Το ΦΟΡΟΥΜ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου, ιδρύθηκε πριν από 4 περίπου χρόνια, προκειμένου να παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα του ιστορικού μας Δήμου ως λόμπι, υπέρ των συμφερόντων τουΔήμου. Στις πρόσφατες Δημοτικές Εκλογές αποφασίστηκε να συγκροτηθείΔημοτικός Συνδυασμός, δηλαδή ο Δημοτικός βραχίονας του Φόρουμ, με σκοπό την εκπροσώπησή του στο Δημοτικό Συμβούλιο, πάντα ως λόμπι και όχι ως γκρουπούσκολο διαμαρτυρίας, συνδρόμων και ιδεοληψιών. Επισημαίνουμε ότι η πλειοψηφία στο Φόρουμ τάσσεται υπέρ της Δημοκρατίας και του οικονομικού μοντέλου δυτικού τύπου (άλλωστε είμαστε όλοι δεξιοί πλέον και μνημονιακοί!...). Θυμίζουμε για άλλη μια φορά ...ότι στον τόπο μας το ατομικό συμφέρον έχει αναγορευθεί σε υπέρτατη αξία και ως εκ τούτου η προσφορά στα κοινά είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη… Στερούμεθα επιχειρηματικής ελίτ και πνευματικής εάν η «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» δεν έσωζε την παρτίδα. Η επιλογή μας επομένως έγινε Μακιαβελικά και για τους ψαγμένους και Αριστοφανικά (Αριστοφάνους Ιππής), για να αντιμετωπίσουμε έναν απίθανο λαϊκισμό και ένα παπατζιλίκι άνευ προηγουμένου. Υπερτονίστηκαν κάποιες δράσεις και κυρίως η συνδικαλιστική, χωρίς αποτέλεσμα… γνωρίζαμε βεβαίως για τους περίφημους «γκούντβας» και τους ερωτευμένους με τον κόκκινο στρατό…Όταν όμως στο διάστημα από τις δημοτικές εκλογές δεν “κατορθώσαμε” ακόμη να βρεθούμε για αποτίμηση και διαβούλευση ενόψει της νέας Δημοτικής θητείας, ούτε καν για οικονομικό απολογισμό (θα έπρεπε να είχε οριστεί ταμίας…). Όταν κάποιοι αντιλαμβάνονται τη νομιμότητα με προσωπικούς όρους και ωσάν κάτι που αφορά τους άλλους. Όταν όλοι μας ομνύουμε στην υπεύθυνη πολιτική στάση και στο παρασκήνιο λοιδορούμε όσους την καταθέτουν ευθαρσώς. Όταν αυτοί που ενεργούν σύμφωνα με το Νόμο και αντιμετωπίζουν το διφορούμενο και παρακμιακό «ναι μεν αλλά…». Όταν ομνύουμε στην «τιμή και υπόληψή μας», ενώ καταβροχθίζουμε ιερές χοληστερίνες Χριστούγεννα – Πάσχα κ.λπ., είναι επόμενο να μην μας υπολήπτεται ούτε η συντεχνία… Όταν η σοβαρή πολιτική κριτική με πολιτικούς όρους, χαρακτηρίζεται ως «προσωπικές επιθέσεις» (το «καλά με όλους» απαντάται μόνο στο αρχαιότερο επάγγελμα…). Όταν χειραγωγούμεθα από μικροεπιχειρηματίες και μικροσυμφέροντα,είναι βέβαιο ότι κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί τους σκοπούς του Φόρουμ. Όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ως προς την χρηματοδότησή μας είναι αρνητική… ΤΟΤΕτο ΦΟΡΟΥΜ ΠΟΛΙΤΩΝ (πρωτοστάτησα για την ίδρυσή του) υπό τοιαύταςσυνθήκας και απολύτως ρεαλιστικά, δυστυχώς, παύει να έχει λόγο ύπαρξης.
Όσον αφορά στο Δημοτικό βραχίονά μας, αν και είμαι πρώτος σε ψήφους (με ψήφισαν προσωπικά και καθαρά πολιτικά), πραγματικά και απολύτως, αμφιβάλω για τη χρησιμότητά του στη Δημοτική αίθουσα.
Ι.Π. Μεσολογγίου, 25 Σεπτεμβρίου 2019
Γιάννης Κανής, Ιδρυτικό μέλος του ΦΟΡΟΥΜ
και αρκετοί που συμφωνούν Διαβάστε περισσότερα...Διαβάστε περισσότερα...
Το παλαιότερο μέταλλο στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Στην αρχαιότητα ο χαλκός αντιπροσώπευε για τους Αιγύπτιους την αιώνια ζωή, την υγεία και την ευημερία και χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία λοιμώξεων και την αποστείρωση του νερού…. Ο Ιπποκράτης αντιμετώπιζε με χαλκό (ή χαλκό και μέλι) ανοιχτές πληγές και δερματικά προβλήματα, ενώ Ρωμαίοι, Αζτέκοι, Πέρσες, Ινδοί και Μογγόλοι τον είχαν πρώτο και καλύτερο για έλκη και μολύνσεις.
Οι θεραπευτικές ιδιότητες του χαλκού εντοπίστηκαν αρχικά στους σκλάβους. Παρότι δούλευαν όλη μέρα κάτω από άσχημες συνθήκες και σε ακατάλληλο, υγρό περιβάλλον, δεν παρουσίασαν ποτέ προβλήματα ρευματοπάθειας ή αρθριτικά, επειδή ήταν αλυσοδεμένοι. Κι αυτό γιατί οι λωρίδες χαλκού που είχαν στα χέρια και τα πόδια, τους προστάτευαν από τέτοιου είδους παθήσεις. Στην Αίγυπτο (2000 π. κ.ε.) χρησιμοποιούσαν χάλκινα δοχεία για το πόσιμο νερό και χάλκινες επιφάνειες για την απολύμανση τραυμάτων. Ο Ιπποκράτης (400 π. κ.ε.) χρησιμοποιούσε χαλκό για την απολύμανση ποδιών με έλκη από φλεβίτιδα. Οι Ατζέκοι χρησιμοποιούσαν οξείδιο του χαλκού και πράσινο του μαλαχίτη για ...διαφόρων ειδών δερματοπάθειες. Στη Γάλλια κατά τη διάρκεια της επιδημίας της χολέρας (1850 μ. κ.ε.) παρατηρήθηκε ότι οι εργάτες σε ορυχεία χαλκού είχαν ανοσία στη χολέρα.
Μεταγενέστερα, τα μαγνητικά πεδία υπήρξαν κύριο αντικείμενο έρευνας και για τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι.
Άραγε πόσο χρήσιμο είναι σήμερα για την υγεία το παλαιότερο μέταλλο στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού; Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους ο χαλκός είναι το πρώτο από τα μέταλλα που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για την κατασκευή σκευών, εργαλείων και όπλων. Εκτιμάται ότι ο χαλκός έγινε γνωστός περίπου το 9.000 π.κ.ε., πιθανόν επειδή απαντά ως αυτοφυής και δεν απαιτεί μεταλλουργική διαδικασία για την παρασκευή του σε καθαρή μορφή.
H χρήση καθαρού χαλκού ήταν γνωστή στη Μικρά Ασία από το 6.500 π.κ.ε. ενώ από τα μέσα της 4ης χιλιετίας άρχισε ν΄ αναπτύσσεται η μεταλλουργία που προκάλεσε και την αστικοποίηση της Μεσοποταμίας. Περί το 3.000 π.κ.ε. η χρήση χαλκού ήταν πλήρως διαδεδομένη στην Εγγύς Ανατολή. Η χρήση του ορείχαλκου ήταν ευρύτερα διαδεδομένη στη 2η χιλιετία μέχρι την 1η όπου ακλούθησε η ευρύτερη χρήση του σιδήρου.
Το αγγλικό του όνομα copper προκύπτει από το λατινικό Cuprum, λέξη η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το νησί της Κύπρου, όπου και εξορυσσόταν κατά την ρωμαϊκή εποχή.
Είναι απαραίτητο ιχνοστοιχείο, τόσο στα ζώα όσο και στα φυτά. Ανευρίσκεται σε ποικιλία ενζύμων, όπως την υπεροξειδάση του Κυτοχρώματος C και την υπεροξειδισμουτάση. Ορισμένα μαλάκια και αρθρόποδα έχουν ως μεταφορική ουσία των αναπνευστικών αερίων την αιμοκυανίνη (αντί της αιμοσφαιρίνης), η οποία περιέχει χαλκό.
Στα ανώτερα ζώα έχει διαπιστωθεί ότι η παρουσία χαλκού διευκολύνει την απορρόφηση σιδήρου από τον οργανισμό. H υπερβολική απόθεση χαλκού στους ιστούς προκαλεί την Νόσο του Wilson, ενώ χρόνια έλλειψη χαλκού προκαλεί δυσλειτουργία στην σύνθεση δοπαμίνης, με συνέπεια την εμφάνιση κατάθλιψης, στην σύνθεση μελανίνης από τα δερματικά κύτταρα καθώς και δυσλειτουργίες στον μεταβολισμό των λιπών και των τριγλυκεριδίων.
