρικού ελέγχου και θεραπείας.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση είναι απλή, ανώδυνη και αξιόπιστη:

  • Triplex καρωτίδων (υπερηχογράφημα) – εξέταση εκλογής
  • Αξονική ή μαγνητική αγγειογραφία, όπου απαιτείται
  • Ενδαρτηριακή Ψηφιακή Αγγειογραφία
  • Κλινική εκτίμηση από εξειδικευμένο αγγειοχειρουργό

Η προληπτική εξέταση μπορεί να προλάβει ένα εγκεφαλικό πριν συμβεί.

Πότε χρειάζεται θεραπεία;

Η αντιμετώπιση εξατομικεύεται και εξαρτάται από:

  • Το ποσοστό στένωσης
  • Την ύπαρξη συμπτωμάτων
  • Τη γενική κατάσταση του ασθενούς

Οι επιλογές περιλαμβάνουν:

Συντηρητική αγωγή:

  • Αντιαιμοπεταλιακά
  • Ρύθμιση αρτηριακής πίεσης και λιπιδίων
  • Διακοπή καπνίσματος

Χειρουργική αποκατάσταση:

  • Καρωτιδική ενδαρτηρεκτομή
  • Η χειρουργική αφαίρεση της πλάκας παραμένει η θεραπεία εκλογής για τους περισσότερους ασθενείς

Ενδαγγειακή αποκατάσταση:

  • Stent καρωτίδας
  • Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, εφαρμόζεται ελάχιστα επεμβατική τεχνική, με εξαιρετικά αποτελέσματα

Στο θεραπευτήριό μας, εφαρμόζονται σύγχρονες, διεθνώς αποδεκτές πρακτικές, με έμφαση στην ασφάλεια και τη μακροχρόνια πρόληψη του εγκεφαλικού. Τα αποτελέσματα είναι εφάμιλλα των μεγαλύτερων αγγειοχειρουργικών κέντρων σε Ευρώπη και Αμερική.

Πότε πρέπει να επισκεφθώ αγγειοχειρουργό;

Συνιστάται έλεγχος όταν:

  • Ανήκετε σε ομάδα υψηλού κινδύνου
  • Έχετε καρδιαγγειακό ιστορικό
  • Έχετε οικογενειακό ιστορικό εγκεφαλικού
  • Εμφανίσατε έστω και παροδικά νευρολογικά συμπτώματα

Η έγκαιρη διάγνωση σώζει εγκεφαλικά κύτταρα – και ζωές.

Συμπέρασμα

Η στένωση καρωτίδων αποτελεί την πιο συχνή αιτία εγκεφαλικών επεισοδίων, είναι ένα σιωπηλό αλλά απολύτως δυνατό να προληφθεί, αίτιο σοβαρών ισχαιμικών εγκεφαλικών. Ο προληπτικός αγγειολογικός έλεγχος και η σωστή θεραπευτική στρατηγική μπορούν να μειώσουν δραστικά τον κίνδυνο.

*Το Metropolitan Hospital διαθέτει πρότυπη Αγγειοχειρουργική Κλινική, πλήρως οργανωμένη και εξοπλισμένη. Χάρη στο υψηλού επιπέδου ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της, καθώς και στον σύγχρονης τεχνολογίας εξοπλισμό, η Κλινική παρέχει ολοκληρωμένη αντιμετώπιση όλων των αγγειοχειρουργικών παθήσεων και βρίσκεται σε συνεχή ετοιμότητα για την εξυπηρέτηση των ασθενών, 24 ώρες το 24ωρο. Στο Metropolitan Hospital, η διάγνωση και αντιμετώπιση της στένωσης καρωτίδων πραγματοποιείται με υψηλή εξειδίκευση, σύγχρονη τεχνολογία και πολυεπιστημονική προσέγγιση, με επίκεντρο τον ασθενή.

Πηγή: www.ygeiamou.gr

https://katohika.gr/igia/i-stenosi-karotidon-odigei-se-egkefaliko-poioi-kindynevoun-perissotero/

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...

Μελέτη 20 ετών διαπιστώνει ότι η κλωνοποίηση θηλαστικών οδηγεί σε γενετικό αδιέξοδο μετά από 58 γενιές




Ένα εικοσαετές πείραμα στην Ιαπωνία αποκάλυψε ότι τα θηλαστικά δεν μπορούν να κλωνοποιηθούν επ' άπειρον, με τους ερευνητές να παράγουν 58 γενιές ποντικών από έναν μόνο δότη πριν τα κλωνοποιημένα ζώα συσσωρεύσουν πολλές γενετικές μεταλλάξεις που δεν μπορούσαν να επιβιώσουν πέρα ​​από την πρώτη ημέρα της ζωής τους.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στο Nature Communications, πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση της γενετίστριας Sayaka Wakayama και του αναπτυξιακού βιολόγου Teruhiko Wakayama στο Πανεπιστήμιο Yamanashi. Ξεκινώντας το 2005, η ομάδα χρησιμοποίησε σωματική πυρηνική μεταφορά κυττάρων — την ίδια τεχνική που παρήγαγε το πρόβατο Dolly — για να κλωνοποιήσει διαδοχικά ένα μοναδικό θηλυκό ποντίκι, πάνω από 1.200 απογόνους σε σχεδόν έξι δεκαετίες κλωνικών γενεών.
...