Ο χαλκός είναι απαραίτητο για τον ανθρώπινο οργανισμό ιχνοστοιχείο. O χαλκός μεταπίπτει στον ανθρώπινο ή ζωικό οργανισμό μεταξύ των μορφών του μονοσθενούς χαλκού (Cu+1) και στην πλειοψηφία του δισθενούς χαλκού (Cu+2). Ο χαλκός έχει την δυνατότητα να παίρνει και να δίνει εύκολα ηλεκτρόνια και αυτό εξηγεί και το σημαντικό ρόλο του στις αντιδράσεις οξείδωσης-αναγωγής (οξειδοαναγωγικές) και τη δέσμευση των ελεύθερων ριζών. Ανευρίσκεται στο κρέας, στα καρύδια, τα οστρακόδερμα, τα λαχανικά και στους σπόρους (άλευρα ολικής άλεσης).
Τα βακτήρια τον τρέμουν! Ο χαλκός δεν κάνει μόνο για καλώδια και ηλεκτρομαγνητικές εφαρμογές, αλλά επίσης καταστρέφει (με ασφάλεια και απόλυτη επιτυχία) περισσότερο από το 99,9% όλων των βακτηρίων, ακόμα και τα πιο ανθεκτικά όπως ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος, και όλα αυτά μέσα σε 10 λεπτά έως 2 ώρες, αρκεί οι ευαίσθητοι, βλαβεροί μικροοργανισμοί να έρθουν σε επαφή με την επιφάνειά του. Άρα υπερέχει και ξεχωρίζει, επειδή κανένα υλικό δεν μπορεί να πλησιάσει την αντιμικροβιακή αποτελεσματικότητά του. Ίσως γι’ αυτό στις επιδημίας χολέρας στο Παρίσι (1832-1852) οι εργαζόμενοι στον χαλκό είχαν ανοσία στην ασθένεια. Πολλά επίσης έχουν λεχθεί και για την έντονη αντικαρκινική του δράση, παρατηρημένη ήδη από το 1912 σε Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία.
Κάνει τα μικρόβια… σουρωτήρι: Το κόκκινο μέταλλο έχει καταπλήξει τους επιστήμονες με τις ιδιότητές του, αφού σαρώνει στην κυριολεξία όποιον μολυσματικό παράγοντα βρεθεί στον δρόμο του. Ο τρόπος που το κάνει είναι εκπληκτικός.
Πρώτα τρυπάει την εξωτερική μεμβράνη των βακτηρίων κάνοντάς την σαν… σουρωτήρι και στη συνέχεια τα εμποδίζει να τραφούν, να αναπνεύσουν, να δημιουργήσουν ενέργεια, να πολλαπλασιαστούν ή έστω να επισκευάσουν τη χαλασμένη μεμβράνη τους. Αυτό σημαίνει ότι ο χαλκός καταστρέφει συνεχώς τα μικρόβια και μάλιστα χωρίς να φθείρεται ο ίδιος, ενώ ταυτόχρονα είναι απόλυτα ασφαλής στην (εξωτερική) χρήση του.
Πιάσε χαλκό και μη φοβάσαι: Ο χαλκός έχει χρησιμοποιηθεί για αιώνες από τους ανθρώπους σε πολλές εφαρμογές. Η λατινική ονομασία του cuprum (αρχικά сyprium = από την Κύπρο) του δόθηκε επειδή βρισκόταν σε αφθονία στην Κύπρο. Σήμερα στα νοσοκομεία διαφόρων χωρών (και της Ελλάδας) χρησιμοποιείται ο λεγόμενος αντιμικροβιακός χαλκός που αποτελείται από διάφορα ανθεκτικά κράματα του μετάλλου. Όπως υποστηρίζει μάλιστα ο καθηγητής μικροβιολογίας Bill Keevil, πρόεδρος Περιβαλλοντικής Υγείας στο αγγλικό πανεπιστήμιο του Southampton, η τοποθέτηση επιφανειών από χαλκό επάνω σε αντικείμενα που αγγίζουμε καθημερινά μέσα σε δημόσια κτίρια και οχήματα μαζικής μεταφοράς (π.χ. χειρολαβές, πόμολα και διακόπτες) θα μπορούσε να μειώσει την ταχεία παγκόσμια διάδοση των πολυανθεκτικών μικροβίων.
Όχι στο μαγείρεμα – ναι στο νερό: Αντίθετα, το μαγείρεμα μέσα σε σκεύη από χαλκό (μπακίρια) είναι επικίνδυνο για την υγεία. Η χρήση τους έχει εγκαταλειφθεί επειδή, όταν ο χαλκός έρθει σε επαφή με όξινες τροφές σε υψηλές θερμοκρασίες, ενδέχεται να διαβρωθεί και να μολύνει το φαγητό με τοξικά οξείδια που προκαλούν δηλητηρίαση.
Έτσι πλέον τα σπάνια σήμερα χάλκινα σκεύη καλύπτονται εσωτερικά με κασσίτερο (γανώνονται) είτε με ανοξείδωτο χάλυβα. Όμως ο χαλκός και τα κράματά του όχι μόνο δε μολύνουν το πόσιμο νερό αλλά το αποστειρώνουν κιόλας, γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται στα δίκτυα υδροδότησης.
O χαλκός είναι βιοστατικό στοιχείο, δηλαδή παρεμποδίζει την ανάπτυξη μικροοργανισμών στην επιφάνειά του. Λόγω αυτής της ιδιότητας του, χρησιμοποιείται για την κατασκευή βιοστατικών ινών, για πόμολα θυρών και φίλτρων σε κλιματιστικά, ιδιαίτερα σε νοσοκομειακές εγκαταστάσεις. Παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί και στην ναυπηγική, επειδή δεν επέτρεπε την ανάπτυξη θαλάσσιων οργανισμών στα ύφαλα των πλοίων.
Παλαιότερα, αλλά και σήμερα κάποιες φορές για λόγους αισθητικής, κατασκευάζονταν σφυρήλατα και άλλα μαγειρικά σκεύη από χαλκό (κοινώς μπακίρια). Η χρήση τους έχει εγκαταλειφθεί λόγω του ότι προκαλούσαν δηλητηριάσεις από το οξείδιο που δημιουργείται κατά το μαγείρεμα. Τα (σχετικά σπάνια σήμερα) χάλκινα μαγειρικά σκεύη επικασσιτερώνονται (το λεγόμενο γάνωμα) ή επικαλύπτονται με ανοξείδωτο χάλυβα για να αποφεύγονται οι δηλητηριάσεις.
Ο χαλκός αν έρθει σε επαφή με όξινα υλικά με ph κάτω από 6.5, που μπορεί να χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα, και ιδιαίτερα σε ψηλές θερμοκρασίες, μπορεί να διαβρωθεί και να μολύνει τις μαγειρεμένες τροφές με τοξικά οξείδια. Αντίθετα, δεν υπάρχει κίνδυνος διάβρωσης όταν ο χαλκός έρχεται σε επαφή μόνο με υγρά ουδέτερου ή βασικού ph όπως το νερό του δικτύου υδροδότησης (ph 7.2 ως 7.8). Για αυτό το λόγο η χρήση του χαλκού για μαγειρικά σκεύη είναι σπάνια, αλλά χρησιμοποιείται εκτεταμένα και άφοβα, υπό μορφή κράματος, για την κατασκευή των σωληνώσεων, στροφίγγων, βρυσών κτλ στα δίκτυα υδροδότησης πόσιμου νερού.
Στην κατασκευή κτιρίων χρησιμοποιείται για στέγες και σωληνώσεις. Στις εφαρμογές του σε σωληνώσεις στα κτίρια περιλαμβάνονται εκτός από αυτές μεταφοράς θερμού ή ψυχρού νερού οικιακής χρήσης υπό πίεση, επίσης οι σωληνώσεις κεντρικής θέρμανσης με θερμαντικά σώματα με ακτινοβολία, οι σωληνώσεις θέρμανσης δαπέδων καθώς και οι σωληνώσεις φυσικού αερίου ή φωταερίου.
Σήμερα, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των νοσοκομείων ανά τον κόσμο, που εμπιστεύονται τον αντιμικροβιακό χαλκό για την αντιμετώπιση των ενδονοσοκομειακών μικροβίων. Το νοσοκομείο Tokuda της Σόφιας στη Βουλγαρία, (άνω των 1000 κλινών) εγκατέστησε επιφάνειες και αντικείμενα αντιμικροβιακού χαλκού στη ΜΕΘ (Μονάδα Εντατικής Θεραπείας). Ο σκοπός ήταν, να χρησιμοποιηθούν οι αντιμικροβιακές ιδιότητες του χαλκού, έτσι ώστε να μειωθεί ο αριθμός των μικροβίων που υπάρχουν στις πολυαγγιζόμενες επιφάνειες – όπως πόμολα, χερούλια πορτών, στατώ ορού, κάγκελα κρεβατιών, τραπεζάκια τρόλεϊ κλπ – γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σοβαρές λοιμώξεις στους ασθενείς.
Το νοσοκομείο Tokuda στην Σόφια της Βουλγαρίας, τμήμα μίας Ιαπωνικής αλυσίδας νοσοκομείων σε όλο τον κόσμο, αποτελεί ένα παγκόσμιας εμβέλειας πρότυπο νοσοκομείο, με σύγχρονες μονάδες και άρτια καταρτισμένο προσωπικό, προσφέροντας σύγχρονες τεχνικές λειτουργίας και υψηλών προδιαγραφών θεραπείες και φροντίδα. Το νοσοκομείο, είναι το κέντρο ιατρικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων στη Βουλγαρία και αποτελεί πρότυπο νοσοκομείο για τη χώρα.
Ο χαλκός σχετίζεται από αρχαιοτάτων χρόνων με το θεϊκό στοιχείο. Στην Μεσοποταμία αποδιδόταν στη βασίλισσα των Ουρανών καθώς και στις θεές που σχετίζονταν με τον πλανήτη Αφροδίτη. Οι θεραπευτικές εφαρμογές του χαλκού είναι απεριόριστες. Χρησιμοποιείται επίσης για να ελκύει χρήματα! Βοηθά στην κατανόηση του εαυτού. Φέρνει ισορροπία σ’ όλα τα επίπεδα του Είναι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον πλήρη καθαρισμό και σταμάτημα της σκέψης.
Στο orgonodrome.gr ο χημικώς καθαρός χαλκός είναι το βασικό υλικό των οργονιτών μας και όπως γίνεται αντιληπτόν καθόλου τυχαία. Υπάρχουν πελάτες μας που χρησιμοποιώντας το χάλκινο μενταγιόν και το miniMWOμαζί πήραν πίσω χρήματα που τους χρωστούσαν και τα είχαν ξεγραμμένα, κέρδισαν μια καθημερινή ευεξία και ηρεμία μέσα στην καθημερινή κατάσταση της σύγχυσης.
Απέκτησαν αρμονική σχέση ακόμη και με ανθρώπους που πριν γίνονταν συνεχώς «μαλλιά κουβάρια» και μάλιστα χωρίς προφανή λόγο. Χάθηκαν πονοκέφαλοι, υπνηλίες, περίεργοι πόνοι και γενικά απέκτησαν μια εύθυμη στάση προς την ζωή ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες. … και αυτά είναι μόνον αυτά που μπορούμε να γράψουμε δημόσια, σκεφτείτε μόνοι σας όσα δεν γίνεται να γραφτούν!!! Για την μεταφυσική πλευρά του θέματος οργονίτες … δεν το συζητώ καν ! Κυριολεκτικά θερίζουν και στην ψυχική άμυνα και στην ψυχική επίθεση! https://www.pronews.gr/ Διαβάστε περισσότερα...Διαβάστε περισσότερα...
Ένας τετραπέρατος κρητικός μάντης της αρχαιότητας, που έμεινε στην ιστορία για τον τρόπο που έκανε κάθαρση στην Αθήνα για ένα έγκλημα και από το περίφημο αυτοαναιρούμενο παράδοξο του «Κρήται αεί ψεύσται».
Ας αναφερθούμε σήμερα σ’ έναν προφήτη, μάντη και θρησκευτικό ηγέτη της πρώιμης ελληνικής ιστορίας, τον Επιμενίδη. Το μόνο μάλιστα που μάθαμε στο σχολείο γι αυτόν ήταν το περίφημο παράδοξο του Επιμενίδη, που δεν το διδαχτήκαμε στην ιστορία αλλά στη λογική, στις τελευταίες τάξεις του λυκείου. Οι αρχαίοι Έλληνες όμως τον θυμούνταν πολύ περισσότερο, ειδικά οι Αθηναίοι, θεωρώντας τον ευεργέτη της πόλης τους επειδή την είχε απαλλάξει από το περίφημο «Κυλώνειον άγος». Ο Επιμενίδης λοιπόν, ήταν ένας μάντης με μεγάλη φήμη, που είχε γεννηθεί και ζούσε στην Κρήτη. Ο Διογένης ο Λαέρτιος έγραψε ότι είχε γεννηθεί στην Κνωσό, ο Πλούταρχος στην Φαιστό, αλλά και οι δυο το έγραψαν πολλούς αιώνες αργότερα για να ξέρουμε ποιος είχε δίκιο. Ας πούμε πρώτα για το Κυλώνειον άγος. Ο Κύλωνας ήταν ένας Αθηναίος ευγενής και Ολυμπιονίκης, ο οποίος συγκέντρωσε τους οπαδούς του και προσπάθησε να κάνει πραξικόπημα καταλαμβάνοντας την Ακρόπολη. Φαίνεται ότι ο Κύλωνας καθοδηγήθηκε από τον ...πεθερό του Θεαγένη, τύραννο των Μεγάρων που είχαν προαιώνια αντιπαλότητα με την Αθήνα. Στο πραξικόπημα αντέδρασε ο Μεγακλής, που με τους δικούς του οπαδούς περικύκλωσε τους πραξικοπηματίες. Ο Κύλωνας την κοπάνησε για τα Μέγαρα, αλλά κάποιοι δικοί του δεν πρόλαβαν να διαφύγουν και κατέφυγαν ικέτες μέσα στον βωμό της Πολιάδας Αθηνάς που βρισκόταν πάνω στον βράχο. Στην αρχαιότητα, όποιος κατέφευγε σε ναό ή βωμό, γινόταν αυτομάτως προστατευόμενος του θεού ή της θεάς και θεωρούνταν έγκλημα να τον ακουμπήσουν.
Οι νικητές εγγυήθηκαν λοιπόν στους πραξικοπηματίες ότι θα τους άφηναν να φύγουν, οι ικέτες δέθηκαν στον βωμό με ένα ξεχωριστό σχοινί ο καθένας (σχοινί που συντηρούσε τη θεϊκή προστασία) και κατέβηκαν απ’ την Ακρόπολη. Οι άνδρες του Μεγακλή όμως έκοψαν τα σχοινιά με τα μαχαίρια τους και μετά, θεωρώντας ότι δεν υπήρχε η προστασία της θεάς τους σκότωσαν. Όπως βλέπετε, πάντα υπήρχε διασταλτική ερμηνεία των θεϊκών νόμων και εντολών.
Έκτοτε, διάφορα κακά βρήκαν την πόλη και οι πολίτες το απέδωσαν στο Κυλώνειον άγος, στην κατάρα δηλαδή που επισώρευσε στην πόλη το έγκλημα αυτό. Ρώτησαν το μαντείο των Δελφών τι να κάνουν και αυτό τους συμβούλευσε να καλέσουν τον Επιμενίδη από την Κρήτη για να κάνει κάθαρση στην πόλη τους. Φαίνεται ότι ο τετραπέρατος Κρητικός μάντης είχε άριστες δημόσιες σχέσεις με το μαντείο που έλυνε κι έδενε στην αρχαία Ελλάδα. Η καθαρτική του μέθοδος ήταν πρωτότυπη. Είπε στους Αθηναίους να συγκεντρώσουν μαύρα και άσπρα πρόβατα πάνω στην Ακρόπολη, να τα αμολήσουν και όπου σταθεί το καθένα για να βοσκήσει, να χτίσουν εκεί έναν βωμό και να το θυσιάσουν. Μιλάμε για σφαγή, πλην φαίνεται πως πέτυχε διότι έκτοτε η πόλη συνήλθε ή τουλάχιστον αυτό πίστεψαν οι Αθηναίοι.
Όσο για το περιβόητο παράδοξο του Επιμενίδη, όλοι το έχουν ακουστά κι ας μην ξέρουν τον ιδιοκτήτη του. Πρόκειται για ένα παράδοξο λογικής, που περιορίζεται στη μικρή φράση «Κρήται αεί ψεύσται», δηλαδή «οι Κρητικοί είναι πάντα ψεύτες». Επειδή όμως ο Επιμενίδης -που το είπε- ήταν Κρητικός, ήταν κι αυτός ψεύτης, άρα η φράση του δεν ισχύει, οπότε οι Κρητικοί λένε αλήθεια. Αν όμως λένε αλήθεια, τότε ο Επιμενίδης είχε δίκιο ότι είναι ψεύτες. Αλλά αφού είναι ψεύτες, η ρήση του δεν ισχύει, κ.ο.κ.
Ανεξαρτήτως αν έχει δίκιο ή άδικο, αυτή η αυταναιρούμενη φράση άφησε τον Επιμενίδη στην ιστορία, αφού υπάρχει και αναφορά του Αποστόλου Παύλου σ’ αυτήν. Γενικά θα πρέπει να ήταν πολύ χαλαρός τύπος ο Επιμενίδης. Ο μύθος λέει ότι στα νιάτα του έψαχνε ένα πρόβατο στα χωράφια στην Κρήτη, μπήκε σε μια σπηλιά, την έπεσε για ύπνο και… ξύπνησε μετά από 50 χρόνια. Νομίζοντας ότι είχε πάρει έναν μικρό υπνάκο, βγήκε και συνέχισε να ψάχνει την προβατίνα, μέχρι που είδε τον κόσμο αλλαγμένο και τα αδέρφια του γέροντες. Έτσι έπεισε λέει τους ανθρώπους ότι ήταν εκλεκτός των Θεών κι άμα θέλουμε τα πιστεύουμε αυτά τα παλαβά των προγόνων μας, οι οποίοι πάντως χρησιμοποιούσαν την φράση «Επιμενίδειος ύπνος».
Η θεραπεία θα είναι αποτελεσματική και σε περιπτώσεις εξάπλωσης της ασθένειας σε όλο το σώμα. Την «αχίλλειο πτέρνα» του καρκίνου, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε θεραπεία ακόμα και περιπτώσεων στις οποίες η ασθένεια έχει εξαπλωθεί σε όλο το σώμα, υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν επιστήμονες. Σε μια εξέλιξη που εκτιμάται ότι αλλάζει πλήρως τα δεδομένα οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι όλα τα καρκινικά κύτταρα.. μεταφέρουν μια «σημαία» που μπορεί να εντοπιστεί από το ανοσοποιητικό σύστημα ανεξάρτητα από τη μετάλλαξή τους (σ.σ. των καρκινικών κυττάρων).