Μια Πολλά Υποσχόμενη Αρχή που Εκτροχιάστηκε


Για τις πρώτες 25 γενιές, τα κλωνοποιημένα ποντίκια φαίνονταν πανομοιότυπα με τον αρχικό δότη, και τα ποσοστά επιτυχίας στην πραγματικότητα βελτιώνονταν με κάθε κύκλο, οδηγώντας τους ερευνητές να συμπεράνουν αρχικά ότι «η σειριακή κλωνοποίηση θα μπορούσε να συνεχιστεί επ' αόριστον». Για να ενισχύσει την αποδοτικότητα, η ομάδα χρησιμοποίησε τριχοστατίνη Α, μια ένωση που καταστέλλει τις γενετικές μεταλλάξεις κατά τη διάρκεια της διαδικασίας κλωνοποίησης.

Ωστόσο, μετά την 25η γενιά, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Η απώλεια του χρωμοσώματος Χ έγινε ένα σημαντικό πρόβλημα, και η συχνότητα των επιβλαβών μεταλλάξεων σχεδόν διπλασιάστηκε μέχρι την 57η γενιά. Μέχρι την 58η γενιά, τα ποντίκια δεν επιβίωναν περισσότερο από μια ημέρα μετά τη γέννησή τους.

Κάθε νέος κύκλος κλωνοποίησης εισήγαγε περίπου 70 μικρές παραλλαγές μονού νουκλεοτιδίου και περίπου 1,5 μεγαλύτερες δομικές παραλλαγές στον γενετικό κώδικα. Ενώ αυτός ο ρυθμός δεν ήταν ασυνήθιστος από μόνος του, οι δομικές παραλλαγές συσσωρεύονταν κατά τη διάρκεια δεκάδων γενεών χωρίς τα διορθωτικά αποτελέσματα της γενετικής αναπαραγωγής.

Επιβεβαίωση της Καστανιέτας του Muller


Τα ευρήματα παρέχουν την πρώτη αξιολογημένη από ομότιμους απόδειξη για αυτό που οι εξελικτικοί βιολόγοι αποκαλούν Καστανιέτα του Muller — μια θεωρία που προβλέπει ότι οι άφυλες σειρές καταγωγής που συσσωρεύουν αναπόφευκτα επιβλαβείς μεταλλάξεις, οδηγώντας σε εξαφάνιση. «Τα αποτελέσματα μας συμφωνούν απόλυτα με τη θεωρία της Καστανιέτας του Muller», έγραψε η ομάδα. «Αυτό το μοντέλο προβλέπει ότι στις άφυλες σειρές καταγωγής, οι επιβλαβείς μεταλλάξεις συσσωρεύονται αναπόφευκτα, παράγοντας τελικά μεταλλαξιακή κατάρρευση και εξαφάνιση».

Ωστόσο, αξιοσημείωτα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μια επιστροφή στην έμφυλη αναπαραγωγή θα μπορούσε να αντιστρέψει εν μέρει τη ζημία. Όταν κλωνοποιημένα θηλυκά όψιμων γενεών ζευγαρώθηκαν με φυσιολογικούς αρσενικούς, τα εγγόνια τους παρήγαγαν υγιή μεγέθη γέννας, και ανωμαλίες όπως οι υπερμεγέθεις πλακούντες εξαφανίστηκαν μέσα σε μία γενεά.

Επιπτώσεις για τη Διατήρηση και την Κλωνοποίηση


Τα αποτελέσματα έχουν σημασία για τον αναπτυσσόμενο τομέα της κλωνοποίησης για σκοπούς διατήρησης, όπου επιστήμονες έχουν διερευνήσει τη χρήση της τεχνολογίας κλωνοποίησης για τη διάσωση απειλούμενων ειδών. Ενώ η μελέτη επιβεβαιώνει ότι η κλωνοποίηση από μόνη της δεν μπορεί να διατηρήσει ένα είδος θηλαστικού, δείχνει επίσης ότι τα θηλαστικά είναι πολύ ανθεκτικά στις συσσωρευμένες μεταλλάξεις, παραμένοντας υγιείς και γόνιμα για δεκάδες κλωνικές γενεές πριν από την κατάρρευση.

Η μελέτη, έγραψαν οι συγγραφείς, επιβεβαιώνει «την εξελικτική αναπόφευκτη πραγματικότητα ότι η γενετική αναπαραγωγή είναι απαραίτητη για τη μακροπρόθεσμη επιβίωση των ειδών θηλαστικών».

Διαβάστε περισσότερα... Διαβάστε περισσότερα...