Οι μέχρι σήμερα θεραπείες είναι συχνά αναποτελεσματικές γιατί ο καρκίνος εξελίσσεται ταχύτατα αλλάζοντας «μεταμφιέσεις» ώστε να μπορεί να «ξεφεύγει» από τα φάρμακα. Αυτό που ανακάλυψαν οι ερευνητές από το University College του Λονδίνου και το βρετανικό Cancer Research είναι ότι ακόμα και όταν πρόκειται για μεταλλαγμένο καρκίνο εξακολουθεί να μεταφέρει «μόρια-υπογραφή» που δεν αλλάζουν. Αυτά τα μόρια είναι αντιγόνα – τοξίνες, δηλαδή, που μπορούν να ...εντοπιστούν από το ανοσοποιητικό σύστημα. Τα κύτταρα του ανοσοποιητικού που μπορούν να πολεμήσουν αυτά τα αντιγόνα υπάρχουν ήδη στον ανθρώπινο οργανισμό αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες ώστε να είναι αποτελεσματικά. Ωστόσο με το να «ψαρέψουν» αυτά τα κύτταρα και να τα πολλαπλασιάσουν στο εργαστήριο οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι είναι δυνατό να εξαφανίσουν τον καρκίνο ακόμα και όταν έχει εξαπλωθεί σε όλο το σώμα.
Με την ανακάλυψη αυτή στο μέλλον οι γιατροί θα μπορούν εξετάζοντας το γενετικό προφίλ ενός όγκου να εντοπίζουν τις «σημαίες» αυτές και στη συνέχεια να παράγουν δισεκατομμύρια ειδικά ανοσοποιητικά κύτταρα ώστε να «σκοτώσουν» τους όγκους. Το ίδιο γενετικό προφίλ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη εμβολίου για να ενισχύσει τις «άμυνες» του οργανισμού κατά του καρκίνου. Το πιο σημαντικό είναι ωστόσο ότι θα κάνει δουλειά σε καρκίνους που έχουν επεκταθεί σε όλο το σώμα γιατί όλοι αυτοί οι όγκοι θα έχουν την ίδια γενετική «σημαία». Οι ερευνητές ελπίζουν ότι οι πρώτες δοκιμές θα μπορούν να γίνουν σε ασθενείς μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Υπενθυμίζεται ότι τον προηγούμενο μήνα μία ακόμα επαναστατική ανακάλυψη είχε γίνει γνωστή. Επιστήμονες από τις ΗΠΑ ανέπτυξαν μία «θαυματουργή», όπως αποδείχθηκε, μέθοδο, με την βοήθεια της οποίας τροποποιήθηκαν γενετικά οι «εκτελεστές» του ανοσοποιητικού συστήματος, τα επονομαζόμενα T-κύτταρα, έτσι ώστε να επιτεθούν, με τη σειρά τους, στα καρκινικά κύτταρα.
Στο πλαίσιο της έρευνας , οι επιστήμονες έμειναν έκπληκτοι με τα ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα της μεθόδου καθώς πάνω από εννέα στους δέκα ασθενείς με σοβαρή μορφή λευχαιμίας είδαν τα συμπτώματά τους να εξαφανίζονται πλήρως. Και μάλιστα όπως έσπευσαν να επισημάνουν οι Αμερικανοί ερευνητές, τέσσερις στους πέντε ασθενείς με άλλες μορφές καρκίνου του αίματος ανταποκρίθηκαν και αυτοί θετικά στη θεραπεία και πάνω από το 50% των ασθενών δεν εμφάνιζε πλέον κανένα σύμπτωμα. Ο επικεφαλής της έρευνας, Στάνλει Ρίοντε, από το Ερευνητικό Κέντρο για το Καρκίνο στο Σιάτλ των ΗΠΑ Fred Hutschinson, ανακοίνωσε ότι τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά αν ληφθεί υπόψη πως η μέθοδος αυτή εφαρμόστηκε σε ασθενείς που είχαν προσδόκιμο ζωής μόνο από δύο έως πέντε μήνες. «Πρόκειται για έκπληξη. Για να είμαστε ειλικρινείς, κάτι τέτοιο δεν έχει προηγούμενο στην ιατρική, καθώς υπήρξε ανταπόκριση στη θεραπεία ασθενών με πολύ προχωρημένο καρκίνο», τόνισε.
Η είδηση κάνει το γύρο του κόσμου με τους Αμερικανούς επιστήμονες να υποστηρίζουν πως κατάφεραν επιτυχώς να διδάξουν στα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος πώς να επιτίθενται σε μεταστατικούς όγκους. Σε μία από τις μελέτες, οι ερευνητές κατάφεραν βάζοντας στο εργαστήριο τα επονομαζόμενα Τ- κύτταρα καρκινοπαθών να τα εκπαιδεύσουν έτσι ώστε σε πρώτη φάση να αναγνωρίζουν τα καρκινικά κύτταρα και σε δεύτερη να τους επιτίθενται για να τα εξοντώσουν. H λήψη των Τ- κυττάρων γίνεται μέσω του αίματος.
Οι ξηροί καρποί είναι πολύτιμη διατροφική πηγή πρωτεϊνών και καλών λιπαρών. Ειδικά ένα είδος, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται προς κατανάλωση από άτομα με διαβήτη και προβλήματα στο σάκχαρο.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και τα αμύγδαλα και η θετική τους επίδραση στο σάκχαρο. Πρόκειται για μια εξαιρετική πηγή πολλών βιταμινών και ανόργανων συστατικών, συμπεριλαμβανομένων της βιταμίνης Ε. Επίσης αποτελούν μια καλή πηγή πρωτεϊνών, ινών, ριβοφλαβίνης και ασβεστίου. Στην πραγματικότητα, "τα αμύγδαλα είναι από τις καλύτερες πηγές πρωτεϊνών απ' όλους τους καρπούς με κέλυφος", λέει ο O'Shea Kochenbach, διαιτολόγος στη Βοστόνη των ΗΠΑ. Διαβήτης: Γιατί τα αμύγδαλα είναι επωφελή για τα άτομα με πρόβλημα στο σάκχαρο Τα αμύγδαλα είναι θρεπτικά για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά έχουν μοναδικά οφέλη για τους πάσχοντες από διαβήτη. "Έρευνες έχουν δείξει ότι τα αμύγδαλα μπορούν να περιορίσουν την ...αύξηση της γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα και των επιπέδων ινσουλίνης μετά τα γεύματα", λέει ο Kochenbach.
Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Metabolism, έδειξε ότι η κατανάλωση περίπου 45 γραμμαρίων αμυγδάλων ρίχνει τις τιμές της ινσουλίνης και της γλυκόζης.
Μειώνουν τις πιθανότητες για διαβήτη τύπου 2
Τα αμύγδαλα είναι πλούσια σε μαγνήσιο και πειραματικές μελέτες έχουν δείξει ότι η πρόσληψη μαγνησίου μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει διαβήτη τύπου 2.
Κάνουν καλό στην καρδιά
Τα αμύγδαλα μπορεί να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο καρδιακής νόσου. Αυτό είναι σημαντικό για τα άτομα με διαβήτη, διότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Καρδιάς, τα άτομα με διαβήτη διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο καρδιακής νόσου.
"Τα αμύγδαλα είναι πλούσια σε μονοακόρεστα λιπαρά, το οποίο είναι το ίδιο είδος λίπους με εκείνο στο ελαιόλαδο, το οποίο είναι γνωστό για τα οφέλη του στην υγεία της καρδιάς. Μια μερίδα αμυγδάλων περιέχει περίπου 13 γραμμάρια ακόρεστου λίπους και μόνο 1 γραμμάριο κορεσμένου λίπους", λέει ο Kochenbach.
Οι ξηροί καρποί είναι μια υψηλής θερμιδικής αξίας σνακ, αλλά, όταν καταναλώνονται με μέτρο (περίπου 23-45 γραμμάρια) δεν συμβάλλουν στην αύξηση του σωματικού βάρους.
Μέχρι πόσα αμύγδαλα συνιστάται να τρώτε
Καλό είναι να καταναλώνετε καθημερινά περίπου 23 αμύγδαλα που περιέχουν 161 θερμίδες, 6 γραμμάρια πρωτεΐνης και 3 γραμμάρια διαιτητικών ινών.
Αναγνωρίζοντας εμπράκτως τις ευθύνες του δήμου για την καθυστέρηση της ολοκλήρωσης των έργων ύδρευσης που γίνονται σε μία περιοχή των Τρικάλων, ο δήμαρχος Τρικκαίων Δημήτρης Παπαστεργίου προχώρησε σε μια κίνηση που δεν συνηθίζεται στη χώρα μας και θυμίζει περισσότερο νοοτροπία βορειοευρωπαϊκής χώρας. Δεν αρκέστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής, αλλά τους ανακοίνωσε ότι δεν θα πληρώσουν τέλη ύδρευσης για τον χρόνο της καθυστέρησης. Πρόκειται για έργα αντικατάστασης του δικτύου ύδρευσης που ξεκίνησαν στην οδό Απόλλωνος στα Τρίκαλα τον περασμένο Μάρτιο, χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί ακόμη, με αποτέλεσμα οι περίοικοι να υφίστανται επί πεντάμηνο ταλαιπωρία και να διαμαρτύρονται. Ο κ. Παπαστεργίου επέπληξε τις αρμόδιες υπηρεσίες του δήμου που δεν συνεργάστηκαν μεταξύ τους όλο αυτό το διάστημα (ΔΕΥΑΤ και Τεχνικές Υπηρεσίες) και απευθύνθηκε με επιστολή του στους επαγγελματίες και κατοίκους της περιοχής. «Θα ήθελα εκ μέρους των συναρμόδιων υπηρεσιών του δήμου μας, αλλά και ο ίδιος προσωπικά να σας ζητήσω συγγνώμη για την πολύμηνη ταλαιπωρία που υφίστασθε στα πεζοδρόμια μπροστά από τις κατοικίες και τις επιχειρήσεις σας, αναφέρει στην επιστολή του και συνεχίζει: ...«Σαφέστατα υπήρχαν αστοχίες ως προς τον ορθό προγραμματισμό και την έγκαιρη ολοκλήρωση των εργασιών... Είναι γεγονός ότι ότι μερικές φορές ο δήμος οφείλει να είναι πιο προσεκτικός στον προγραμματισμό και στην εκτέλεση των έργων του, αφού διαρκές δεδομένο στις δράσεις του θα πρέπει να είναι η βελτίωση της καθημερινότητας του δημότη».
Ο κ. Παπαστεργίου, ακολούθως, γνωστοποιεί στους κατοίκους την απόφασή του να μην καταβληθούν τα ποσά για την ύδρευση: «Με δεδομένη την ταλαιπωρία σας και ως έμπρακτο δείγμα συγγνώμης, θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι δόθηκε εντολή προς την αρμόδια υπηρεσία ύδρευσης (ΔΕΥΑΤ), ώστε στο αμέσως επόμενο διάστημα να προχωρήσει σε ειδική έκπτωση επί των λογαριασμών ύδρευσης της περιοχής σας για το τελευταίο τετράμηνο, εξαιτίας των πλημμελών υπηρεσιών που σας παρασχέθηκαν το παραπάνω χρονικό διάστημα».
Σε δηλώσεις του εξάλλου ο δήμαρχος Τρικκαίων αναγνώρισε ότι στην περίπτωση της οδού Απόλλωνος έγιναν πολλά λάθη, μίλησε για «συνδυασμό ασυνεννοησίας και ατυχίας» και έκανε γνωστό ότι κάλεσε τους υπεύθυνους και τους ζήτησε «σε πολύ αυστηρό τόνο να είναι πιο προσεκτικοί, γιατί πρόκειται για μια κατάσταση που δεν τιμά το πρόσωπο της υπηρεσίας και του δήμου».
Είναι η κατάρα αυτού του τόπου; Είναι η ποιότητα των ανθρώπων, που αποτελούν την τοπική μας κοινωνία; Είναι το ένδοξο παρελθόν, που καταβροχθίζει το μέλλον ; Ίσως να είναι και κάτι άλλο ή να είναι όλα αυτά μαζί, απλή απάντηση σίγουρα δεν υπάρχει σε αυτό το κοινωνικό-πολιτικό ερώτημα. Δεν εξηγείτε με απλά μαθηματικά, ακόμη και δημοτικού, πως ένας βερελής έφτιαξε μια ολόκληρη σιδηροδρομική γραμμή, χωρίς καν να έχει ενημερωθεί το επίσημο Ελληνικό κράτος και μέχρι σήμερα να μην έχει ανοίξει ρουθούνι. Καμιά ευθύνη, καμιά απολογία, κανένας θεσμός σε λειτουργία, ακόμη ακόμη και αυτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος ποιεί τη νήσσαν. Και σαν να μην πέρασε μια μέρα, να σου και εμφανίζεται ο επόμενος απατεώνας, κάνοντας το δικό του ντεμπούτο . Τρένο ο βερελής - καράβι ο καραπάνος. Και το απροσδόκητο στο υπερθέαμα της ανάπτυξης του τόπου, είναι ότι οι εναπομείναντες πιστοί δημοτικοί σύμβουλοι του καραπάνου, είτε θεωρούν ότι ο νέος δήμαρχος θα έχει μια εύκολη θητεία, μιας και όλα τα μεγαλόπνοα έργα, έχουν εγκριθεί επί θητείας τους ή ότι για την μη συνέχιση αυτών των έργων, αποκλειστική ευθύνη έχει η νέα δημοτική αρχή. Σε αυτόν τον τραγέλαφο της ηλιθιότητας το λαϊκό άσμα, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις.
Ποιο είναι το σπουδαιότερο πράγμα στη ζωή; Τι αξίζει να επιδιώξουμε πάση θυσία; Μπορεί να είναι απλώς η ευθυμία; Μήπως είναι η αγάπη, η επιτυχία, ο πλούτος, η οικογένεια, η δόξα;
Ο καθένας μπορεί να δώσει μία διαφορετική απάντηση σε αυτή την ερώτηση, γιατί βέβαια, για τον καθένα ίσως το σπουδαιότερο πράγμα να είναι κάτι διαφορετικό. Μήπως όμως υπάρχει κάτι που θα ταίριαζε με βεβαιότητα σε κάθε άνθρωπο; Έτσι ισχυριζόταν ο φιλόσοφος και επιστήμονας Δημόκριτος, ο οποίος έζησε από το 460 περ. έως το 370 Π.Κ.Χ.. Θα τον έχετε ίσως ακουστά για την ατομική του θεωρία, που ήταν πρωτοποριακή για την εποχή του. Τα σωματίδια της ύλης, όμως, δεν ήταν το μόνο που απασχολούσε τον Δημόκριτο. Στο ερώτημα που θέσαμε στην αρχή, ο Δημόκριτος απαντά «η ευθυμία», την οποία αξιολογεί ως το ύψιστο καλό. Πρώτ’ απ’ όλα, όπως όλοι γνωρίζουμε, κανείς δεν μπορεί να εργαστεί, να διασκεδάσει, να επιτύχει οτιδήποτε στη ζωή του, αν έχει καταβληθεί από άγχος. Γνωρίζουμε επίσης ότι το άγχος προκαλείται από την ανησυχία. Αν είσαι υπερβολικά φτωχός, ανησυχείς και αγχώνεσαι προσπαθώντας να ...βρεις τρόπους να επιβιώσεις. Αλλά ακόμα και αν έχεις όλα τα αγαθά του κόσμου, μπορεί να πέσεις στην παγίδα της απληστίας και να ανησυχείς καθημερινά μήπως τα χάσεις.
Οι πολύ διάσημοι άνθρωποι ανησυχούν καθημερινά για τη διατήρηση της δόξας τους και αγχώνονται όταν εμφανιστεί κάποιος ικανότερος από αυτούς, κάποιος που μπορεί να τους πάρει τον «θρόνο». Και στις δύο αυτές περιπτώσεις η ευθυμία απουσιάζει από την ανθρώπινη ψυχή. Τότε, αναρωτιέται κανείς, πώς επιτυγχάνεται αυτή η γαλήνια κατάσταση ισορροπίας;
Οτιδήποτε και αν κάνεις κάντο με μέτρο! Απόλαυσε το φαγητό, τον έρωτα, τον πλούτο, ό, τι μπορείς να αποκτήσεις, αλλά μην ξεχνάς πως η υπερβολή θα ταράξει την εσωτερική σου ισορροπία. Την άποψη αυτή υποστήριζαν και ο Πλάτων και αργότερα ο Αριστοτέλης, σε αντίθεση με κάποιους άλλους φιλοσόφους που προτίμησαν τα άκρα του άκρατου ηδονισμού ή της ασκητικής ζωής χωρίς καμία απόλαυση. Ο Δημόκριτος ισχυρίζεται πως εύθυμη, και άρα ευτυχισμένη, ψυχή είναι μόνο εκείνη που διατηρεί το μέτρο.
Αλλά πώς γνωρίζει κανείς πότε έχει ξεπεράσει το μέτρο; «Όταν κάποιος νιώθει μεγάλη ένταση και ανησυχία, σημαίνει πως έχασε το μέτρο και έφτασε στην υπερβολή», λέει ο Δημόκριτος. Αν, λοιπόν, έχετε τόσες πολλές ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ώστε να χάνετε τον ύπνο σας ή να βρίσκεστε σε συνεχή εκνευρισμό, περιορίστε τις και προσπαθήστε ν’ απολαμβάνετε περισσότερο εκείνα που ήδη έχετε.
Κάθε φορά που περιορίζετε τις περιττές συγκινήσεις σε καταστάσεις υπερβολικής χαράς ή υπερβολικού πόνου, εκπαιδεύετε τον εαυτό σας προσαρμόζεται στις πραγματικές συνθήκες. Ο πόνος θα έρθει κάποια στιγμή για όλους· αντί να αναρωτιόμαστε «γιατί να συμβεί σε μένα αυτό», καλύτερα να αξιοποιήσουμε όση βοήθεια έχουμε για να τον αντιμετωπίσουμε.
Και όταν έρθει η μεγάλη χαρά, ας μην υπερβάλουμε, σαν να πρόκειται να κρατήσει για πάντα. Γιατί όταν οι περιστάσεις αλλάξουν πάλι, δύσκολα θα αντέξουμε την μετάπτωση. Είναι αδύνατον να προσαρμόσουμε την πραγματικότητα στις προσδοκίες μας, μπορούμε όμως να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, λέει ο Δημόκριτος:
«Οι άνθρωποι δημιούργησαν την εικόνα της Τύχης για να δικαιολογήσουν τη δική τους αβουλία. Διότι η τύχη ελάχιστα αντιμάχεται τον συνετό, αλλά η οξυδερκής προνοητικότητα εξομαλύνει τα περισσότερα προβλήματα της ζωής».
Φυσικά, τα προβλήματα που καλείται ο καθένας να αντιμετωπίσει διαφέρουν και οπωσδήποτε ο αγώνας προσαρμογής για κάποιους θα είναι πολύ δυσκολότερος απ’ όσο για άλλους. Το νόημα όμως είναι να επιτύχει ο καθένας, ανάλογα με τις περιστάσεις του, την καλύτερη δυνατή ισορροπία και να μην αφήνει την ευτυχία του έρμαιο στους εξωτερικούς παράγοντες. Γιατί αν το κάνει αυτό, τότε επάνω στα προβλήματα που ήδη έχει προσθέτει άλλο ένα: χάνει την ελευθερία του.
Η επιχειρηματολογία του Δημόκριτου είναι ισχυρή και πειστική.
Αυτό που πρωτίστως πρέπει κάποιος να επιδιώκει στη ζωή του είναι η ευθυμία, μία ευχάριστη, σταθερή κατάσταση ψυχής, η οποία του επιτρέπει να εξετάζει με προσοχή τις συνθήκες, να ελέγχει τις αντιδράσεις του όταν αλλάζουν οι περιστάσεις, να χαίρεται και να λυπάται με μέτρο, να είναι ο κύριος του εαυτού του, και άρα, ελεύθερος άνθρωπος που ξέρει ανά πάσα στιγμή τι κάνει και γιατί το κάνει.
Ο ίδιος ο Δημόκριτος πάντως, φαίνεται πως ωφελήθηκε πολύ από αυτή τη μέθοδο. Ο «γελαστός φιλόσοφος», όπως τον αποκαλούσαν οι συμπολίτες του, εξέπληξε τον κόσμο με τις γνώσεις που απέκτησε στα μαθηματικά, στη γεωμετρία, στην αστρονομία, στην ιστορία κι ένα σωρό άλλα κράτησε το μυαλό τους ελεύθερο από τις αγκυλώσεις της θρησκείας και της πολιτικής.
Ταξίδεψε σε όλες τις σπουδαίες πόλεις της Μ. Ασίας, επισκέφτηκε φυσικά την Αθήνα, ίδρυσε στην πατρίδα του, τα Άβδηρα της Θράκης, μία σπουδαία σχολή, έγραψε 70 έργα (δυστυχώς διασώθηκαν ελάχιστα μόνο αποσπάσματα) κι έζησε εκατό περίπου χρόνια!
Αυτές τις αλήθειες δεν τις ξέρατε και ίσως να μην τις σκεφτήκατε ποτέ!
1. Η ανθρώπινη καρδιά μπορεί να συνεχίσει να χτυπάει και εκτός του σώματός μας. 2. Και μιας και μιλάμε για την καρδιά, γνωρίζατε ότι μπορεί να αντλεί αίμα με τόση πίεση που θα εκτόξευε το αίμα σε απόσταση 9 μέτρων; 3. Στα φρύδια μας ζουν ακάρεα… 4. Στο σώμα μας έχουμε 10 φορές περισσότερα βακτήρια απ” ότι ...κύτταρα!
5. Αν όλα τα αιμοφόρα αγγεία (φλέβες, αρτηρίες και τριχοειδή αγγεία) τα «απλώναμε» από τη μια άκρη στην άλλη, η γραμμή θα μπορούσε να περιβάλει τη Γη περισσότερο από δύο φορές.
6. Στο στόμα μας ίσως ζουν περισσότερα βακτήρια απ” ότι ο συνολικός πληθυσμός των ανθρώπων της γης.
7. Σε ορισμένες περιπτώσεις ανθρώπων που τραυματίστηκαν στο δεξί εσωτερικό εγκεφαλικό ημισφαίριο, ανέπτυξαν στο «σύνδρομο του καλοφαγά», μια διατροφική διαταραχή κατά την οποία το άτομο έχει εμμονή με το να τρώει και να πίνει τα πιο γκουρμέ πράγματα του κόσμου!
8. Άτομα με το «Σύνδρομο Εκρηγνυόμενης Κεφαλής», ακούνε ένα δυνατό κτύπημα στο κεφάλι τους, σαν μια βόμβα που εκρήγνυται, λίγο πριν αποκοιμηθούν.
9. Το «Σύνδρομο της Ραγισμένης Καρδιάς» είναι πραγματική «πάθηση» που μιμείται την καρδιακή προσβολή.
10. Το ξέρατε ότι όταν κοκκινίζουμε, το ίδιο παθαίνει και το στομάχι μας;!
11. Υπάρχει ένα είδος όγκου πάνω στον οποίο αναπτύσσονται τρίχες και δόντια!
12. Είμαστε πιο κοντοί την ώρα που πάμε για ύπνο, απ” ότι την ώρα που ξυπνήσαμε.
13. Από την ηλικία των 30, ο άνθρωπος χάνει περίπου ένα εκατοστό από το ύψος του κάθε δέκα χρόνια.
14. Χάνουμε περίπου το ήμισυ της αίσθησης της γεύσης από την ηλικία των 60.
15. Το φιλί καταπολεμά το χάλασμα των δοντιών και έτσι αποφεύγουμε τα σφραγίσματα!
16. Οι άνθρωποι είναι βιοφωταυγείς – δηλαδή λάμπουν – αλλά το φως είναι πολύ αδύναμο για να είναι ορατό από το ανθρώπινο μάτι.
17. Τη δεκαετία του ’40, οι Αμερικάνοι υποστήριζαν πως σχεδόν πάντα τα όνειρά τους ήταν ασπρόμαυρα. Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως αυτό οφείλεται στο ότι είχαν μεγαλώσει με ασπρόμαυρη τηλεόραση.
18. Οι άνθρωποι διαθέτουμε αντανακλαστικά όπου «κλείνουν» τη λειτουργία κάποιων σημείων του σώματός μας, προκειμένου να εξοικονομήσουμε ενέργεια όταν βυθιζόμαστε σε κρύο νερό.
19. Τα δάκρυα που χύνουμε για διαφορετικούς λόγους – όπως, από τη θλίψη, ή ευτυχία, ή ένα κρεμμύδι – στην πραγματικότητα έχουν διαφορετικές συνθέσεις.
20. Ο εγκέφαλος μιας εγκύου συρρικνώνεται και χρειάζεται περίπου 6 μήνες για να επανέλθει στο φυσιολογικό του μέγεθος μετά τη γέννα.
Έχουμε ακούσει ή έχουμε πει πολλές φορές τη φράση «Αυτός μεράκλωσε» ή από τους παλιότερους ακούγεται καμιά φορά -κυρίως για γλέντια και χαρές- ότι αυτοί «μπήκαν στα μεράκια». Η λέξη «Μεράκι» έχει τούρκικη ρίζα και σημαίνει έντονη επιθυμία ή καημός. Για αυτό λέμε «αυτός έχει μεράκι να…». Αυτό το μεράκι είναι που οδήγησε στο παρατσούκλι Μερακλής και αργότερα στον χαρακτηρισμό μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς.
Ο Μερακλής ήταν προσωνύμιο που εμφανίστηκε στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα και σιγά σιγά διαδόθηκε και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Πολλές φορές συναντάμε στην ιστορία συγκεκριμένα πρόσωπα να γίνονται συνώνυμα καταστάσεων, συμπεριφορών κλπ. Τέτοια παραδείγματα είναι ο Γιαγκούλας, η Ψωροκώσταινα κ.ά. Έτσι συνέβη και με τον Μερακλή. Ο Μερακλής ήταν ένας γέρος φουστανελοφόρος. Αρχικά εύζωνας και αργότερα ...φύλακας στην περιοχή του Ζαππείου. Φορούσε επιμελώς μέχρι τον θάνατό του την παραδοσιακή ενδυμασία του τσολιά με τη φουστανέλα, τα τσαρούχια και όλα τα συναφή. Γεννήθηκε το 1845 σε ένα χωριό της Λαμίας. Είκοσι χρόνια αργότερα εντάχθηκε στο τάγμα των Ευζώνων.
Το 1878 πολέμησε για την Ελλάδα, παρασημοφορήθηκε και με την επιστροφή του έγινε φύλακας στην ευρύτερη περιοχή του Ζαππείου. Όταν έγινε δεκτός στους εύζωνες, από την περηφάνεια του, εμφανίστηκε στην πλατεία του χωριού με την κοντή ευζωνική φουστανέλα και το φέσι βαλμένο στραβά ώστε να φαίνονται οι κατσαρές του αφέλειες, αφού εκτός των άλλων ήταν και ένας γόης της εποχής. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πάντα ήταν περιποιημένος και φροντισμένος, κάνοντας πολύ ώρα να ετοιμαστεί σχολαστικά, αφιερώνοντας αρκετό χρόνο και για την περιποίηση του μεγάλου «μύστακος» που διατηρούσε, ήταν αρκετά για να του προσδώσουν τον τίτλο «Μερακλής». Από το 1865 και μετά αυτός ο τίτλος θα υποκαταστήσει επί της ουσίας το πραγματικό του όνομα και θα τον ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Μερακλής φορούσε πάντα φουστανέλα. Δεξιά η ξύλινη παράγκα στο Ζάππειο που χρησίμευε ως κατοικία του Είχε γίνει σήμα κατατεθέν της εποχής για το εντυπωσιακό παρουσιαστικό του που φρόντιζε καθημερινά με επιμέλεια.
«Ο Μερακλής με τον αρειμάνιον μύστακα, που τον βάφει με καραμπογιά»*, έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής. Οι καιροί άλλαξαν, μπαίνοντας στον 20ο αιώνα οι άντρες, ειδικά της πρωτεύουσας, είχαν αφήσει προ πολλού τις φουστανέλες και είχαν υιοθετήσει το ευρωπαϊκό ντύσιμο. Κοστούμια, γραβάτες, δερμάτινα παπούτσια, παπιγιόν και καπέλα. Με τα χρόνια ο Μερακλής έγινε μία γραφική φιγούρα. Γερασμένος και αλκοολικός περιφερόταν γύρω από το Ζάππειο μόνος, ζώντας μέσα στην ξύλινη καλύβα του φύλακα. Ο Ρουμελιώτης, απόστρατος δεκανέας των ευζώνων Δημήτριος Στεργιόπουλος ή Μερακλής σε ηλικία 83 ετών αποφάσισε να μιλήσει για πρώτη φορά σε εφημερίδα. Ήταν πλέον γέρος και κανείς δεν του έδινε σημασία.
Όλη του η σύνταξη γινόταν κρασί και ρετσίνα στις ταβέρνες της Πλάκας. Κάθε πρώτη του μήνα που έπρεπε να πάει για τη σύνταξή του γινόταν δημόσιος περίγελος στους δρόμους και στα γραφεία, αφού πήγαινε με τα απαραίτητα δικαιολογητικά κρυμμένα μέσα στον κόρφο του. Η συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος (23/07/1928) με την υπογραφή του συνεργάτη της εφημερίδας, Κ. αθ. (διατηρήθηκε η ορθογραφία της εποχής) «[…] Τάμα τοχα να πάω μια μέρα να απισκεφθώ τον Μερακλή. Και μ’ έφερε ο δρόμος χθες κατά το σούρουπο στο λημέρι του. Τον ευρήκα, ή μάλλον ευρήκα το κάτισχνο φάσμα του, σε μια κατάστασι αξιοδάκρυτη, και αγωνίστηκα πολύ για να το σύρω με τα δυο μου χέρια έξω στον ήλιο, να κάτσουμε σε δυο καρέκλες ο ένας απέναντι στον άλλον, και να τον βάλω να μου διηγηθή. Το μικροσκοπικό καμαράκι του, που έλαμπε άλλοτε από πάστρα και ομορφιά, όπως ο ίδιος, έχει ρημάξη από την εγκατάλειψι. Είνε ο Συρανώ ντε Μπερζεράκ στην Πέμπτη πράξι του τέλους του. Ζωντανός άδοξος νεκρός. Για να μη λείπει μάλιστα καμμία λεπτομέρεια, έχει χτυπήση το κεφάλι του – κάποια νύχτα μεθυσμένος έπεσε κάπου κι ετραυματίσθηκε. Τα μάτια του είνε μισόκλειστα.
Πλάι του μια χρωματιστή κάρτ-ποστάλ με τον Βασιλέα Γεώργιον τον Α’ και φύρδην μίγδην ένα ξυράφι, μια κουβαρίστρα με κλωστή – το θηρίο, έχει το κουράγιο να καλλωπίζεται και να μπαλώνεται σ’ αυτή την ηλικία μόνος του – και σαν παράσημα μέσα σε βιτρίνες οι «σαρδέλλες», τα ποστοκαλλιά γαλόνια του δεκανέως, το εύσημον που του έδωσε η πατρίς για τας υπηρεσίας του! Τάχει ακουμπισμένα ως είδος ιερόν κειμήλιον. Με τι καμάρι που τα φορούσε άλλοτε, όταν έβγαινε να κάμη τη βόλτα του στο Ζάππειο, και σειώντας και κουνιώντας επερνούσε κι εστεκότανε μπροστά στις ξανθοπλόκαμες γκουβερνάντες του Βορρά να τις συγκινήση με το λιγερό του παράστημα. – Άιντε, μωρέ, μην τα λιές ‘φτούνα και μ’ καις την καρδιά!
Ο Μήτσος έκλαψε, κι έβγαλε ένα χρωματιστό μαντήλι να σκουπίση τα μάτια με τα τρεμάμενα γεροντίστικα χέρια του. Ποτέ δεν εξακριβώθη έως τώρα η ακριβής ταυτότης και η βιογραφία του Μερακλή, γιατί ο ίδιος δεν καταδεχότανε να μιλή για τον εαυτό του, αλλά και γιατί κανένας δεν ετολμούσε να τον υποβάλη σε ανάκρισι. Τώρα θέλει να μιλήση, αισθάνεται την ανάγκη της εξομολογήσεως στον πνευματικό, κάνει τον απολογισμό του ενώπιον του Θεού. Εγεννήθηκε το 1845 στη Φτέρη της Λαμίας, θυμάται πολύ καλά την έξωσι του Όθωνος και τον ερχομό του Γεωργίου, και στα 1865 «ετράβηξε κλήρο» και κατετάχθη στα ευζωνικά. Αι, ρε ασικλήσι και λεβεντιά όταν μια Κυριακή πρωί την ώρα που αμόλαγε η εκκλησία, εφάνηκε στην πλατέα του χωριού του με την κοντή ευζωνική φουστανελλίτσα του και με το κρεμεζί φεσάκι βαλμένο στραβά ν’ αφίνη έξω τις κατσαρές του αφέλειες.
Από τότε κι’ όλας τον πρωτοείπαν Μερακλή. Και τούμεινε. Επί εξηντατρία χρόνια έκτοτε δεν άκουσε να τον φωνάζουν αλλιώς. Τ’ όνομά του ήταν γραμμένο στα χαρτιά και αν δεν το ξέχασε και ο ίδιος, είνε γιατί το ακούει στη θυρίδα του ταμείου των συντάξεων κάθε πρώτη του μηνός. Το γράφει άλλως τε τραβώντας και μία τζίφρα κάτω από την υπογραφή του: Του τώμαθε στο λόχο ο διοικητής του, ο Πάνος Κολοκοτρώνης, τον έβαλε κάτω και τον εβασάνιζε ένα μήνα να ζωγραφίζη ένα-ένα τα γράμματα: «Δημ. Στεργιόπουλος, δεκ. εύζ.»! Γιατί ο Μερακλής επήρε το γαλόνι του διακριθείς είς τας πολεμικάς επιχειρήσεις του 1878, μετά δεκαπενταετή «ευδόκιμον» υπηρεσίαν, όταν μας εξεχωρήθη Ήπειρος και Θεσσαλία από το Βερολίνιον συνέδριον. Είχε μέλλον στο στρατό. Στον τοίχο του δωματίου είνε κρεμασμένα πένθιμα τα κλέη: η σκουριασμένη ξιφολόγχη και η λερή χιλιομπαλωμένη φουστανέλλα του. Πριν δεχθή την πρόσκλησι μου να βγούμε έξω και να μιλήσουμε, παίρνει την τσατσάρα και φτιάνει προχείρως τα μαλλιά του, ενώ με τα δύο χέρια κατόπιν αγκιστρώνει επιμόνως το μπαμπακένιο μουστάκι του, και η όψις του φωτίζεται ολόκληρη από μια διάθεσι κοκκεταρίας – παληά παράδοσις του σώματος των ευζώνων, ολωσδιόλου σπαρτιάτικη.
Και, λοιπόν, αλήθεια, πως βρέθηκες στην Αθήνα, Μερακλή; Αφ’ τα ‘φτούνα. Που να στα λέω πλιά! «Ανδραγαθήσας» έγινα δεκανεύς. Και αφού δεν ήταν άλλος πόλεμος, μ’ έφεραν στην ανακτορική φρουρά. Όταν επήρα τη σύνταξη μου, δραχμάς δεκαέξ κι εξήντα, εμπήκα δασοφύλαξ στο Ζάππειο. Ωρέ, ζωή. Αλλά τώρα με βασανίζει ου Θειός για τα’ αμαρτίες μου. Ιέχου σκνίπα, νογάς τι θα πη; Η γεροντική ασθένεια του Μερακλή είνε μία άγρια και αδιάκοπη φαγούρα σε όλο το σώμα του. Θαρρεί ότι έχουν τρυπώση σκνίπες και τον τρώνε μέσα στο αίμα του. Η πάθησίς του όμως φαίνεται ότι προέρχεται μάλλον από το κρασί, γιατί και τώρα ακόμα που δεν έχει καμμία απολύτως όρεξη για φαΐ, και δεν τρώει σχεδόν τίποτα, όλη του τη σύνταξη, που έχει αυξηθεί σιγά σιγά σε οχτακόσιες δραχμές το μήνα, την ξοδεύει στις ταβέρνες της Πλάκας. Δεν πίνει ούτε γάλα, ούτε καφέ. Ρετσίνα από το πρωί ίσαμε το άλλο πρωί. Παραπονιέται όμως ότι εχάλασαν τα κρασά τον τελευταίο καιρό. Τα σπιρτώνουνε κακόν καιρό νάχουνε οι θεομπαίχτες! Για τους έρωτες του, είνε ανένδοτος.
Ούτε λέξη δεν αφίνει να διαφύγη του έρκους των οδόντων του. Από την έκφραση που παίρνει όμως οσάκις, του φέρνω τη συζήτηση στα ειδύλλια του, φαίνεται ότι εγλέντησε καλά τα νειάτα του. Τον είχαν ερωτευθή και κυρίες της ανωτάτης τάξεως, ντόπιες και ξένες, αυλικές και περιηγήτριες. Υπήρξε γόης με την πρωτόγονή του αφέλεια. – Και συ, Μήτσο, δεν ερωτεύθηκες καμμιά στη ζωή σου ποτέ; Χάι, χάι!… Και διακοπτόμενος από αναστεναγμούς αφίνει τη μνήμη του να πετάξη πίσω πολύ μακρυά στο παρελθόν, και θυμάται με πόνο τη Βασιλική, τη Βασιλικούλα, στην Αταλάντη, που είχε μια φορά όταν εγύρισε «ανδραγαθήσας δεκανεύς» από τον πόλεμο. Ήτανε στα χρυσά ντυμένη. Και με γυρέψανε οι μπαρμπάδες της. Κορίτσ’ σαν τα κρύα νριά, νιράιδα σουστή, πρώτο μπόι, παπαδοπούλα του χουριού, χαμηλοβλεπούσα, ορφανή. Δεν την επήρε όμως.
Δεν την καταδέχτηκε και τώρα μετανοεί. Είναι το χαμένο όνειρο της ευτυχίας του που έπεσε στο δρόμο του κι’ αυτός το προσπέρασε: Ας όψεται ου Λέκκας ου Σπύρ’ς, ου αρχίστρος. Ιφτούνος δεν μ’ άφησε να παντιφτώ. Μη, μι λιέει, μην το κάνεις αύτο, μη μ’ το ματαλιές. Θα σι χάσουμε. Κι’ απόμ’ να έρμους κι σκότεινους, μαγκούφ’ς και άκληρους, ποιός; Ιγώ, οι Μίτσους οι Στεργιόπ’λους οι Μερακλής, τ’ καμάρι τ’ βζωνικού. Να παραδέρνου σαν τν άδικια κατάρα, Αγιάννης ου Καλυβίτ’ς στου Ζάππειου…
Μήπως θάθελες, Μερακλή να φροντίσουμε να σε βάλουμε σε κανένα Νοσκοκομείο να σε κυττάξουν οι γιατροί, στο Γηροκομείο να ησυχάσης, σε κανένα Άσυλο; Ο Μήτσος εθύμωσε, προσεβλήθη πολύ! Δεν τα’ κ’ νάου βήμα. Δεν πάου πουθ’νά. Ιδώ θα μείνου να παραδώσου ψυχή στον Κύριου. Δεν μ’ έβαλαν φύλακα; Κλαράκι με κλαράκι τάχου φυλαγμένα μερόνυχτα αυτίνα π’ βλέπ’ς γύρου σου. Αυτίνη ν’ η τιμή μου, να πιθάνου πιστός. Αμ’ άμα μιβγάλης απού ’δώ, πάει κι’ όλας τα τίναξε ου Μερακλής. Δε βλέπ’ς πως μι βασανίζει ου Θειός, μεγάλ’ η χάρι του για τσ’ αμαρτίες μου;… Και ο Μερακλής αναλύθηκε πάλι σε δάκρυα. Τον εβοήθησα από τις μασχάλες να τον βάλω στο κελλί του. Αυτόν τον ασίκη που περνοδιάβαινε σα σπίθα εδώ και λίγα χρόνια κι’ εγλυκοκύτταζε λιγωμένος τα θηλυκά. Μ’ αποχαιρέτησε, και καθώς έφευγα τον είδα ν’ αρπάζη με δίψα μια μποτίλλια και να την κολλάη στα χείλη του. Έχει ανάγκη να λησμονήση, αφού όλοι τον ελησμόνησαν…...
Μια γυναίκα στην Μεγάλη Βρετανία όμως διεκδικεί την θέση της στο Πάνθεον των ηρώων, καθώς μέσα από τα social media αποκάλυψε την μαγική φόρμουλα για να απαλλαγούμε μια και για πάντα από τις αράχνες και μάλιστα με κόστος λιγότερο από 3 ευρώ. Φυσικά η φόρμουλα έγινε viral με τους χρήστες που την χρησιμοποίησαν να κάνουν λόγο για ένα πολύ αποτελεσματικό τρικ. Η λύση δεν είναι το ξεράχνιασμα αλλά κάτι πολύ καλύτερο και κοστίζει μόλις 2 λίρες ή αλλιώς 2 ευρώ και 40 λεπτά περίπου. Την μαγική φόρμουλα αποκάλυψε μια γυναίκα στο Facebook, η οποία περιέχει ένα απλό καθαριστικό για το σπίτι και...... μέντα! Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να τρίψετε μέντα μέσα στο απορρυπαντικό και να ψεκάσετε!
Πάνω από μια ντουζίνα αντίγραφα ενός αρχαίου κειμένου το οποίο αναφέρεται ως «Η Βασιλική Λίστα των Σουμερίων» ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια από αρχαιολόγους σε περιοχές όπως η Βαβυλώνα, η Σούσα, και η Ασσυρία.
Πιστεύεται από τους περισσότερους ότι γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δυναστείας των Ουρ, ενώ πολλοί πιστεύουν ότι γράφτηκαν νωρίτερα. Η έκδοση που ήταν η πιο καλοδιατηρημένη ονομάζεται Πρίσμα Σύνθεσης και βρίσκεται τώρα στο Μουσείο Ashmolean, όπου και παρουσιάζεται στο κοινό. Δεδομένου ότι αυτές οι λίστες ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά από ανθρώπινα όντα, συνεχίζουν να προκαλούν σύγχυση στους ιστορικούς. Το κείμενο αφηγείται, μια πολύ συναρπαστική εποχή της Ιστορίας. Σύμφωνα με τα κείμενα, κατά τη διάρκεια αυτής εποχής, οι θεοί κυβερνούσαν τους ανθρώπους για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Γίνονται αναφορές, για Οκτώ Βασιλείς που «κατέβηκαν από τον ουρανό» και κυβέρνησαν για μια περίοδο που διήρκησε πάνω από241.200 χρόνια. Η Αυτοκρατορία τους έληξε στην διάρκεια της Μεγάλης Πλημμύρας που κατεδάφισε τα συθέμελα της γης και οι Οκτώ Βασιλιάδες μοιραία συναντήθηκαν με το ...πεπρωμένο τους.
Μετά την πλημμύρα, υποτίθεται ότι «η βασιλεία κατήλθε και πάλι από τους ουρανούς» και Ουράνια Όντα πήραν τον έλεγχο της Γης για μια ακόμη φορά.
Το περιεχόμενο των κειμένων αυτών, θα μπορούσε να είναι απλώς ένας μύθος, γίνεται παρόλα αυτά, όλο και πιο ενδιαφέρον με τις αναφορές σε γεγονότα και ιστορίες, που περιλαμβάνουν την διάλυση της μακρόχρονης θητείας των Οκτώ Βασιλέων, καθώς και με τους αντικαταστάτες αυτών, που είναι καταγεγραμμένοι στον κατάλογο της Βασιλικής Λίστας Σουμερίων. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η ιστορία που περιγράφεται στα κείμενα αυτά, δεν είναι απλά και μόνο ένας μύθος, αλλά πραγματικότητα. Κι αν αυτοί οι βασιλιάδες όντως κατέβηκαν από τον ουρανό, θα μπορούσαν να έχουν έρθει από έναν άλλο κόσμο;
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΩΡΕ ΚΛΕΦΤΟΚΑΠΕΤΑΝΑΙΟΙ … ΓΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ;;;
ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΝΕΡΟ ΑΙΤΩΛΙΚΟΥ
Ο εξ απανέκαθεν δήμαρχος
ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Etolikomep blog
Ένα χιουμοριστικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο, που έχει σκοπό να σχολιάζει την καθημερινότητά μας, τα έργα και τις ημέρες μας, με οδηγό τη σάτιρα, και το "ιδιόμορφο" χιούμορ των συντακτών του.
Αιτωλικό: ''Μη Ενεργοί Πoλίτες''
H ελεύθερη έκφραση της γνώμης είναι μία από της αρχές της Δημοκρατίας. Μια ελευθερία που κάποιοι, μη μπορώντας να την ανεχτούν, προσπαθούν να τη ''φιμώσουν''. Ο σκοπός του blog -είναι να εκφράζει αυτό που κάποιοι δεν τολμούν ελεύθερα να πουν. Όποιος θέλει να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του μπορεί να επικοινωνεί με το Blog στο email:
Πολυτεχνείο
-
Πολυτεχνείο Μήπως χρειαζόμαστε ένα καινούργιο Η αυγή ζητάει το αίμα της για
να ροδίσει Η ανάγκη του Λαού ξύπνησε τη φωνή Ο πόνος του Λαού έγινε…
Πολυτεχν...
Β’ ΠΠ: Στρατός με ένα μόνο τάγμα
-
Στρατός με ένα μόνο τάγμα! Η ιστορία του μικρού κράτους του Λουξεμβούργου
ξεκινά τον 10ο αιώνα μ.Χ. όταν το ημικατεστραμμένο ρωμαϊκό φρούριο του
«μικρού ...
ΤΡΟΚΤΙΚΟ??? ΠΑΡΟΝ!!! ( έτσι απλά...)
-
Πέρασαν τρία χρόνια από την ημέρα που έγινε ουσιαστικά η τελευταία
ανάρτηση...
Λάβαμε εκατοντάδες χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης, άλλα με περισσότερο
ρο...
Τα κουβούκλια της ντροπής στο κέντρο του Αγρινίου
-
Κατεστραμμένοι τηλεφωνικοί θάλαμοι, εγκαταλειμμένα γραμματοκιβώτια και μια
εικόνα που μόνο τιμή δεν περιποιεί στην πόλη. Οι υποσχέσεις για απομάκρυνσή
του...
Ένωση Αγρινίου: Οι τιμές για τις πράσινες ελιές
-
*Ένωση Αγρινίου: Οι τιμές για τις πράσινες ελιές*
Έως 1,25 ευρώ το κιλό για την εσοδεία 2026-2027 – Τα σημεία παραλαβής και
οι προϋποθέσεις ποιότητας.
...
“Παραδοσιακή ριβανή από τα χωριά του Βάλτου”
-
Ένα γλυκό που φτιάχνεται παντού, αλλά σε κάθε τόπο με τον δικό του μοναδικό
τρόπο...
Την περίοδο των γιορτών, στις επισκέψεις μας σε σπίτια συγγενών και...